Stefka Kolbusowa

[swiatlo]

Biedna przybłęda, pokrzywdzona przez zły los i okrucieństwo ludzi.
Była to wariatka mieszkająca na końcu Józefowa w stronę Tomaszowa. Mieszkała
w walącej się chacie z chmarą psów, łaziła po chałupach za miską strawy.
Przychodziła często do mojej babki bo babka zawsze miała dla niej dobre
serce. Jak babka moja miała urodziny i cała rodzina z całej Polski
przyjechała, to Stefka siedziałą na progu domu i ze wzruszenia płakała.

Potem Stefka zachorowała. Nikomu nie przyszło się ją zająć, zamknęła się
samotna z psami w swojej chacie aż ją własne wygłodniałe psy rozszarpały.

Teraz Stefka nareszcie szczęśliwa w Niebie...

[perla]

jak były święta Bożegonarodzenia, to robiła z siebie choinkę. Wieszała na sobie
bomki, cukierki.
Ale jej chatka nie stała w kierunku Tomaszowskim. Stała dokładnie w przeciwnym
kierunku. Na skrzyżowaniu na Biłgoraj i Zwierzyniec. Tuż przy Nepryszce. Chatki
też już nie ma.
Chyba jesteśmy w podobnym wieku

[swiatlo]

perla napisał:

> jak były święta Bożegonarodzenia, to robiła z siebie choinkę. Wieszała na
sobie
>
> bomki, cukierki.
> Ale jej chatka nie stała w kierunku Tomaszowskim. Stała dokładnie w
przeciwnym
> kierunku. Na skrzyżowaniu na Biłgoraj i Zwierzyniec. Tuż przy Nepryszce.
Chatki
>
> też już nie ma.
> Chyba jesteśmy w podobnym wieku
>

Racja, Tomaszów jest w drugim kierunku. Miałem na myśli przy Nepryszce. Jak się
szło szosą w kierunku zalewu, to na końcu miasta zaraz po prawej stronie była
jej chałupka.
Ciekaw jestem czy się znamy. A na pewno powinien cię znać mój ojciec.
Napisz do mnie na skrzynkę.
A tak w ogóle to Józefowie było wielu takich nieszczęśliwych ludzi.
Był taki gość, co to zawsze w garniturze i krawacie chodził i na okrągło w
kawiarni przesiadywał. Lubił moją ciotkę Lutkę i często do niej przychodził.
Miał taką elegancką bródkę, i w ogóle taki trochę był panek malowanek.
Potem bodajże się powiesił...

[perla]

też ciekaw jestem czy się znamy. Twój tata nazwisko na pewno by skojarzył,
choiaż mnie raczej nie zna. Szybciej mojego ojca.

[swiatlo]

perla napisał:

> też ciekaw jestem czy się znamy. Twój tata nazwisko na pewno by skojarzył,
> choiaż mnie raczej nie zna. Szybciej mojego ojca.

Napisałem ci na skrzynkę.

[perla]

swiatlo napisał:

> Napisałem ci na skrzynkę.

a ja odpisałem.

[benia30]

Perła, Światło... I co? Znacie się?

[swiatlo]

benia30 napisała:

> Perła, Światło... I co? Znacie się?

Poznaliśmy się na forum to się znamy, a w Józefowie to też pewnie parę razy się
na ulicy wyminęliśmy...

[czuk1]

swiatlo napisał:

> Biedna przybłęda, pokrzywdzona przez zły los i okrucieństwo ludzi.
> Była to wariatka mieszkająca na końcu Józefowa w stronę Tomaszowa. Mieszkała
> w walącej się chacie z chmarą psów, łaziła po chałupach za miską strawy.
> Przychodziła często do mojej babki bo babka zawsze miała dla niej dobre
> serce. Jak babka moja miała urodziny i cała rodzina z całej Polski
> przyjechała, to Stefka siedziałą na progu domu i ze wzruszenia płakała.
>
> Potem Stefka zachorowała. Nikomu nie przyszło się ją zająć, zamknęła się
> samotna z psami w swojej chacie aż ją własne wygłodniałe psy rozszarpały.
>
> Teraz Stefka nareszcie szczęśliwa w Niebie...
>
W moich stronach z kolei była też taka Pani która chodziła po wsiach, żywiona
byla prze ludzi. Ale miała wizję, że jest wygnaną królową Polski.Snuła
opowieści okrólach i królowych oswoim rodzie. Tak też ją nazywano (nikt nie znał
imienia czy nazwiska) - poprostu Królowa Polski.

A tak na marginesie. Nie wiem czy zauważacie, że w wiekszych miejscowościach
żyje jakiś człowiek nienormalny, niegrożny, oryginalny. W Zamościu jest taki
(podobny był w Opolu skąd pochodzę)który otwierał wszystkie pochody i imprezy
na stadionie.
Ludzie Ci cieszyli się zawsze sympatią mieszkańców. M<

[stiah]

W lesie na Roztoczu wschodnim (gdzieś pomiędy Hutą Lubycką a Siedliskami było w
samotne gospodarstwo (zdaje się że jedyne ocalałe z dawnej wsi Gruszka) gdzie
mieszkał Czuczumaj. Budził no niekłamaną grozę wśród dzieciarni dp której sie
wówczas (lata siedemdziesiąte) zaliczałem). Dla przygody i adrenaliny
podchodzliśmy pod tę chałupę, by go zobaczyć. Ale jakoś zawsze strach przeażał
i nigdy nie widziałem Czuczumaja. A że nie był (a może jest?) mityczny,
świadczyły ciągłe utuskiwania nauczycieli, ponieważ jak się okazało Czuczumaj
miał nie tylko żonę, ale i dzieci - tyle żę ich nie posyłał do szkoły. Trwał w
uporze w tej swojej roztoczańskiej stanicy, i nie wiem co się z nim dzieje.
Dzieći też do końca podstawówki nie poznałem.

[chris-joe]

pochwalony.
o Stefce to krazyla opowiesc (na Roztoczu zawsze kraza opowiesci), ze przed
wojna do Ameryki sie wybierala. Pono kuzyn jakis, a moze luby (opowiesci
roztoczanskie roznia sie czesto detalicznie) bilet jej poslal na okret
transoceaniczny, ale tuz-tuz przed wyjazdem bilet jej ktos ukradl, Stefka rozum
postradala i tak wlasnie zostala elementem pejzazu lokalnego- Stefkawariatka,
zamiast Pania z Ameryki odwiedzajaca Jozefow po latach w taksowce z samej
Warszawy.
Kto dzis prawdy dojdzie, czy dochodzic chcialby nawet? Prawda na Roztoczu
potrzebna jest otyleoile

Roztoczanie jak powietrza potrzebuja opowiesci. Do dzis jak rodzenstwo mego
ojca-Jozefowiaka spotka sie od wielkiego -najczesciej pogrzebowego- dzwonu
dokola stypowego stolu, a wszystko to po uniwersytetach panstwo miastowe po
Polsce rozsiane, to nie-Roztoczanin sobie nie pogada, gebe tylko rozdziawi a to
z niecierpliwosci, a to ze zlosci. Bo kazdy przy stole jak do glosu sie dorwie
to opowiesc jakas zaczyna, powoli, z namaszczeniem, uroczyscie, detale
najdetaliczniejsze przywolujac, w dygresje i pod-opowiesci po drodze sie wdajac.
Nie-Roztoczanin nawykly do tzw. rozmow vel konwersacji sie w ten tok
opowiesciowy nie wsliznie, publicznoscia tylko zostanie tuz-przed-prosceniczna.

[perla]

a ja słyszałem, że jej odbiło z powodu nieszczęśliwej miłości.
Ona była bardzo niska, drobna, chodziła boso i z wiankiem z kwiatów na głowie.
W ogóle kolorowa była. Otoczona zawsze tabunami psów.
Gdyby jej wtedy ktoś powiedział, że w internecie o niej będzie...
I tak by niezrozumiała

[swiatlo]

perla napisał:

> a ja słyszałem, że jej odbiło z powodu nieszczęśliwej miłości.
> Ona była bardzo niska, drobna, chodziła boso i z wiankiem z kwiatów na
głowie.
> W ogóle kolorowa była. Otoczona zawsze tabunami psów.
> Gdyby jej wtedy ktoś powiedział, że w internecie o niej będzie...
> I tak by niezrozumiała

Niech jej tam dobrze się w zaświatach wiedzie. Zasłużyła sobie na to.
Wydaje mi się jednak że mówimy o innych wariatkach.
Ty mówisz chyba o Weszczaczce, czy jakoś tam. Taka mała i koścista,
rzeczywiście z chmarą psów zawsze. Od dzieci oganiała się kijem.
Stefka Kolbuska była jednak gruba, postawna i znacznie młodsza. W odróżnieniu
od tej drugiej bardzo się też lgnęła do ludzi. Coś mi się przejaśnia w głowie
że w tej chałupce nad Nepryszką to ta mała i koścista żyła.
A Stefka Kolbuska to w takim razie nie wiem gdzie mieszkała. Ale psy zjadły
Stefkę, a nie tą małą. Zadzwonie zaraz do ojca to będę wiedział.

Wyjaśnienie

[swiatlo]

No wreszcie wiem. Ojciec nie pamięta jak ta mała i koścista się nazywała, ale
rzeczywiście taka była i ja nawet ją pamiętam. Chodziła z kijem i odganiała się
od dzieci. Mieszkała z tymi psami nad Niepryszką.
Stefka natomiast to była gruba i wysoka. Była w wieku mojego ojca. Wpierw
mieszkała na Hamerni, potem się przeniosła na Pardysówkę do swoich kuzynów. Tam
ci kuzyni zabrali jej owe bilety do Ameryki, po czym ją wygonili z domu.
Tułała się potem po Józefowie, gmina zdaje się nawet jej załatwiła pokój.
Potem jak umarła ta mała i koścista, to Stefka zamieszkała w jej chałupce nad
Niepryszką.
Babka często gościła Stefkę u siebie, a Stefka bardzo moją babkę poważała.
W ogóle bardzo dobre serce miała Stefka. Była nieszczęśliwą istotą zniszczoną
przez ludzkie okrucieństwo.
Niech jej dusza zazna wreszcie szczęścia...

Perła

[swiatlo]

Czy pamiętasz jak ta mała koścista sie nazywała? Coś jakby na P, ale nie jestem
pewien...

[perla]

nie pamiętam, ale się dowiem.