Tylko SMIERC dla gwalcicieli, pedofili i mordercow

v.ci Temida nie jest ślepa 04.03.05, 23:37

Rafał Górski

Na naszych oczach budzą się nowe siły na rzecz samorządności prawnej. Tymczasem
w polskim myśleniu o sprawiedliwości dominuje nadal filozofia prawa i pięści.

Stawiajmy szubienice i mnóżmy więzienia, a będziemy żyć w bezpiecznym kraju.
Tak brzmi recepta prawicy na walkę z przestępczością. Kwestię źródeł przemocy
tłumaczy się w tym środowisku upadkiem tradycyjnych wartości i nieśmiałością
policji. Dwa miliony więźniów w USA plus kara śmierci, oraz milion więźniów w
Rosji plus tortury - nie odstraszyły jak dotąd przestępców, ale nasi dzielni
reformatorzy prawa nie tracą ducha.
Lewica też nie grzeszy nadmiarem oryginalności. Zwykle licytuje się z prawicą w
sprawie dofinansowania policji i rozszerzenia jej uprawnień. Zdarza się czasem
polityk, który chce uchodzić za obrońcę praw człowieka. Dzieli wtedy propozycje
prawne Kaczyńskiego przez dwa i otrzymuje humanitarny program walki ze złem.
Inny polityk stara się być wrażliwy społecznie, więc wspomina czasem o
związkach bezrobocia ze wzrostem przestępczości, lecz na tym już poprzestaje.

A wnioski?
Są też fakty związane z przestępczością, które niby wszyscy znają, ale mało kto
wyciąga z nich praktyczne wnioski. Można je pogrupować w następującym porządku.
Po pierwsze, państwowe sądownictwo lekceważy prawa ofiary przestępstwa.
Popełniony czyn przeradza się w konflikt zamknięty w trójkącie: przestępca -
prokurator - sędzia. Głos ofiary przestępstwa i jej bliskich dotyczący
oczekiwanego zadośćuczynienia nie ma mocy wiążącej dla żadnej ze stron.
Po drugie, społeczeństwo finansuje więzienną edukację. Pobyt w więzieniu
oznacza podnoszenie swych kryminalnych kwalifikacji połączone z zanikiem
umiejętności życia bez stosowania przemocy. Czym innym może być długotrwałe
przebywanie w społeczności ludzi nawzajem utwierdzających się w przekonaniu, że
agresja i oszustwo stanowią jedyny sposób osiągnięcia czegoś w życiu? Im mniej
kontaktów z ludźmi z zewnątrz, tym większa presja na osłabienie czynników,
które zniechęcają do recydywy: więzi rodzinnych, przyjaźni, możliwości
znalezienia pracy i mieszkania, a także szacunku w swym środowisku. Ponieważ
nie można więzić wszystkich w nieskończoność, po zwolnieniu wnoszą oni
kryminalny system wartości i przyzwyczajeń do społeczeństwa.
Po trzecie, państwowy wymiar sprawiedliwości inaczej ocenia przestępstwa
władzy, inaczej przestępstwa przeciw władzy. Powszechne łamanie praw
pracowniczych przez pracodawców jest traktowane niezwykle łagodnie w przepisach
i praktycznie nie ścigane. Na podobną wyrozumiałość nie mogą już liczyć
przestępcy z nizin społecznych. Policjant winny nadużycia siły w stosunku do
zwykłego obywatela może być pewien pobłażliwości sądu. Co innego obywatel,
który podniósł rękę na mundurowego. Liczba i rodzaj ludzi zapełniających
więzienia zależy bowiem od przyjętej w państwie ideologii, potrzeb gospodarki i
konieczności tuszowania niskiej wykrywalności przestępstw.
Po czwarte, biedy i frustracji wywołanej społecznym wykluczeniem nie da się
zamknąć za kratami. To zresztą ulubiona metoda politycznych nieudaczników,
którym brak pomysłu na rozwiązanie społecznych i gospodarczych problemów.
Więcej krat i pałek oznacza zwykle mniej chleba i pracy. Jedno jest pewne:
więcej wyroków więzienia świadczy o bezsilności państwa, które nie potrafi
zapewnić swym obywatelom bezpieczeństwa.
Co ciekawe, przedstawiona wyżej krytyka polityki karnej rozwija się w
środowisku praktyków prawa, ludzi pracujących z ofiarami przestępstw lub
więźniami, a także sędziów. Są w tym gronie ludzie tak różni jak: anarchizujący
kryminolodzy (Nils Christie) i księża (Jim Consedine), obok szefa więziennictwa
w Kazachstanie (Piotr Posmakow) i osób z Polskiego Centrum Mediacji oraz
Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Prawnej z Moniką Płatek na czele. Wiele ich
dzieli, ale łączy przekonanie, iż kontynuowanie obecnej strategii prawnej i
sądowej zakończy się katastrofą społeczną o niespotykanej skali.
Wszyscy są też zwolennikami sprawiedliwości naprawczej, która od 1989 roku
zmienia oblicze prawa w Nowej Zelandii, a w ograniczonym stopniu również w
Kanadzie. To sposób myślenia o prawie stary jak świat, a na pewno starszy od
instytucji państwa. Podstawę stanowi przekonanie o potrzebie naprawienia
wyrządzonego zła, choć często nie poprzestaje się na tym układając dla
przestępcy listę dodatkowych zobowiązań.

Monopol państwa przełamany
Sednem rewolucji w sądownictwie Nowej Zelandii jest przeniesienie uprawnień
władczych z państwa na Grupowe Konferencje Rodzinne - GKR. W konferencjach
uczestniczą: sprawca, członkowie rodzin pokrzywdzonego i sprawcy, przyjaciele
oraz inni, na których przestępstwo wywarło wpływ. Pokrzywdzony uczestniczy w
zależności od swej woli, osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela.
Sędziego zastępuje koordynator-mediator. Ofierze przestępstwa zostaje
przywrócona należna rola w procesie. Może teraz w pełni wyrazić swoje uczucia i
wpływać na wymiar kary oraz formę i zakres rekompensaty. Wynik procesu jest
bardziej adekwatny do skutków przestępstwa i charakteru sprawcy. Opisana
procedura pomaga w uświadomieniu przestępcy jego odpowiedzialności za
cierpienie, poczucie bezsilności, braku bezpieczeństwa i poniżenia ofiary czy
społeczeństwa. Dzięki udziałowi w konferencji bliskich obydwu stron, wstyd
przenoszony jest z osoby poszkodowanej na sprawcę. Ważnym momentem są
przeprosiny, chociaż nie zawsze zostają przyjęte i prośba o przebaczenie. Nie
wprowadzono sztywnego licznika kar, grzywien, godzin pracy czy innych zadań za
określone przestępstwa. Oczywiście zaczyna się od naprawienia tego, co można
naprawić. Wyroki są silnie zindywidualizowane, podobnie jak różni się sytuacja
materialna i rodzinna sprawcy lub ofiary.
Wprowadzenie sprawiedliwości naprawczej w Nowej Zelandii zaczęto od nieletnich
i młodocianych, po tym jak ogłoszono raport o skutkach kary więzienia w tym
kraju. Miarą sukcesu sprawiedliwości naprawczej jest fakt, że na konferencjach
rodzinnych (GKR) osiągnięto porozumienie w 90 procentach przypadków. W sytuacji
pewnych poważnych przestępstw sprawcy są aresztowani. Następnie, po
sformułowaniu oskarżenia, w ciągu 14 dni zostaje zwołana GKR. 95 procent
młodych ludzi przyjęło odpowiedzialność za swe czyny. Sprawy rozpatrywane przez
GKR kończą się znacznie szybciej i kosztują budżet kraju mniej niż rozprawy
przed zwykłym sądem. W związku z tym jest więcej środków na dodatkową pomoc dla
ofiar przestępstw. Obecnie tylko 2 procent młodocianych przestępców zostaje
skazanych na kary pozbawienia wolności. Osoby winne najcięższych zbrodni
(morderstwa, gwałty, czyny pedofilskie) stanowią zbyt wielkie zagrożenie dla
otoczenia, muszą więc trafiać do więzień.
W Kanadzie wprowadzono natomiast Koła Orzekające dla rozpatrywania przestępstw
popełnionych przez Indian w okręgach: Saskatchewan, Ontario, Yukon, Kolumbii
Brytyjskiej i Manitobie. Ich celem jest przywrócenie harmonii społecznej
zakłóconej przestępstwem. Oskarżeni są tam sądzeni przez ludzi, którzy dobrze
znają sprawcę i ofiarę. Sędziowie żyją potem z następstwami swoich wyroków.
Stwierdzono 80-procentowy spadek recydywy wśród indiańskich oskarżonych,
którymi zajmowały się Koła Orzekające w duchu sprawiedliwości naprawczej, a nie
sądy państwowe. Coraz częściej mówi się o włączeniu sprawiedliwości naprawczej
do sądów dla reszty mieszkańców Kanady.
Niepaństwowe sądy ludowe funkcjonują już w RPA, południowym Meksyku, górskich
rejonach Gruzji i w wielu innych miejscach. Upodabnia je do siebie dążenie do
pokojowego rozstrzygania konfliktów, różni odmienne rozumienie norm porządku i
prawa.

Kwestia wyboru
Sprawiedliwość naprawcza zmusza nas do przemyślenia następującej kwestii: czy
cierpienie ofiary może stać się mniej dojmujące dzięki temu, że sprawca trafi
do więzienia, czy też dzięki temu, że będzie coś robił na rzecz ofiary

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

indris Są pewne przeszkody 04.03.05, 16:24

Trzeba by wypowiedzieć pewne konwencje, których Polska jest stroną. A także
wystąpić z Unii Europejskiej. Z tego powodu Kaczyńscy, najbardziej żarliwi
zwolennicy kary śmierci, ostatnio od tego postulatu odstąpili.
v.ci Re: Tylko SMIERC dla gwalcicieli, pedofili i mord 04.03.05, 17:51

W większości stanów USA obowiązuje kara śmierci . Czy nie popełnia się tam
codziennie nowych morderstw ?

W ChRL kara śmierci grozi także za malwersacje i korupcję . Mimo to korupcja
szerzy się tam bardzej .
- lexiqz Chodzi o zadoscuczynienie... 04.03.05, 21:27
  
  ... i to nie bynajmniej w rozumieniu religii czy wiary... ale ludzkich odczuc zwiazanych z krzywda, bezkarnoscia i bestialstwem osob popelniajacych najciezsze przestepstwa.
  Wbrew sugestiom niektorych forumowiczow ustawodastwo UE nie zabrania jej czlokom stosowania i wykonywania kary smierci - dlatego nie ma formalnych przeszkod do jej stosowania...
  Najciekawsze jest to, ze 80% Polakow popiera stosowanie kary smierci... a politycy "udaja Greka" ?!
  Najgorsze jest to, ze zabojca/gwalciceil/pedofil...juz przed wykonaniem swojego czynu wie, ze w przeciwienstwie do ofiary, jego zycie jest chronione prawem...dlatego nie ma zadnych obaw przed dokonaniem haniebnego czynu...
  Konsekwencja takiego stanu rzeczy moga byc skuteczne samosady... i jest to zrozumiale w obliczy prawa, ktore chroni zabojcow i zwyrodnialcow...
quan-ti Dla gwałcicieli obcinanie członków i to bez zniecz 04.03.05, 21:46

ulenia.
- lexiqz Obciac... i zabic...bez przebaczenia !!! 04.03.05, 22:18
  
  Obciac... i zabic...bez przebaczenia !!!
  To rowniez kwestie ekonomiczne - dlaczego naszymi podatkami mamy zapewniac zabojcom i zwyrodnialcom bezstresowe zycie ???... te pieniadze nalezy przeznaczyc na naprawde potrzebujacych... chorych...biednych, ktorzy sami w zyciu sobie nie poradza...
  - quan-ti Re: Obciac... i zabic...bez przebaczenia !!! 04.03.05, 22:21
    
    Ja bym tam przeznaczył ich na przymusowe roboty do końca życia. Jak komuś coś
    nie pasuje to kula w łeb. By im dawali raz dziennie jeść i pić (chleb i woda).
    Tyle ,że pewnie te hu..je od praw człowieka by zaraz się przyczepiły.
    - v.ci Temida nie jest ślepa 04.03.05, 23:37
      
      Rafał Górski
      
      Na naszych oczach budzą się nowe siły na rzecz samorządności prawnej. Tymczasem
      w polskim myśleniu o sprawiedliwości dominuje nadal filozofia prawa i pięści.
      
      Stawiajmy szubienice i mnóżmy więzienia, a będziemy żyć w bezpiecznym kraju.
      Tak brzmi recepta prawicy na walkę z przestępczością. Kwestię źródeł przemocy
      tłumaczy się w tym środowisku upadkiem tradycyjnych wartości i nieśmiałością
      policji. Dwa miliony więźniów w USA plus kara śmierci, oraz milion więźniów w
      Rosji plus tortury - nie odstraszyły jak dotąd przestępców, ale nasi dzielni
      reformatorzy prawa nie tracą ducha.
      Lewica też nie grzeszy nadmiarem oryginalności. Zwykle licytuje się z prawicą w
      sprawie dofinansowania policji i rozszerzenia jej uprawnień. Zdarza się czasem
      polityk, który chce uchodzić za obrońcę praw człowieka. Dzieli wtedy propozycje
      prawne Kaczyńskiego przez dwa i otrzymuje humanitarny program walki ze złem.
      Inny polityk stara się być wrażliwy społecznie, więc wspomina czasem o
      związkach bezrobocia ze wzrostem przestępczości, lecz na tym już poprzestaje.
      
      A wnioski?
      Są też fakty związane z przestępczością, które niby wszyscy znają, ale mało kto
      wyciąga z nich praktyczne wnioski. Można je pogrupować w następującym porządku.
      Po pierwsze, państwowe sądownictwo lekceważy prawa ofiary przestępstwa.
      Popełniony czyn przeradza się w konflikt zamknięty w trójkącie: przestępca -
      prokurator - sędzia. Głos ofiary przestępstwa i jej bliskich dotyczący
      oczekiwanego zadośćuczynienia nie ma mocy wiążącej dla żadnej ze stron.
      Po drugie, społeczeństwo finansuje więzienną edukację. Pobyt w więzieniu
      oznacza podnoszenie swych kryminalnych kwalifikacji połączone z zanikiem
      umiejętności życia bez stosowania przemocy. Czym innym może być długotrwałe
      przebywanie w społeczności ludzi nawzajem utwierdzających się w przekonaniu, że
      agresja i oszustwo stanowią jedyny sposób osiągnięcia czegoś w życiu? Im mniej
      kontaktów z ludźmi z zewnątrz, tym większa presja na osłabienie czynników,
      które zniechęcają do recydywy: więzi rodzinnych, przyjaźni, możliwości
      znalezienia pracy i mieszkania, a także szacunku w swym środowisku. Ponieważ
      nie można więzić wszystkich w nieskończoność, po zwolnieniu wnoszą oni
      kryminalny system wartości i przyzwyczajeń do społeczeństwa.
      Po trzecie, państwowy wymiar sprawiedliwości inaczej ocenia przestępstwa
      władzy, inaczej przestępstwa przeciw władzy. Powszechne łamanie praw
      pracowniczych przez pracodawców jest traktowane niezwykle łagodnie w przepisach
      i praktycznie nie ścigane. Na podobną wyrozumiałość nie mogą już liczyć
      przestępcy z nizin społecznych. Policjant winny nadużycia siły w stosunku do
      zwykłego obywatela może być pewien pobłażliwości sądu. Co innego obywatel,
      który podniósł rękę na mundurowego. Liczba i rodzaj ludzi zapełniających
      więzienia zależy bowiem od przyjętej w państwie ideologii, potrzeb gospodarki i
      konieczności tuszowania niskiej wykrywalności przestępstw.
      Po czwarte, biedy i frustracji wywołanej społecznym wykluczeniem nie da się
      zamknąć za kratami. To zresztą ulubiona metoda politycznych nieudaczników,
      którym brak pomysłu na rozwiązanie społecznych i gospodarczych problemów.
      Więcej krat i pałek oznacza zwykle mniej chleba i pracy. Jedno jest pewne:
      więcej wyroków więzienia świadczy o bezsilności państwa, które nie potrafi
      zapewnić swym obywatelom bezpieczeństwa.
      Co ciekawe, przedstawiona wyżej krytyka polityki karnej rozwija się w
      środowisku praktyków prawa, ludzi pracujących z ofiarami przestępstw lub
      więźniami, a także sędziów. Są w tym gronie ludzie tak różni jak: anarchizujący
      kryminolodzy (Nils Christie) i księża (Jim Consedine), obok szefa więziennictwa
      w Kazachstanie (Piotr Posmakow) i osób z Polskiego Centrum Mediacji oraz
      Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Prawnej z Moniką Płatek na czele. Wiele ich
      dzieli, ale łączy przekonanie, iż kontynuowanie obecnej strategii prawnej i
      sądowej zakończy się katastrofą społeczną o niespotykanej skali.
      Wszyscy są też zwolennikami sprawiedliwości naprawczej, która od 1989 roku
      zmienia oblicze prawa w Nowej Zelandii, a w ograniczonym stopniu również w
      Kanadzie. To sposób myślenia o prawie stary jak świat, a na pewno starszy od
      instytucji państwa. Podstawę stanowi przekonanie o potrzebie naprawienia
      wyrządzonego zła, choć często nie poprzestaje się na tym układając dla
      przestępcy listę dodatkowych zobowiązań.
      
      Monopol państwa przełamany
      Sednem rewolucji w sądownictwie Nowej Zelandii jest przeniesienie uprawnień
      władczych z państwa na Grupowe Konferencje Rodzinne - GKR. W konferencjach
      uczestniczą: sprawca, członkowie rodzin pokrzywdzonego i sprawcy, przyjaciele
      oraz inni, na których przestępstwo wywarło wpływ. Pokrzywdzony uczestniczy w
      zależności od swej woli, osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela.
      Sędziego zastępuje koordynator-mediator. Ofierze przestępstwa zostaje
      przywrócona należna rola w procesie. Może teraz w pełni wyrazić swoje uczucia i
      wpływać na wymiar kary oraz formę i zakres rekompensaty. Wynik procesu jest
      bardziej adekwatny do skutków przestępstwa i charakteru sprawcy. Opisana
      procedura pomaga w uświadomieniu przestępcy jego odpowiedzialności za
      cierpienie, poczucie bezsilności, braku bezpieczeństwa i poniżenia ofiary czy
      społeczeństwa. Dzięki udziałowi w konferencji bliskich obydwu stron, wstyd
      przenoszony jest z osoby poszkodowanej na sprawcę. Ważnym momentem są
      przeprosiny, chociaż nie zawsze zostają przyjęte i prośba o przebaczenie. Nie
      wprowadzono sztywnego licznika kar, grzywien, godzin pracy czy innych zadań za
      określone przestępstwa. Oczywiście zaczyna się od naprawienia tego, co można
      naprawić. Wyroki są silnie zindywidualizowane, podobnie jak różni się sytuacja
      materialna i rodzinna sprawcy lub ofiary.
      Wprowadzenie sprawiedliwości naprawczej w Nowej Zelandii zaczęto od nieletnich
      i młodocianych, po tym jak ogłoszono raport o skutkach kary więzienia w tym
      kraju. Miarą sukcesu sprawiedliwości naprawczej jest fakt, że na konferencjach
      rodzinnych (GKR) osiągnięto porozumienie w 90 procentach przypadków. W sytuacji
      pewnych poważnych przestępstw sprawcy są aresztowani. Następnie, po
      sformułowaniu oskarżenia, w ciągu 14 dni zostaje zwołana GKR. 95 procent
      młodych ludzi przyjęło odpowiedzialność za swe czyny. Sprawy rozpatrywane przez
      GKR kończą się znacznie szybciej i kosztują budżet kraju mniej niż rozprawy
      przed zwykłym sądem. W związku z tym jest więcej środków na dodatkową pomoc dla
      ofiar przestępstw. Obecnie tylko 2 procent młodocianych przestępców zostaje
      skazanych na kary pozbawienia wolności. Osoby winne najcięższych zbrodni
      (morderstwa, gwałty, czyny pedofilskie) stanowią zbyt wielkie zagrożenie dla
      otoczenia, muszą więc trafiać do więzień.
      W Kanadzie wprowadzono natomiast Koła Orzekające dla rozpatrywania przestępstw
      popełnionych przez Indian w okręgach: Saskatchewan, Ontario, Yukon, Kolumbii
      Brytyjskiej i Manitobie. Ich celem jest przywrócenie harmonii społecznej
      zakłóconej przestępstwem. Oskarżeni są tam sądzeni przez ludzi, którzy dobrze
      znają sprawcę i ofiarę. Sędziowie żyją potem z następstwami swoich wyroków.
      Stwierdzono 80-procentowy spadek recydywy wśród indiańskich oskarżonych,
      którymi zajmowały się Koła Orzekające w duchu sprawiedliwości naprawczej, a nie
      sądy państwowe. Coraz częściej mówi się o włączeniu sprawiedliwości naprawczej
      do sądów dla reszty mieszkańców Kanady.
      Niepaństwowe sądy ludowe funkcjonują już w RPA, południowym Meksyku, górskich
      rejonach Gruzji i w wielu innych miejscach. Upodabnia je do siebie dążenie do
      pokojowego rozstrzygania konfliktów, różni odmienne rozumienie norm porządku i
      prawa.
      
      Kwestia wyboru
      Sprawiedliwość naprawcza zmusza nas do przemyślenia następującej kwestii: czy
      cierpienie ofiary może stać się mniej dojmujące dzięki temu, że sprawca trafi
      do więzienia, czy też dzięki temu, że będzie coś robił na rzecz ofiary
      - quan-ti Re: Temida nie jest ślepa 05.03.05, 10:15
        
        Wiesz chodzi tylko o to aby morderca chociaż zastanowił się zanim zabije dwa
        razy a nie czył się bezkarny. Po co w więzieniach telewizor dla więżnia? Nie
        potrzebuje go aby żyć. A tymczasem w niektórych więźieniach żyje się lepiej
        więźnią niż ludziom którzy próbują żyć i zarabiać w normalny sposób. Widziałem
        wywiad z facetem który mówił ,że przed zimą robią jakiś mały napadzik aby
        akurat w sam raz wyjść na wiosne. Więźenie powinno być miejscem w którym życie
        jest okropne i podłe tymczasem niektórzy z przyjemnością by w nim zamieszkali.

Najnowsze z forum Aquanet

Zaloguj się