Mamy które są w domu z dziećmi

[annaskor]

[annaskor]

Witam wszystkie klubowiczki. Jestem tu po raz pierwszy i trochę mi ni nie wyszło:).
Mam 34 lata, 2 kochanych szkrabów: Olę (26.09.2000) i Michasia (2.07.2002).
Jestem "na utrzymaniu" męża:). No właśnie, opiekuję się dziećmi od urodzenia
Oli, czyli już ponad 5 lat. Kocham swoje maluchy, ale mam już dość siedzenia w
domu i wykonywania ciągle tych samych czynności, tym bardziej że od kiedy dzieci
chodzą do przedszkola infekcja dopada naszą trójkę co miesiąc.
Martwię się sytuacją na rynku pracy. Mam już swoje latka, małe doświadczenie
zawodowe i boję się tej potencjalnej pracy, a zdrugiej strony jej pragnę. Czy to
normalne? Jakie są Wasze odczucia?
Pozdrawiam wszystkie mamy

[wmk75]

Ja nie siedziałam długo z dzieckiem w domu, więc nawet nie wiem jak to jest
kiedy tęskni się za pracą...Jednak jestem w stanie Cie zrozumieć. Dzieci z
czasem stają się coraz bardziej samodzielne, coraz mniej potrzebują naszej
opieki, a my mamy coraz więcej czasu...i co wtedy...Fajnie jeśli mąż zarabia
tyle, że spokojnie może utrzymać rodzinę, ale taki komfort finansowy to nie
wszystko. Praca daje możliwość nauki, rozwoju, spotykania się z innymi ludźmi,
poszerzania wiedzy itd. Może w Twoim przypadku mogłabyś zacząć pracować gdzieś
na pół etatu? Moim zdaniem to idealne rozwiązanie dla młodych matek.
Ja niestety pracuję w takiej branży, że pół etatu nie wchodzi w rachubę
(głównie dlatego, że zrobiłby się z niego cały etat-nadgodziny są na porządku
dziennym). Może jednak Tobie się uda.
A i jeszcze jedno. Czemu się boisz potencjalnej pracy?

Powodzenia!
---------------------
Wioletta mama Tomka 2-latka i 2/12

[annaskor]

Boję się że nie będę potrafiła pogodzić obowiązków w domu z pracą. A jeśli
chodzi o pracę (jeśli ją w ogóle znajdę), że sobie nie poradzę. Mam chyba taki
mały kompleks, że ja 34-letnia kobieta z 2 dzieci nie jest w stanie konkurować z
młodymi kobietami. Wiem że może jest to śmieszne i głupie myślenie, ale mnie ono
nie opuszcza. Mając trochę więcej czasu po pójściu dzieci do przedszkola
postanowiłam zrobić coś dla siebie i zapisałam się na dwa kursy: jęz.
hiszpańskiego (bo bardzo go lubię) i angielskiego (bo jest niezbędny). I wiesz
co? Jestem najstarsza (śrenia różnica wieku 10 lat:) i jedyną żoną i matką w
grupach. Po pierwszych zajęciach miałam doła, zastanawiałam się co ja tam robię,
po co wydaję ciężko zarobione pieniążki. Chciałam zrezygnować, ale zawzięłam się
w sobie, bo bez znajomości języków teraz ani rusz.
Przeglądam oferty pracy i mam blokadę - zwyczajnie boję się jej wysłać, dziwne
co? Myślę sobie, że i tak nie mam szans. Mam przykre doświadczenia po rozmowach
kwalifikacyjnych (chodzi mi o to że pracodawcy byli zainteresowani dopóki nie
dowiedzieli się że mam małe dzieci).

Pozdrawiam,
Ania mama Oli (5,5) i Michałka (3,5).

[zuzanna56]

Nic się nie martw. Ja mam dwoje dzieci 5 i 9 lat i byłam tylko na urlopach
macierzyńskich. Na szczęście mam taki zawód, że mogłam pracować na pół etatu
gdy dzieci były małe.
Jeśli się tylko chce, można pogodzić pracę i opiekę nad dziećmi. Ale oznacza to
np. gotowanie obiadu na dwa dni o godz. 21.00.

[wmk75]

Pomyśl też o tym, że masz komfort, że pracujesz, bo chcesz i lubisz a nie, bo
musisz...Jak mniemam interesuje Cię praca w biurze, więc śmiem twierdzić, że
nie ma takich obowiązków z którymi byś sobie nie dała rady. Języki? świetnie,
bo bez nich teraz ani rusz...A tą średnią wieku to się nie martw. W moim dziale
są dwie osoby starsze ode mnie i 31 lat czyli tyle ile ja mam w mojej branży to
już sporo...
Co do rozmów kwalifikacyjnych to też miałam przykre doświadczenia, ale
nauczyłam się, że jakkolwiek by mi zależało na pracy to na spotkanie muszę iść
na luzie, tak jakby to było spotkanie biznesowe z partnerem a nie z
potencjalnym pracodawcą.
Życzę Ci na prawdę powodzenia! zobaczysz że się uda.

---------------------
Wioletta mama Tomka 2-latka i 2/12

[katia221]

Ja jeszcze matką nie jestem, ale przytoczę przykład mojej mamy. Zanim urodziła
dzieci - czyli mnie i moją siostrę - pracowała w urzędzie, za biureczkiem,
praca całkiem całkiem i w dodatku niegdyś dobrze płatna. Po urodzeniu mojej
siostry po macierzyńskim wzięła wychowawczy, wróciła do pracy, później
urodziłam się ja i tu już po macierzyńskim nie miała gdzie wrócić - firmę
zamknięto. Mama znalazła pracę jako sprzątaczka na niecały etat w komendzie
policji - blisko domu. Czas pracy - kiedyś od 7 do 12, później popołudnia.
Miała dużo czasu, który mogła poświęcać nam - co dla mnie i mojej siostry było
bardzo ważne. Wiem że ona żałuje utraty tamtej pracy - i nie dziwi mnie to. Ale
dla mnie ten czas, który z nią spędzałam był najlepszym czasem - wracałam ze
szkoły i mama była w domu, zawsze był przygotowany pyszny obiadek, było z kim
rozmawiać, itp. nie musiałam siedzieć na świetlicy i czekać aż moi robiący
karierę rodzice mnie odbiorą.
Nie dołuj się tym, że jesteś najstarsza na kursie - to nie ma znaczenia.
U mnie na studiach zaocznych jest może 5 osób, które 30-stkę przekroczyły już
trochę czasu temu i wiesz co: to właśnie te osoby się najlepiej uczą, zdają
egzaminy za pierwszym podejściem, itp.
Nie patrz na innych - żyj swoim życiem - chcesz się uczyć to ucz - na pewno
znajomość języków bardzo ci się przyda.
I pamiętaj, że masz coś naprawdę cennego - dzieci - żadna kariera nie zastąpi
ci ich miłości.
Poza tym ile to się człowiek w pracy czasem nerwów naje - zwłaszcza jak ma
jakiegoś niedorozwiniętego szefa........

[annaskor]

Witaj katia221 to baaaaaaaaaaardzo miłe co napisałaś, bardzo Ci dziękuję. Na
pewno nic mi nie zastąpi ich miłości:) Cudowne są te chwile kiedy domagają się
żebym trzymała ich za rączkę kiedy zasypiają:)kiedy mówią, że mnie kochają jak
nikogo na świecie, kiedy mówią, że jestem ich królową itd........ :)

[kasia_dom]

Hej!!!Ja tez siedze z 13mies.corcia w domu,jestem nowa w Warsz.moze
chcialybyscie zawrzec znajomosc???Odpiszcie na maila.Goraco pozdrawiam!!!

[husasia]

Jak mi jeszcze raz któraś napisze, że 30 lat to już dużo to wam chyba skórę
przetrzepię ;). Ja mam świadomość tego, że jestem w komfortowej sytuacji bo
pracuję na 3/4 etatu mając dwójkę małych dzieci i wyrozumiałe szefostwo. Pracę
udało mi się utrzymać będąc na rok na wychowawczym. Ale ja naprawdę nie czuję
się gorzej w porównaniu do młodszych dziewczyn w pracy. Wprost przeciwnie -
widzę, że często procentuje moje doświadczenie, wcześniejsze kontakty, jako-
takie obycie. Zauważyłam, że teraz jestem poważniej traktowana niż przed
urodzeniem dzieci, szczególnie przez starsze osoby w pracy. Nasz wiek też może
być atutem.

[1iwona5]

Witaj annaskor, chcialam Cię trochę pocieszyć tym, że ja jestem w podobnej
sytuacji a może w jeszcze gorszej. Tez siedzę z dzieckiem w domu, mieszkamy u
moich rodzicow, mąż pracuje za granicą, a tu na wsi jest juz calkiem do bani,
tylko wegetacja. Synka mogłabym juz wyslac do przedszkola (w styczniu skonczyl
3 latka), ale niestety na tej zapyziałej polskiej wsi nie ma przedszkola, wiec
nie mam co zrobic z dzieckiem, jakby cudem udalo mi sie znalezc jakas prace. Na
rodziców tez nie moge narazie liczyc, bo oboje pracuja na urzedniczych
stanowiskach a do emerytury im jeszcze troche brakuje.Tez myslalam o pojsciu na
kurs jezykowy albo jakis inny, ale to niestety wiaze sie z duzymi wydatkami, bo
do najblizszego miasta, gdzie takie kursy sa, mam 25km wiec trzeba dojechac
(koszt), a wlasnie jestesmy z mezem w trakcie zbierania na wlasne mieszkanie,
wiec szkoda mi troche tych ciezko zarobionych pieniedzy tak wydawac na lewo i
prawo.Z drugiej strony zdaje sobie sprawe z tego, ze taki kurs to inwestowanie
w siebie, ale uwierzcie mi kobiety, my teraz o niczym innym nie marzymy jak
tylko o wlasnym kacie.
A ja z dnia na dzien jestem coraz bardziej przekonana (zalamana), ze nie uda mi
sie znalezc zadnej pracy, czas mija mi doswiadczenia nie przybywa a na moje
miejsce jest tysiac innych kobiet, ktore nie maja meza, dzieci a wiadomo, ze to
w znalezieniu pracy dzisiaj nie pomaga a wrecz przeciwnie.Nie chce juz siedziec
w domu, moze dziwnie to zabrzmi ale jestem "spragniona" pracy i tych wszystkich
problemów z nia zwiazanych.
Annaskor jesli chcialabys pogadac to podaje nr gg 1835531, moze znajdziesz
chwile by troche poplotkowac.Pozdrawiam wszystkie mezatki w podobnej
nieciekawej sytuacji.

[maszyniakowa]

Rany, jakbym siebie widziała. Też siedzę z dwójką maluchów w domu. Od czasu do
czasu chodzą do przedszkola, wtedy ja szukam pracy, a potem chorują, więc nawet
nie mam jak pojechać na rozmowę kwalifikacyjną i tak w kółko. Moja sytuacja
jest bardzo podobna do tej, którą opisała annaskor. Pozdrawiam, trzymajcie się
kobiety. Gośka

[annaskor]

Witaj 1iwona5, chore są te realia. Chcemy mieć dzieci to nasze pragnienia, a
kiedy je już mamy to jesteśmy spychane na margines, bo mog a być z nami tylko
same problemy w pracy jak sądzą pracodawcy:((((

A może pomyślałabyś o prywatnym przedszkolu. Nie wiem gdzie mieszkasz, ale
ostatnio obiło mi się o uszy że jest jakiś program dofinansowywany przez Unię
Europejską. To się chyba nazywa Małe Wiejskie Przedszkola. Dotyczy to wybranych
województw, ale nie jestem pewna jakich. Warunkiem jest też to, aby osoba która
zakłada takie przedszkole mieszkała na wsi i znała lokalną społeczność. Trzeba
było chyba napisać jakiś plan i wizję takiego przedszkola. Wrzuć w wyszukiwarkę
to znajdziesz. Może to byłaby propozycja dla Ciebie, miałabyś opiekę dla
maluszka i dla siebie zajęcie?

Ja aktualnie mieszkam w Poznaniu, a pochodzę z Radomia. Nie mamy tu rodziny, ani
mieszkania. Jeśli chodzi o to ostatnie to pozostaje nam kredyt hipoteczny.
Szukamy jakiegoś M2, ale ceny są zabójcze...
Pozdrawiam wszystkie kobietki
Ania

[1iwona5]

Hej annaskor to znowu ja.Dzieki za pocieszenie. Z tym przedszkolem to masz
racje jest takie i u nas, ale moje dziecko w styczniu skonczyło trzy latka a
dla takich dzieci zabraklo pieniedzy, by ich przyjac do przedszkola. Jak pech
to pech, prawda? Z mezem podjelismy meska decyzje i kwiecien/maj wyjezdzamy do
miasta, narazie pewnie na stancje(znowu powtorka z przeszlosci),ale jak chcemy
kupic mieszkanie to musimy byc tam na miejscu.Ja mam tez "ambitny" plan
znalezienia jakiejkolwiek pracy, bo teraz juz nie moge grymasic i wybierac, a
syna moze uda nam sie tam gdzies wyslac do przedszkola (jak jeszcze zechca nas
przyjac tak w maju).
Pozdrawiam serdecznie i zycze powodzenia.

[belina5]

hej ja mam 23 lata i 2,2-letniego synka. Bardzo chcialabym isc do pracy
poniewaz mam serdecznie dosyc siedzenia caly dzien sama i gadania do siebie
ewentualnie do synka. chcialabym isc do pracy bardzo ale szkoda mi malego
przedszkole odpada, opiekunka chyba tez sama nie wiem. on nie chce nawet na
chwile zostac z wlasna babcia. nie chce go narazac na stres, a poza tym nie
chce zeby cale wakacje siedzial w miescie w blokach(jakbym pracowala tak by
musialo byc). a jak bede z nim mam mozliwosc spedzenia ich na wsi. po prostu mi
go szkoda. Czy jestem nadgorliwa?????

[zuzanna56]

Nie jesteś nadgorliwa. Jeśli was na to stać to poczekaj jeszcze z pracą.

[annaskor]

witaj
nie jesteś nadgorliwa:) kiedy dowiedziałam się, że spodziewam się dziecka nie
pracowałam, więc po urodzeniu się córci nie miałam gdzie wrócić. Podobnie po
urodzeniu synka. Tak mi się w życiu układało + przeprowadzki międzymiastowe:)
Musiałam liczyć tylko na siebie, nie miałam w pobliżu rodziny. Poza tym szkoda
mi było dzieci. Nie wyobrażałam sobie tego jak mogłabym je zostawić pod opieką
obcej osoby zwłaszcza, że przeproadzaliśmy się kilka razy i dzieci na swój
sposób to przeżywały.
Efekt jest taki, że jestem z nimi od 5,5 roku. Jestem szczęśliwa, że mogłam i
nadal mogę być z nimi i opiekować się wtedy kiedy mnie najbardziej potrzebują,
ale czasami mam dość. Tak jak napisałam na początku, są dni, kiedy pragnę pracy,
oderwania się, rozwijania w inny sposób niż tylko (i aż..)poprzez bycie mamą.
Czasami budzę się w nocy i czuję lęk zadając sobie pytanie co dalej, jaka jest
moja przyszłość na gruncie zawodowym? Poza tym nie mamy swojego mieszkanka, więc
dodatkowa pensja bardzo by się przydała.
Nie wiem jakby to było gdybym pracowała, a maluszkami opiekowała się opiekunka.
Pewnie dzieci przyzwyczaiłyby się i ja również.
Pozdrawiam Was kobietki ciepło,
Ania

[belina5]

ja tez jednego dnia ciesze sie ze jestem z moim synkiem a drugiego mam handry i
wyzywam sie na wszystkich. My tez nie mamy swojego m i dodatkowa pensja by sie
przydala a poza tym skonczylam trzyletnie studia za ktore dalam ponad 10tys zl
i szkoda mi teraz siedzenia w domu i zajmowaniem sie domowymi obowiazkami. nie
po to to konczylam!!! faceci maja duzo lepiej!

[tufda]

ja też jestem (mam naszieję, że chwilowo) w domu z dziećmi. I każdy mi mówi,
żebym cieszyła się każda minutą tego czasu ale ja mam często mieszane uczucia.
Chce się byc z dziećmi ale chce się też do ludzi. Rozmawiac na inne tematy niż
kupa, zupa i choroby. Poza tym boję się jak to będzie z powrotem do pracy, czy
nie skończy się na "Laurce" zaraz na następny dzień po moim powrocie. A kto
potem zatrudni mamę z dwójką małych dzieci?

[marta76]

czesc dziewczyny:)))skad ja to wszystko znam.Siedziałm w domu prawie 4 lata,az
synek poszedł do przedszkola.Wrociłam do poprzedniej pracy ,na gorsze warunki i
do innego działu.Po dwóch dniach pracy okazało sie,że synek jest chory i moja
mama wzieła zwolnienie.Nastepna choroba (ospa) i ja poszłam na 2 tygodnie
zwolnienia.Potem maż,potem rodzice i tak wkółko.Wstaje o 6 przychodze do domu
po 18.00.Przez dwie godziny siedzi z synkiem siostra.Ja po powrocie do domu
padam i zasypiam.Co dwa tygodnie szkoła.Podjelismy decyzje z mezem odchodzę z
pracy.Dodatkowo w pracy panuje tak tragiczna atmosfera,ze szkoda gadac.We
wrzesniu koncze 30 lat.Tez sie boję co będzie dalej,ale decyzję już podjęłam.

[belina5]

zazdroszcze ci tego ze masz z kim dzieciaka zostawic, ja nie mam takiego
komfortu! Liczymy z mezem tylko na siebie, nie mamy nawet jak wyjsc gdzies
wieczorem doslownie na godzinke. NIE MA TAKIEJ MOZLIWOSCI!!! kiedy musze isc do
lekarza to z dzieckiem do banku tez z dzieckiem. wiec nawet jakbym chciala isc
do pracy to przeciez musze kogos miec zeby np. isc na rozmowe kwalif. opiekunki
z dnia na dzien nie znajde a poza tym nie moge sobie na nia pozwolic dopoki nie
pojde do pracy. wiec bledne kolo sie zamyka. beznadziejna sytuacja, nie?!!

[zuzanna56]

Witajcie.
Niezbyt długo byłam z dziećmi w domu, dość szybko wróciłam do pracy na pół
etatu a potem na cały. Robiłam też tłumaczenia i udzielałam korepetycji.
Czasami płakać mi się chciało, bo nie mogłam byc np. na Dniu Matki w
przedszkolu albo odebrać dziecka o 13 bo o tej porze byłam w pracy i w
odbieraniu i przyprowadzaniu dzieci ze szkoły i przedszkola pomagają mi rodzice.
Pracuję w szkole i cieszę się,że mam tak dużo wolnego w lecie(w ciągu roku
szkolnego nie bo mam półtora etatu).
Ale wiem,że dzięki temu,że pracuję mamy ładne, własne trzypokojowe mieszkanie i
samochód. Stać nas na wakacje i różne przyjemności. Mój mąż nie zarabia mało,
ale dzięki temu,że pracuję mogliśmy odkładać moją pensję. Nie dostaliśmy nic od
rodziców czy dziadków i sami musieliśmy sobie radzić. Myślę,że zrobiłam dobrze
z powrotem do pracy choć były chwile,że nie miałam ochoty zostawiać dzieci z
babcią.

[annaskor]

belina5 rozumiem twoja sytuację. w każdym mieście w którym mieszkaliśmy
musieliśmy liczyć tylko na siebie tak jak Wy. Jak zapisałam się na kursy
językowe i dzieci zaczęły chorować musiałam coś wymyśleć, bo szkoda mi było
zajęć. Znalazłam starszą Panią która zostaje z maluchami kiedy są chore a ja mam
zajęcia. Poleciła mi ją właścicielka mieszkania które wynajmujemy, gdyż ta Pani
opiekowała się wcześniej jej dziećmi. Jej pomoc jest nieoceniona zwłaszcza teraz
gdy my szukamy mieszkania.
Po prostu jak się chce coś robić, a nie ma się pod ręką babci to jest to jedyne
wyjście... choć trochę kosztuje.
Byłam u dentystki i za 15 minut jej pracy zapłaciłam 50 zł; a opiekunce za
siedzenie z maluszkami 3 godz. - 18 zł. Ja to sobie tak porównuję:)
Pozdrawiam, może w najbliższym czasie wrzucę parę fotek moich szkrabów:)

[annaskor]

Zgodnie z obietnicą przedstawiam moje maluszki:)

[sylwii32]

Hmm rozumie ze dzieci to monotonia...lub jak czasem tez zwariowana karuzela..
Ja wychowuje swoja trójke od 14 lat bo tyle ma najstarsza córka
Ale dopiero dzis próbuje jakos wypełznac z domku
Tak przynajmniej zakładałam
Kobieta z dziecmi ma małe szanse
Ale kobieta z dzieckiem niepełnosprawnym to wierzcie mi ze katastrofa
Tyle ze ja nie narzekam

Pokazywałam dzieciom biedronki,krówki trawki
Kiedys kupiłam wielkasna lupe zeby tylko polowac na stworzenia w trawie
Rwałam wisnie czy orzechy wprost z drzewa kiedy dzieci zasmiewały sie do łez ze
matka na drzewie.
Wychodziłąm z załozenia ze nie zawsze musi byc idealnie byle tylko buzki sie
smiały wszystkie
Ucinałam gledolenie bab na przystankach jakie to biedne dziecko bo uwazam ze to
nieprawda.Dostawałą nie raz szału
i jedynie tylko krzyk znuszał je czasem by zamilkły
Ale to norma kazdej kobiety która chce miec dzieci

I wiecie co wymysliłam po tych wszystkich latach?

Nie sadziłam ze to przyznam
Ale okazuje sie ze na tym znam sie najlepiej
Nie panikuje jak dziecko jedzie na bezdechu,sinieje czy ma goraczke 100 stopni
czy wrecz ze cos niejadalnego.
Umie sobie z tym poradzic
Nie mam problemu ze zrobieniem jedzenia za 5 złoty jesli taka jest koniecznosc.
Nie histeryzuje ze dziecko płacze bo cos mu dolega
Wiem co mu podsunac kiedy pieruńsko sie nudzi
Rzuciłam palenie bo szkodzi dziecku,nie pije bo nieznosze tego
A dziergam jak mam spokoj w domku
Jak dzieci potrzebuja spokoju wiem co kazde lubi robic i sprawia mi przyjemnosc
rozwijanie ich zainteresowan.
Przytulam bo lubie przytulac sie sama i chcetnie spełniam małe ich prosby bo
lubie widziec radosc takiego maluch i to ze czuje sie dumny,zauwazony.
Ja wtedy widze iskierki szczescia

No i tak mogłabym pisac jeszcze wiele
Chodzby łazenie z dzieckiem po deszczu bo łatwiej i czyscie sie oddycha a
dzieci lubia wode
I wierzcie mi ze mineło mase czasu
tak jak z pisaniem tutaj-:)))
A mnie oswieciło ze ja chce to robic nadal
Ze włąsciwie nadal marzy mi sie zupki,kupki i zały ten zgiełk

O ironio losu wielu by powiedziało ale uznałąm ze dzis bede szukac pracy przy
włąsnie dzieciach bo mi tego wszystkiego brakuje
Starsze dzieci maja juz swoje sprawy,wojny i humory.
Moje nadal bardzo mnie kochaja.całuja jak ida do szkoły,całuja jak wracaja
zawsze sie mna opiekuja-:)))Ale tez chca troche oddechu
Mam nadzieje ze beda dobrze wspominac swoje dziecinstwo i to samo beda
pokazywac swoim dzieciom.Ze naucza je kochac ksiazki tak jak ja poswiecaja na
ich czytanie duzo czasu
Wszystko to owocuje.......
Pozdrawiam-:))

do sylwii

[marta76]

miło przeczytać z rana post kobiety szczęśliwej i spełnionej:))))pozdrawiam

[belina5]

czytajac to wszystko stwierdzam ze nie ma co inwestowac w wyksztalcenie corki,
czyz nie tak?? bo predzej czy pozniej i tak bedzie siedziec w domu bawiac
dzieci! Przykre ale prawdziwe!

[sylwii32]

Mam dwie córki a i owszem inwestuje w ich nauke
Moze kiedys zechce zrobic to co ja,ale kto powiedział ze napewno?
Moze stac ja bedzie by najac taka co studiuje lub nie moze wrocic do pracy i
pozwoli jej miec zrodki na zycie?
Zycie nasze jest zagadka i wiemy co za nami
Musimy wiedziec tez co chcemy dac naszym dzieciom
Szkoda ze nie jestes w stanie pojac ze inwestycja w dziecko to najlepsza z
mozliwych.
A uwazam ze nawet wychowujac cudze dzieci mozna przy tym czuc sie szanowanym
Jakby nie było poprzez dziecko włąsnie niania zostawia na zawsze slady swojej
obecnosci w tej rodzinie...