Koniec pseudolewicy

[a.adas]

"W degenerujących się strukturach partii postkomunistycznych nie ma
lewicowości. Dziś rodzi się ona z bogatej mozaiki społeczeństwa
obywatelskiego
(...)
Z partyjnych wyżyn trudno dostrzec nowy charakter współczesnych społecznych
dylematów. Tradycyjne problemy poszerzyły się o nowe kwestie związane z
uelastycznieniem rynku pracy, popularnością niestandardowych form
zatrudnienia, wejściem na rynek pracy kobiet i młodych profesjonalistów o
zupełnie innej mentalności niż dotychczasowi pracownicy. Poza tym pojawiły
się wątki zupełnie nowe, takie jak niehumanitarne traktowanie zwierząt,
dyskryminacja etniczna, seksualna i płciowa albo nielegalne praktyki wielkich
korporacji działających na styku polityki i biznesu. Przede wszystkim jednak
zmieniło się podejście do ich rozwiązywania. Potrzebny jest inny rodzaj
uprawiania polityki."
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,2220511.html

[Gość: Stanislaw S.]

bardzo dobre streszczenie problemow wszystkich krajow w ktorych lewica badz
dominowala badzs wspolrzadzila. Niestety jest to praktycznie cala Europa.
Polska nie zmienila konia, tylko jest troche inne siodlo. Nie sadze, aby to
wystarczylo na poprawe sytuacji gospodarczej. W USA jest teraz 6% bezrobocia i
to przy naplywie 10 mln. nielegalnych emigrantow. Srednia europejska wynosi (o
ile sie nie myle) okolo 10 %. Czekam na zawalenie sie struktury zabezpieczen
spolecznych w Europie. Przeciez w odroznieniu od Stanow, prawie 60 % emigrantow
islamskich w Zach. Europie jest na zasilkach. nawet zapluty, jednooki imam w
Londynie i jego liczna rodzina byl na zasilku, jak wzywal do zamordowania
Blair'a. Czy kontynent jest juz tak glupi ?

do Stanislawa S.

[Gość: V.C.]

Widzę , że bardzo źle życzysz Europie . A nie martwi Cię to :

1) USA jest na przedostatnim miejscu wsrod 13 najbogatszych panstw swiata
jesli chodzi o wskazniki zdrowotnosci.
2) 43 miliony Amerykanow nie ma zadnego ubezpieczenia na wypadek choroby.
3) USA ma najkosztowniejszy system opieki zdrowotnej na swiecie.
4) Miliony Amerykanow umiera na choroby, ktore w innych rozwinietych
panstwach sa skutecznie leczone i to po rozsadnym koszcie.
5) Amerykanscy lekarze sa zainteresowani tylko zwiekszaniem swych dochodow.


Zrodlo: Bob Herbert "MILLIONS DIE IN US BECAUSE OF POOR ACCESS TO HEALTH CARE".
Oryginalnie w "New York Times", przedruk w "The Strait Times" (Singapur) z
dnia 29 czerwca 2004.

[Gość: ember]

I co Ty na to Stanislaw? Widocznie jeszcze nie miales okazji chorowac albo Ci
sie dobrze powodzi i masz wykupione b.dobre ubezpieczenie. Jak sie kogos
wychwala trzeba brac pod uwage wszystko.

[Gość: Stanislaw S.]

Nogi wedrujacej ludnosci wskazuja zawsze, gdzie ludzie maja lepiej. Zauwazyli
to juz starozytni. A teraz na serio.
Ameryka nie jest panstwem socjalistycznym jak wiekszosc Europy. Ale Amerykanie
nie jezdza na operacje do Europy lecz odwrotnie. Podobnie wiekszosc przywodcow
tego swiata byla leczona w USA lub przy zastosowaniu amerykanskiej technologii.
Mimo, ze olbrzymia ilosc ludzi przybywa ciagle do Stanow to dlugosc srednia
zycia nie spadla i jest wyzsza niz w wielu krajach Europy. Oznacza to, ze mimo
przyjmowania ludzi , ktorzy generalnie nie mieli opieki zdrowotnej w "starym
kraju" musza ja miec w USA. Inaczej srednia dlugosc zycia spadala by.
Wy podchodzicie zupelnie inaczej niz Amerykanie do wielu spraw. Mozna sie np.
zapytac dlaczego wielkie domy, duze samochody, brak wielu ograniczen dla
byznesu, duzo nizsze podatki sa w USA niz w Europie. Co kraj to obyczaj.
Europejczycy zgodzili sie na wysokie podatki (srednio 56%) celem pokrywania
kosztow spolecznych jak leczenie czy emerytury panstwowe. W USA wybrano model
prywatnego inwestowania w przyszlosc - wydajesz teraz albo oszczedzasz na
przyszlosc. To sa roznice ktore zauwazono juz sto lat temu. Toczy sie walka o
to aby ubezpieczyc wszystkich ale wiekszosc spoleczenstwa byla dotychczas
przeciwna. To jest demokracja i nie wyobrazam sobie aby to sie zmienilo. Tu
ludzie maja tez prawo do bycia niewyksztalconymi, otylymi, itd. Ameryka nie
jest latwym krajem do wytlumaczenia obcym.
Dla mnie wazne to, ze przyjechalem do obcego kraju, bez jezyka i z
niepotrzebnym nikomu wyksztalceniem humanistycznym. Jako azylantowi
politycznemu przyznano mi Pell Grant (darowizne na studia zawodowe). Uczono
mnie najpierw jezyka a potem zawodu za darmo. Przezylem dzieki dorywczej pracy
i skonczylem studia komputerowe. Dlatego po 17 latach pracy w obcym kraju wiem
co mu zawdzieczam. W Niemczech byla lista wielu prac tylko Fur Deutche. Kolega
z Wegier nie mogl otworzyc sklepu filatelistycznego w Monachium. To sa fakty.
byc moze wielu ludziom nie powiodlo sie w USA. Polacy radza sobie tak dobrze,
ze zanikaja stare, polskie sasiedztwa jak Jackowo w Chicago. Ludzie sie
dorabiaja i wynosza sie na przedmiescia do lepszych domow.
Nie wierze, ze panstwa opieki spolecznej w Europie dadza sobie rade zrosnacym
bezrobociem i emigrantami. Zakladam, ze w pewnym momencie Wasz system
socjalistycznych swiadczen zawali sie. Wtedy porozmawiamy. Podobnie jak
Francuzi smieli sie z Amerykanskich gett. Teraz maja swoje, duzo gorsze, z
ludnoscia , ktora nigdy sie nie zasymiluje. uwazajcie na Polske moze tam moze
tak byc.

Dlatego w USA lewicowości praktycznie nie ma

[dokowski]

Gość portalu: Stanislaw S. napisał(a):

> Polacy radza sobie tak dobrze, ze zanikaja stare, polskie sasiedztwa jak
> Jackowo w Chicago. Ludzie sie dorabiaja i wynosza sie na przedmiescia

Ameryka się nie degeneruje, ale rozkwita. Źródłem lewicowości jest rozkład.
Dlatego właśnie SLD jest wciąż lewicowy, mimo bliskich związków z biznesem.

Natomiast społeczeństwo obywatelskie, państwo prawa i duża aktywność
organizacji pozarządowych, to cechy państwa prawicowego lub liberalnego,
takiego jak USA.

przyszło doku ze urlopa i znowu pierdoły...

[Gość: babariba]

...tutaj nam posuwa.
Oczywiście jako zdegenerowany beneficjent socjalistycznych, lub postsocjalistycznych układów w minfinie.
Bo z jednej strony na jaki komu organ płciowy doku w ministerstwie. A z drugiej, ględzenie godzinami w miejscu pracy ( w necie i nie tylko) dowodzi dodatkowo jednoznacznie, że jest tam całkowicie zbędny.
Kiedyś jeden profesor etyki na UW mawiać miał zwyczaj, że 'drogowskaz nie chodzi drogą, którą wskazuje', jak go studenci pytali, czego tyle chleje a i panienkom nie odpuszcza.
Podobnie doku. Z jednej strony niby zdeklarowany zwolennik koncepcji skrajnie wolnorynkowych, a z drugiej kurczowo się trzyma układu socjalistycznego, w którym także ja muszę do niego dołożyć. A i premię ze środków specjalnych dostanie...
Schizofrenia by to była?

Co za uparty głupek! Nie pracuję w MF.

[dokowski]

Gość portalu: babariba napisał(a):

> kurczowo się trzyma układu socjalistycznego

Poza tym MF jest w każdym kapitalistycznym kraju najważniejszym ministerstwem.
Tylko w krajach socjalistycznych ministerstwa gospodarki czy spraw wewnętrznych
są ważniejsze. Ty jesteś czerwonym debilem, skoro nie widzisz, że czerwoni
doprowadzili do tego, że minister finansów nie jest wicepremierem - to pokazuje
antykapitalistyczny kierunek polityki rządów SLD.

Mr Stanislaus S.

[Gość: babariba]

ja ma tylko jedno pytanie (bo wiedzy pożądam.
Czy 'boomy' są liczone w statystykach amerykańskiego bezrobocia???
Czy tylko bezrobotni 'rejestrowani'???
Będę bardzo zobowiązany za miarodajną odpowiedź

[Gość: piotr]

Typowo socjalistyczne myślenie. Co ci po rejestracji bezrobotnego? Liczy się to czy masz pracę. Do USA ludzie masowo jeżdżą, bo tam bezrobocie jest dużo niższe niż w Polsce. Gdyby było inaczej to Amerykanie przyjeżdżaliby masowo do Polski w poszukiwaniu do pracy. Przyjeżdżają, ale to są jednostkowe przypadki.

typowe niezrozumienie problemu

[Gość: babariba]

bezrobotność jest kategorią statystyczną i prawną, określającą stosunek liczby osób zarejestrowanych, jako nie mające pracy do liczby osób w tzw. wieku produkcyjnym.
W każdym kraju występuje 'ciemna liczba' ludzi, którzy nie zgłaszają się do Urzędów Pracy - z różnych względów. W okolicach, w których mieszkam znam osobiście bardzo wiele osób, które nie figurują w rejestrach Powiatowego Urzędu Pracy, ponieważ nie przysługuje im status 'bezrobotnego' (łączący się z pewnymi uprawnieniami), a za to mogą być wpisani do rejestru 'poszukujących pracy', co jest całkowicie bezpłodne, bo mało kto ta droga pracę znalazł w ostatnich latach. W innych krajach wielu ludzi zapewne nie wpisuje się do rejestrów z wielu różnych przyczyn.
Takie zróżnicowanie kategorii jest wyłącznie prawna ekwilibrystyką, mającą na celu poprawienie statystyk. Znam konkretny przykład, kiedy dziewczyna, jako jedyny w okolicy specjalista dostała pracę na 1/9 etatu w szkole (to były 2 godz/tyg). Jednocześnie utraciła status bezrobotnej, a nawet poszukującej pracy - wykreślono ją z rejestrów i statystyk. Podobnych przykładów mam wiele. W razie potrzeby służę.
I dlatego niespecjalnie rozumiem twoją frazę:
"Gość portalu: piotr napisał(a):
> Typowo socjalistyczne myślenie. Co ci po rejestracji bezrobotnego? Liczy się to czy masz pracę. Do USA ludzie masowo jeżdżą, bo tam bezrobocie jest dużo niższe niż w Polsce.(...)"
*****
To nie musi być wcale kwestia wysokości bezrobocia, lecz wysokości zarobków i relacji cen. Inna znana mi osobiście kobieta od dziesięciu przeszło lat mieszka w Brukseli i pracuje tam na czarno, na "godzinkach" maks. 20 godzin tygodniowo. I stać ją na utrzymanie drugiego mieszkania (w Brukseli, bo z tego w Polsce nie zrezygnowała), na utrzymanie siebie i czasem pomoc dzieciom.
Nie ma to nic wspólnego z żonglowaniem statystycznymi danymi dotyczcymi poziomu bezrobocia, bo nie mówia one zupełnie nic.
Tego tylko dotyczyło moje konkretne pytanie do Stanislausa S.

Typowo biurokratyczne podejście

[Gość: piotr]

> bezrobotność jest kategorią statystyczną i prawną, określającą stosunek liczby

Nie "bezrobotność" tylko bezrobocie.
Bezrobocie to problem społeczny w indywidualnym wymiarze oznacza niezdolność do znalezienia pracy przez osoby tej pracy szukające.

> To nie musi być wcale kwestia wysokości bezrobocia, lecz wysokości zarobków i r
> elacji cen. Inna znana mi osobiście kobieta od dziesięciu przeszło lat mieszka

To też. Tylko jak się utrzymasz za 20 godzin tygodniowo pracy, jesli tej pracy nie dostaniesz?

> Nie ma to nic wspólnego z żonglowaniem statystycznymi danymi dotyczcymi poziomu
> bezrobocia, bo nie mówia one zupełnie nic.

To akurat polska specjalność i to rządów lewicowych - zmiana kryteriów, żeby zmniejszyło się bezrobocie. Jakby powiedział Wałęsa: "stłucz pan termometr, nie będziesz pan miał gorączki"

Bezrobocie na Śląsku maleje

[Gość: V.C.]

gospodarka.gazeta.pl/gospodarka/1,52981,2219943.html

[Gość: Stanislaw S.]

ember. Czy ty zauwazylas, ze artykul byl o III Rzczp. a nie o USA. czy Tobie
tez odmowiono wizy do USA i teraz chcesz sie odegrac. V.C. (a raczej WC) jest
chory. Dziala mu tylko instynkt antyamerykanski. Co ma postkomunistyczny swiat
do Stanow?

A z tym ubezpieczeniem...

[Gość: Astra]

Moj syn jest lekarzem. Pracuje w szpitalu do ktorego co rusz przywoza ludzi bez
ubezpieczenia. I co? Biora, operuja, skladaja lecza a potem apeluja do
rozmaitych fundacji o pokrycie kosztow. To co z tego ze w Polsce WSZYSCY maja
ubezpieczenie jesli dializa czy sztuczne pluca (life support) nie sa dla
wszystkich dostepne? To co ze w Kanadzie maja ubezpieczenie jesli moj syn
operuje conajmniej jednego Kanadyjczyka tygodniowo bo kolejka do oczyszczenia
aorty z pokladow cholesterolu jest 3-letnia?

[Gość: Astra]

Aha, i nikt nie daje lekarzom lapowek. Nawet ci co nie maja ubezpieczenia.
Lapowki, sadzac po Polsce, to lewicowa choroba.

[Gość: Stanislaw S.]

Gratuluje dziecka. Moj syn jest inzynierem. Wprowadza nowe rozwiazania do
wnetrz sanmochodow. ostatnio to TV pod sufitem dla pasazerow w tyle. Mozna
wyjac i zabrac do domu.

[Gość: Astra]

Ja rowniez gratuluje. To tylko jeden z mojej trojki synow. Rzeczywiscie moje
dzieci maja SUV z telewizorem pod naciskiem wnukow.

Jakie znowu dobre? Bardzo cienki tekst

[Gość: patience]

Gość portalu: Stanislaw S. napisał(a):

> bardzo dobre streszczenie problemow wszystkich krajow w ktorych lewica badz
> dominowala badzs wspolrzadzila.

Postmoderna w akcji...
""W degenerujących się strukturach partii postkomunistycznych nie ma
lewicowości. Dziś rodzi się ona z bogatej mozaiki społeczeństwa
obywatelskiego ".

Komentarz do 1 zdania: A kiedy ta lewicowosc byla? Lewicowy - oznacza
orientacje na wartosci spoleczenstwa obywatelskiego. Od kiedy to komuna miala
taka orientacje? To jest ugrupowanie posttotalitarne i postimperialne,
posiadajace tyle wspolnego z lewica co ja z lotami na Marsa. Komuna to nie
socjaldemokracja. A scislej biorac, socjaldemokraci po 2 wojnie swiatowej
zostali wycieci w pien, wlasnie za lewicowa orientacje. Sporo ich zreszta bylo
w AK, o czym swiadczyc moze m.in. Testament Polski Podziemnej z powstania
warszawskiego, w ktorym miedzy innymi mowa o reformie rolnej - znacznie sie
rozniacej od 'rozkulaczania kulakow', delikatnie mowiac.

Zdanie drugie ' Dziś rodzi się ona z bogatej mozaiki społeczeństwa
obywatelskiego' - dwoja z nauk politycznych. Spoleczenstwo obywatelskie jest
PRODUKTEM relacji miedzy spoleczenstwem a panstwem a nie odwrotnie. Nawiasem
mowiac, ta 'bogata bozaika' w cyfrach wygladda tak, ze dzisiaj mamy mniej
stowarzyszen niz w 1989 roku, wlasnie na skutek polityki panstwa. Autor
artykulu do jednego wora 'spoleczenstwa obywatelskiego' wrzucil rozmaite
stowarzyszenia oraz partie polityczna ktora wyrotowala sie z Unii Wolnosci. Na
tej samej zasadzie mogl wymienic cala reszte sceny politycznej jako
spoleczenstwo obywatelskie, partii postkomunistycznych nie wylaczajac.

Koncowa uwaga - formacje polityczne -obojetnie prawicowe czy lewicowe - biora
sie z idei, czegos, co sie nazywa swiadomosc zalozycielska'. Glosy w tej
dysklusji sa doprawdy madrzejsze niz ten artykul, gdyz ludzie ty potrafia sie
wypowiadac wlasnie w obszarze swiadomosci zalozycielskiej (glosy na temat
róznic w podejsciu do polityki zdrowotnej miedzy europejska socjaldemokracja a
republikanami) Tu sobie pozwoile zauwazyc, ze wbrew prezentowanym tu opiniom to
nieprawda, ze w USA brakuje klasycznie socjaldemokratycznego podejscia -
kwestia ubezpieczen spolecznych wraca praktycznie przy kazdych wyborach.

Adasiowi (Michnikowi, a nie naszemu Adasiowi) proponowalabym, zeby zauwazyl, ze
postmodernizm wyczerpal swoje mozliwosci tworcze jakis czas temu. Szkoda
wydawac kase na takie teksty.

A to co za bełkot?!

[dokowski]

a.adas napisał:

> "W degenerujących się strukturach partii postkomunistycznych nie ma
> lewicowości.

Przecież lewicowość jest właśnie objawem degeneracji.

Zrozumiałbym, gdyby ktoś napisał, np.: "W degenerujących się strukturach partii
postkomunistycznych nie ma już prawdziwego złodziejstwa".

Niestety, dalej zamiast wyjaśnienia, jest bełkot jeszcze gorszy

[Gość: Stanislaw S.]

to nie a.adas. To lewica tak ocenia komune. Chce aby ludzie zapomnieli, ze
lewica byla komuna i odwrotnie. Winston Churchill powoedzial, ze
dwudziestolatek bez socjalistycznych mrzonek nie ma serca, ale jak juz ma 40
lat i nie jest konserwatysta to znaczy , ze jest idiota. Postkomuna nie moze
nie krascz. przeciez nowe nazwy kryja tylko tych samych ludzi i ich metody.
Bylem zawsze za prawem nie dajacym im szans do okradania Polski. ZAKAZ
ZAJMOWANIA KIEROWNICZYCH STANOWISK jest w dalszym ciagu opcja wyborcow.

Pamiętam, że jedynie Moczulski miał to w programie

[dokowski]

Gość portalu: Stanislaw S. napisał(a):

> ZAKAZ
> ZAJMOWANIA KIEROWNICZYCH STANOWISK jest w dalszym ciagu opcja wyborcow.

Ale tylko podczas pierwszej kampanii prezydenckiej. Później żadna partia, nawet
KPN, już tego nie wpisała do swojego programu, a szkoda, bo właśnie to podobało
mi się w programie Moczulskiego.

Ale może coś przegapiłem, skoro piszesz o tym? Jakaś partia ma to w programie?

Koniec pseudolewicy i ODRODZENIE ŻYDO-komuny

[Gość: Nina]

pod dyrekcją żyda karierowicza KOMUNISTY Borowskiego pod szyldem jego nowej
hucupy parti żydowsko-stalinowskich LEWAKÓW.

czyli natarcie ODRODZONEJ zydo-komuny lewaka trockisty Marka Borowskiego !

[Gość: Stanislaw S.]

mocno powiedziane. Ale czy mozesz cos interesujacego np. dlaczego
trockistowska. Czy czytalas Kolakowskiego trzytomowe opracowanie o komunizmie ?
Zleniwilem sie ostatnio i licze na Twoja pomoc w ocenie Borowskiego.

KARIEROWICZ lewak Borowski:

[Gość: Piksi]

Od stalinizmu i "komandosów", poprzez sprzedawanie spodni w Domach Centrum, aż
do afery Banku Śląskiego i fotela marszałka Sejmu. Droga jednego z najbardziej
prominentnych działaczy SLD.

http://www.forum.leg.pl/read.php?f=3&i=20&t=20

Na kłopoty Borowski?

Niedawne wydarzenia w parlamencie - użycie Straży Marszałkowskiej przeciwko
posłom oraz wniosek o odwołanie marszałka Sejmu - sprawiły, iż osoba Marka
Borowskiego znalazła się w centrum uwagi wszystkich obserwatorów życia
politycznego.

Jest więc okazja, aby polscy wyborcy przypomnieli sobie, kto sprawuje trzeci (a
formalnie drugi) co do ważności urząd w państwie. Zwłaszcza że Borowski jest
postacią bardzo charakterystyczną dla obecnej elity politycznej naszego kraju.

Na początku był Eliasz Berman


Jeśli tegoroczna nagroda "Nike" miała za zadanie wyznaczyć pewien standard sagi
rodzinnej, to zastosujmy go także w przypadku rodziny marszałka Sejmu. Zacząć
więc wypada od Eliasza Bermana (później zmienił imię na Michał), warszawskiego
urzędnika prywatnego, któremu na początku XX wieku urodziło się dwóch synów -
starszy Bronisław i młodszy Aron. Jak wielu przedstawicieli swojego pokolenia,
już od wczesnej młodości asymilowali się nie do polskości, ale do komunizmu.
Bronisław, mając 19 lat, znalazł się w Komitecie Centralnym Związku Młodzieży
Komunistycznej w Polsce, a dwa lata później otrzymał pierwszy wyrok za
działalność komunistyczną. Po wyjściu na wolność udał się do Moskwy na Kongres
Międzynarodówki Komunistycznej, potem kierował Centralną Redakcją
Komunistycznej Partii Polski i należał do Sekretariatu Krajowego KC KPP. Lata
30. spędził w ZSRR, gdzie prawdopodobnie w 1936 r. stracił nie tylko wolność,
ale i życie. W pracy partyjnej używał nazwiska Wiktor Stasiak.

Aron uciekł do Sowietów

Jego brat Aron również działał w ZMK i KPP, był także kilkakrotnie skazywany
przez polskie sądy. W przeciwieństwie do Bronisława ocalił życie, gdyż od 1933
r. znajdował się w więzieniach - w Radomiu, Wronkach i Rawiczu. Z tego
ostatniego wydostał się tuż po wybuchu wojny i udał się do Białegostoku, czyli
pod okupację sowiecką. Wiosną 1941 r. był już pracownikiem politycznym
Państwowych Kursów Budowlanych w Wilnie, a po napaści Niemiec na ZSRR został
ewakuowany do Republiki Czuwaskiej. Dopiero w kwietniu 1944 r. zgłosił się do I
Korpusu Polskiego, gdzie został zastępcą dowódcy 6. pułku artylerii lekkiej 4.
Dywizji Piechoty, a także lektorem dywizji i redaktorem dywizyjnej gazety.

Jesienią 1944 r. w wyzwolonej od Niemców prawobrzeżnej części Warszawy założył
dziennik "Życie Warszawy", którego redaktorem naczelnym był do 1951 r. Pod
koniec lat 40. został też szefem Wydziału Dziennikarskiego w Szkole Partyjnej
przy KC PZPR. Od kwietnia 1951 r. do grudnia 1967 r. był z kolei zastępcą
naczelnego "Trybuny Ludu", a następnie przeszedł na emeryturę. Przez wiele lat
zasiadał we władzach Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Całą powojenną
karierę Aron Berman robił już pod nazwiskiem Wiktor Borowski.

Marek wychowywał się w partyjnej elicie

Jeszcze pod koniec wojny porucznik Borowski - jak wspominał inny komunistyczny
dziennikarz Zygmunt Broniarek - ożenił się z córką jubilera z ulicy Wileńskiej
na warszawskiej Pradze, co podobno było źle widziane w kierownictwie
politycznym wojska. 4 stycznia 1946 r. urodził im się syn, Marek. Od
dzieciństwa wychowywał się w kręgach ówczesnej władzy, jego kolegą ze szkolnej
ławki był Jan Lityński (późniejszy poseł UW), również związany rodzinnie ze
stalinowską żydokomuną. W wieku 15 lat młody Borowski wstąpił do Związku
Młodzieży Socjalistycznej, a później dostał się na Wydział Handlu Zagranicznego
warszawskiej SGPiS. W 1967 r. zapisał się do PZPR, ale już w następnym roku
stracił partyjną legitymację za zorganizowanie wiecu na uczelni pod hasłami
wznowienia przedstawienia Dziadów, zniesienia cenzury itd.

Sprzedawał męskie spodnie w Domach Centrum

W przeciwieństwie do "komandosów" z Uniwersytetu Warszawskiego Borowski nie
został uwięziony, mógł też skończyć studia, ale musiał się pożegnać z obiecaną
mu pracą na uczelni. Został zatrudniony w stołecznych Domach Towarowych
Centrum, gdzie zaczynał jako sprzedawca męskich spodni i koszul, a skończył
jako główny specjalista ds. ekonomicznych. W latach 90. posłowie KPN ustalili,
że przyszły marszałek prowadził tam sklepik za "żółtymi firankami", czyli dla
uprzywilejowanych członków partii. W 1973 r. dzięki znajomości języka został
służbowo wysłany do Francji, a dwa lata później powrócił w szeregi PZPR. Odtąd
jego kariera gwałtownie przyspieszyła i w czasie stanu wojennego, w 1982 r.
otrzymał posadę wicedyrektora departamentu ekonomicznego w Ministerstwie Rynku
Wewnętrznego.

Razem z Wiatrem i Siemiątkowskim, a potem z Mazowieckim

W ostatnim roku istnienia PZPR, już po czerwcowych wyborach z 1989 r., związał
się z wewnątrzpartyjnym Ruchem 8 Lipca, z którego później wyszła część
przywódców SLD (m.in. Zbigniew Siemiątkowski, Sławomir Wiatr, Danuta Waniek) i
Unii Pracy (Tomasz Nałęcz). We wrześniu tego samego roku ówczesny premier
Tadeusz Mazowiecki mianował go wiceministrem rynku wewnętrznego, którą to
funkcję sprawował do lipca 1991 r. W resorcie nadzorował m.in. prywatyzację
handlu i turystyki, był także wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej Banku PKO SA
(Radzie przewodniczył Janusz Sawicki, później oskarżony w aferze FOZZ).

Przekonywał do NFI

Już w momencie utworzenia Socjaldemokracji RP Borowski znalazł się w jej
ścisłym kierownictwie jako jeden z najbliższych współpracowników Aleksandra
Kwaśniewskiego. W wyborach do Sejmu w 1991 r. partia skierowała byłego
wiceministra do kandydowania z okręgu pilskiego, chociaż nigdy wcześniej tam
nie był. Posłem z Piły jednak został i przez następne 10 lat reprezentował ten
teren w parlamencie (dopiero w ubiegłym roku kandydował z Warszawy). Już w
Sejmie I kadencji wyrobił sobie opinię głównego eksperta ekonomicznego lewicy,
a zarazem gospodarczego liberała, którego poglądy niewiele się różnią od
polityków UD i KLD. Udowodnił to wiosną 1993 r., gdy przekonał część
postkomunistów do poparcia projektu ustawy o Narodowych Funduszach
Inwestycyjnych, forsowanego przez rząd Suchockiej. To właśnie dzięki głosom
posłów SLD wszedł w życie program NFI, o którym dziś wiadomo, że zakończył się
całkowitą klęską.

Bronił Banku Śląskiego

Po wygranych przez SLD wyborach w 1993 r. Marek Borowski został wicepremierem i
ministrem finansów w rządzie Waldemara Pawlaka. Niedługo jednak cieszył się tą
funkcją, gdyż w styczniu 1994 r. wyszły na jaw nieprawidłowości związane z
prywatyzacją Banku Śląskiego. Premier odwołał wtedy odpowiedzialnego za tę
prywatyzację wiceministra finansów Stefana Kawalca, a w proteście przeciwko
temu podał się do dymisji sam Borowski. Zanim to zrobił, przedstawił Pawlakowi
swoiste ultimatum (dotyczące m.in. podejmowania decyzji personalnych w
rządzie), a po jego odrzuceniu próbował namówić innych SLD-owskich ministrów do
ustąpienia z gabinetu.

Przygarnięty przez Oleksego


Ostatecznie znalazł się poza rządem, ale nie na długo, bo już na początku 1995
r. został szefem Urzędu Rady Ministrów u nowego premiera Józefa Oleksego. Gdy
zaś i ten rząd upadł po roku, były wicepremier na stałe zainstalował się w
Sejmie, gdzie w latach 1996-2001 był wicemarszałkiem, a od ostatnich wyborów
jest marszałkiem. Od czasu objęcia kierownictwa obozu postkomunistycznego przez
Leszka Millera pięć lat temu Borowski jest także jego zastępcą (w SdRP, a
obecnie w SLD). Zresztą już przed laty wpływowy tygodnik "Polityka", analizując
skład kierownictwa lewicy, pisał o nim: Jako jeden z nielicznych w centrali ma
dość powszechną opinię człowieka, który może objąć każde stanowisko w państwie
("Polityka", 14.09.1996 r.).

Wystartuje na prezydenta?

Nic dziwnego, że już dzisiaj nieoficjalnie wymienia się

[Gość: Stanislaw S.]

Dziekuje za info. Jak ja bylem przeciw komuchom to on handlowal, dlatego nie
zetknalem sie z ....