Droga, glebokie koleiny

[blotniarka.stawowa]

Droga: glebokie koleiny,
Posrodku trawa, na dnie kurz.
Tak isc bez celu, bez przyczyny,
Nogami w prochu, ot i juz!

Straszaki w polu, jablon krzywa,
A w dali plama biala - wies.
Ten kraj to pewnie sie nazywa
Tak bezimiennie, jak ja: gdzies.
--------
Kazimierz Wierzynski


Czy znacie takie drogi, Kochani? A moze bedziecie po nich wedrowac tego
lata? A moze sa tuz obok, za Waszym podworkiem? A moze juz tylko we
wspomnieniach?

Ja znam taka wlasnie droge, z koleinami. Prowadzila do czystej rzeczki
zwanej szumnie "zrodlami", i dalej, do nastepnej, prostopadlej juz do niej
i "glowniejszej" drogi (rowniez z koleinami), zwanej tamze "graniczka"...

[czuk1]

blotniarka.stawowa napisała:

> Droga: glebokie koleiny,
> Posrodku trawa, na dnie kurz.
> Tak isc bez celu, bez przyczyny,
> Nogami w prochu, ot i juz!
>
> Straszaki w polu, jablon krzywa,
> A w dali plama biala - wies.
> Ten kraj to pewnie sie nazywa
> Tak bezimiennie, jak ja: gdzies.
> --------
> Kazimierz Wierzynski
>
>
> Czy znacie takie drogi, Kochani? A moze bedziecie po nich wedrowac tego
> lata? A moze sa tuz obok, za Waszym podworkiem? A moze juz tylko we
> wspomnieniach?
>
> Ja znam taka wlasnie droge, z koleinami. Prowadzila do czystej rzeczki
> zwanej szumnie "zrodlami", i dalej, do nastepnej, prostopadlej juz do niej
> i "glowniejszej" drogi (rowniez z koleinami), zwanej tamze "graniczka"...


Skarbie.
Nie jestem tak romantyczny jak Ty ale mam sentyment do miejsc mlodości. Jadę
do Węgorzewa i wsi gdzie mieszkaliśmy, przypominam sobie , konfrontuję
wspomnienia. Nieraz są to konfrontacje zaskakujące. Górki na których jeżdziłem
na nartach teraz stały sie jedynie pagorkami. Duże podjazdy na drodze
asfaltowej ktore pokonywałem pieszo (schodząc z roweru) teraz gdzieś znikły.
Domy są jakieś małe, odległości też "żadne". Ludzie jacyś starzy, a mało kto z
moich kolegów jest osiągalny - do bezpośrednich spotkań.
Tylko przyroda nie zmienila się . Jest taka jak została utrwalona w
dziecięcym okresie. Może tylko wiecej krzaków i burzanów wyrasta - ale to już
jest efekt przejsciowo niekorzystnych (dla tamtychj terenów) przeobrazeń w
rolnictwie. Upadłu bowiem PGR i ziemia odloguje.
Szkoda, że nie pisałem wtedy wierszy opisujacych piękno lasów i jezior
mazurskich. Teraz juz nie mam weny.
Przywiazanie do ziemi dziecińctwa jest jest tak duże,że corocznie tam na
kilka dni jadę. Nie dziwiąc się potomkom autochtonów bo sam
łagodnie "rozliczam" następcow w gospodarstwie rodziców dlaczego tak słabo
uprawiaja swoje gospodarstwo (a świetnie wspieraja producentow piwa i wina).
Mariusz

[blotniarka.stawowa]

Dzieki Czuku Mariuszu,
bardzo pieknie opisales swoje coroczne odwiedziny do krainy znanej z
dziecinstwa...

[arwen.a]

Dziękuję, Błotniarko za ten wiersz. Tak, znam taką drogę, koleiny...
Rzeczywiście jest niedaleko, jeśli chcę moge iść, iść "bez celu, bez przyczyny".
No właśnie - jeśli chcę, jesli potrafię na chwilę oderwać się od biegu za
rzeczywistością, przestać myśleć o pościgu... Po prostu iść dróżką z
dzieciństawa do stawów gdzie mieszka wodnik
Pozdrawiam.
A.

[blotniarka.stawowa]

arwen.a napisała:
> Rzeczywiście jest niedaleko, jeśli chcę moge iść, iść "bez celu, bez
przyczyny"... No właśnie - jeśli chcę, ...

Droga Arwen, postaraj sie "chciec", jak najczesciej, kiedy tylko mozesz... bo
potem moze byc tak, ze bedziesz chciala, a nie mogla juz (odleglosc, codzienne
zajecia). Korzystaj z tej drogi, mila Dziewczyno!

Pozdrawiam serdecznie.

[arwen.a]

...odległość, codzienne obowiązki, brrrrrrr

[benia30]

Piękny ten wiersz Wierzyńskiego...
Widzę tę drogę z koleinami, pokrytą kurzem i kępkami trawy, prowadzącą w stronę
pól a potem lasu... Obok drogi stoi sobie samotna sosna z malowniczo
powykręcanymi konarami skierowanymi w stronę drogi, jakby wskazując jej
kierunek... Druga droga, przechodząc przez most i przecinając wijącą się pod
nim wstęgę rzeki, prowadzi w kierunku łąki... Od czasu do czasu drogę
przemierza przepełniony sianem wóz drabiniasty ciągnięty przez parę
kasztanowych koni, wzbijając tumany kurzu...
A jutro przemaszerują tą drogą dwie przepełnione szczęściem istoty ludzkie...
Pozdrawiam
B.30

[czuk1]

benia30 napisała:

> Piękny ten wiersz Wierzyńskiego...
> Widzę tę drogę z koleinami, pokrytą kurzem i kępkami trawy, prowadzącą w
stronę
>
> pól a potem lasu... Obok drogi stoi sobie samotna sosna z malowniczo
> powykręcanymi konarami skierowanymi w stronę drogi, jakby wskazując jej
> kierunek... Druga droga, przechodząc przez most i przecinając wijącą się pod
> nim wstęgę rzeki, prowadzi w kierunku łąki... Od czasu do czasu drogę
> przemierza przepełniony sianem wóz drabiniasty ciągnięty przez parę
> kasztanowych koni, wzbijając tumany kurzu...
> A jutro przemaszerują tą drogą dwie przepełnione szczęściem istoty ludzkie...
> Pozdrawiam
> B.30
Tylko Kobiety i Poeci mogą wnieść w ludzkie życie tak dużą wrażliwość na
wszelkie piękno. m

A teraz o rowie przy drodze...

[blotniarka.stawowa]

Przydrozny Row (Jonasz Kofta)

Wzdluz wielkich drog
Zwykle biegnie row
Gdy zmylisz szlak
Podziekujesz mu

Wokol nas miejsca coraz mniej
Ale zawsze przygarnie cie
Przydrozny row
...
Noc przyszla juz
Ksiezyc wchodzi w now
Uzyczy snu
Obok drogi row

Kiedy znuzy przestrzen i ped
Bedziesz wiedzial, jaki ma sens
Przydrozny row

Siedzimy tak
Obok wielkich drog
Na drogach ruch
Niesmiertelny kurz

Slonce pada prosto na twarz
Dobre miejsce na ziemi masz
Przydrozny row

---------
I znow pytanie: Czy znacie takie rowy, Kochani? Czy odpoczywaliscie w
wedrowkach np. rowerowych czy autostopowych przy przydroznych rowach?

[users1]

Ślimaczku Drogi, nie tylko odpoczywaliśmy, ale nawet spaliśmy w takim rowie i
to nie raz.
Z drugiej zaś strony tak jak Pan Jonasz pisze "gdy zmylisz szlak podziękujesz
mu", takie życiowe przydrożne rowy też dobrze że są, "zawsze przygarnie cie
przydrożny rów".
Pozdrawiam
W.2

[czuk1]

users1 napisał:

> Ślimaczku Drogi, nie tylko odpoczywaliśmy, ale nawet spaliśmy w takim rowie i
> to nie raz.
> Z drugiej zaś strony tak jak Pan Jonasz pisze "gdy zmylisz szlak podziękujesz
> mu", takie życiowe przydrożne rowy też dobrze że są, "zawsze przygarnie cie
> przydrożny rów".
> Pozdrawiam
> W.2
>
Na turystycznych szlakach rowy były świetnymi tapczanami. A przydrozne dzrzewa
najlepszymi z parasoli.. A w wierszu - tak sie poprostu zdarzylo - jest sporo
aluzji ( zbieznosci) do mojego zycia. Przymyślę te wartościowe porównania. m

[benia30]

blotniarka.stawowa napisała:

> >
> Wzdluz wielkich drog
> Zwykle biegnie row
> Gdy zmylisz szlak
> Podziekujesz mu
>
> Wokol nas miejsca coraz mniej
> Ale zawsze przygarnie cie
> Przydrozny row
> ...
> > ---------
> I znow pytanie: Czy znacie takie rowy, Kochani? Czy odpoczywaliscie w
> wedrowkach np. rowerowych czy autostopowych przy przydroznych rowach?

Kiedy ostatnio zgubiłam szlak rowerowy, przygarnął mnie pewien rów w cieniu
drzewa... Nie zwróciłam uwagi, że ten sam rów był domem wielkich czerwonych
mrówek, które natychmiast mnie oblazły, a brakowało mi już sił by wstać,
otrzepać się i go opuścić... I było mi wszystko jedno co po mnie łazi, tak
dobrze się odpoczywało w tym cienistym, przydrożnym rowie...
b.30

Benia i mrowki

[blotniarka.stawowa]

benia30 napisała:
> mrówek, które natychmiast mnie oblazły, a brakowało mi już sił by wstać,
> otrzepać się i go opuścić... I było mi wszystko jedno co po mnie łazi, tak
> dobrze się odpoczywało w tym cienistym, przydrożnym rowie...

Oj, Beniu, juz Ci tyle razy zazdroscilam Twoich przygod na Roztoczu - a teraz
jeszcze zostalas Telimena! )

Nieszczesciem, Telimena siedziala srod drozki;
Mrowki, znecone blaskiem bieluchnej ponczoszki,
Wbiegly, gesto zaczely laskotac i kasac,
Telimena musiala uciekac, otrzasac,
Na koniec na murawie siasc i owad lowic.
Nie mogl jej swej pomocy Tadeusz odmowic;
...

P.S.
Witamy po nadmorskich podrozach, Beniu!

[benia30]

blotniarka.stawowa napisała:

> > - a teraz
> jeszcze zostalas Telimena! )
>

Ależ masz poetyckie skojarzenia Błotniareczko )
A pan Tadeusz stał obok i mówił ze współczuciem: "Mamo, mrówki po tobie
chodzą..."
Pozdrawiam
b.30

Byla droga, byl row, a teraz... kartofle

[blotniarka.stawowa]

Czas jesiennych ognisk i pieczenia kartofli, a wiec:

Czujesz? Ogniskiem pachna te poganskie lata,
Gdy iskrami trzaskaly zagwie jalowcowe
I dym welnistym klebem za wiatrem ulatal,
I marszczyly sie z zaru kartofle surowe.
...
I nigdy tak kartofel podany do stolu
Nie necil, jak ten wlasnie, z przyswedem i weglem,
Lapczywie wytracony patykiem-pocieglem
Z siwej, goracej maki lesnego popiolu.

Z dloni go w dlon przerzucac! dmuchac, bo goracy!
Parzy obluskiwana spieczona lupina!
Tknac w sol z paierka! wchlonac w usta chuchajace,
Zeby sie na skaczacym jezyku rozplynal!
----

Pamietacie takie ogniska, kiedy (jak dalej pisze Tuwim) "tak sie ogien, popioly
i smutek poznalo" ?

[benia30]

blotniarka.stawowa napisała:

> > Pamietacie takie ogniska, kiedy (jak dalej pisze Tuwim) "tak sie ogien,
popioly
> i smutek poznalo" ?

Teraz, niestety, modne stało sie grillowanie... A szkoda, bo nie ma to jak
kiełbaska upieczona na patyku, na ogniu z drzewa wiśniowego...