Nieszczerość

[Gość: CCCP]

To jest coś, czego najbardziej, najserdeczniej nie znoszę.

Nieszczerości posługującej się sztafażem otwartości, szczerości i skromnego obiektywizmu. Wykrętnych zdań rozpoczynających się od fraz "Szczerze mówiąc" czy "Nie będę ukrywać, że". Zdań przetykanych perswazyjnymi wstawkami typu "prawda", "nieprawdaż" czy "no właśnie". Zdań, w których niemal każdy rzeczownik czy czasownik zostaje opatrzony pseudo-obiektywizującymi wyrazami określającymi typu "pewien", "jakiś", "jakby", "jak gdyby".

(To chyba znaczy, że nie za bardzo znoszę język całego mnóstwa postaci współczesnego polskiego życia kulturalnego i politycznego. Niech to szlag: jakieś dwadzieścia lat temu tego rodzaju werbalny szajs należał do rzadkości!)

[ada08]

To zjawisko , o którym piszesz to raczej nieporadność, niepewność
niż nieszczerość.
a.

[Gość: CCCP]

ada08 napisała:

> To zjawisko , o którym piszesz to raczej nieporadność, niepewność
> niż nieszczerość.
> a.

Nieporadność, niepewność - w wypowiedziach medialnych wyjadaczy? Twoja opinia to dla mnie dowód skuteczności sztafażu, rozsnuwanych na wszelkie sposoby pozorów - właśnie nieporadnej, niepewnej siebie w poszukiwaniu prawdy, i dlatego właśnie zasługującej na zaufanie osoby. Ta maniera umacnia się już chyba na poziomie szkoły średniej, są nią zarażeni nawet skądinąd inteligentni studenci.

[ada08]

Upieram się: nieszczerość nie jest tu właściwym słowem.
Jeden mówi ''to jest słuszne'', drugi mówi ''to jest jakby słuszne''.
Być może obaj mówią nieszczerze tylko ten pierwszy kłamie bardziej
umiejętnie, z dobrze udanym przekonaniem.
a.

[Gość: CCCP]

ada08 napisała:

> Upieram się: nieszczerość nie jest tu właściwym słowem.
> Jeden mówi ''to jest słuszne'', drugi mówi ''to jest jakby słuszne''.
> Być może obaj mówią nieszczerze tylko ten pierwszy kłamie bardziej
> umiejętnie, z dobrze udanym przekonaniem.
> a.

Pierwszy sygnalizuje, że ma rację. Uzywając trybu orzekającego ustanawia rzeczywistość. Można mu zadać otwarte pytanie i albo potwierdzić albo obalić tę rację. Drugi także używa trybu orzekającego, ale dzięki wtrącanym w zdaniu słówkom typu "jakby" świadomie zamyka drogę do badania prawdziwości wypowiedzi. Inaczej mówiąc: tworzy coś pośredniego pomiędzy trybem orzekającym a przypuszczającym. Kiedy okażemy zamiar potraktowania wypowiedzi tak, jakby została utworzona w trybie orzekającym, odwoła się właśnie do tego słówka "jakby", dając do zrozumienia, że dzieje mu się krzywda, bo właściwie chodziło o przypuszczenie. Wypowiedzi podbudowane tego typu strategiami są z gruntu nieszczere. Mają na celu nie tyle przekazanie jakiejś informacji (bo ta zostaje skutecznie rozwodniona), ile przekazanie pozytywnego wizerunku samego siebie. Osoby skromnej, która nie ma pewności, więc nie orzeka, i dlatego nalezy się jej nagroda. Czyli zaufanie słuchacza.

Tak to, miła Ado08, widzę.

C.

''Widzę - znawca osobliwy...'' :-)

[ada08]

Widzę, że mam do czynienia ze znawcą zagadnienia
Ale ja jestem tylko słuchaczką, oglądaczką, czytelniczką.
I uważam, że wszystkiego można się wyuczyć (mówię tu o osobach publicznych).

Można w krótkich, żołnierskich słowach łgać jak z nut.

Można też nieporadnie, niestylistycznie i niegramatycznie mówić prawdę.
Ale też i kłamać w ten sposób można.

Kwiecistym stylem można kłamać , ale też i mówić prawdę.

Można kłamać mówiąc, można kłamać milcząc.

Uważam , że nie ma odrębnych języków szczerości i nieszczerości.
Pozdr.
a.

[andrzejg]

bo CCCP ma na mysli wyrachowanych rozmowcow,ktorzy znaja sie na technice
wypowiedzi.Takim osobom ta umiejetnosc jest potrzebna do osiagniecia konkretnego
celu i zawachanie sie w wypowiedzi nie oznacza bynajmniej niewiedzy na dany
temat.A cierpia nieswiadomi analizy stylu,formy i innych aspektow ich wypowiedzi


A.

[Gość: CCCP]

ada08 napisała:

> Widzę, że mam do czynienia ze znawcą zagadnienia

Nie żartuj.

> Ale ja jestem tylko słuchaczką, oglądaczką, czytelniczką.

Nie wierzę.

> I uważam, że wszystkiego można się wyuczyć (mówię tu o osobach publicznych).
>
> Można w krótkich, żołnierskich słowach łgać jak z nut.

Prawda.
>
> Można też nieporadnie, niestylistycznie i niegramatycznie mówić prawdę.
> Ale też i kłamać w ten sposób można.

Prawda.

>
> Kwiecistym stylem można kłamać , ale też i mówić prawdę.

Prawda.

>
> Można kłamać mówiąc, można kłamać milcząc.

Prawda.

>
> Uważam , że nie ma odrębnych języków szczerości i nieszczerości.

Nie ma. Ale nieszczerość, żeby udać szczerość, podbudowuje się całą gamą środków językowych i pozajęzykowych.

> Pozdr.
> a.

[ada08]

A teraz mi do głowy przyszło, że to o czym mówiłeś w poście
otwierającym wątek i następnych to nie jest nieszczerość tylko
niechlujstwo, językowa tandeta, bo nasi domorośli politycy i
im podobne osoby publiczne to tandeciarze są , niestety
a.

[Gość: CCCP]

ada08 napisała:

> A teraz mi do głowy przyszło, że to o czym mówiłeś w poście
> otwierającym wątek i następnych to nie jest nieszczerość tylko
> niechlujstwo, językowa tandeta, bo nasi domorośli politycy i
> im podobne osoby publiczne to tandeciarze są , niestety
> a.

Tyż prawda. Ale nie tylko.

A u niektórych swoich studentów widzę coś takiego. Kiedy są przygotowani,
mówią normalnie.
Kiedy nie są przygotowani, pojawiają się słowne podpórko-protezy.

Pozdrowienia,

C.

[pollak]

Nie bedę ukrywać, prawda, że jakbyś miał rację. Szczerze mówiąc, zgadam się.

[Gość: CCCP]

Pollaku - to je vono !!!

[Gość: pollak]

Mam udawać że wiem co to jest 'vono' i się głupio uśmiechać?

[Gość: CCCP]

Gość portalu: pollak napisał(a):

> Mam udawać że wiem co to jest 'vono' i się głupio uśmiechać?

To po czesku, vono - to potocznie ono. Zamiast literacko "to jest ono", mówi się potocznie "to je vono". Znaczy tyle co - z aprobatą - "to jest to".

Pozdrowienia,

C.

[Gość: pollak]

Tak mniej więcej przypuszczałem, po przeglądnięciu paru stron w googlach. Ale
wprost nie było napisane co to znaczy. Jedynie z kontekstu (i to z czeskich
tekstów).


pzdr

[d_nutka]

pollak napisał:

> Nie bedę ukrywać, prawda, że jakbyś miał rację. Szczerze mówiąc, zgadam
się
> .

))))))))
mój szczery wirtualny uśmiech dla obydwu panów

d_nutka

Do D_nutki

[Gość: CCCP]

D_nutko, wypędziłaś mnie dzisiaj ze swojego wątku.

A teraz - co ja mam teraz zrobić? Przyjmować łaski czy też zabrać się do odwetowego wypędzania?

[d_nutka]

d_nutka napisała:

> ))))))))
> mój szczery wirtualny uśmiech dla obydwu panów
>
> d_nutka

zapomniałam dodać że...śmiem tak twierdzić

a dla ciebie ado08 wyrazy mojej niepewności i zagubienia ((

d_nutka

.

[Gość: d_nutka, Ty się coraz częściej uśmiechasz. Martwię sie. - Gość: pollak]

[Gość: Bazyl]

Nieszczerość to w mniejszym lub większym stopniu cecha kultury, którą stworzył
człowiek, a więc i jego natury. Język to ekwiwalent myślenia danej jednostki i
norm kulturowych, w których ona funkcjonuje. Z zastrzeżeniem, że jednostka o
rozwiniętej świadomości językowej może innymi manipulować, odpowiednio
kształtując swą wypowiedź, zresztą to cała tradycja sztuki retorycznej.
Jeśli nie ma jednej prawdy (filozofowie stworzyli wiele definicji prawdy),
jednego punktu odniesienia, a o wielu sprawach nie da się jednoznacznie
wyrokować, to pozostaje pole do językowej manipulacji, zawieszenia sądów,
kształtowania wypowiedzi tak, aby dominowały w niej funkcje stanowiąca,
perswazyjna i oceniająca. Klasycznym przykładem takiego języka jest nowomowa.
Otwartości i szczerości nigdy nie było między ludżmi, a więc nie może jej też
być w języku (warto prześledzić np. historie dyplomacji). Szczerość to jeden z
tych pozytywnych mitów ludzkości, nieosiągalnych ideałów moralnych, o których
roją różnej maści idealiści i moraliści chcący widzieć człowieka lepszym niż
jest w rzeczywistości. Poza tym takie pozytywne mity (szczerego i dobrego
człowieka)są przydatne z wychowawczego punktu widzenia. Oczywiście zdarzają
się jednostki moralnie niezłomne, ale to wielka rzadkość i trudno budować
uogólniające sądy na bazie marginalnych przykładów.
I jeszcze jedno ten "werbalny szajs", jak to nazwałeś, był od dawien dawna, a
obecnie jest on bardziej widoczny ze względu na tzw. polityczną i rzekłbym
kulturową (obyczajową?) poprawność, np. lansuje eufemizmy (nie gruby, lecz
puszysty, nie kaleki, ale sprawny inaczej itp.).Językowe formy
grzecznościowe,szeroko rozumiane eufemizmy tak jak normy prawne, etyczne czy
obyczajowe to jeden ze sposobów regulacji i łagodzenia różnic międzyludzkich.

[Gość: CCCP]

Ładnie napisane.

Nie myślisz jednak, że trochę to zjawisko teraz zgęstniało, choćby ze względu na rozpowszechnienie róznego rodzaju kursów uczących, w jaki sposób przekonywać i manipulować emocjami innych? (Pozycją ciała, ułozeniem rąk, wyrazem twarzy, spojrzeniem, tonem głosu, doborem frazeologii odpowiednio do sytuacji.) Do niedawna takie umiejętnosci nalezały do arsenału specjalistów, amatorzy potrafili jedynie wtrącać niezbyt przekonywające "wicie rozumiecie".

Ciekawa uwaga o nowomowie. Podobnie o języku polit.poprawności.

Pozdrawiam,

C.

[Gość: Bazyl]

CCCP, masz rację, sztuka manipulacji przeżywa renesans, na rynku księgarskim
pojawiły się podręczniki retoryki, książki psychologów i pseudopsychologów
wyjaśniające jak wpływać na ludzi, zjednywać sobie ich sympatię. Są studia
podyplomowe, które w zakresie retoryki i technik wpływania na ludzi kształcą.
Wiąże się to głównie z 2 zjawiskami: szeroko rozumianą demokratyzacją życia
pozwalającą, np. miernocie, populiście ubiegać się o miejsce w parlamencie czy
prezydenturę, a ponieważ taki człowiek niewiele pod względem etycznym i
merytorycznym ma do zaoferowania, uczy się socjotechniki. Demokratyzacja życia
zniosła dawną hierarchię społeczną - dziś wszyscy "równi"; prymityw jak równy
z równym kłóci się z profesorem, mało ważne są autorytet czy racja, liczy się
efekt, wrażenie u odbiorcy takiego "widowiska". Media kreują jednodniowych
bohaterów, fałszywe autorytety i dla wielu ich opinie są miarodajne. I po
drugie wiąże się to z komercjalizacją i globalizacją życia. Wszystko (czy
prawie wszystko) jest dziś na sprzedaż, a potrzebę posiadania w stopniu
wcześniej nieznanym rozbudza wszechpotężna obecnie reklama, która znalazła
sprzymierzeńca w mediach. To reklama intensyfikuje lub stwarza tzw. sztuczne
potrzeby (nowy model samochodu,komórki, modny ciuch, gadżet elektroniczny
itp.to współczesne fetysze). To zaś powoduje wiekszą niż kiedyś pogoń za
pieniądzem i sławą, które pozwalają te wszystkie sztuczne potrzeby zaspokoić,
a tym samym zdobyć odpowiedni prestiż społeczny.
Właściwie przez wieki nic się nie zmieniło - forsa i władza, oto główne cele
dażeń znakomitej wiekszości naszego rodzaju, a wymienione przez Ciebie
techniki manipulacji ludźmi, doskonalone i upowszechniane, ułatwiają
zaspokajanie tych potrzeb.
Pozdrawiam.

[werw]

Tak jakby nie istniała różnica pomiedzy

"Szczerze mówiąc" czy "
> Nie będę ukrywać, że".

a

pseudo-obiektywizującymi wyrazami określającymi typu "
> pewien", "jakiś", "jakby", "jak gdyby".


Te pierwsze to zabieg stylistyczny, dający też autorowi kwestii czas do namysłu

Te drugie: byc może.


Zatem, jeśli wykładowca jest fachowy to może niebyt szczery?

[Gość: CCCP]

Cześć werw.

Dzięki za zainteresowanie. Słów takich jak "pewien" czy "jakiś" niekiedy trzeba uzyć. Niekiedy jednak bywają używane nadmiarowo. I stąd różnica.

Idę spać.

No, no - CCCP zabierajacy glos nt. szczerosci :O))

[Gość: Krzys52]

do czego to doszlo...
.
No wiec OK, skoro szczere sa Twe intencje poprawy. Powiedz mi tedy czy szczera
jest wyrazona przez Gini chec "normalnego rozmawiania" - patrz LINK:
.


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=9938594&a=9939708

[Gość: CCCP]

Gość portalu: Krzys52 napisał(a):

> do czego to doszlo...
> .
> No wiec OK, skoro szczere sa Twe intencje poprawy.


Jakie intencje, jakiej poprawy? Nie przypominam sobie żadnych win względem towaryszcza, no chyba tylko, że raz naiwnie spróbowałem rozmowy.

Do widzenia.

[Gość: Krzys52]

Probowales wiecej niz raz - kazdorazowo nieszczerze. Usilujac zaprezentowac sie
jako osobnik ktoremu obca jest religijnosc, przez co wprowadzic mnie w blad,
liczyles na uzyskanie odpowiednich przewag w dyskusji. Postawiles na
przechytrzenie mnie - w miejsce szczerosci.