Ubik nr 6

[Gość: Andre]

Najlepsza w numerze wydaje mi się Jones i jej "la Cenerentola",niebanalne
podejscie do oklepanego,wydawałoby się,tematu.Dość spodobał mi się też tekst
Ewy Bury (tu nie zgodzę się z tj),czytał mi się dobrze,dialogi były zgrabne
(co nie jest regułą)i mimo,że zdarzały się pewne naiwności,to jednak
generalnie "na plus".Co do "Wirusa"Kyrcza i Kaina,to zdaje sie w tym samym
czasopismie był niedawno utwor Kaina na podobny temat.Mam nadzieję,że autorzy
nie są "monotematyczni"(ich zbiorku nie znam).Utwór Witczaka to taki uboższy
kuzyn "Sotni Łysego Iwanki"raczej na minus.Nudnawe.Na koniec
Burzyńska.Przyznaję się bez bicia:ja nie kumam zupełnie o co chodzi w tym
utworze.Może się zdekoncentrowałem (czekałem na II polowe meczu Czechy-
Holandia),ale o ile pamiętam na razie żaden z jej tekstów mi nie
podzsedł.Ot,inna częstotliwość.Na tej długości fal nie odbieram.To
tyle.Generalnie:jak dla mnie raczej może być (chodzi o cały numer,oczywiscie).

[Gość: eses]

Dzięki :)
Tylko w kwestii tekstu duetu Kain&Kyrcz: nad "Piknikiem w piekle" sprawujemy
patronat medialny, a autorzy poprosili, by w "Ubiku" znalazło się jedno z
sześciu zamieszczonych tam opowiadań napisanych wspólnie. Tak więc wybrałem
"Wirusa"...
Pozdrawiam
ss

[Gość: Kilimek]

Jones faktycznie jest chyba najlepsza, choć Cadigan też mi się podobała.
Tekst Burzyńskiej to chyba nawiązanie do jakieść biblijnej historii.. niemniej
czyta się świetnie. Bohater to autentyczna szuja i dobrze to widać w tekście.
pozdr 4 all

[ronstein]

1) Pat Cadigan – raczej nie zachwyca, chociaż powinna zachwycać ;) tekst
dziwny, ale – chociaż lubię dziwne teksty – nie w moim guście; wiało jakoś
straszną pustką; oglądałem kiedyś „Nagi lunch” i po piętnastu minutach zrobiło
mi się niedobrze – z ulgą i pytaniem "po co to wszystko?" wyłączyłem telewizor;
tu nie było aż tak przykro, ale epatowanie cyber-zepsuciem zmęczyło mnie
wystarczająco; może dlatego, że świat dyskotek oraz ślicznych chłopców i
dziewcząt nie jest mi bliski
2) Gwyneth Jones – owszem, owszem – jedno z ciekawszych opowiadań, jakie
ostatnio czytałem: duszne, gorące, ze złem schowanym pod podszewkę
rzeczywistości; zło złożone z małych tragedii, które dzieją się wokół nas i z
marzeń, które zamieniają się w obsesje;
3) Ewa Bury - brawa za rozmach i dobre dialogi; język naprawdę imponujący,
liryczny, dosadny i spaceoperowy (jest coś takiego?) zarazem; tylko puenta
trochę za słaba, jak na taki utwór; spodziewałem się wielkiej eksplozji –
wybuchu planety, wybuchu uczuć (głownie strachu), jakiejś mistyki, a tu takie
trochę słodkie, trochę gorzkie poklepywanie się po plecach; jednak duży plus za
całość – trzeba mieć kawałek wizji, żeby tak pisać; to trochę więcej, niż wziąć
krasnoluda, elfa i jakiegoś czarownika, i przegonić ich po mapie
E.B. wygrywa, moim zdaniem, w dziale literatury polskiej
4) Adam Witczak – niestety, nie lubię takich historii i nie byłem nigdy w
Bieszczadach; to chyba jakieś moje ograniczenie, ale historie alternatywne lub
futurystyczne dotyczące Polski ciężko trawię i (wyjątkowo) wolę tu raczej
fantazjowanie o przeszłości, niż przyszłości; najpoważniejszy zarzut dotyczy
jednak postaci: za mało w nich życia, jakoś nie wierzę w ich uczucia;
najciekawszy pomysł to „komuna wariatów”, ale nie wydaje mi się, żeby gonili
bohaterów po lesie i tworzyli kanibalistyczne kulty – „wariaci” to osoby
przesiąknięte lękiem (nawet ci agresywni) i mocno rozchwiane
5) Małgorzata Burzyńska – pierwsze pytanie, jakie sobie zadałem: „czy naprawdę
istnieją takie szumowiny, jak narrator”? a jeśli tak, to o kim autorka myślała
(choć przez chwilę), gdy tworzyła postać? znam trochę Małgosię i nie potrafię
zdystansować się do końca, gdy ją czytam; ale wiem, że trzeba się skupić,
Andre, na jej pisaniu, bo inaczej człowiek się gubi; to opowiadanie podobało mi
się chyba najbardziej ze wszystkich tekstów M.B., gdyż miało wyrazistego (anty)
bohatera; w związku z tym tekstem przychodzi mi do głowy takie
określenie „zimna fala strachu”: coś czai się za szklaną, nie całkiem
przeźroczystą szybą; wszystko jest jakby trochę obok, schizoidalnie nie
przeżyte do końca; okaleczona empatia przeraża mnie bardziej, niż nadchodząca
Apokalipsa; i ciekawostka dla tych, którzy nie wiedzą – wszystkie opublikowane
teksty M.B. mają męskiego narratora
M.B. otrzymuje tytuł wicemistrzowski
6) Kazimierz Kyrcz Jr i Dawid Kain – ciekawsze to było, i formalnie i
treściowo, niż „Spirala” z poprzedniego numeru, ale zbyt do niej podobne; w
sumie szkoda, bo samo w sobie opowiadanie niczego sobie; wcale nie tak łatwo
zmieścić się na dwóch stronach i coś powiedzieć; i jeszcze jedno: przerażający
obrazek!
Pozdr, Ron

[jakub_chomicki]

Na wstępię dziękuję za słowo krytyczne pod adresem Ubika :)
A propos Cadigan - podzielę się refleksją, jaka nasunęła mi się po przeczytaniu
tego postu - ona napisała to opowiadanie po powrocie z klubu na Manhattanie,
lokalu tzw. trendy, z selekcją na bramce i takie tam. Pat była w czwartym
miesiącu ciąży, obserwując to miejsce i znajdujących się tam ludzi czuła mniej
więcej to samo co Ty po lekturze "Kuszenia..." - niechęć do dyskotek i ślicznej
młodzieży :)
Ot, efekt literacki :)
pozdrawiam

[Gość: Kilimek]

Po przeczytaniu opowiadań zagranicznych w NF z czerwca i Ubiku twierdzę, że
opowiadanie pani Jones jest nie do pobicia :)
nara

[Gość: eses]

Miło słyszeć :)
Pozdrawiam
SS

[braineater]

Przebrnąwszy przez ten numer, mimo pewnych zastrzeżeń - bo w końcu mozna było
dać jakąs niepublikowaną opowiastkę swawolnej Pat, zamiast "Chłopca", który i
owszem cudny jest i wchodzi w korelacje z "Wgrzesznikami", to jednak jest
odgrzewanym kotletem - nadal pozostaje pełen uznania dla redakcji, której udaje
się powoli zapełniać dziurę po nieodżałowanej pamięci "Fenixie", nie wpadając w
manowce które zabiły Sfinxa i powoli wykańczją "NF". I nawet się nie ma co
przyczepiać do polskich opowiadań, bo chociaż marne to i tak trzymają pewien
poziom nie zmuszający czytelnika do wyrwania wszystkich katrtek niepoświęconych
publicystyce i tekstom zagranicznego pochodzenia...
Pozdrowienia:)

[Gość: eses]

No i znów piszę, że miło słyszeć i podbijam temat :)
Dzięki :)
A porównanie do "Fenixa" mocno zobowiązuje - będziemy się starać :)
Pozdrawiam
SS