Wehikuł czasu

[kuba#]

Zachęcony kampanią medialną wokół filmu (którego jeszcze nie oglądałem)
postanowiłem przeczytać sobie książkę H.G. Wellsa i... zawiodłem się.
Mikropowieść (zależnie od wydania ledwo ponad 100 stron) ta jest absolutnie
pozbawiona akcji czy jakiegokolwiek napięcia. Praktycznie brak tu dialogów, a
większa część książki poświęcona jest nawet nie opisom, lecz rozmyślaniom
bohatera nad kondycją ludzkości, tudzież nad swoim losem. Cokolwiek archaiczna
jest też ramowa formuła, polegająca na tym, że pierwszoosobowy narrator
opowiada swoją historię grupce przyjaciół (wśród których znajduje się kolejny
pierwszoosobowy narrator - tym razem ten główny, opowiadający już
czytelnikowi). Muszką trąci nie tylko forma, ale i treść, używane słownictwo -
choć tu i tak mile się zaskoczyłem, spodziewałem się czegoś dużo gorszego, a
tutaj po lekkim "przestawieniu" da się czytać absolutnie bez problemów.
A jakie są plusy tej książki? Przede wszystkim pomysł i to nie jeden lecz cała
ich masa: podróż w czasie, społeczeństwo przyszłości (wraz z przeróżnymi
hipotezami jakie snuje bohater, aż w końcu trafia w tą właściwą, wyjaśniająca
jego strukturę i powstanie) no i wreszcie zakończenie, wizja dogorywającej
Ziemi, godna przyszłych mistrzów sf.
Dlaczego się zawiodłem na tej książce? Szczerze mówiąc, nie wiem. Może
spodziewałem się zbyt wiele bo Wellsa otacza nimb kultowości (zresztą naprawdę
słuszny - on był prekursorem w swoich książkach nakreślił ramy gatunku i
wykorzystał bodaj po raz pierwszy sztandarowe tematy sf, jak właśnie podróż w
czasie, wojna z obcymi, czy eksperymenty genetyczne)? Ktoś może powiedzieć, że
nie wziąłem poprawki na wiek książki, napisanej w 1895 roku. Nieprawda, wiem
jak wygląd XIX-wieczna literatura i wcale mnie ona nie odrzuca, dość wymienić
lektury szkolne, albo z naszego podwórka Verne'a - po którym mam jak najlepsze
wspomnienia (bo właściwie niewiele pamiętam, czytałem go dość dawno, w
dzieciństwie - może zresztą dlatego w pamięci zapisał mi się pozytywnie, może
teraz odebrałbym go tak jak Wella). A "Wehikuł czasu", no cóż... jako fan sf,
zaliczyłem lekturę obowiązkową, ale nie powiem żeby to była przyjemność. Do
Wellsa się nie zniechęcam - dziś zaczynam "Wojnę światów".

[an-nah]

...I prrzeczytaj ją, bo lepsza od Wehikułu... mnie
osobiście nie przeszkadzają "przestarzałe" motywy w sf
(vide świetny "Więźeń na Marsie", autorstwa
niepamiętemkogo), ale nie wyfdaje mi się, żeby Eloje i
Morlokowie byli przestarzali...

[kuba#]

> ...I prrzeczytaj ją, bo lepsza od Wehikułu...
>
Już jutro napiszę jakie wrażenia (bo liczę, że dziś w nocy skończę)

> mnie osobiście nie przeszkadzają "przestarzałe" motywy w sf
> ale nie wyfdaje mi się, żeby Eloje i Morlokowie byli przestarzali...
>
Ale ja nigdzie nie napisałem, że w "Wehikule" są jakieś przestarzałe motywy -
wręcz przeciwnie, chwaliłem Wellsa za prekursorskie pomysły i podkreślałem, że
później były one częstokroć wykorzystywane. IMHO pomysły się nie starzeję, zawsze
można opowiedzieć podobną historię w trochę inny sposób (oczywiście te tendencje
muszą być cykliczne, żeby czytelnik się nie znudził, np: jeżeli w krótkim czasie
ukaże się kilka(naście) powieści postapokaliptycznych, to w końcu temat
się "zużyje" i będzie mógł odżyć dopiero po kilku(nastu) latach).
Przeczytaj uważnie mój post, w "Wehikule" przestarzała jest formuła i treść, jako
słownictwo, wyrażenia, sposób narracji. Broń Boże nie pomysły czy motywy!

> (vide świetny "Więźeń na Marsie", autorstwa niepamiętemkogo)
>
bodajże Gustav Le Rogue - osobiście nie czytałem

[Gość: Anna M]

Czytałam w swoim czasie, też nie powiem, żeby mnie zwaliło z nóg. Ale to było
dawno.
Poprawkę trzeba brac nie tyle na wiek książki co na to, że jest to właściwie
nie powieść SF, a traktat społeczny, krytyka wiktoriańskiego społeczeństwa.

[kuba#]

No właśnie, tego słowa mi brakowało "traktat społeczny" :-)))
Ale znowuż skąd taki biedny szaraczek, miłośnik fantastyki ma to wiedzieć, jeżeli
tylko jest zewsząd bombardowany określeniami "kultowy", "prekursor", "podwaliny
gatunku" itepe itede :-))

[decayro]

Anna M napisał(a):

> Poprawkę trzeba brac nie tyle na wiek książki co na to, że jest to właściwie
> nie powieść SF, a traktat społeczny, krytyka wiktoriańskiego społeczeństwa.


Jaki tam traktat społeczny- antyutopia, opis rzekomo doskonałego systemu
społecznego jako rodzaj perfekcyjnie zorganizowanej tyranii, której celem jest
zniewolenie jednostki. Jakby pokazanie klęski utopi, którą o dziwo też napisał
(mam na myśli "Ludzie jak bogowie").
Hm... owszem podejmował stałe tematy literatury SF jak dla mnie zresztą nie
najpiękniej, ale wtedy najważniejsze był właśnie działania kryptopolityczne i tu
poradził sobie całkiem nieźle. Tylko, że po co to dzisiaj adaptować? Aha
zapomniałam: letnia publiczność chce się rozerwać
Oryginał (filmu) nie był jakoś specjalnie dla mnie obiektem westchnień, a
remake... w kinie nie obejrzę bo szkoda mi pieniędzy.

[Gość: Alex]

Ciekawe jest zestawienie Wehikułu czasu i jego ekranizacji. Pokazuje jak
zmieniały sie nasze fobie, strachy, obawy.
Książka jest traktatem, który krytykuje nierówności społęczne. Przyczyną klęski
ludzkości jest zwiększające się rozwartstwienie społeczeństwa. Duch komunizmu
krąży nad tą antyutopią
Film Pal`a pokazuje strach przed wojną, zagłądą atomową. Bohater widzi I i II
wojnę światową, aż dociera do wojny atomowej. Wojna spowodowała tu upadek (tym
czasem narstał kryzys zimnowojenny i takie kryzysy jak kubański, pokazywały
nieuchronność zbliżającej się zagłądy).
W remake klęskę powoduje chęć panowania człowieka nad światem, przyrodą. Człowiek
upada gdyż nie liczy się z przyrodą ekologią. Klęskę powoduje zachwianie
równowagą w przyrodzie - tu rozerwania księzyca na kawałki.
Każda epoka ma swoje własne strachy. Warto porównywać filmy, aby zobaczyć jak
zmienia się zagrożenie widziane przez człowieka

[Gość: Alex]

Ciekawe jest zestawienie Wehikułu czasu i jego ekranizacji. Pokazuje jak
zmieniały sie nasze fobie, strachy, obawy.
Książka jest traktatem, który krytykuje nierówności społęczne. Przyczyną klęski
ludzkości jest zwiększające się rozwartstwienie społeczeństwa. Duch komunizmu
krąży nad tą antyutopią
Film Pal`a pokazuje strach przed wojną, zagłądą atomową. Bohater widzi I i II
wojnę światową, aż dociera do wojny atomowej. Wojna spowodowała tu upadek (tym
czasem narstał kryzys zimnowojenny i takie kryzysy jak kubański, pokazywały
nieuchronność zbliżającej się zagłądy).
W remake klęskę powoduje chęć panowania człowieka nad światem, przyrodą. Człowiek
upada gdyż nie liczy się z przyrodą ekologią. Klęskę powoduje zachwianie
równowagą w przyrodzie - tu rozerwania księzyca na kawałki.
Każda epoka ma swoje własne strachy. Warto porównywać filmy, aby zobaczyć jak
zmienia się zagrożenie widziane przez człowieka

[Gość: Alex]

Ciekawe jest zestawienie Wehikułu czasu i jego ekranizacji. Pokazuje jak
zmieniały sie nasze fobie, strachy, obawy.
Książka jest traktatem, który krytykuje nierówności społęczne. Przyczyną klęski
ludzkości jest zwiększające się rozwartstwienie społeczeństwa. Duch komunizmu
krąży nad tą antyutopią
Film Pal`a pokazuje strach przed wojną, zagłądą atomową. Bohater widzi I i II
wojnę światową, aż dociera do wojny atomowej. Wojna spowodowała tu upadek (tym
czasem narstał kryzys zimnowojenny i takie kryzysy jak kubański, pokazywały
nieuchronność zbliżającej się zagłądy).
W remake klęskę powoduje chęć panowania człowieka nad światem, przyrodą. Człowiek
upada gdyż nie liczy się z przyrodą ekologią. Klęskę powoduje zachwianie
równowagą w przyrodzie - tu rozerwania księzyca na kawałki.
Każda epoka ma swoje własne strachy. Warto porównywać filmy, aby zobaczyć jak
zmienia się zagrożenie widziane przez człowieka

planeta małp

[kuba#]

To trochę tak jak w "Planecie małp". Film Schaffnera to również strach przed
wojną atomową, ale pierwowzór Boulle'a napisany zaledwie 5 lat wcześniej zajmuje
się całkiem czym innym.
W wersji książkowej do zagłady ludzkości dochodzi stopniowo, poprzez jej
zgnuśnienie i degrengoladę. Czyżby Francja była w latach 60. krajem nie
odczuwającym ciężaru zimnej wojny? A zamiast tego bardziej martwiła ichnią
inteligencję moralna i psychiczna kondycja ludzkości?
A jakim problemem (jeżeli w ogóle) podejmuje remake Burton, bo na sczęście /
niestety nie oglądałem?

[Gość: Anna M]

Zauważ też, jak zmienia się rozwiązanie. U Wells klęska ludzkości jest
nieodwracalna, jedni i drudzy potomkowie ludzi zbyt zdegenerowani, by można było
naprawić sytuację. W straej ekranizacji nasz dzielny bohater triumflanie ocalał
piękną blondynkę i resztę bardzo dekoracyjnych młodych ludzi przed wrednymi
potworkami które ich hipnotyzowały alarmem bombowym.
Ostatniej ekranizacji nie widziałam i nawet mi sie nie chce, ale jakoś nie
wyobrażam sobie filmu bez wspaniałego, hollywoodzkiego happy endu, w którym nasz
dzielny bohater...

[Gość: fan?]

Ja niestety obejrzałem-szkoda czasu(taki powinien byc tytuł filmu ,)
a pamietacie komiks? Był niezły,dla ówczesnego mmałolata(jak mnie) wstrząsajacy!
Rozwoj ludzkosci-kres marzen-stygnaca planeta,to co poruszające ,w tym filmie
zupełnie nie pokazane.

Wojna światów

[kuba#]

W końcu przeczytałem i rzeczywiście o niebo lepsze od "Wehikułu czasu" - może
dlatego, że Wells pisząc był już doświadczonym pisarzem, a "Wehikuł" to bodaj czy
nie debiut. Zresztą, książka może nie tyle lepsza, co całkiem inna - tutaj już
mamy normalną akcję i wspaniałą wizję, której to opisywaniu autor zajmuje
większość miejsca, a nie filozofowaniu co do tego doprowadziło i co z tego wynika
(chociaż to też się znajdzie).
"Wojna światów" to genialna książka, bodaj pierwsza opowieść apokaliptyczna o
takim rozmachu. Także dziś robiły na mnie wrażenie sceny exodusu z Londynu i
opisy stopniowego staczania się ludzi w obliczu zagrożenia, aż do upodlenia i
szaleństwa. Choć tutaj widać, że wizja jest nadgryziona zębem czasu. Kilka razy
wydaje się, że autor omija i niedopowiada pewnych wątków i zdarzeń, tych
szczególnie drastycznych, którymi bez umiaru raczą nas późniejsi autorzy. Zaleta
to czy wada - można dyskutować.
Widać także całiem inną, nowocześniejszą jakby, formę pisania. Mamy tu nawet
częściową narrację dwutorową, rozbicie na dwóch bohaterów równoległych (chociaż
wygląda to cokolwiek śmiesznie,to "brat mój").
Jedyne co mi tutaj z lekka przeszkadza to zbyt optymistyczne zakończenie, zarówno
osobiste bohatera, jak i wizja dalszych losów ludzkości, pewność odparcia
kolejnych ataków, a nawet samemu wybranie się w kosmos i kolonizacja (to już
akurat naprawdę wielkie wizjonerstwo) - IMHO lepiej wyglądałaby trochę
mroczniejsza końcówka.
Nie liczą odrobinkę archaicznego języka (naprawdę minimalnie, prawie
niezauważalnie) i przydługich opisów (m.in. dziesiątki dotyczących okolic
Londynu), to wcale nie widać, że ta książka została napisana 100 lat temu.
KONIECZNIE PRZECZYTAĆ!!!!!!!!!!

Wehikuł czasu - ekranizacja

[kuba#]

Wczoraj obejrzałem na komputerze i cieszę się, że nie zmarnowałem pieniędzy na
kino. Trochę szkoda mi tylko słabej kopii, bo niektóre efekty specjalne całkiem
ciekawe. Poza tym jednak w filmie tym nie ma naprawdę nic - ot taka sobie,
raczej słaba, hollywoodzka bajeczka przygodowa.
Podobieństwo do oryginału książkowego baaardzo znikome. Właściwie z dzieła
Wellsa pozostał tylko motyw podróży w czasie, rok 800 000 i podział ludzkości
na dwie rasy. Cała reszta to śmiech na sali i wołanie o pomstę do nieba: bardzo
ludzcy Ejolowie, którzy nie dość, że przypominają trochę jakąś wyspiarską
kulturę, co podkreśla jeszcze ta muzyczka (Rapa-Nui???) to po 800 milleniach
mówią po angielsku. O ile w książce to jeszcze nie raziło tak bardzo, to
uważam, że z pożytkiem dla filmu byłoby przeniesienie czasu akcji w jakąś dużo
bliższą przyszłość (i tak tyle zmieniono więc czemu by nie?). Tym bardziej, że
bezpośrednią przyczyną takie stanu rzeczy był upadek Księżyca (ha, ha, ha!),
który odbył się w roku bodaj 2037. Podczas podróży Alexa widać zmieniającą się
ziemię, przesuwające kontynenty, rzeki żłobiące koryta, nadchodzące i cofajace
się lodowce - i po tylu latach i takich zmianach ta katastrofa wciąż miałaby
mieć jakiś wpływ?!
Patrząc na Morloków po prostu żal d... ściska - nie dość, że mało przerażający,
to jeszcze koszmarnie niezdarni. Jedynie Irons się broni, zarówno pod względem
aktorstwa (jako jedyny w filmie) jak i charakteryzacji. Tekst włożony w jego
usta to już zpełnie inna sprawa...
I jeszcze o Ejolach - dlaczego nie bronili się przed Morlokami? Przecież nie
była to delikatna rasa jak w książce, lecz ludzie jak my (inna sprawa, że i
Morlokowie byli groźniejsi). Koncepcja filozoficzna "taki jest świat, to dzień
i noc" czy coś w tym stylu kompletnie się kupy nie trzyma.
Ale zresztą po co ja sie wysilam i staram cokolwiek napisać - i tak każdy już
chyba wie, że ten film to kupa.