Paderewski

[my_narod_polski]

My_Naród_Polski stwierdzamy, że:

prawdziwi artyści są dobrymi politykami,
co potwierdza przykład Paderewskiego.

[Gość: artysta]

"Sąsiedzi" w Jedwabnem.
Nadesłane z Kanady przez W.Głowackiego - One Man Media OnLine
W roku ubiegłym w Wydawnictwie Pogranicze, Sejny, ukazała się antypolska
książka Jana Tomasza Grossa (*) pt. "Sąsiedzi". Opisuje ona mord Żydów w
powiecie łomżyńskim, w miejscowościach Radziłów i Jedwabne pod okupacją
niemiecką w lipcu 1941 roku, a więc bezpośrednio po wycofaniu się z tych
terenów wojsk sowieckich. Angielskie tłumaczenie tej książki ma ukazać się w
kwietniu br. w Stanach Zjednoczonych na trzy miesiące przed obchodami 60-ej
rocznicy wydarzeń w Jedwabnem. Spodziewać się również można prezentacji tak
samo zatytułowanego filmu o tych wydarzeniach w reżyserii Agnieszki Arnold.
Zafałszowań historii jest w książce Grossa tak wiele, że nie możemy pozostawić
ich bez komentarza. Najpierw krótkie streszczenie książki Grossa.

"Polacy gorsi od Niemców"

Początkowe rozdziały książki informują, że z chwilą wybuchu wojny w 1939 roku
mieszkało w Jedwabnem około 1600 Żydów, co stanowiło około 60 procent ogólnej
liczby mieszkańców miasteczka. Zarówno przed wojną, jak i w ciągu jej
pierwszych dwóch lat pod okupacją sowiecką, współżycie polsko-żydowskie
układało się dobrze (a nawet lepiej niż w innych rejonach Polski). Gwałtowna
zmiana nastąpiła w końcu czerwca 1941, wraz z wejściem na te tereny armii
niemieckiej. Polacy przyjęli wejście Niemców z ogromną radością. W Radziłowie
(str. 41) "wybudowali oni na cześć armii niemieckiej łuk triumfalny, ozdobiony
swastyką, portretem Hitlera i hasłem: "Niech żyje armia niemiecka, która
wyzwoliła nas spod przeklętego jarzma żydokomuny !" Pierwszym pytaniem tych
chuliganów było: czy można zabijać Żydów ? ". (**) Otrzymawszy pozytywną
odpowiedź, Polacy przystąpili do okrutnych mordów: np. obcięto głowę młodej
Żydówce, a ciało jej zatopiono. Bito, kopano, znęcano się i rabowano – opisy
tych bestialskich mordów zajmują kilka stron książki. Na stronie 46 dowiadujemy
się, że "Polacy byli władcami, bo ani jeden Niemiec nie był obecny". W
końcu "Niemcy oświadczyli, że Polacy za dużo sobie pozwolili. Przyjęcie Niemców
uratowało 18 Żydów, którym się udało schować podczas pogromu (podkr. M.Z.).
Wśród nich znajdował się 8-letni chłopak, który był już zasypany w grobie,
odżył i wykopał się z ziemi […]. Razem z Żydami zostało też zniszczone
wszystko, co jest żydowskim w miasteczku: uczelnia, synagoga i też cmentarz".
Na stronie 51 książki akcja przenosi się do pobliskiego miasteczka Jedwabne. W
międzyczasie, ukonstytuowały się tam nowe władze miejskie z burmistrzem
Marianem Karolakiem (mianowany burmistrzem przez Niemców, pochodził ze Śląska i
był Reichsdeutchem, – przyp. M.Z.). Nowy polski zarząd miasta "zaplanował i
uzgodnił z Niemcami wymordowanie jedwabiańskich Żydów" (str.51). "Z pewnością
wiele osób też miało te informacje, skoro okoliczni chłopi zaczęli się schodzić
do miasteczka i zjeżdżać furami już z samego rana, chociaż to nie był dzień
targowy.[…] Koordynatorem akcji mordowania Żydów w Jedwabnem, 10 lipca, 1941
roku był ówczesny burmistrz miasta, Marian Karolak[….] choć cały zarząd
magistracki […] brał udział w tym mordzie". Nie wiadomo kto inicjował ten mord
(na str. 52, Szmul Wasersztajn zeznał, że "taki rozkaz wydali Niemcy"), nie
jest to jednak ważne, bo się jedni z drugimi porozumieli, a
mianowicie "przyjechało taksówką czterech czy też pięciu gestapowców i zaczęli
w magistracie rozmawiać". Zresztą nie wiadomo, w którym dniu miała miejsce ta
wizyta gestapowców, czy w dzień masowego mordu, czy też wcześniej. Jak
wyglądało to porozumienie też nie wiadomo, ale najprawdopodobniej "Niemcy dali
Polakom wolną rękę na osiem godzin, aby zrobili z Żydami co im się podoba (str.
54). […] Panami sytuacji w Jedwabnem byli oczywiście Niemcy i tylko oni mogli
podjąć decyzję o wymordowaniu Żydów. […] I nie uczynili tego. Jeżli nawet
sugerowali zachowanie przy życiu pewnej liczby fachowców żydowskich, to robili
to bez przekonania, skoro w końcu wszystkich spalono. […] (str. 56) posterunek
żandarmerii (niemieckiej, przyp. M.Z.) w Jedwabnem okazał się
najbezpieczniejszym miejscem dla Żydów tego dnia i kilka osób uszło z życiem
tylko dlatego, że tam się akurat znaleźli" (podkr. M.Z.). Na str. 65-73 podany
jest opis straszliwego mordu na Żydach. "Zaopatrzeni przez niemiecką
żandarmerię i zarząd miasteczka w kije, baty i drągi, Polacy spędzali Żydów
bijąc, mordując, kamieniując i okaleczając. Konno i z orczykami wyłapywali
uciekinierów. Wśród drwin i śmiechu mordowano, topiono matki z dziećmi na ręku,
bito żelaznymi hakami, kłuto nożami w brzuch, obcinano język i męczono" […] ale
przecież zorientowali się wkrótce, że tymi metodami nie uda się do zmierzchu
zabić półtora tysiąca osób. Postanowiono więc spalić wszystkich Żydów na raz w
stodole" (str. 70). I tak to zostało wykonane. Uciekających z płonącej stodoły
dobijano. "Po 10 lipca nie wolno już było Polakom mordować Żydów w Jedwabnem
wedle własnego uznania i trochę niedobitków nawet wróciło do miasteczka (podkr.
M.Z.). Przepędzono ich w końcu do getta w Łomży". Na str. 57 jest trzykrotnie
powtórzona informacja, kto mordował Żydów w Jedwabnem: "sprawcami tego zajęcia
byli Polacy. Niemcy brali udział tylko w fotografowaniu […] Niemcy udziału w
mordowaniu Żydów nie brali, a stali i fotografowali jak Polacy znęcali się nad
Żydami […] Żydzi mordowani byli przez ludność narodowości polskiej" (podkr.
M.Z.).

Niewiarygodne źródła

Główny proces o morderstwo Żydów jedwabiańskich odbył się w Okręgowym Sądzie w
Łomży, gdzie po odbytym śledztwie miała miejsce rozprawa w dniach 16 i 17 maja
1949 roku, a więc w najczarniejszym okresie stalinowskiego terroru. Wiemy
wszyscy, jak przebiegało wówczas śledztwo (szantaż, zastraszanie, tortury) i
jak wyglądała sprawiedliwość. Przyznaje to również sam Jan Gross, pisząc na
str. 21, że "zarówno sądownictwo jak i organa śledcze cieszyły się zasłużenie
złą opinią. W dodatku na rozprawie oskarżeni jeden po drugim oświadczają, że
ich bito w śledztwie i w ten sposób zmuszano do składania zeznań – co,
zważywszy na metody wówczas stosowane przez UB, jest bardzo prawdopodobne". A
jednak olbrzymia większość żródeł, którymi posługuje się autor
książki "Sąsiedzi", to właśnie zeznania i dokumenty instytucji z tego okresu.
Przynależą tu dwaj "filarowi" świadkowie opisanych w ksiiące zdarzeń, Szmul
Wasersztajn, którego pamięci poświęcona jest cała książka, oraz Menachen
Finkelsztajn. Składali oni zeznania w 1945 roku w Żydowskim Instytucie
Historycznym oraz przed Żydowską Komisją Historyczną w 1946 roku, w "dowolnym
tłumaczeniu z języka żydowskiego" (podkr. M.Z.) jak się wyraził Gross !!!
Zeznania te różnią się między sobą w szczegółach (może ze względu na
owo "dowolne tłumaczenie"?). Około 60% odnośników w książce Grossa pochodzi z
takich właśnie żródeł. Raz jeszcze należy przypomnieć, iż powstały one w
czasach, gdy nieograniczona władza spoczywała w rękach ludzi takich jak Jakub
Berman, czy Hilary Minc, a sądownictwem i śledztwem rządzili krwawo i
niepodzielnie Różański i Światło (dziwnym zbiegiem okoliczności wszyscy oni
byli Żydami). Nawet pomijając kwestię prawdziwości przytoczonych zeznań
świadków, uwagę zwraca fakt, iż plączą się oni w opowiadaniach i
niejednokrotnie zaprzeczają sami sobie. Np. w relacji na str. 40 czytamy: "Tych
cywilów co bili, nie poznałem, gdyż byli dużą grupą Niemców otoczeni", a kilka
linii poniżej następna informacja podaje: "Autorami tych mordów, z przyzwolenia
Niemców, byli […] chuligani miejscowi". Książka sprawia w sumie wrażenie
niedbałego połączenia pośpiesznie i celowo wybranych takich fragmentów, które
oskarżają Polaków. Na str. 12 znajdujemy u Grossa następujący opis
wstrząsającej śmierci dwóch Żydówek podany przez Wasersztajna: "Tego samego
dnia zaobserw

[Gość: c.d.]

Finkelsztajn. Składali oni zeznania w 1945 roku w Żydowskim Instytucie
Historycznym oraz przed Żydowską Komisją Historyczną w 1946 roku, w "dowolnym
tłumaczeniu z języka żydowskiego" (podkr. M.Z.) jak się wyraził Gross !!!
Zeznania te różnią się między sobą w szczegółach (może ze względu na
owo "dowolne tłumaczenie"?). Około 60% odnośników w książce Grossa pochodzi z
takich właśnie żródeł. Raz jeszcze należy przypomnieć, iż powstały one w
czasach, gdy nieograniczona władza spoczywała w rękach ludzi takich jak Jakub
Berman, czy Hilary Minc, a sądownictwem i śledztwem rządzili krwawo i
niepodzielnie Różański i Światło (dziwnym zbiegiem okoliczności wszyscy oni
byli Żydami). Nawet pomijając kwestię prawdziwości przytoczonych zeznań
świadków, uwagę zwraca fakt, iż plączą się oni w opowiadaniach i
niejednokrotnie zaprzeczają sami sobie. Np. w relacji na str. 40 czytamy: "Tych
cywilów co bili, nie poznałem, gdyż byli dużą grupą Niemców otoczeni", a kilka
linii poniżej następna informacja podaje: "Autorami tych mordów, z przyzwolenia
Niemców, byli […] chuligani miejscowi". Książka sprawia w sumie wrażenie
niedbałego połączenia pośpiesznie i celowo wybranych takich fragmentów, które
oskarżają Polaków. Na str. 12 znajdujemy u Grossa następujący opis
wstrząsającej śmierci dwóch Żydówek podany przez Wasersztajna: "Tego samego
dnia zaobserwowałem straszliwy obraz: Kubrzańska Chaja, 28 lat, i Binsztajn
Basia, 26 lat, obie z niemowlętami na rękach, widząc co się dzieje, poszły nad
sadzawkę, woląc raczej utopiæ się wraz z dziećmi, aniżeli wpaść w ręce bandytów
(polskich, - przyp. M.Z.). Wrzuciły one dzieci do wody i własnymi rękami
utopiły, póżniej skoczyła Binsztajn Basia, która poszła od razu na dno, podczas
gdy Kubrzańska Chaja męczyła się przez kilka godzin. Zebrani chuligani zrobili
z tego widowisko, radzili jej aby się położyła twarzą do wody, a wtedy to się
szybciej utopi, ta widząc, że dzieci już utonęły rzuciła się energiczniej do
wody i tam znalazła śmierć". Jednak ta sama straszna historia jest w księdze
pamiątkowej jedwabiańskich Żydów (którą Gross zna) w całkowicie odmienny sposób
opisana przez Żydówkę, Ryfkę Fogel, również bezpośredniego świadka tragedii.
Twierdzi ona: "Siostry – żona Abrachama Kubrzańskiego i żona Saula Binstajna,
których mężowie odeszli razem z Rosjanami, po przejęciu okropnej kary z rąk
niemieckich, zdecydowały zakończyć życie swoje i swych dzieci. Zamieniły się
dziećmi między sobą i razem skoczyły do głębokiej wody. Nie-Żydzi stojący w
pobliżu wydostali je, lecz one skoczyły jeszcze raz i utonęły". Pytanie kto był
prawdziwym świadkiem: Wasersztajn, czy Ryfka Fogel? Z relacji Fogel wynika
bowiem, że Polacy podjęli nawet próbę ratowania tych Żydówek! Jednocześnie
nasuwa się pytanie: dlaczego Niemcy tak okropnie męczyli Kubrzańską i
Binsztajnową ? Czy dlatego, że ich mężowie uciekli razem z Sowietami, bo
przedtem pełnili wysokie funkcje w NKWD w Jedwabnem? Jeżli świadectwo Ryfki
Fogel jest prawdziwe, to jak należy traktować zeznania Szmula Wasersztajna
(zarówno to, jak i pozostałe) ? Od wieloletniego mieszkańca Jedwabnego mamy
dodatkowe wiadomości, według których w okresie okupacji sowieckiej Szmul
Wasersztajn denuncjował do NKWD polskie rodziny oraz asystował przy ich
aresztowaniu i wywózce na Sybir. Takiemu to "świadkowi" Gross poświęca swoją
książkę!
Innym przykładem fałszu może być podana na str. 40 książki Grossa następująca
wiadomość: "Przywódcy społeczności żydowskiej (w Jedwabnem, - przyp. M.Z.)
wysłali delegację do biskupa w Łomży, która zawiozła ze sobą piękne srebrne
lichtarze, z prośbą, aby zapewnił im opiekę, interweniował u Niemców i nie
zezwolił na pogrom w Jedwabnem. [….] Biskup przez pewien czas dotrzymał słowa".
Gross chętnie korzysta z takich antykościelnych oskarżeń, nie sprawdzając nawet
ich prawdziwości. Fałsz tego właśnie oskarżenia jest oczywisty, ponieważ wiemy,
że ksiądz biskup Łukomski ukrywał się przez cały okres okupacji sowieckiej i na
początku okupacji niemieckiej z dala od Łomży (a więc i od Jedwabnego). Do
Łomży wrócił dopiero w sierpniu 1941 roku, a miejsce jego starannie
zakonspirowanego pobytu znali tylko nieliczni, najbardziej zaufani katolicy. Na
stronach 52,80 i 81 Gross podaje (według "Arkusza informacyjnego – dossier – z
materiałów kontrolno-śledczych Powiatowego Urzędu UB w Łomży) następujące
informacje: "jeden z młodszych, bo zaledwie wówczas dziewiętnastoletni, i
zarazem (jeden z, - przyp. M.Z.) najbrutalniejszych uczestników tych
wydarzeń", "moralnie zidiociały złoczyńca", który z "Wiśniewskim i Kalinowskim
kamieniowali po kolei Lewina i Zdrojewicza" (Żydów, - przyp. M.Z.), a
nawet "dwóch z nich - Jerzy Laudański i Karol Bardon - było póżniej szucmanami
w niemieckiej żandarmerii". Na temat Jerzego Laudańskiego przeczytać można
opublikowaną w Rzeczypospolitej z dnia 27-28 stycznia 2001, notatkę pióra dr
Adama Cyra, pracownika Państwowego Muzeum Oświęcim-Brzezinka pt. "Jedwabne-
Oświęcim-Sachsenhausen". Z notatki tej dowiadujemy się, że dotąd żyjący bracia
Jerzy, Kazimierz i Zygmunt pochodzą z jednej z najbardziej szanowanych rodzin
polskich w Jedwabnem. Jerzy Laudański, były członek ZWZ i AK, aresztowany i
przewieziony przez Niemców z więzienia na Pawiaku do obozu w Oświęcimiu, (nr
obozowy 63805), a następnie więziony w KL Gross-Rosen i KL Sachsenhausen.
Pytanie dla profesora Grossa: kiedy więc Jerzy Laudański został szucmanem
niemieckiej żandarmerii i czyje zeznania, UB z 1949 roku czy dr Cyra są
bardziej wiarygodne? Informacje podane przez Grossa w rozdziale pt. "Okupacja
sowiecka, 1939-1941" kłamliwie pomijają znany i udokumentowany fakt (patrz
Tomasz Strzembosz w Rzeczpospolitej z dnia 27-28 stycznia 2001,
pt. "Przemilczana kolaboracja"), iż ludność żydowska, w tym zwłaszcza młodzież,
oraz miejska biedota, witała masowo radośnie inwazję wojska sowieckiego. Z
bronią w ręku kolaborowali Żydzi z Sowietami, denuncjując Polaków i biorąc wraz
z najeźdźcą czynny udział w rabunkach, aresztowaniach oraz deportacji. Opisy
podobnych faktów znaleźć również można w wyżej wspomnianej notatce dr Cyra.
Przytacza on następujące zeznanie, mieszkańca Jedwabnego, Kazimierza
Laudańskiego: "Gdy po 17 września 1939 roku komórka ta (komunistyczna, - przyp.
M.Z.), jakby w rewolucję, zorganizowała władzę - ochotniczą milicję, członkami
organizacji zostali nieliczni Polacy i w większości skomunizowana młodzież
żydowska". Nie należy się dziwić, iż w czasie następnej - niemieckiej -
okupacji, Polacy nie mieli ochoty ryzykować życia swego i swych rodzin w
obronie niedawnych ciemiężców i denuncjatorów.
Mord Żydów w świetle faktów
Prof. Gross pominął całkowicie w swej książce bardzo istotne, opublikowane w
1989 roku - a więc już w czasach postsolidarnościowych - w "Studium Podlaskim"
(wydawane przez ówczesną Filię Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku)
obszerne opracowanie o zagładzie skupisk żydowskich w rejonie białostockim w
latach 1939 oraz 1941-1944. Autor tego opracowania, prokurator Waldemar
Monkiewicz, był szefem Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Według
jego ustaleń, 10 lipca 1941roku do Jedwabnego przybyło samochodami ciężarowymi
około 200 niemieckich funkcjonariuszy policyjnych (dokładnie 232, - przyp.
M.Z.) z batalionów 309 i 316 działających w ramach Einsatzgruppen B,
tworzących "Kommando Białystok" (bataliony utworzone w większości z niemieckich
kryminalistów, - przyp M.Z.). Dowodził nimi Wolfgang Bürkner z warszawskiego
Gestapo. Przenosili się oni z miejscowości do miejscowości, urządzając pogromy
Żydów. W Jedwabnem rola nielicznych miejscowych Polaków ograniczona była
do "przyprowadzania ofiar na rynek i ich konwojowania poza miasto", oczywiście
pod niemieckim przymusem. "Niemcy spędzili do stodoły poza miastem około 900
Żydów, których następn

[Gość: c.d.]

Żydów, których następnie spalili". Prokurator Monkiewicz zaznajomiony był z
przebiegiem rozprawy z 1949 roku, kiedy kilkunastu Polaków oskarżonych było o
pomaganie Niemcom przy wyłapywaniu Żydów i ich eskortowaniu. Zapadły wówczas
wyroki kilku do kilkunastu lat więzienia (prawie połowa oskarżonych została
uniewinniona). Po latach Monkiewicz mówi o tym bardzo niechętnie (w wypowiedzi
do artykułu Danuty i Aleksandra Wroniszewskich w "Kontaktach "z lipca 1988
roku): "Ci ludzie" – mówi z naciskiem – "musieli być skazani. Bez względu na
stopień winy. Były to przecież czasy Jakuba Bermana, Różańskiego (którzy byli
Żydami, - przyp. M.Z.) i im podobnych…". Opierając się w swej książce prawie
wyłącznie na relacjach Szmula Wasersztajna, prof. Gross realizuje swoistą
taktykę względem historii z przed 60 lat "Nasza postawa wyjściowa do każdego
przekazu pochodzącego od niedoszłych ofiar Holokaustu – twierdzi na stronie 64 -
powinna się zmienić z wątpiącej na afirmujacą". Idea zaiste godna historyka !
Oparte na niej założenia mogą nas doprowadzić do tworzenia nowej "historii"
(tak jak to kiedyś miało miejsce w okresie stalinizmu), a w tym przypadku do
stwierdzenia, iż zagladę Żydów w czasie drugiej wojny światowej planowali i
przeprowadzali – mitygowani przez Niemców – Polacy!!! Oczywista
niedorzeczność, wypływająca z fałszywego założenia ! Tak przeprowadzony dowód
zasadniczego fałszu w założeniu, nazywa się w naukach ścisłych dowodem
przez "sprowadzanie do niedorzeczności", czyli "ad absurdum". W książce prof.
Jana Tomasza Grossa znajdujemy zaiste wiele takich absurdów. Gdyby ogłoszono
konkurs na pracę o stosunkach polsko-żydowskich, w którym wszyscy jurorzy
kierowaliby się równie przewrotną logiką i polityką, książka "Sąsiedzi" mogłaby
z całą pewnością kandydować do jednej z głównych nagród.
(*) Jan Tomasz Gross urodził się 1 sierpnia 1947 roku w Warszawie. Studiował na
Uniwersytecie Warszawskim. Wyemigrował z Polski w marcu 1969 roku. Doktoryzował
się z socjologii na Yale University w 1975 roku. W latach 1983-1991 zatrudniony
jako profesor socjologii na Emory University w Atlancie, a w roku 1992
przeniósł się na wydział nauk politycznych do New York University.
(**) W dosłownych cytatach Grossa zachowana jest jego oryginalna pisownia.
No i mamy już Grossa nie socjologa ale polityka

MY NARÓD POLSKI , GDZIES .....

[aleksander_krzeszowice]

...gdzieś to juz słyszałem , ale gdzie ?

[Gość: Co za żal]

Szkoda, że prawdziwych artystów już nie ma.