Reaktywacja - "Przypadki Rogatka"

[white.falcon]

Zamieszczam poniżej w rozdziałach ostateczną wersję "Rogatka". Proszę o uwagi
i komentarze, zamieszczane pod stosownym rozdziałem - tak będzie łatwiej, bo
będę wiedziała, którego rozdziału wpis dotyczy. Natomiast jeśli wpis ma
dotyczyć Rogatka jako całości, to proszę skorzystać z odpowiedzi na tytułowy
wpis wątkowy.

Stylistyka mi trochę "kuleje" i z Waszą pomocą mogłabym ją poprawić, by
Rogatek wyglądał porządnie, a nie jak "kot niecnota, co spadł z płota".
Pozdrawiam i mam nadzieję, miłej lektury.
Sokoliczka

Zapowiedź historii, czyli wstępne słówko

[white.falcon]

Coś nie wynika z niczego – zawsze ma swoją przyczynę, a skutki – cóż – skutki
są rzeczą nieprzewidywalną. Gdyby je można było przewidzieć to
w obawie przed nimi wielu rzeczy człowiek nie zrobiłby i może przez to
bylibyśmy ubożsi o pewne doświadczenia życiowe. Inną kwestią pozostaje
odpowiedź na pytanie, czy te doświadczenia są do czegoś nam potrzebne. Ale do
rzeczy.

To, co stało się udziałem kilku zaprzyjaźnionych osób - Mateusza, Anki, Wańdzi
i autorki niniejszych słów, pracujących w pewnym biurze poważnej instytucji,
mogło przydarzyć się każdemu lub równie dobrze nie przydarzyć się wcale.

Praprzyczyna historii jest prozaiczna. Mateusz posiada kotkę, którą znalazłam
pewnego ponurego dnia jesieni, gdy wydawać się może, że to, co dobre – dawno
się skończyło, a do wiosny jest dalej, niż do bieguna Północnego i z powrotem.
Zbiegając po schodach, zaspana, lekko rozczochrana usłyszałam cichutkie niby
mysie popiskiwanie pod swoją skrzynką pocztową i wiedziona ciekawością
zajrzałam do niedbale porzuconego pudełka po butach. Małe czarno-białe
stworzonko kwiliło w nim żałośnie, nieudolnie podnosząc ślepą jeszcze łepetynę
i siąkając różowym noskiem. Czułabym się jak potwór w ludzkiej skórze, gdybym
zamknęła pudełko i pozostawiła maleństwo w zimnym i wrogim miejscu, więc nie
pozostawało mi nic innego, jak zgarnąć pudło pod pachę, po drodze odwiedzić
zaspany sklepik osiedlowy, nabywając mleko i udać się do pełnienia poważnych
obowiązków służbowych w towarzystwie niepoważnego pudełka i jego żywej
zawartości. Niezbyt stosowne wyposażenie, ale co miałam niby zrobić?

Jadąc w zamarzniętym autobusie, malowniczo ozdobionym porannymi przymrozkami w
esy-floresy z kwilącym pudełkiem w objęciach postanowiłam, że kotek, który w
dość nieoczekiwany sposób wtargnął w moje życie zostanie mieszkać u mnie, ale
Mateusz, gdy tylko ujrzał maleństwo – zapłakane, zakichane i smutne - tak się
uparł, że byłam zmuszona podarować mu Znajdkę, która po upływie stosownego
czasu wyrosła na przeuroczą koteczkę – prawdziwą kocią damę, która nie gorzej
niż Kochana Kobieta jakiemuś Zakochanemu Panu – „zawróciła” w głowie
Mateuszowi. Mateusz nie upilnował swojej podopiecznej i w odpowiednim czasie
Znajdunia (w skrócie zwana przez nas Dunią) udała się na „rekonesans”, co
zaowocowało tym, że Mateusz „awansował” do posiadania koteczki w stanie
błogosławionym. Właściwie nic ciekawego niby nie zdarzyło się – tysiące
szczęśliwych właścicieli kotek w pewnym momencie stwierdza podobną rzecz i
żadna z nas w związku z takim komunikatem Mateusza nie miała żadnych dziwnych
przeczuć. Solidaryzując się z kłopotem kolegi, zaczęłyśmy po cichu podpytywać
znajomych, czy nie marzą o posiadaniu uroczego malutkiego kotka. Oczywista chęć
niesienia pomocy koledze zemściła się jednak na nas i to w sposób
niespodziewany, mocno mącąc nam w życiu i skutecznie wytrącając z szarej
codzienności.

Rogatek pojawia się

[white.falcon]

Obudziła mnie w nocy dzwoniąca natarczywie komórka, nieodparcie nasuwająca
skojarzenie z buczeniem trąb, burzących mury Jerycha. Specjalnie zainstalowałam
sobie taką melodyjkę, by natychmiast obudzić się, co mi zawsze, a już
szczególnie w okresie jesienno-zimowym przychodziło z trudem. Już dawno doszłam
do wniosku, że wstawanie wcześnie rano zostało wymyślone przez kogoś
cierpiącego na bezsenność, ale dotąd nie wiem, dlaczego i za co mnie ukarano ta
atrakcją w ciągu pięciu dni w tygodniu. Wygrzebałam się ze snu, w którym
krążyłam po tajemniczym mieście z uczuciem nieokreślonego niepokoju. Gdybym nie
była tak śpiąca, to zapewne ucieszyłabym się, że koszmar z rodzaju tych, które
jak przez mgłę pamięta się przez cały dzień, został zduszony w zarodku, a po
zerknięciu na budzik ucieszyłabym się podwójnie, że jeszcze nie muszę wstawać i
to tylko fałszywy alarm. Wymacałam terkoczący aparat na stoliku, zrzucając
przez nieuwagę budzik, więc podwójnie ucieszyć się nie miałam póki co szans.

- Tak, - chrumknęłam półsennie, nie otwierając oczu, gdyż słusznie
wywnioskowałam, że nie ma sensu gapić się w ciemność.

- Są, są, aż cztery, - usłyszałam zachwycony wrzask Mateusza, - Są. Urodziły
się w starej szafie. Dunia je teraz myje.

Odsunęłam telefon od ucha, otrząsnęłam się z niegodnych uwagi resztek snu i
nadal nie otwierając oczu odezwałam się bardziej zdecydowanym głosem: - Mateo,
rozumiem. Są cztery kociątka, ale może mi wytłumacz, dlaczego urodziły się w
szafie?

- Bo tak Dunia wybrała, - z powagą wytłumaczył Mateusz, na chwilę porzucając
ekscytujące go emocje, - Na moich koszulach urodziły się, - wytłumaczył
rzeczowo.

- To nie położyłeś jej kocyka? - zdziwiłam się, gdyż po przestudiowaniu mądrych
poradników, traktujących o chowie kotów właśnie Mateusz doszedł do wniosku, że
najbardziej przytulnym i najmniej stresującym miejscem dla Duni będzie duży
wiklinowy kosz z wścielonym kawałkiem starego kocyka w kratkę.

- Nie. Dunia nie pozwoliła. Zresztą nie miałem czasu. Da się je jakoś uprać?
Mam na myśli koszule, - zapytał się Mateo z nutką zaniepokojenia w głosie.

- Raczej wyrzucić, - rozmowa zaczynała mnie lekko śmieszyć, gdyż posiadana
wyobraźnia przedstawiła mi humorystyczny obrazek i nawet w półsennej jawie jego
niecodzienność mnie rozbawiła.

- To co ja na siebie włożę? - z rozpaczą spytał Mateusz, widocznie
uświadamiając sobie skutki nieprzemyślanego czynu.

- Miałeś tam wszystkie koszule? – zapytałam z ciekawością, wyobrażając sobie
równocześnie Mateusza, chodzącego w pracy w dresie.

- Tak. Nie - jedna wisi na garniturze, – uprasowałem wczoraj, - ze sporą dawką
ulgi w głosie odezwał się Mateo.

- Wariat, - stwierdziłam posępnie.

- Ale Dunia tak chciała, - wyjęczał żałośnie, - Nie mogłem jej tego zabronić.
- Ale mogłeś zamknąć szafę. Chyba jeszcze sprzęty w domu u Ciebie nie gadają i
nie opowiadają się po stronie kota.

- No nie, - stropił się Mateusz, - Ale Dunia była szybsza i miała siłę
perswazji.

- Wiesz, pogadamy w pracy, - stwierdziłam, zastanawiając się, jak może wyglądać
perswazja w wydaniu kocim i na czym ma polegać. Moja wyobraźnia postanowiła
jednak skutecznie zaprotestować o tak wczesnej godzinie
i odmówiła wykonania zadania porównania szybkości reakcji ciężarnej kotki i
nieciężarnego Mateusza. Nijak mi nie wychodziło, by Mateusz był wolniejszy od
Dni, która właśnie zaczynała rodzić i okazała się od Mateusza szybsza
w pokonywaniu odległości do otwartych drzwi szafy.

- Ale jak ja zostawię Dunię, - zajęczał Mateusz.

- Masz być w pracy. Nic jej nie będzie, - zakończyłam obłędną rozmowę,
naciągnęłam kołdrę na nos i nie reagowałam na dzwonienie komórki, gdyż słusznie
domyślałam się, że nadal dzwoni Mateo, odczuwając niedosyt konwersacyjny. Nie
miałam najmniejszej chęci uprawiania rozmów towarzyskich w środku nocy,
słusznie wnioskując, że temat może spokojnie poczekać do rana.

Nocne rozmowy o Duni na tyle wybiły mnie ze snu, że po dobrej chwili
przewracania się z boku na bok i wściekania się po kolei: na siebie, Mateusza,
Dunię, tego idiotę, który zarządził rozpoczęcie pracy instytucji państwowych
w dzikich godzinach porannych, jednak wstałam, zaparzyłam sobie kawę
i postanowiłam więcej nie kłaść się spać. Może właśnie to niewyspanie sprawiło,
że przez cały dzień czułam się jak małe senne zamulone bajorko, do którego
powoli i niechętnie docierają sygnały ze świata zewnętrznego, żyjącego bardziej
intensywnym życiem. Chyba dlatego mój czas w nowym dniu znacznie różnił się od
czasu, w którym funkcjonowała reszta otoczenia.

Rano Mateusz potężnie spóźniał się. Siedziałyśmy z Anką przy porannej kawie i
smętnie wpatrywałyśmy się w drzwi. Ja próbowałam udawać sama przed sobą, że
wcale, a wcale nie marzę o małej poduszeczce i ciepłym kocyku i wszelakimi
siłami powstrzymywałam ziewanie, zaś koleżanka ratowała się napojem
energetyzującym, dochodząc do wniosku, że na nią w żaden zbawczy sposób ten
wynalazek nie działa. Mateusz bowiem też i ją uszczęśliwił nocnym telefonem
oraz radosną wiadomością o zapapranych koszulach. Nareszcie, pół godziny
spóźniony, wleciał Mateusz, potykając się o próg, własne nogi i pudło z
papierami, przeznaczonymi do zniszczenia. Pierwsze kroki skierował w stronę
czajnika i, po zrobieniu herbaty, wbił się zębami w suchą bułkę od
niepamiętnych czasów zalegającą parapet. Jakoś tak się złożyło, że ciągle
zapominałyśmy ją pokruszyć gołębiom.

- Mógłbyś coś powiedzieć, - powiedziała Anka z lekka naganą w głosie, - Choćby
dzień dobry.

- Mają …ogi, - wyciamciał Mateusz z wysiłkiem połykając potężny kęs bułki i
zasypując malowniczo większymi i mniejszymi okruszkami pół biurka.
Popatrzyłam na Ankę ze zgrozą, Anka popatrzyła na mnie, widocznie
odwzajemniając moje uczucia. Stwierdziłam, że chyba przeżywamy podobny zamęt
umysłowy, którego niewyspanie nie mogło w żaden sposób usprawiedliwić. Jakieś
rzeczy niezbyt zgodne z prawami natury wkradały się w nasze życie i domagały
się natychmiastowego wyjaśnienia, jeżeli nie jakiejś rozsądnej interwencji.

- Wszystkie koty maja nogi, - powiedziałam umiarkowanie łagodnie, by nie
drażnić "szczęśliwego Ojca", - Ściślej rzecz biorąc - łapki.

- Jeden ma …ogi, - wyszemrał Mateusz.

- Inne nie? – z rosnącą zgrozą w głosie spytała się Ania.

- Inne nie. Jeden ma rogi, - powiedział Mateusz bardziej przytomnie, bo bułkę
w końcu przełknął i, o dziwo, nie udławił się nią. Zapewne wzbudziłoby to nasze
zainteresowanie, ale rzecz ważniejsza przyćmiła wszystko.
Wyjaśnianiu tajemniczej sprawy przeszkodziło pukanie. Otworzyły się drzwi i
stanął w nich nasz naczelnik, jak zwykle – zadowolony, pełen zawodowej
życzliwości i wyraźnie sygnalizowanego otoczeniu profesjonalizmu - przywitał
się, ubolewając nad wstrętną pogodą, powodującej powstawanie korków na mieście
i autorytatywnie stwierdził: „Panie Mateuszu, jedziemy na naradę do Centrali.
Zabieram Pana ze sobą, gdyż to Pan jest najlepiej zorientowany w ofertach
pilotażowych. W końcu musimy zdecydować się na wybór. Będę oczekiwał twórczych
wniosków Pana. Mam nadzieję, że jest Pan przygotowany?” Mateusz skwapliwie
potwierdził, chwycił teczkę i już go nie było.

- Biedny Mateusz, - westchnęła Ania, - Sądzisz, że jest przygotowany na
przedstawianie twórczych wniosków?

- Wątpisz, że nie da rady? – popatrzyłam na nią karcąco, - On potrafi w jakiś
dziwny sposób przełączać się na inny temat, zapominając o drobnych szczegółach,
takich, jak na przykład koszule. Pozostałe problemy będzie mu funkcjonować
gdzieś na obrzeżach umysłu i niczego nie zawali.

W ten oto nieco skomplikowany sposób dowiedziałyśmy się o pojawieniu się na tym
świecie Rogatka. Nie wiedziałyśmy jeszcze, że Rogatek z uporem godnym maniaka
będzie nas uszczęśliwiał różnymi swoimi przy

Rogatek pojawia się - c.d.n.

[white.falcon]

Nie wiedziałyśmy jeszcze, że Rogatek z uporem godnym maniaka będzie nas
uszczęśliwiał różnymi swoimi przypadłościami życiowymi, w których zmuszone
będziemy brać udział. Mało tego – życiowa intuicja nie raczyła nam czegoś
podpowiedzieć na ten temat. Ot – urodził się dziwny kotek i tyle. I AŻ TYLE.

Wszystko na tym świecie przemija lub zmienia kształt, więc nie było paradoksem,
że poranne zaskoczenie także nam minęło. Mateusz zaś znikł. Komórki nie
odbierał przez cały dzień, co było jeszcze zrozumiałe, gdyż uczestniczył w
poważnej naradzie. Natomiast to, iż nie odbierał jej w domu popołudniu
zinterpretowałyśmy jako informację, iż nie chce zakłócać Wielkiego Spokoju
Duni. „Na umysł mu padło, – posumowała z przekąsem Ania wieczorem, - Nie
spodziewałam się tego po nim.”

Dwa następne dni przeżyłyśmy, funkcjonując tak, jak należy w trybie codziennych
szarych obowiązków, drobnych radości i malutkich smutków, snując czas od czasu
dla rozrywki domysły na temat możliwości występowania rogów u zwykłego skądinąd
kota. Żadne sensowne wytłumaczenia nie przychodziły nam do głów i tajemnica
rogów powoli zaczynała nas absorbować coraz mocniej. Zapewne gdyby taka
sytuacja trwała kilka następnych dni to zaczęłaby nas denerwować.

Mateusz pojawił się trzeciego dnia – zmęczony, ale zadowolony z dużą teczką
podpisanych dokumentów, segregatorami i resztą mało zabawnych rzeczy,
zapowiadających wytężony wysiłek pracowniczy. Nic nie wskazywało na to, że
pragnie w jakiś sposób wynagrodzić nam czas oczekiwania na wyjaśnienia, więc
nie pozostawało nam nic innego, jak użyć metody łagodnej perswazji, zabierając
mu paczuszkę z drugim śniadaniem. To, że napadłyśmy na niego właściwie od
przekroczenia przez niego progu i mówiłyśmy równocześnie - miało znaczenie
drugorzędne. Mateusz najpierw usilnie domagał się oddania mu paczuszki, potem
widocznie uznał, iż z nami nie wygra, machnął ręką i przystąpił do składania
jako takiej w miarę spójnej relacji.

Najpierw Mateusz powiódł po nas zmęczonym wzrokiem, zapewne po to, by - który
to już raz - uświadomić nam znęcanie się moralne nad jego delikatną duchem
osobą, a następnie przemówił: - Siły do Was nie mam, więc cicho macie być
i słuchajcie. Jeden kotek z piątki dzieci Duni ma rogi. Jest najmniejszy ze
wszystkich. Na pozostałe maluchy dzięki Wam już znalazłem chętnych po ich
odchowaniu, a tego chyba nikt nie zechce. Małe to i słabe, niewydarzone, ciche –
takie niezbyt kocie z natury, a przecież każdy chce mieć w domu wesołego
żwawego kotka. Zresztą mi go szkoda, bo jest chyba niedojdą. Muszę go nawet
podstawiać pod brzuch Duni podczas karmienia, bo ona chyba mniej na niego
zwraca uwagi. Jest maleńki i ma takie pieńki na główce pod skórą - takie, jak
miewają małe baranki, gdy im różki się „wykluwają”. Chyba są to rogi, jak
myślicie?

- Koty nie miewają rogów, - oświadczyła Ania z przekonaniem, - Moja Niuńcia nie
ma i jej dzieci też nie miały. Zanieś go do weterynarza.

- Jeszcze chyba zbyt wcześnie, - ostudziła jej zapał Wańdzia, - To jeszcze
bezradne maleństwo u którego niewiadomo, gdzie jest ogon, a gdzie nos. Ty,
Mateo, lepiej odczekaj. Może on jest genetycznym mutantem...

Nie zdążyła dokończyć, bo Mateusz „zapienił się”: - On nie może być mutantem!
To będzie dobry normalny kot. Jeszcze zobaczysz! Przejdzie mu, może to fałdki
skóry.

- Zobaczymy, Mateo, - powiedziałam ugodowo, choć żaden, nawet najgłośniejszy
protest ze strony Mateusza nie mógłby mnie przekonać, że jakieś ozdobniki,
które dzięki niefrasobliwości Matki Natury wystąpiły u zwykłego kota, są
zwyczajnymi fałdkami. Wolałam jednak bardziej nie denerwować Mateo niewczesnymi
podejrzeniami i protestami, - Zrób mu zdjęcie, to zobaczymy...

Następnego dnia nasza uwaga skupiła się na zdjęciu malutkiego kociątka, które
leżało sobie na ozdobnej czerwonej poduszeczce z „chwaścikami” i miało bardzo
niekocięcy wyraz kociej mordki. Rzeczywiście, po dwóch stronach łebka
symetrycznie występowały małe „kopczyki” - coś, co można było rzeczywiście
uznać od biedy za osobliwe różki, może dlatego, iż Mateusz wykadrował zdjęcie
tak, że cień główki na ścianie robił wrażenie właśnie rogate.

- Ma rogi, czy nie ma? - dopytywał się Mateusz, podtykając każdej z nas zdjęcie.

- Ma, - stwierdziłyśmy jednoznacznie, - Idź Ty z nim do weterynarza, jak się
trochę odchowa.

Minęło kilka kolejnych tygodni, które, gdyby je podsumować, charakteryzowałyby
się bodajże jednym słowem, które można powtarzać w różny sposób, odpowiednio
modulując intonację i natężenie głosu, ale znaczenie słowa pozostanie to
samo; „praca, praca, praca…”. Po pierwszym wybuchu emocji problematyka
występowania rogów u kota zaczęła obchodzić nas w mniejszym stopniu – miałyśmy
inne pilne zajęcia i problemy nas nękające.

Kolejny przełom nastąpił pewnego niczym nie wyróżniającego się dnia, gdy Mateo
wszedł „na pokoje urzędowe” z miną marsową. Guziki kurtki miał zapięte
nieodpowiednio, i co mu się zdarza wyjątkowo rzadko - nieogolony. Opadł na
fotel i nic nie mówiąc zaczął uporczywie wpatrywać się przez okno, udając, że
podziwia niezbyt atrakcyjny wielkomiejski pejzaż za oknem, a raczej ścianę
budynku po przeciwnej stronie chodnika – szarą w dziwne sadzowo-kurzowe placki.
Nastrój Mateusza momentalnie dostrzegłyśmy, gdyż nikt w spokojnym stanie ducha
nie poświęcałby tak intensywnej uwagi czemuś, co przy dłuższym patrzeniu
wpędziłoby w depresję każdego zrównoważonego człowieka. Uznałyśmy za stosowne
podjęcie działań, służących powrotowi Mateusza do świata rzeczywistego.
Wręczyłyśmy mu herbatę, ciasteczko, usłużnie „w zębach” dostarczyłyśmy
korespondencję z jego teczki w sekretariacie.

„Pękł” gdzieś około południa, porzucając kontemplację kolejnego
małointeresującego obiektu, a mianowicie spisu inwentaryzacyjnego
pomieszczenia, porastającego pajęczynami na ścianie i już dawno
zdezaktualizowanego, jak stwierdziłam w swoim czasie, gdy w przypływie handry
wyczytałam, że na stanie pokoju mamy takie urządzenie, jak teleks. Nie wiem,
jak wygląda teleks, koleżanki też tego nie wiedzą, ale jak żywo – nie miałyśmy
w pokoju żadnego urządzenia, którego nie umiałybyśmy stosownie nazwać. Mam
oczywiście na myśli nazwę, używaną przez ogół ludzi, nie nazwę wymyśloną na
własny użytek.

Skądinąd kwestia nazewnictwa różnych rzeczy i potem ich opisania w spisie
inwentaryzacyjnym budzi moje wątpliwości od czasu udziału w komisji
inwentaryzacyjnej, gdzie mnie oddelegowano z braku możliwości umieszczenia tam
kogokolwiek innego. Mianowicie przypadło mi w udziale liczenie takich urządzeń,
jak wiertarki, frezarki i jeszcze jakieś dziwne urządzenia w magazynie
technicznym naszej instytucji. Całość procedury odbyła się wbrew moim obawom
szybko i sprawnie.

Weszłam z miną stropioną do magazynu i po dobrej chwili błąkania się po
surowych odnogach piwnicznych korytarzy znalazłam żywą postać magazyniera,
tonącą w kłębach dymu papierosowego i spoczywającego na lichym krzesełku w
jednym z – na moje oko – niedokończonych pokoików. Wąsaty osobnik był mocno
zaabsorbowany magazynem krzyżówek i dopiero na dźwięk słowa „inwentaryzacja”
pokiwał przyjaźnie łapką, zaprowadził do większej komnatki, gdzie zostały
skupione różnego rodzaju rzeczy i zapytał się, co potzrebuję obejrzeć.

Obejrzeć chciałam wszystko zgodnie ze spisem, który miałam pod pachą, więc
załatwiliśmy sprawę w ten nieskomplikowany sposób, iż odczytywałam nazwę
urządzenia, które miałam zapisane w karcie, a magazynier miotał się po
magazynie, sięgał do szaf i stojaczków i wyciągał coś, co jak dla mnie mogło
nazywać się jakkolwiek bądź, gdyż i tak nie miałam pojęcia, jak
w rzeczywistości powinna wygląda

[white.falcon]

Obejrzeć chciałam wszystko zgodnie ze spisem, który miałam pod pachą, więc
załatwiliśmy sprawę w ten nieskomplikowany sposób, iż odczytywałam nazwę
urządzenia, które miałam zapisane w karcie, a magazynier miotał się po
magazynie, sięgał do szaf i stojaczków i wyciągał coś, co jak dla mnie mogło
nazywać się jakkolwiek bądź, gdyż i tak nie miałam pojęcia, jak w
rzeczywistości powinna wyglądać na przykład taka wiertarka z jakimiś
tajemniczymi dla mnie funkcjami. Miałam nadzieję, że magazynier jest uczciwym
człowiekiem i nie okłamał mnie, pokazując jakiś złom, do którego poprzyczepiał
tabliczki z rzeczy, które powinny być w magazynie, a ich już dawno nie ma. Po
przygodzie z inwentaryzacją pojęłam kilka rzeczy. Wśród nich taką, iż to, co
jest wpisane w spisie inwentaryzacyjnym może być czymś zgoła innym, niż to się
wydawało osobie spis sporządzającej.

Nie podejrzewałam dotąd Mateusza o zmianę charakterologiczną, polegającą na
wprowadzaniu innowacji w dziedzinie inwentaryzacji, więc wyraźnie zaniepokoił
mnie rodzaj lektury, którą uprawiał.

- Byłem wczoraj z Rogatkiem u weterynarza, - zakomunikował nam słabym głosikiem
umierającego na niedożywienie skowronka, - Wiecie, że to, co ma na łbie to jest
niewiadomo co? Doktor tłumaczył mi zawile i bardzo mądrze, więc tak naprawdę
nie pamiętam, co mówił, ale sedno jest w tym, że stwierdził, że to chrząstkowo-
kostne narośle, które raczej nie warto usuwać chirurgicznie, bo... nie wiadomo,
z czym są powiązane i wogóle to niewiadomo, co to jest. Powiedział, i to jest
pocieszające, że kotu to nie przeszkadza w żaden sposób. Poprostu do końca
swoich dni będzie miał rogi i już.

- I tym się zmartwiłeś? - zainteresowała się Wańdzia.

- Nie, - Mateusz popatrzył w sposób, sugerujący otępiałość, - Nie powiedziałem
tego Wam jeszcze. On mnie bodzie.

- Co robi? - nieomalże chóralnie zadałyśmy pytanie. Anka strąciła ze stolika
pudełko pinezek, które malowniczo rozsypały się po podłodze. Nikt jakoś nie
kwapił się zbierać deficytowego produktu, podstępnie wybłaganego w
sekretariacie.

- Bodzie, - westchnął Mateusz, zadowolony z wrażenia, które uczyniło na nas
jego wyznanie, - Wiecie - on jest najmniejszy i braciszek z siostrzyczkami
upodobali gnębienie go na wszelkie możliwe sposoby włącznie ze szturchaniem go,
odpychaniem po chamsku od karmidełka – nawet w dziecięcym światku zwierząt
rządzą prawa ludzkiej piaskownicy. Gdy im się nudzi – ciągną go za ogonek,
podgryzają za uszka. W przełożeniu na ludzkie zachowania maluchy go biją. A
kotek ma charakter, więc w jakiś sposób odkrył, skubany, swoistą broń. Gdy już
mu dokuczą tak, że nie idzie tego wytrzymać, to najpierw udaje, że ucieka, a
potem zawraca i nachyla łeb i tymi rogami bodzie dowcipnisia. Koty tak się nie
zachowują. Dzisiaj z rana, gdy zamiast napełnić odrazu karmidełko, odebrałem
telefon od Mamusi, rozpędził się i ubódł mnie. Mało - bodzie i nie odzywa się,
nie powie nawet zwykłego „miau”. I potem znowu - do osiągnięcia skutku. Czy on
jest - ten-tego - normalny?

Nie odpowiedziałyśmy na to pytanie z prostego względu – nie znałyśmy jeszcze
osobiście kotka, by stwierdzić, czy jest on normalny, czy wręcz przeciwnie.

[anchan]

„Chrumknęłam półsennie” – może lepiej mruknęłam albo wymamrotałam?

Rogatek sobie radzi

[white.falcon]

- Lubicie gołąbki, takie z ryżem i mięsem w środku? - któregoś dnia zapytał
Mateusz.

- Mogłabym zjeść. A co - zrobiłeś i przyniosłeś do spróbowania? -
zainteresowałam się, gdyż w brzuchu mi burczało, a nie miałam możliwości
oderwania się od papierkowej roboty i wyjścia do sklepiku po nabycie czegoś do
wrzucenia na ząb.

Pytanie mnie nie zdziwiło, gdyż od czasu pojawienia się w domu Duni Mateusz
robił już różne dziwne rzeczy, więc produkcja gołąbków w jego wykonaniu
świadczyłaby tylko o tym, że Mateusz kolejny raz postanowił jeszcze bardziej
zadbać o swoją uwielbianą współlokatorkę, zjednując jej względy kolejnym
przysmakiem.

Niegodnym uwagi jest szczegół, że co najmniej kilkanaście wcześniejszych
pomysłów Mateusza nie spotkało się ze spodziewaną akceptacją ze strony Duni i
jeszcze więcej - nie obeszło jej wcale. Trudno bowiem wyobrazić sobie kota,
który uzna, że nowy obrazek zdobi ścianę w stopniu większym, niż kalendarz lub
zachwyca się tym, że Mateusz postanowił usmażyć powidła ze śliwek, których
żaden czworonóg nawet nie tknie z wiadomych względów. Już dawno zaprzestałyśmy
podejmowania nędznych prób uświadamiania Mateuszowi, że nawet najbardziej
rozgarnięta kotka nie pojmie skomplikowanego wykładu filozoficznego, ani nie
popadnie w zachwyt nad nową klawiaturą komputerową. Uznałyśmy, że każdemu wolno
mieć złudzenia i bawić się wymyślaniem bajkowego świata mądrych zwierząt, skoro
otaczająca rzeczywistość z jakichś względów mu nie pasuje. Póki wyobraźnia nie
szkodzi nikomu włącznie z jej właścicielem, to chyba wszystko jest w porządku.

Jednak teraz w obliczu pytania o gołąbki miałam spore wątpliwości co do
realizacji zamysłu - reklamówki ze słoikiem Mateusz nie przyniósł ze sobą,
a w teczce gołąbki zapewne się nie zmieściłyby się, nawet gdyby były małe –
takie miniaturowe. No i nie pachniało gołąbkami wcale, a wcale.

- Może zadam pytanie trochę inaczej: jak ugotujecie dużo tych gołąbków w
wielgachnym garnku i chcecie je ostudzić, to wystawiacie na balkon? - zapytał
Mateusz, - Co jeszcze z jedzenia wystawiacie na balkon?

- Ja w zimie „zimne nóżki”. Szybciej ścinają się na mrozie, - powiedziała
Wańdzia.

- Szampana, by się schłodził przed Sylwestrem, - dodała Ania, - Ale, Mateo, o
co chodzi?

Ciężko zadumany Mateusz wertował dokumenty i po dłuższej chwili, zmuszającej
nas do skupienia się na jego osobie, odrzekł: - Pamiętacie, jak wygląda mój
balkon? Chodzi mi o to, że jest sprężony z balkonem sąsiadów, którzy namiętnie
hodują różnorodne egzotyczne czasem kwiaty. Ostatnio mają zasadzone w kilku
donicach pnącza - takie ozdobne, które już zwisają na moją stronę balkonu.
Sięgają prawie podłogi.

Zamilkł. Popatrzyłyśmy na siebie z zainteresowaniem, bo związek pomiędzy
pnączami, gołąbkami w wielgachnym garze i sprężonym balkonem klarował się w
dość zagadkowy sposób. Ponadto, dość dobrze pamiętałyśmy zachwyt Mateusza nad
pnączami sąsiadów, bo pozwalały mu wykorzystywać ich cień, wystawiając na
balkon koszyk z Dunią, gdy ta była bardzo malutka.

- No i? - przypomniałam Mateuszowi o naszym istnieniu, gdyż ma stresujący
zwyczaj opowiadania rzeczy go bulwersujących z niesamowicie długimi przerwami.

- Od jakiegoś czasu w moim domu działy się rzeczy tajemnicze i dla mnie
niepojęte, których istnienie i dzianie się odkryłem właściwie przypadkiem. Jak
wiecie, ostatnio zlecono mi dość duże tłumaczenie naukowego tekstu. Najpierw
nie miałem czasu, by nim się zająć porządnie, a teraz muszę nadrabiać stracony
czas, - przyznał się Mateusz.

- Nie mogłeś lepiej zorganizować się? – łagodnie skarciła go Wańdzia.

- Nie mogłem tak jakoś zebrać się. Tekst mi wydawał się być łatwiejszym, niż w
rzeczywistości. Dopiero gdy przyjrzałem mu się uważniej, dostrzegłem te
wszystkie niuanse językowe, no i doszedłem do wniosku, że jest mi potrzebny
solidny słownik techniczny. Najpierw go szukałem po księgarniach, a koniec
końców – pożyczyłem od kolegi, - zwierzył się Mateo ze skruchą.

- Nie zbaczaj z tematu, - poprosiłam, - Co to za tekst? Tłumaczysz książkę
kucharską, czy jak? Jak się mają do tego gołąbki?

- Wiecie, - kontynuował opowieść Mateusz, - Tłumaczyłem sobie ten tekst i
tłumaczyłem, tłumaczyłem...

Ania wzniosła oczy ku górze: - Przestań natychmiast i przejdź do sedna sprawy.

- Od dwóch dni u siebie na biurku za słownikiem polsko-angielskim
znajdowałem „wypatroszone” liście gotowanej kapusty – takie pożute
i nadgryzione, - stropił się Mateusz i zaczął streszczać się, - Wcześniej
odkrywałem tam okruszki gotowanego mięsa. Wiecie, okruszki mogły jeszcze
pochodzić z karmidełka, ale liście kapusty? W domu żadnej kapusty nie mam, ale
mi się one skojarzyły z gołąbkami. Później znajdowałem przez kilka dni taką
masę w rodzaju zeschniętego nie bardzo wiadomo czego – chyba nadzienia ze
śliwkami i wykałaczki. Postanowiłem dowiedzieć się, o co chodzi i skąd
w moim domu pojawiają się przedmioty dziwne i nie należące do mnie, a do tego –
spożywcze.

- Bardzo przydało mi się to tłumaczenie, bo siedzę wtedy cicho – tylko tłukę w
klawiaturę i wtedy właśnie podejrzałem rzecz wstrząsającą - Rogatek kradnie.
Sąsiadka, jak się okazuje, wystawia gar na balkon po to, by ostygł przed
wstawieniem do lodówki, czasem jej się nie mieści i stoi w ciągu całego dnia w
cieniu pod pnączami. Ma dużą rodzinę, a sama pracuje, więc gotuje
z zapasem na kilka dni. Skąd o istnieniu garnka dowiedział się Rogatek - nie
wiem, ale dziś widziałem sam, jak on to robi. Od mojej strony gramoli się na
stołek, potem wdrapuje się na krawędź donicy i po pnączach przełazi na
sąsiedzki balkon. Osuwa pokrywkę garnka i wyciąga łapką to, co akurat jest na
wierzchu. Potem, pomagając sobie ząbkami i łapkami transportuje zdobycz na mój
balkon. Jak sądzę, gdyby miał chwytliwy ogon to też by z niego skorzystał –
taką uprawia ekwilibrystykę. Gdy już dotrze na mój balkon – chwilkę odpoczywa,
myje się, ale od zdobyczy nie odchodzi na krok. Później, by uchronić zdobycz
przed rodzeństwem, chowa się z nią za słownik i tam ją konsumuje w ciszy i
spokoju. No i powiedźcie mi - czy ja go nie karmię? Czy może karmię źle? -
Mateusz powiódł smutnym wzrokiem po nas.

- On pppollujjeee, - wyjęczałam, płacząc ze śmiechu.

- A nie pomyślałeś o tym, że on postanowił Ciebie dokarmiać? - prychając,
spytała Wańdzia, - Ostatnio wyglądasz mizernie – może się przejął?

- Tak myślicie? To może on mnie lubi? - rozpromienił się Mateusz.

[anchan]

Zjadło Ci się „z” w słowie sprzężony, sprężony jest gaz w butli, a może lepiej
napisać o połączonych balkonach?

[white.falcon]

Dziękuję za tę i następną uwagę - poprawię. Natomiast osoby kopiujące tekst na
użytek własny upraszam o wniesienie tych poprawek w swój egzemplarz tekstu.

Przyjaciel Rogatka, czyli kapciowa teoria dziejów

[white.falcon]

Zapewne o roli obuwia w rozwoju ludzkiej cywilizacji spisano wiele mniej lub
bardziej naukowych rozpraw, w których poruszono tak frapujące tematy, jak wpływ
rodzaju noszonego obuwia na rozwój średniowiecznej myśli filozoficznej lub też
ukuto spiskowe teorie dziejów, przykładowo uzależniając powstawanie wielkich
idei marksistowskich od kształtu, metody wykonania, rodzaju zużytego materiału
do kapci, które nosił Lenin. We wszelkim wypadku nasza kapciowa teoria dziejów –
a w czym ona gorsza od bardziej popularnej spiskowej - zrodziła się w naszych
umysłach za sprawą Rogatka i za pośrednictwem Mateusza. Innego rodzaju
pokłosiem teorii był wniosek, iż za każdym genialnym wynalazkiem, za każdym
geniuszem ludzkim stoi nikt inny – tylko jakiś domowy zwierzak, który dał
impuls ku powstaniu wiekopomnego dzieła muzycznego, literackiego, czy
jakiegokolwiek innego. Wynalezienie kapciowej teorii dziejów zawdzięczamy zatem
Rogatkowi, a gdyby ktoś doszukiwał się praprzyczyny jej powstania, to oto ona.

- Miałem kapcie, - któregoś pięknego dnia, wynurzając się z otchłani recepcji,
powiedział Mateusz.

Jak jeden mąż - a raczej, jak jedna Pani, zerknęliśmy podejrzliwie na nogi
Mateusza. Chadzał raczej w normalnym męskim obuwiu i kapci u niego nigdy nie
zaobserwowałyśmy. Spostrzegawcze jesteśmy, a gdyby nawet fakt wdziewania przez
Mateusza kapci umknąłby nam w ferworze obowiązków, to na pewno by to dostrzegł
naczelnik, a tym bardziej nasi petenci, uważnie obserwujący urzędników, z
którymi mają do czynienia.

Mateusz usiadł ciężko, odkładając na bok dokumenty. - Miałem paputki, - z
pewnym żalem w głosie oświadczył raz jeszcze, spodziewając się jeżeli nie
współczucia, to przynajmniej zainteresowania z naszej strony.

- Rogatek?! - domyślnie nawet nie spytałam, a oświadczyłam smętnie.
Zdecydowanie nie miałam czasu na jakąkolwiek ponadnormatywną rozrywkę,
a tu wyraźnie kroiło się coś właśnie tego rodzaju, wykraczające poza ramy
wszelakich norm obyczajowych i społecznych.

- A żebyś wiedziała, - z niejaką zaciętością w głosie powiedział dobitnie
Mateusz i trzasnął dłonią w biedne sponiewierane papiery petenta. Nic już im
nie mogło zaszkodzić - wyglądały na wyciągnięte co najmniej z gardła krowy. To
już nas nie dziwiło od dawna, gdyż petenci niezbyt wiadomo, czemu zwykli
przechowywać nasze pisma urzędowe w bardzo dziwnych miejscach. Zdarzyło nam się
zidentyfikować na jednym z pism plamy po kawie, likierze i bardzo ładne odciski
brudnych butów. Trudno stwierdzić, czy pismo, wzywające do odbioru dokumentów,
o które sam petent ubiegał się, wyprowadziło go z równowagi na tyle, że aż
musiał je tak sponiewierać, czy też był to osobliwy przejaw radości. We
wszelkim wypadku pisma, które otrzymujemy z rąk petentów często wyglądają tak,
że odechciewa się je sporządzać ładnie i pięknie. Już kiedyś twórczo
proponowałam, że powinniśmy w ramach oszczędności produkować je na marginesach
starych gazet, skoro nie cieszą się one żadnym szacunkiem naszych petentów. Ale
pomysł nie spotkał się z akceptacją i zdechł w zarodku.

Pamiętna pismowych perypetii, takie, a nie inne zachowanie Mateusza
w połączeniu z jego niewyraźną miną złożyłam na karb trudnej rozmowy
z wyjątkowo uciążliwym petentem, który od kilku dni uporczywie prześladował nas
na recepcji, namolnie opowiadając swoją historię, początki której miały miejsce
jeszcze w czasach młodości jego szanownej mamusi. A załatwienie jego sprawy
ewidentnie nie należało do naszych kompetencji, co wszyscy usilnie próbowali mu
przekazać, nie docierało jednakże do niego nic. Człowieczek ów trwał bowiem
uparcie przy myśli przewodniej, iż jeżeli zgłosił się do pierwszej z brzegu
instytucji, szyld której wpadł mu w oko na ulicy, to jej pracownicy powinni mu
pomóc, choć wcale, a wcale tego rodzaju sprawami nie zajmują się. Pogawędki z
człowieczkiem trwały, choć należy przyznać, że nareszcie petent zaczął
wykazywać dawno wyczekiwane przez nas objawy niezadowolenia. Mieliśmy bowiem
nadzieję, że nareszcie na nas obrazi się za brak załatwienia sprawy i pójdzie
szukać szczęścia gdzie indziej, nękając kogoś innego. Złośliwie żartowaliśmy,
że następnym urzędem na naszej uliczce jest Urząd Skarbowy, gdzie zapewne
wsiąknie na bardzo długo. Sądziłam zatem, że petent złapał tym razem Mateusza.

- Nie duś w sobie, powiedz, co „rogi” znów umyśliły, - powiedziałam
umiarkowanie łagodnie.

Mateusz wyciągnął nogi i zadał retoryczne pytanie, wpatrując się z hipnotycznym
natężeniem w obuwie, tkwiące na jego nogach: - Pewna pociecha, że to nie moje
buty wyjściowe, bo boso bym nie chodził.

- Mów, bo Ci te buty przedziurkuję dziurkaczem i rzeczywiście będziesz chodził
boso, - zagroziła Anka, z ciekawością łypiąc okiem znad papierów na buty
Mateusza.

- Sądzę, że Rogatkowi brakuje przyjaciół, czuje się osamotniony, może mu się
nudzić, - powiedział smętnie Mateusz.

Takie oświadczenie nas zaskoczyło. Do odbioru reszty rodzeństwa przez
namówionych chętnych zostawało trochę czasu, więc naszym zdaniem, niczego mu
nie brakowało, a w szczególności rozrywki. Również, naszym zdaniem, nie mogło
być mowy o jakiejkolwiek samotności lub nudzie, tym bardziej, że nawet przy
rzeczywiście dobrych chęciach i bujnej wyobraźni nie podejrzewaliśmy Rogatka o
prowadzenie rozbudowanych konwersacji na jakieś poważne tematy.

Mimo wszystko stan Mateusza wzbudzał lekki niepokój, więc wolałam nie domyślać
się, tylko poznać rzeczywiste powody tegoż. - I co?, - zapytałam się
podejrzliwie. Uznałam bowiem, że tak sformułowane i zadane pytanie nie uczyni
wielkiej szkody. Znając bowiem Mateusza mógł on wpaść na równie genialny
pomysł „umilenia” życia Rogatkowi, co sam rogaty kotek, przy okazji powodując
trudne do przewidzenia szkody dla otoczenia.

- Miałem klaputki, - jeszcze smętniej powiedział Mateusz, wzdychając tak
ciężko, jakbyśmy osobiście zrobiły mu potężną krzywdę z rodzaju długo
pamiętanych i ciężko wybaczalnych.

- Mam dość. Miałeś i nie masz? - Wańdzia zsunęła na czoło okulary, - Mów po
ludzku, co się stało! Męczą mnie zagadki!

- Nie mogę od kilku dni założyć kapci, a właściwie tego prawego, bo tam mieszka
przyjaciel Rogatka, - cichutko wyszeptał Mateusz.

Zamknęłam oczy na dłuższą chwilę, zatchnęło mnie. Nie mogłam sobie wyobrazić,
co żywego mógł kot przywlec, ulokować w kapciu i dokarmiać. Nie mieściło to mi
się w głowie.

Po dłuższej chwili zorientowałam się, że panuje cisza jak makiem zasiał. Trudno
bowiem znaleźć właściwą formę reakcji na tak dziwne oświadczenie. Współczuć w
związku z faktem zniszczenia papucia? Cieszyć się z powodu tego, iż Rogatek
okazał się być zwierzęciem towarzyskim, przyjacielsko nastawionym wobec innych
stworzeń? Dawać dobre rady? Tylko jakie i czego miały dotyczyć – tego żadna z
nas nie umiała określić.

- Kto to jest? - spytałam słabo, nie wiedząc, czego mam się spodziewać, a
jednak wyczuwając, że tak milczeć do końca świata w żaden sposób nie możemy.

- Jaszczurka, - odpowiedział niespodziewanie rzeczowo Mateusz. - Rogatek ją
przyniósł z podwórka i tam ulokował pod moją nieobecność. Przynosi jej
kawałeczki jedzenia z karmidełka, wpychając je do kapcia, - dodał jednak po
chwili ze smutkiem Mateusz. - Co mam robić? Nie chcę zabrać Rogatkowi
przyjaciela. Nie mogę pozbawiać kotka przyjaciół.

- A co na to rodzeństwo? – zainteresowałam się i wręcz wszystkimi zmysłami
odczułam zmianę atmosfery w pokoju na lepsze. Nawet leżące przede mną papiery
nabrały wyglądu bardziej zachęcającego.

- Rogatek pilnuje kapcia. Nie dopuszcza ich do kapcia, wwindował go na parapet,
a Dunia patrzy na to łaskawym okiem.- zwierzył się Mateusz, - W ogóle całą
sprawę odkryłem dopiero wtedy, gdy zacząłem tych kapci potrzebować. Zrobiło się
zimnawo i przestałem boso chodzić w domu. Najp

Przyjaciel Rogatka, czyli kapciowa teoria dzi -cdn

[white.falcon]

Najpierw zajrzałem na pawlacz, przetrząsnąłem szafkę z butami i znalazłem tylko
jeden kapeć. Już chciałem go wyrzucić, bo myślałem, że podczas porządków przed
Wielkanocą wyrzuciłem jego brata, ale coś mnie tknęło i zajrzałem na parapet za
zasłonę, no i znalazłem kapcia. Znając Rogatka i całą ferajnę wolałem nie
ryzykować i najpierw sprawdzić, co wewnątrz jest. No i jest. Jaszczurka – taka
mała, bardzo skulona i w okruszkach.

No rzeczywiście, znając Mateusza, kapeć schowany za zasłoną na parapecie mógł
leżeć dość długo, szczególnie jeżeli był niewidoczny. Interesowało mnie coś
innego.

- Czy ten – hmm – przyjaciel – daje jakieś oznaki życia? – zapytałam się
ostrożnie, by nie być posądzoną o rzucanie niecnych podejrzeń na Rogatka
o popełnienie czynów, które w ludzkim pojęciu są niegodziwe, ale wręcz
przeciwnie wyglądają w pojęciu kocim.

- Żywy, jak najbardziej żywy i chyba nieźle się miewa dzięki Rogatkowi, -
oświadczył ze źle ukrywaną niecierpliwością Mateusz, widocznie znudzony
wyjaśnianiem rzeczy oczywistych w jego mniemaniu, - Ale, ale. Powiedzcie, co ja
mam zrobić?

Wyczułam zaczynające się schody. Z jednej strony – Mateusz z Rogatkiem,
stanowiącym nieodłączną część osoby naszego kolegi lub też potroszę będącym
czymś w rodzaju namiastki niesfornego dziecka, które nigdy nie dorośnie. Z
drugiej strony – jaszczurka w bucie – ewidentnie nie na miejscu, a ściślej – to
znajdująca się w bardzo złym dla siebie miejscu, bo trudno uznać za normalne
mieszkanie w bucie i odżywianie się kocią karmą przez jaszczurkę. Natury
pierwszej kwestii wolałyśmy nie dociekać, akceptując na swój sposób dobrowolne
uzależnienie się Mateusza od Rogatka. Druga kwestia natomiast wzbudziła reakcję
jednoznaczną, choć chęci podzielenia się swoją opinią żadna z nas nie wyraziła.
Ale ktoś w końcu coś powiedzieć musiał.

- Nie bądź taki łaskawy, - nagle powiedziała Wańdzia, widocznie dostając
kopniaka natchnienia odwagi cywilnej, - Rozbestwiasz kota, pozwalając mu mało,
że na kradzież gołąbków, to jeszcze na sprowadzanie przyjaciół do domu, jacy by
oni nie byli i co by nie robili. Wyrzuć jaszczurkę gdzieś na polance razem z
kapciem. Chyba nie sądzisz, że będziesz tego kapcia jeszcze nosił?
I kup sobie na jakimś straganie parę nowych papuci. W końcu nie kosztują
majątku!

Wbrew naszym oczekiwaniom ziemia nie zadrżała w posadach, nie byłyśmy zmuszone
do wysłuchania referatu o konieczności szacunku wobec odmienności innych
jednostek żywych na tym świecie, nie zaczęła się niekończąca się polemika.

Mateusz jedynie pokiwał głową nad naszym brakiem zrozumienia skomplikowanej
sprawy natury towarzyskiej i podobno zastosował się do dobrej rady. Podobno -
bo zapytany o jej realizację zawsze wymiguje się od sensownej odpowiedzi.
We wszelkim wypadku, jakie by rozwiązanie Mateusz nie wybrał, więcej o
jaszczurce i perypetiach z nią związanych nie miałyśmy okazji usłyszeć. Kto
wie, może o jaszczurce Mateusz woli opowiadać komuś innemu, wykazującemu się
większym zrozumieniem i poszanowaniem prawa Rogatka do posiadania przyjaciół i
przechowywania ich w kapciach w domu.

Tajemna przygoda Rogatka

[white.falcon]

Najpierw ciężką smugą wpłynęła do pokoju ohydna, koszmarna woń. Mało, że smród
nadszedł nagle, to dodatkowo - nie potrafiłyśmy zlokalizować źródła fetoru i
natychmiast zaczęłyśmy kichać i kaszleć jak oszalałe. Smród nasilił się tak, że
odnosiło się wrażenie, iż za chwilę zmaterializuje się w postaci trwałej, a w
jego chyba szczytowej fazie w drzwiach stanął Mateusz, trzymając pod pachą
teczkę i spore zawiniątko, na które składały się ręczniki, ścierki, reklamówka
i jakieś inne szmaty, nie byłyśmy pewne, czy nie skarpetki. W ślad za Mateuszem
zbiegli się zaniepokojeni lokatorzy sąsiednich pokoi i nawet naczelnik
pofatygował się do nas, choć należało wątpić, by woń dotarła aż do jego
gabinetu. Chyba raczej zwabiło go nietypowe o tak wczesnej porze zamieszanie na
korytarzu.

- Panie Mateuszu, co to znaczy? Co Pan do jasnej cholery przyniosłeś? - spytał
się głosem obrażonego tygrysa naczelnik, bezbłędnie lokalizując sprawcę
zamieszania.

- Kota, - Mateusz miał łzy w oczach i sam wyglądał tak, jakby obejrzał
z dziesięć odcinków wyjątkowo łzawego serialu o nieszczęściach, trapiących
jakąś brazylijską piękność.

- Dlaczego kot śmierdzi? - zainteresował się naczelnik, podejrzliwie zerkając
na zawiniątko i widocznie postanawiając interweniować w tak niecodziennej
sprawie. Swoją drogą, naczelnika dziwiło mało rzeczy, które nam przydarzały
się. Miał okazję przyzwyczaić się do niecodziennego zachowania swoich
podwładnych, którzy potrafili pod wpływem melancholii, przywianej jesiennym
deszczem choćby przycinać wąsy tępymi nożyczkami biurowymi. Skutki tego były na
tyle opłakane, że koleżanki nieszczęśnika, korygującego swój wygląd, musiały
szybko szukać jednorazowej maszynki do golenia, gdyż wyniki eksperymentu
przeszły wszelkie możliwe oczekiwania i kolega wyglądał może i oryginalnie,
aczkolwiek nie nadawał się do oglądania bez wewnętrznego wzdrygnięcia się.

- Nie miałem czasu go wymyć, a nie chciałem się spóźnić do pracy, - skwapliwie
wyjaśnił Mateusz.

- To Pan go chce tu prać? - zdziwił się naczelnik.

- A gdzie?! - z rozpaczą w głosie wyjąkał Mateusz, ostatecznie gubiąc się w
koncepcjach wybrnięcia ze śmierdzącej sprawy.

Naczelnik powiódł po wszystkich zebranych dziwnym wzrokiem, widocznie
zastanawiając się nad kwestią opłacalności zatrudniania specjalistów o
inklinacjach do bycia wariatami, machnął ze źle skrywaną rezygnacją ręką
i odchodząc w dal korytarza, rzucił przez ramię: - Koleżanki niech Panu pomogą -
hiiiii - uprać kota. Tylko potem - hiiii - porządnie wywietrzcie pokój - hiii.

Współpracownicy też woleli cichaczem wycofać się – mało, że śmierdziało
nieziemsko, to perspektywa prania zwierzęcia w warunkach biurowych wyglądała
zdecydowanie mniej atrakcyjnie, niż zmagania z papierami i petentami.
Na polu bitwy zostałyśmy my, Mateusz i lekko szamoczący się przybrudzony
pakunek z którego co chwila wypływały krople jakiejś cieczy, powoli zbierając
się na wykładzinie w małą kałużę o nieregularnym kształcie. Wańdzia,
przewidując zapewne dalsze wydarzenia, udała się do sprzątaczki
w celu wyżebrania jakiejś balii, bądź wiaderka.

- Odwiń Rogatka, - poleciłam Mateuszowi zbolałym głosem.

- A skąd wiesz, że to Rogatek? - zdziwił się niepomiernie Mateusz, zapominając
na chwilę o czekającej go atrakcji i dławiących go emocjach.

- A jak myślisz, kto inny miałby to być? Może Dunia? To porządna kotka, a nie
taki komplikator życia, jak Rogatek, - odparłam zniesmaczona.

Mateusz powoli zaczął odwijać kotka z łachów. Z kłębka mokrych szmat wyłoniło
się coś, co mało przypominało kota. Ściślej może i przypominało, ale na
pierwszy i drugi rzut oka można było długo zastanawiać się nad przynależnością
gatunkową zwierzęcia. Stwór ów, patrząc od głowy, rzeczywiście był niedużym
pręgowanym kotkiem, należącym do rasy zwanej „zwykłus podwórkowus” z nietypową
ozdobą na łebku – dobrze widocznymi różkami, natomiast tylna część ciałka
stworzenia, usmarowana ściśle i na amen czarną substancją, wydzielającą ten
obrzydliwy fetor, budziła nieodparte skojarzenia z piekłem, smołą i podobnymi
atrakcjami.

- Gdzie wlazł? – rzeczowo, aczkolwiek z ciekawością spytała Anka.

Mateusz nie zdążył udzielić sensownej odpowiedzi, bo rogaty kotek, dotąd
spokojnie siedzący na łachach i sprawiający wrażenie lekko przymulonego
nagle... otrzepał się. Kawałki substancji, oblepiającej jego futerko,
rozbryzgły się dookoła, ozdabiając ściany, sufit i biurka malowniczą serią
mniejszych i większych „ciapków”. Woń wydatnie zwiększyła się, a pokój biurowy
zyskał mocno dropiaty oryginalny wygląd. - Miau, - żałośnie poskarżył się
Rogatek, i, by unaocznić wszystkim swoją wielką krzywdę, potrząsnął tylną
łapką. Pac. Większy kawałek tego czegoś, co oblepiało go, wylądował na ekranie
komputera.

- Zawiń go! - wrzasnęła Ania, machając w panice rękami i jednocześnie rzucając
się w stronę swojego biurka, na którym akurat rozłożyła dokumenty, które miała
dołączyć do akt spraw.

W drzwiach stanęła Wańdzia z niebieskim kubełkiem napełnionym ciepłą wodą w
jednej ręce i gumowymi rękawiczkami w drugiej. Powiodła smutnym wzrokiem po
najnowszym zdobieniu pomieszczenia i łamiącym się głosem skomentowała: - Dziś
do domu chyba nie wyjdziemy.

Czym jest umycie kota w wiaderku przy pomocy zwierzęcego szamponu w warunkach
ku temu kompletnie nie sprzyjających wie tylko ten, kto dokonał tego czynu.
Najpierw jednak należało zlokalizować sklep z artykułami zwierzęcej potrzeby.

- A nie dałoby się go uprać w zwykłym szamponie do włosów? – zastanowił się
Mateusz. Żadna z nas bowiem dotąd jakimś dziwnym zrządzeniem losu nie
interesowała się kwestią prania zwierząt domowych i nie mogłyśmy pochwalić się
żadnym doświadczeniem w tym względzie.

Ania poskrobała się po nosie i chwyciła za słuchawkę aparatu telefonicznego: -
Wiesz, jakoś tak mi się wydaje, że nie. Mam wrażenie, że Rogatkowi mogłoby to
zaszkodzić.

Informacja telefoniczna była czystym błogosławieństwem, bo okazało się, że
wcale nie musimy daleko szukać sklepu – tylko wyjść z gmachu naszego urzędu i
skręcić za róg. Zachęcać do pójścia do sklepu nas nie trzeba było. Pierwsza
sięgnęłam po kurtkę i po sekundzie mnie i Ani już w pokoju nie było. Wcale mi
się nie chciało przebywać w zasmrodzonym pokoju – wolałam choć przez chwilę
pooddychać czystym powietrzem. Wańdzia, niestety, zareagowała zbyt późno i
przyszpilona do krzesła rozpaczliwym wzrokiem Mateusza, który wyraźnie nie
chciał pozostać sam na sam z problemem, zrezygnowana machnęła ręką: - Dobrze,
już dobrze, zostaję.

- Wolę przejść się, niż przesiąkać smrodem, - stwierdziłam półgębkiem, wchodząc
do sklepiku. Dopadało mnie przygnębienie w związku z cała sytuacją i włączało
się czarnowidztwo. Wyobraziłam bowiem sobie, że w sklepiku na pewno nie będzie
szamponu dla zwierząt lub będzie tylko taki do prania chomików i zaczniemy
miotać się po całym mieście w poszukiwaniu odpowiedniego środka dla kotów. W
międzyczasie mazidło Rogatka zaschnie na amen, zespalając zwierzaka
nierozerwalnie z łachami, więc trzeba będzie go moczyć w kubełku. Smród
spowoduje migrenę Wańdzi, uprany w nieodpowiednim płynie Rogatek wyłysieje lub
oblezie parchami, Mateusz zapłacze się z żalu i przestanie wykonywać swoje
obowiązki, które w zastępstwie przypadną nam...

Gdyby nie to, że już przekroczyłyśmy próg sklepu, mogłabym popaść w chandrę
ostateczną i wyobrazić sobie jeszcze więcej nieszczęść, które nas dopadną.

- Poproszę o szampon dla kota, - grzecznie odezwała się Ania. Sympatyczna pani
wystawiła na ladę szereg mniejszych i większych buteleczek, dopytując się,
jakie cechy płynu są przez nas szczególnie poszukiwane, bo w ofercie były i
takie środki pielęgnacyjne, które miały wspomóc uzyskanie pożądanego wyglądu
przez koty długowłose, pły

Tajemna przygoda Rogatka - c.d.n.

[white.falcon]

płyny antypchelne, zwalczające jakieś inne szkodniki, antyalergiczne i – nie
byłam tego pewna – ale chyba odstraszające psy. Ania popatrzyła na mnie, ja na
Anię, i, by długo nie tłumaczyć się, odważnie powiedziałam: - Kotek nam wleciał
do czegoś okropnie śmierdzącego i chcemy go umyć.

- Ach, - uśmiechnęła się pani za ladą, - A w co cuchnącego on wpadł? Zapewne
gdzieś przypadkiem znalazł kałużę oleju silnikowego lub czegoś równie ohydnego.
Ludzie nie szanują naszych braci mniejszych, wykorzystują ich naiwność i wiarę
w ludzi. Nawet panie nie wiedzą, co dla taniej rozrywki potrafią im zrobić.

Wolałam nie wdawać się w dywagacje nad sytuacją zwierząt w wielkim mieście i
globalnie na świecie, tylko postarałam się wrócić do tematu rozmowy, aczkolwiek
postanowiłam pominąć kwestię, iż Rogatek nie wydaje nam się być zwierzęcą
ciamajdą i sprawia wrażenie wręcz odwrotne:
- Dokładnie to nie wiemy, co to jest, ale okropnie śmierdzi i klei się do
wszystkiego. No i zaczyna chyba już na nim zasychać, - wolałam być ostrożna
i jak najszybciej zakończyć pogawędkę, która miała wszelkie przesłanki
przerodzić się w ożywioną dyskusję na tematy ogólne.

Ekspedientce widocznie leżało na sercu ratowanie z opresji kotka, więc
z niejakim żalem porzuciła wdzięczny temat i podjęła za nas decyzję, wręczając
plastikową butlę z wizerunkiem rudego kota na etykiecie, mającym taki wyraz
pyszczka, iż ostatni niedowiarek nie miałby wątpliwości, że ten oto produkt tak
go wprawił w koci zachwyt, że odtąd nie ma innych marzeń, niż doświadczenie
dobrodziejstwa kąpieli właśnie w tym środku.

Oszołomiona Anka przemówiła dopiero pod drzwiami naszej rodzimej instytucji: -
No, no. Jak ja bym swoją Niuńcię zaczęła tak kąpać, to bym
z torbami poszła. Za tą cenę to swoje dwa szampony bym kupiła i jeszcze na
mydło by mi zostało.

Od momentu naszego wyjścia sytuacja w pokoju nie uległa zmianie. Ubyło tylko
trochę czarnych placków ze ścian i biurek, gdyż Wańdzia nie mogąc znieść
bałaganu ze wstrętem przystąpiła do jego ogarniania. Mateusz patrzył na jej
czynności na tyle baranim wzrokiem, że Wańdzia na wszelki wypadek wolała nie
angażować go do pomocy przy tych prostych czynnościach.

- No i po co to robisz, - marszcząc nos skomentowała Ania, - Jak zaczniemy prać
to nieszczęście, to wszystko dookoła się wybrudzi. Nie lepiej posprzątać raz i
po wszystkim?

- Nie mogłam wytrzymać, - usprawiedliwiała się Wańdzia, - Organicznie nie
znoszę brudu, a tu takie coś. Umysł mi mówił jedno, a ręce sam wyciągały się po
szmatę.

Mateusz oderwał otępiały wzrok od zwoju, w którym lekko szamotał się kotek,
wywalczając sobie względną możliwość wytykania z niego ucha, oka
i nosa. Wańdzia bowiem autorytatywnie nakazała Mateuszowi pilnowania huncwota,
który gotów był wyleźć z zawiniątka, co sygnalizował piskliwymi trwożliwymi
miauknięciami.

- Ile jestem Wam winien za ten szampon? – zapytał zbolałym głosem właściciel
czworonożnego nieszczęścia. Wymieniona kwota wstrząsnęła nim do głębi i to ona
zapewne spowodowała natychmiastowy powrót Mateo do świata rzeczywistego.

- To było pierwszy i ostatni raz, - oświadczył, zwracając się do kota
i sięgając po portfel, - Nie zamierzam przez Ciebie zbankrutować.

Rogatek, słysząc głos opiekuna, na chwilę zaprzestał szamotania się, przyjrzał
się mu z lekką dezaprobatą spod opadającej na nos ścierki i kichnął.

- On się przeziębi! – Mateusza w sekundę poderwało z krzesła, - Dawajcie
szybciej tę wodę! Gdzie Was tak długo nosiło?!!! W tym czasie można było
dotrzeć na Antarktydę i to idąc tyłem!

- Jak dotąd nie przeziębił się, to i dalej nic mu nie będzie, - uspokajająco
stwierdziła Ania, jednakże ruszyła się z miejsca i poszła nabrać ciepłej wody
do kubełka, poprzednia bowiem zdążyła wystygnąć.

Gdyby ktoś w chwilę później zajrzał do pokoju, to zapewne miałby niesamowitą
darmową zabawę, obserwując cztery dorosłe i poważne osoby obojga płci, klęczące
dookoła kubełka z parującą wodą. Obok kubełka na rozścielonych gazetach
zobaczyłby spory brudno-kraciasto-pasiasty kolorowy tobołek, który te osoby z
wielkim namaszczeniem i atencją rozwijały, nie zamieniając przy tym między sobą
ani jednego słowa.

Delikatnie wysupłany Rogatek odzyskał swoją wrodzoną żywotność
i próbował wężowym ruchem wyślizgnąć się z rąk Mateusza. Każdemu by się
znudziło więzienie go w brudnych mokrych szmatach. Jednak zdecydowanie
Mateusza, który widocznie rozumiał, że w interesie Rogatka leży naruszenie jego
wolności, nie pozwoliło kotkowi na wędrówki poznawcze w brudnym stanie. Bez
zbędnych dywagacji Rogatek został wepchnięty do spienionej wody, co widocznie
mocno go zaskoczyło, bo zaprzestał szamotania się na dobrą chwilę. Pozwoliło
nam to na szybkie pierwsze mycie. Ociekający wodą kotek wylądował w rękach
Wańdzi, która natychmiast ciasno zawinęła go w czystszą szmatę. Dopiero po tej
szybkiej akcji Rogatek odzyskał głos i wydarł się tak, że my z Anią zatkałyśmy
uszy, a Mateusz podskoczył z wrażenia.

- Dawaj czystą wodę, natychmiast! - wrzasnęłam do niego. Mateusz poderwał się
jak smagnięty batemi nie zadając zbędnych pytań, popędził do łazienki.

Drugie zanurzenie Rogatka już nie odbyło się tak ulgowo. Kotek postanowił
stawić zaciekły opór, rozcapirzając łapki i zapierając się nimi
z całych sił o brzegi kubełka. Zapewne tylko cud sprawił, że nie został do
niego wepchnięty głową w dół, bo w pewnym momencie przechylił się tak, że tylne
łapy znalazły się na wyższym poziomie, niż przednie. Mimo zaciętego oporu
wpychanie Rogatka było o tyle korzystne, że zaprzestał on rozpaczliwego
wrzasku, bo zapewne nie miał siły na podzielność czynności, choć nie zaniedbał
eksperymentowania i spróbował smaku wody, w której był nurzany.

Trzecie i czwarte zanurzenie przypominały to drugie, choć zostały urozmaicone
wywinięciem się Rogatka z rąk Wandzi. Huncwot przebiegł kilka razy po pokoju,
zostawiając czarne smużki na wykładzinie i dopiero po piątym kubełku wody
odzyskał wygląd zbliżony do kociego. Nie ma sensu wspominać o tym, że
bohaterska czwórka osób, uczestniczących w praniu kota, przestała przypominać
ludzi: mokrzy, w przybrudzonych i sponiewieranych ubraniach, damska część
uczestników - z rozmazanym makijażem. Mogłyśmy w takim stanie zgłosić się na
plan jakiegoś filmu akcji traktującego o katastrofie żywiołowej i, jak sądzę,
charakteryzacja nam nie byłaby potrzebna.

Zawinięty w czysty ręcznik i pachnący szamponem Rogatek prawdopodobnie poczuł
się lepiej, a dodatkowo – piastowany przez Anię w ramionach na zasadzie dobrze
zawiniętego niemowlęcia – sennie, więc nie zgłaszał specjalnych chęci wyrwania
się z jej objęć. Później, zawinięty w ciepły ręcznik, i, zapewne zmęczony
przygodami, przedrzemał cały dzień, ulokowany na szerokim parapecie. Wyraz
rogatej mordki dobitnie sugerował, że czuje się niebiańsko szczęśliwy po
pozbyciu się smarowidła i zapachu, którym obdarował... sam siebie. Gdzie - to
pozostało jego smrodliwą tajemnicą.

Mniej szczęśliwi byliśmy my, bo musieliśmy jeszcze posprzątać pokój
i doprowadzić sami siebie do wyglądu, który nie prowokowałby otoczenie do
snucia domysłów na temat naszej bezdomności i sypiania
w warunkach niehigienicznych.

- Wiecie, co? - spytał Mateusz, gdy zziajani praniem kotka i myciem pokoju
nareszcie usiedliśmy spokojnie przy biurkach, - Ja muszę jeszcze dziś dom
wysprzątać i zmienić pościel, bo gdy kocio wrócił, to o nią się wycierał chyba.
Tarzał się po niej i darł się tak, że sąsiedzi mnie teraz będą uważać za
dręczyciela zwierząt i wezwą Animalsów. Skubaniec poszedł na spacer w nocy i
musiał gdzieś znaleźć szambo, czy coś równie oryginalnego i - to już mój
domysł - chyba ćwiczył skoki. Dobrze, że się nie

Tajemna przygoda Rogatka - c.d.n. 2

[white.falcon]

- Wiecie, co? - spytał Mateusz, gdy zziajani praniem kotka i myciem pokoju
nareszcie usiedliśmy spokojnie przy biurkach, - Ja muszę jeszcze dziś dom
wysprzątać i zmienić pościel, bo gdy kocio wrócił, to o nią się wycierał chyba.
Tarzał się po niej i darł się tak, że sąsiedzi mnie teraz będą uważać za
dręczyciela zwierząt i wezwą Animalsów. Skubaniec poszedł na spacer w nocy i
musiał gdzieś znaleźć szambo, czy coś równie oryginalnego i - to już mój
domysł - chyba ćwiczył skoki. Dobrze, że się nie utopił. Wyobrażacie sobie, co
by było, gdyby wpadł głową do tego czegoś?

Solidarnie wzdrygnęłyśmy się, a sprawca zamieszania cichutko chrumkał na
parapecie, śniąc tajemnicze kocie sny, w których zapewne nie było miejsca na
coś koszmarnego lub okropnego.

Rogatkowy "skarb"

[white.falcon]

- Jak tam Twój remont, Mateusz? - zapytała Ania po powrocie z delegacji, z
rozmachem, mającym sygnalizować ulgę, rzucając torbę podróżną na fotel, - Nie
było mnie parę dni, więc nie jestem w „temacie”.

Mateusz radośnie uśmiechnął się: - Od przedwczoraj mam już spokój
i przestaliśmy wraz z Dunią i ferajną mieszkać na stylizowanych ruinach
Groznego – wszędzie miałem kurz, gruz, kawałki cegieł i materiały budowlane.
Właściwie to mieszkałem na tapczanie i miałem wydeptane ścieżki dojścia do
szafy, lodówki i czajnika. Parę razy zapomniałem się i ledwo nie połamałem nóg,
gdy w nocy potknąłem się o wielki wór z jakimś klejem, czy gipsem, który
wcześniej w tym miejscu nie leżał. Teraz już koniec tej wątpliwej przyjemności,
a łazienkę zrobili mi na super luks – w kolorze szaro-błękitnym, tylko Dunia
jest niezbyt zadowolona. Chyba ma pretensje, o to, że na kafelkach jej łapki
się ślizgają, gdy tam raczy wdreptać.

- Kup dywanik - są takie, które można prać w pralce, - poradziła Wańdzia.
Mateusz z wdziękiem podziękował skinięciem głowy.

- No to wszyscy jesteśmy, - stwierdził radośnie, - Dziś piątek,
a pamiętacie, Dziewczyny, co Wam obiecałem kiedyś?

Jak było nie pamiętać? Na imieniny Mateusz otrzymał od nas w prezencie oprócz
oprawionego w skórę podręcznego notatnika - dużą, niezmiernie brzydką i
wściekle różową glinianą świnię-skarbonkę wspartą na rachitycznych raciczkach.
Na świnię w drodze do pracy natknęła się Ania, mijając jakiś stragan uliczny i
kupiła, zauroczona jej wyjątkową brzydotą oraz melancholijnym wyrazem
glinianego ryjka. Po obejrzeniu przez nas nabytku długo musiała tłumaczyć się,
że nic się nie stało - mąż jej nie rzucił, nic ciężkiego jej na głowę nie
spadło i nie ma ukrywanej skrzętnie depresji. Uznałyśmy solidarnie, że artysta –
jakiś twórca z Bożej łaski – mógł cierpieć na to schorzenie i w ten
zawoalowany sposób – przy pomocy świni - postanowił uświadomić reszcie
społeczeństwa, iż twórcze zmagania męczą go, nie są źródłem radości, tylko
niewymownej udręki. „Przecież mógł zmienic zawód i zostać szczęśliwym
murarzem,” – skomentowała Wańdzia, szturchając świnię jednym palcem
i obserwując jak chyboce się na koślawych raciczkach, próbując odzyskać
równowagę.

Mi świnia kojarzyła się bardziej z biblijnym Golemem, chyba przez oddalone
podobieństwo do bałwana na glinianych nogach, które to porównanie przyszło na
myśl samo i nie tak bez związku: i tam i tu sprawa dotyczyła tego samego
wdzięcznego tworzywa. Nigdzie nie było napisane, że golem, czy bałwan miał
kolor różowy, ale to już drobiazg.

Po dłuższej dyskusji nie udało się nam jednoznacznie uzgodnić, co twórca
właściwie chciał nam przekazać poprzez swoje dzieło, zaś sama świnia wylądowała
najpierw w szufladzie biurka, gdyż jakaś dziwna litość, może szacunek dla
nieudanego, ale jednak dzieła sztuki ludowej nie pozwoliła nam wyrzucić jej do
kosza, a potem - właśnie w trakcie imienin, podczas poszukiwania w szufladzie
czegoś innego – odnaleziona - po ponad półrocznym leżakowaniu w cichym i
spokojnym miejscu. Może poprzez to leżakowanie – tak, jak dobre wino – nabrała
dodatkowych walorów, ale jej ponowne pojawienie się w biurowym świecie zostało
przyjęte z radością i zadowoleniem.

Mateusza zachwyciła wątpliwa uroda świni, więc bez większych żali
z naszej strony dołączyłyśmy ją do jego prezentu. Mateo wtedy solennie
przyobiecał nam, że będzie gromadził w skarbonce dwuzłotówki na wspólne
świętowanie tego wspaniałego dnia, gdy zakończy rozpoczęty i niemrawo ciągnący
się remont mieszkania.

Fachowcy, zajmujący się tą sprawą, widocznie szybko poznali się na ewidentnym
braku jakiegokolwiek rozeznania Mateo w kwestiach prowadzenia remontu i prace
wykonywali powoli, choć sumiennie. Najpierw zgromadzili w niemrawym tempie
potrzebne materiały, w tym celu wymagając obecności Mateusza przy wyborze
gwoździków, które miały być użyte do zamocowania czegoś tam lub przy kupowaniu
innych gratów o tajemniczym dla Mateusza przeznaczeniu budowlanym. Mateusz znał
się na tym jak nie przymierzając królik na hodowli buraków cukrowych, ale
dostosowywał się do zaleceń ekipy. Ślepo wierzył, że dajmy na to takie małe
gwoździki typu „nic” występują tylko w jednym jedynym sklepie w stolicy,
a sklep ten jest usytuowany akurat blisko domu jednego z budowlańców,
wykonujących remont, a mieszkającego na drugim końcu stolicy. Dzięki wpieraniu
w niego tych absurdalnych prawd nasz kolega odwiedził większość drobnych
sklepów i sklepików z materiałami budowlanymi, dziwnym trafem rozlokowanych
wyłącznie w dzielnicach, gdzie mieszkali budowlańcy. Milczeniem wypada pominąć
fakt, że wojaże po sklepach odbywały się w godzinach popołudniowych, po czym
Mateusz wracał z zakupionymi materiałami do swojego domu, a zadowolony
pracownik szedł sobie spokojnie do swojego, który miał o rzut beretem od
sklepu.

W kolejności robotnicy powoli zrujnowali mu całe mieszkanie, w tym - łazienkę,
robiąc kilkudniowe przerwy, zapewne na wykonanie pilniejszych robót gdzie
indziej. Przy czym owe niespodziewane przestoje i częsty brak części ekipy
tłumaczyli faktem występowania ciężkich chorób, które nagle zaczęły nękać
bliskich krewnych pracowników i naturalnie wymagały ich obecności przy łożach
boleści ciężko doświadczanych krewniaków. Inną plagą były naprzemiennie
występujące śluby i pogrzeby znajomych i przyjaciół, w których to fachowcy
uczestniczyli z wielkim zapałem i poświęceniem. Mateusz wierzył w te oczywiste
dla nas bujdy długo i cierpliwie, utwierdzając się w przekonaniu, że nasze
nieśmiałe sugestie skorzystania z usług znanych nam z autopsji ekip budowlanych
są jedynie wyrazem naszej nieuzasadnionej zazdrości i braku wiary w ludzi. Cóż,
jak to bywa u zodiakalnych Baranów – Mateusz uwielbiał uprzeć się przy swoim
wbrew zdrowemu rozsądkowi i oczywistym faktom. Jedynie pozwalał sobie
ponarzekać i to tylko sporadycznie – w ramach wyjątku - na niedopałki, które
robotnicy zwykli byli zostawiać we wszelakich pustych pojemnikach.

Mateusz ze wstrętem wyrzucał je, bowiem sam nie palił i ze wzgardą spozierał na
palaczy. Skarżył się nam, że potrafi dostosować się do wszystkiego – nawet do
grzecznościowego korzystania z łazienki sąsiada z góry, ale wstrętu do
papierosów przezwyciężyć w żaden sposób nie umie. Gdy oświadczył nam, że
próbował delikatnie poruszyć drażniący temat palenia z szefem ekipy – osobą
kopcącą szlugi jak mała lokomotywa – nie wierzyłyśmy w jakikolwiek sukces.
Jednak od jakiegoś czasu Mateo zaczął dzielić się z nami radosną wieścią, że
chyba nareszcie zmusił robotników do palenia poza miejscem pracy, bo
niedopałków nie znajduje. Zapewne potajemnie sądził, że pierwszy raz
w życiu osiągnął sukces propagandowy i przekonał ludzi do niepalenia, co dla
nas z Anią wydawało się absurdem i węszyłyśmy zgodnie jakiś kant ze strony
robotników i pospolite nabieranie Mateusza.

Cóż, nareszcie jednak nastał piękny dzień i Mateusz, postawiwszy na uprzednio
rozłożonej gazecie glinianą świnię o krzywych raciczkach, popatrzył na trzy
koleżanki-harpie i powiedział: - Już nawet dwuzłotówki mi źle się w niej
mieściły. Starczy chyba na szampana. Po czym odwrócił świnię różowym brzuszkiem
do góry i lekko nadtłukł go dziurkaczem, wysypując zawartość na gazetę.

Zamarłyśmy jak posągi, bo zawartość świni była wielce nietypowa
i budziła dziwne skojarzenia. Owszem, prawie połowę brzuchatego „majątku”
stanowiły rzeczone dwuzłotówki, resztę zaś... pety i całe papierosy, małe i
ciut większe guziczki, kuleczki papieru, kilka niemiłosiernie sponiewieranych
sznurówek i nawet kawałek obgryzionego niewątpliwie przez Mateusza ołówka.

- Co t

Rogatkowy "skarb" -c.d.n.

[white.falcon]

- Co to jest? – niepomiernie zdumiał się Mateusz, wytrzeszczając oczy na
zawartość, - Robotnicy mi zrobili popielniczkę ze świni?

- Aha, dodatkowo zabrali Ci sznurówki, ołówek i dla zabawy Ci wepchnęli do
skarbonki, - zaczęłam się śmiać, - A ulubionym ich zajęciem, oczywiście w
ramach aktu zemsty za wygłoszenie referatu o niepaleniu, było wciskanie do
świnki kulek papieru i waty. A może sądzili, że świnia – to jest najbardziej
odpowiednie miejsce na śmietnik?

Ania i Wańdzia nie powiedziały nic - zwijały się ze śmiechu.

Po dobrej chwili, gdy już uspokoiłyśmy się i rozpoczęłyśmy nasze skromne
świętowanie, poradziłam Mateuszowi, by po powrocie do domu umieścił świnię na
stałym miejscu i bacznie ją obserwował. Minęło kilka dni i nie dochodziły do
nas żadne wieści o fascynujących świńskich losach.

Nie trwało to jednak tak długo, tyle byśmy zapomniały o całym zdarzeniu.
Pewnego ranka Mateusz wpadł jak burza do pokoju, gromko obwieszczając: - Mam!
Przyłapałem!

- Kogo? - spytała Wańdzia nieufnie, gdyz przyłapanie kogokolwiek przez Mateusza
na czymkolwiek mogło oznaczać kłopoty dla nas wszystkich.

Od Mateusza biło coś w rodzaju wewnętrznego światła, jak żywo, kojarzącego się
ze świątecznym wystrojem supermarketu: - Żartownisia. Wiecie, kto to jest?

- Nie musisz mówić, - powiedziała spokojnie Ania, nie poświęcając zbytniej
uwagi radości, kipiącej w Mateuszu, kontynuując stawianie parafki pod
pieczątką „Za zgodność” na dokumentach.

- Tak, Rogatek, - powiedział Mateusz, - On bardzo się z tym kryje.
A przyłapałem go przypadkowo. Pamiętacie, odbierałem nadgodziny i pisałem w
domu, narzekając, że muszę kwitnąć w domu w tak ładną pogodę. Kotek chyba
zapomniał o mojej obecności i gdy rodzeństwo udało się na sjestę, wyszedł i
potem wrócił, potem tak zrobił jeszcze parę razy.

- Gdzie wyszedł? - zainteresowało mnie to, - I po co?

Mateusz uśmiechnął się z wyższością osoby wszystko wiedzącej, tłumaczącej małym
dzieciom rzeczy oczywiste: - Na dwór - przez balkon. Nie uwierzycie, ale
popatrzcie, co jako skarb gromadzi.

Mateusz wyjął z teczki znaną nam świnię, tym razem bezpiecznie ulokowaną w
plastykowym woreczku, z namaszczeniem umieścił ją na gazecie i dokonał
operacji opróżniania zawartości, odklejając plaster z jej brzuszka. Na gazetę
wysypały się... niedopałki papierosów.

- No tak, - powiedziała po chwili milczenia Wańdzia, - Jaki Pan, taki
kram. „Zapatrzył” się w Ciebie, Mateo, kto wie – może przejął się Twoim
wykładem o szkodliwości palenia i teraz z rozpędu sprząta okolice, bo w domu
tego towaru zabrakło. Przecież Ty nie palisz.

- Może powinienem? - zastanowił się Mateusz i podrapał się po czuprynie.

Dużo czasu nam zajęło przekonanie Mateusza, że dla przyjemności
gromadzenia „skarbów” przez Rogatka wcale, a wcale nie musi zaczynać palić.

Rogatek w roli artysty

[white.falcon]

Mateo wyraźnie zadręczał się. Wyglądał jak z krzyża zdjęty, cierpiętniczo
marszczył czoło, opierał je o lampkę na biurku w geście mającym odźwierciedlać
wewnętrzną rozpacz i wyraźnie nie wykazywał chęci do wytłumaczenia się z
czegokolwiek, a wszelkie próby przekupienia go czekoladowym batonikiem,
ciasteczkiem, czy herbatą zbywał smętnym „dziękuję” i niewiadomo, co mogłoby
być gorsze – pozostawienie kolegi jego losowi, czy też życzliwe współczucie.

Po kilku dniach takiej, a nie innej sytuacji, która miała wydatny wpływ na nasz
stan ducha na paluszkach wymknęłyśmy się z pokoju. Doświadczałyśmy chyba tego,
co podobno w fachowych poradnikach jest opisywane jako jeden z objawów
pracocholizmu, przy którym to praca „idzie” za człowiekiem do domu i tam
zagnieżdża się, rzutując na poprawne relacje z domownikami.

- Tak nie może być, - oświadczyła Wańdzia, - On taki jest od kilku dni, ale nie
jest chory, tylko smętny. Od tego ja dostaję „smętnika” i zaczyna mi się nic
nie chcieć. W domu już zaczęli dopytywać się, dlaczego chodzę taka przybita i
nawet nie cieszą mnie drobiazgi.

- Ja też czuję się podobnie, - konstatowała Ania, - Wczoraj mąż spytał się, czy
mam jakieś kłopoty w pracy i nalegał, bym się zwierzyła. A ja nie mam
z czego się zwierzać. Przecież nie zacznę opowiadać o koledze, który przychodzi
do pracy sfrustrowany niewiadomo czym i potem przez cały dzień mam okazję
oglądać różne odcienie stanu jego frustracji, muszę uwzględniać ten drobny
szczegół i dopasowywać ciągle swoje zachowanie tak, by nie
sprowokować „krótkiego spięcia”. Jakby na mnie popatrzył? Jeszcze by uznał, że
zakochałam się w Mateuszu. Rodzinne życie mi człowiek rozwala.

- Istotnie, jak Twój mąż tak uzna, to gotów będzie zażądać od Mateusza rozmowy
na temat. O ile znam charakter Mateusza, to wstrząśnięty dogłębnie dziwnymi
insynuacjami zacznie niezbornie tłumaczyć się mało, że Twojemu mężowi, ale
gotów będzie list o dziwnej treści wysłać do Magdy. Magda na Węgrzech
stwierdzi, że Mateo ma z czego się spowiadać i zagrozi mu rozwodem lub rzuci
wszystko i wróci do kraju, żądając wytłumaczenia się z romansu i przyczyn, dla
których przestał tak nagle ją kochać. Do tego mogą dojść jakieś dodatkowe
komplikacje i..., - snułam czarny scenariusz zdarzeń, którego nie udało mi się
jednak dokończyć, gdyż Ania w sposób bezceremonialny zatkała mi usta.

- Zamknij się, - mało dyplomatycznie ofuknęła mnie, - Lepiej nie baw się w
domysły i prognozy przyszłości, bo czasem gdy tak przekonująco snujesz domysły,
gotowa jestem uwierzyć, że to prawda. Tylko mi brakowało uwierzyć, że mam
romans z Mateo. Jeszcze nie zgłupiałam do reszty. Właściwie, to czemu tak się
cieszysz? – Ania wyraźnie nie miała najmniejszej ochoty na tradycyjną niemalże
zabawę w domysły.

- A Ty tak wszystko na serio, - skwitowałam zastrzeżenia koleżanki, - Mi nie
rozwala nic, więc próbuję choć trochę Wam poprawić humor. Ale jestem ciekawa co
mu jest, bo domysły możemy sobie snuć przeróżne, ale do prawdy nie zbliżamy się
ani na krok.

- Weźmiemy może go na piwo? - zaproponowała twórczo Wańdzia.

- Upije się w takim stanie ducha jednym piwem i naopowiada nam licho wie,
czego, - podrapała się po nosie Ania, - Możemy dowiedzieć się wszystkiego –
najróżniejszych dziwnych rzeczy, wiedzieć o których wcale nam nie potrzeba.
Piwo odpada.

Rozsądne i sensowne wnioski nie przychodziły nam do głów. Uzgodniłyśmy, że nic
w tej sytuacji zrobić nie możemy. Pozostawało nam zaciśnięcie twardo zębów i
dalsze znoszenie z niesmakiem uciążliwego humoru Mateusza. Nawet piątkowe
popołudnie, które cieszy wszystkich ciężko pracujących, nie miało wpływu na
zachowanie naszego kolegi. Wręcz przeciwnie – wyglądało na to, że stan Mateusza
wyraźnie pogarsza się, bo odzywać się przestał w ogóle, każdą próbę nawiązania
jakiegokolwiek kontaktu zbywał ugrzecznionymi półsłówkami i o mały włos, a
naraziłby się gościom zagranicznym, którzy w ramach wymiany doświadczeń
postanowili tego dnia odwiedzić naszą instytucję.

- Panie Mateuszu, - oznajmił naczelnik z samego rana, - Zajmie się Pan naszymi
miłymi gośćmi i zapozna ich z zakresem funkcjonowania naszego Wydziału, -
polecił, wprowadzając w nasze progi dwie uśmiechnięte Japonki, podobne do
siebie jak dwie krople wody i sympatycznego blondyna z Norwegii. Mateusz gości
podjął, uśmiechając się tak, że od samego patrzenia na jego uśmiech wszystkie
trzy dostałyśmy szczękościsku, gdyż minę Mateusza trudno było określić jako
wyraz twarzy osoby życzliwej. Mimo to goście albo nie dostrzegli, że uczynny
kolega po fachu sili się na uśmiech, albo stwierdzili, że nie muszą wnikać w
jakieś skomplikowane sprawy natury psychologicznej faceta, uśmiechającego się w
sposób sugerujący chęć rozerwania na drobne strzępki wszystkich dookoła.
Widocznie pragnienie ochrony własnego bezpieczeństwa jednak zwyciężyło i
delegaci, po grzecznie wysłuchanej prelekcji z ust „uznanego i cenionego
fachowca” – jak przedstawił Mateusza naczelnik, woleli na wszelki wypadek nie
zadawać dociekliwych pytań i wynieśli się czym prędzej gdzie indziej poznawać
bardziej życzliwych polskich fachowców. Zapewne na przykładzie Mateusza
wyrobili ciekawą opinię na temat Polaków, ale w tamtym momencie obchodziło nas
to w stopniu znikomym.

Rogatek w roli artysty -c.d.n.

[white.falcon]

Nastrój Mateusza, uwolnionego od obecności delegacji, wcale nie uległ poprawie.
Wręcz przeciwnie – pogorszył się maksymalnie, gdyż przestał on już opierać się
czołem o lampkę, tylko poświęcił pół godziny na obgryzienie długopisu, który,
jak to rzecz, nie wytrzymał znęcania się i pękł wraz z wkładem na dwie części,
plamiąc atramentem szczęśliwie tylko stare gazety na biurku Mateusza. Mateo nie
poświęcił temu zdarzeniu jakiejkolwiek uwagi, tylko zgarnął do kosza gazety
wraz z winowajcą całego zdarzenia, wybrał następnie, zapewne już przewidująco –
ołówek i zajął się obgryzaniem kolejnego przedmiotu, w doskonale bezmyślny
sposób wpatrując się w kalendarz na ścianie. Na nasze „do widzenia” nie
odpowiedział, choć miejsce pracy kiedyś tam opuścił, gdyż w inny sposób nie
mógłby uczestniczyć w nocno-porannych sobotnich wydarzeniach.

Nie cierpię rozmów telefonicznych, prowadzonych w sobotę rano. Wszyscy moi
znajomi i przyjaciele doskonale wiedzą o tym, że albo nie odbiorę telefonu,
albo mało że będę nielogicznie odpowiadać na najprostsze pytania, to dodatkowo –
nie będę pamiętać o tym, kto dzwonił i co mi chciał tak pilnego, że nie
cierpiało zwłoki, zakomunikować. Nawet jeżeli ktoś miał kiedykolwiek wbrew moim
chęciom przyzwyczajenie do wczesnoporannych indagacji mnie nawet w sprawach,
nie wymagających zbytniego wysiłku intelektualnego, musiał przyzwyczaić się do
tego, że do rozmów w dni wolne o tej godzinie nie nadaję się, bo nawet
wyglądając na przebudzoną – śpię.

Toteż, gdy w sobotę o dzikiej porannej godzinie wyrwała mnie ze snu komórka z
dziwnym komunikatem Mateo: „Ratuuunku, przyjedźcie do mnie!” najpierw trochę
pozastanawiałam się, czy przypadkiem mi to wszystko się nie śni, a potem
wolałam upewnić się, wybierając numer telefonu Mateo.

- Przyjedźcieeeee. Ania i Wańdzia już jadą, - prawie płakał z drugiej strony
Mateo, - Pomóżcie mi, bo nie dam rady sam, a o 14-ej przyjeżdżają rodzice. No
przyjedź.

- Ale co się stało? - próbowałam dopytać się, ale Mateo rozłączył się.

Zadzwoniłam do Ani, mając nadzieję, że osoba prowadząca higieniczny tryb życia,
polegający między innymi na uprawianiu codziennej wczesnoporannej gimnastyki i
bieganiu po kilka kilometrów dziennie jest bardziej przytomna i wypytała
Mateusza lepiej, niż mogłam ja w danej chwili.

- Też Ci płakał? - spytała rzeczowo, znając mój zwyczaj długiego spania w
sobotni poranek, - Podjadę samochodem najpierw po Wańdzię, potem po Ciebie.
Umyj się, jakoś wyszykuj się. Może nie na wyjściowo, ale jakoś tak bardziej
sportowo, bo doprawdy trudno przewidzieć, co nas tam czeka.

Sama już rozumowałam normalnie, więc raczej nie byłam nastawiona na zabawę
towarzyską i ubrałam się w stare dżinsy. Jeszcze zdążyłam napić się kawy i
dojść do budującego wniosku, że chyba nareszcie coś się ruszyło i Mateusz
przestanie nam zatruwać życie biurowe niezrozumiałym zachowaniem.

W samochodzie snułyśmy domysły, co takiego mogło się stać, że aż nasza
interwencja stała się niezbędną, ba - wręcz pożądaną. Czułyśmy się trochę jak
anioły zbawienia, śpieszące z pomocą nawroconemu grzesznikowi. Wyraźnie jednak
brakowało nam mieczy ognistych, aureolek i podobnych niebiańskich rekwizytów,
co stwierdziłyśmy prawie jednogłośnie.

Mateusz siedział chyba pod drzwiami wejściowymi i czekał, bo natychmiast nam je
otworzył. - Tylko ostrożnie wchodźcie, - uprzedził dziwnie spokojnie. Rogatek
ocierał się o nogi Mateo, drepcząc ze zdwojoną energią po pasiastym chodniczku
i zadzierał ku nam rozradowany rogaty łebek, zapewne ogromnie zadowolony ze
zwiększonego liczebnie towarzystwa. Dunia wmaszerowała do przedpokoju krokiem
obrażonej księżniczki i usiadła, uroczo zawijając ogonek dookoła królewskich
łapek, czekając na należną jej „jednostkę głaskania”.

Przedpokój wyglądał normalnie, jeżeli nie uwzględniać szczegółu, że chodniczek
od radosnego dreptania kotka zwinął się w rulonik i Mateusz został zmuszony do
jego rozprostowania. Mateusz też wyglądał przyzwoicie. - Chodźcie dalej, ale
nie zdejmujcie butów, - zaprosił Mateo, - Zobaczycie same, - powiedział.

Weszłyśmy do większego pokoju, będącego połączeniem sypialni, salonu i pokoju
do pracy i widok na dobrą chwilę nas zamurował. Porządek panował i owszem -
względny. Ale w końcu czego można wymagać od faceta, który został na
gospodarstwie sam na kilka miesięcy. Nie zdziwiło nas, że kilka kubków z fusami
po kawie i herbacie stało rozstawionych po kątach, że na fotelu w nieładzie
poniewierał się sweter, a garnitur zamiast w szafie – malowniczo wisiał na jej
drzwiach. Biurko zawalone książkami oraz różnorodnymi pomocami naukowymi i
komputer, zasypany papierami były miejscem stałego bałaganu, pieczołowicie
pielęgnowanego przez Mateusza, więc ten widok także nie zdumiał nas specjalnie.
Z opowieści żony Mateusza wiedziałyśmy, że uważał on wprowadzanie przez
kogokolwiek jakichkolwiek porządków w jego papierach za bezprawną ingerencję.

Natomiast zaskoczyło i to nieprzyjemnie nas coś zupełnie innego. Jako
bynajmniej nie oryginalne ozdobniki ścian, dywanu i rozgrzebanej pościeli na
łóżku występowały białe, czarne i brązowe smugi czegoś. Ostro – tak, że kręciło
w nosie - pachniało pastą do butów i pastą do zębów.

- Co tu się stało? - zainteresowała się Wańdzia. - Tyś to zrobił, - zwróciła
się bezbłędnie z naganą w głosie w stronę Rogatka. Rogatek z niewysłowionym
zdziwieniem na pyszczku popatrzył na Wańdzię, chyba – o dziwo - pojął, że słowa
krytyki są uzasadnione, i widocznie w obawie o możliwe ich następstwa schował
się za Mateo, ciekawskim okiem łypiąc z bezpiecznego miejsca w jej kierunku.

- No jasne, że on, - powiedziała Ania, - Bierzemy się za sprzątanie, a Ty
lepiej opowiedz najpierw nam, na jaki szatański pomysł tym razem wpadł ten
pacan.

Mateo przyniósł sobie stołek z kuchni, przysiadł na nim i opowiedział. - Od
kilku dni zauważałem zainteresowanie Rogatka tym, że myję zęby.

- Ja też myję zęby i od wieków, o ile siebie pamiętam, w moim domu były koty,
których to nie interesowało, - wtrąciła swój komentarz Ania.

- Phi, - pogardliwie prychnęła Wańdzia, - Ale to nie był Rogatek. Mów, Mateo, -
dodała z zaciekawieniem.

- No przecież mówię, tylko Wy mi przerywacie komentarzami, - z delikatną naganą
w głosie powiedział Mateo. Jak sądzę, starał się ze wszech miar być gościnny i
cierpliwy w okazywaniu emocji, bo obrażone harpie mogły w dwie sekundy opuścić
miejsca, gdzie przycupnęły, wyjść z jego domu i zostawić go samego na
pobojowisku, zmagającego się z problemem nie do ogarnięcia dla jednej osoby.

- Widocznie kotek poobserwował i ostatnio opracował sposób na zdzieranie
nakrętki z tubki, wrzucanie jej do umywalki i chyba skakania po niej,
wyciskając zawartość, - kontynuował opowieść Mateo, - Miałem z tym niezłe
utrapienie, choć gwoli prawdy w łazience pastę dość łatwo pozbierać, ale to nic
miłego codziennie zastawać łazienkę w malowniczych farfoclach i ciągle prać
ręczniki. Dodatkowo stresowało mnie to niezmiernie i nie potrafiłem odczepić
się od myśli, że kotek w tej chwili skacze po paście i dajmy na to – przeniósł
tubkę na moje biurko na moje papiery. Wracałem do domu i dopiero gdy
stwierdzałem, że nie przekroczył progu łazienki mogłem zacząć funkcjonować jak
człowiek.

Wańdzia skrzywiła się z niesmakiem: - Mateusz, ja zawsze uwałam i nadal uważam
Ciebie za mądrego faceta, ale tym razem przekroczyłeś wszystkie możliwe
granice. Trzeba było chować tubkę za każdym razem do szafki. Nie miałbyś tego
dylematu i nie stresowałbyś nas. Nie pomyślałeś?

- A wiecie, że jakoś tak chyba nie, - stropił się Mateo, - Ale coś Ty!
Pomyślałem, tyle, że Rogatek mógł wpaść na pomysł poszukania materiału
zastępczego.

- Wiele Ci z tego myślenia przyszło, - z przekąsem odezwałam się ze swojego
kątka, - Pocz

Rogatek w roli artysty -c.d.n. 2

[white.falcon]

- Wiele Ci z tego myślenia przyszło, - z przekąsem odezwałam się ze swojego
kątka, - Poczekał na nadejście jednego z ważnych dni i postanowił przeprowadzić
eksperyment na szeroką skalę. W łazience mu już było zbyt ciasno.

- No rzeczywiście, masz rację, - potulnie kiwnął głową Mateo, - Dziś Rogatek
przeszedł sam siebie. Widocznie stwierdził, że w łazience jego czynności są
mało atrakcyjne i nie wzbudzają oczekiwanej reakcji. Widocznie postanowił
rozwinąć działalność, i, dodatkowo - wygrzebał dwie tuby pasty do butów. No i
mam to, co widzicie. A dzisiaj przyjeżdżają moi rodzice, a ja im tyle
naopowiadałem o miłym grzecznym kotku. Da się posprzątać to?

- Pewnie, - powiedziała dziarsko Ania, - Tylko ja bym na Twoim miejscu
następnym razem nie opowiadałabym niestworzonych historii o tym huncwocie. Może
powoli przygotuj Rodziców na to, że kotek nie jest do końca aż tak grzecznym
kotkiem, na jakiego powinien wyglądać.

- Sami się przekonają, - stwierdziła Wańdzia, kątem oka obserwując, jak Rogatek
zaczyna skradać się w stronę torebki Ani, którą ta nieopatrznie umieściła na
małym zydelku: - A Ty lepiej zamiast pouczać – pilnuj swoich gratów, bo jeszcze
i Tobie zrobi niespodziankę, - dodała.

Trzy godziny zajęło nam dokładne sprzątanie pokoju i odskrobywanie z różnych
powierzchni zasychających resztek po pastach do zębów i butów. Przyznałyśmy
zgodnie, że jest to niezwykle pracochłonne i niewdzięczne zajęcie. Przy okazji
natrafiłyśmy na ładny stosik niedopałków za tapczanem, wyschnięty na wiór liść
kapusty, ukryty za regałem i przez niedopatrzenie zamknęliśmy w szafie Dunię.
Wyszła obrażona na cały świat i nafuczała na nas głośno, dając wyraz swojej
królewskiej dezaprobacie.

- Po co mu to było? - zadał retoryczne pytanie Mateo, gdy w kuchni popijałyśmy
kawę.

- Ma duszę artysty i talent, - powiedziała Wańdzia i pogłaskała Rogatka po
łebku, - Ale z Ciebie pacan, co?

Rogatek zwinął się w kłębuszek i zamruczał. A potem – nagle odwrócił łebek i
puścił w moją i Ani stronę przecudowne perskie… oko.

[anchan]

„Uleganie poprawie” jest bardzo częste, ale jest błędem. Ulega się czemuś, co
jest niekorzystne, np. przemocy, pogorszeniu, lub nad czym trudno zapanować,
np. pokusie.

Rogatek kontra listonosz

[white.falcon]

- Ciekawość Rogatka nie zna granic, - tonem zmęczonego bawoła stwierdził
pewnego dnia Mateusz, - Teraz mam przerąbane u wszystkich. Powinienem się
zamknąć z Rogatkiem i nie wychodzić na świat Boży, powinienem mieszkać na
bezludnej wyspie lub w dobrze strzeżonej piwnicy. W ostateczności uszłaby jakaś
piramida, ochraniana przez kapłanów starożytnego Egiptu, bo oni ponoć byli
najlepszymi i najbardziej sumiennymi nieprzekupnymi strażnikami, - widząc nasze
zdziwione spojrzenia uzupełnił wypowiedź Mateo.

Nie z grzeczności nie zaprzeczyłyśmy. Więcej, skłonne byłyśmy podzielić
przekonania Mateusza w tym względzie, choć może niekoniecznie w kwestii miejsca
odosobnienia dla kotka Mateusza. Coraz bardziej byłyśmy przekonane, że kotek ma
wyjątkowy dar sprawiania nietypowych kłopotów ludziom. Należy jednak przyznać,
że talent ten huncwot okazuje z niebywałym wdziękiem, w związku z czym
znielubić się go nie da.

- Póki kotek był mały, to jeszcze dawało się przetłumaczyć ludziom, że głupie
to-to, bawi się, dokazuje, - dalej wylewał swoje żale Mateo, - Teraz wygląda na
normalnego podrośniętego kotka, aczkolwiek z rogami, ale to szczegół.
Zachowania jednak swojego nie zmienił. Dalej jest taki sam i, jak
zaobserwowałem, rozwija swoje umiejętności.

- Nie wątpię, - stwierdziła sceptycznie Wańdzia, w końcu jakiś autorytet, bo
osoba poważna, ze zdaniem której należało się liczyć chociażby z racji stażu
pracy w naszej instytucji, - Musiałbyś pilnie udać się do weterynarza, gdyby
czegoś nie umyślił w ciągu tygodnia, by Ci umilić życie. Byłoby to co najmniej
podejrzane.

Ania i ja milczałyśmy, wiedząc, że zapewne Rogatek coś znów zmalował i za
chwilę dowiemy się o kolejnym jego przypadku losowym.

- Był u mnie listonosz z listem poleconym, - powiedział Mateo, odrywając się od
absorbujących go rozważań ogólnych na tematy Rogatkowe, - Jest to starszy
nobliwy Pan, którego znam tyle, ile mieszkam w swoim mieszkaniu. Zawsze jest
ciekaw, co u kogo słychać, co komu przydarzyło się, jak się mają sprawy. Lubi
też czas od czasu pogawędzić na temat ostatnich wydarzeń, czasem powymieniamy
poglądy na temat polityki. Jest sympatyczny, więc nawet było mi miło, że mogę
nareszcie oderwać się od prac zleconych i pogadać sobie. Poczęstowałem go
herbatą, - powiedział Mateo ze źle ukrywanym nagłym smutkiem. Taka zmiana
nastroju kojarzyła się nieodparcie z chmurami, za którymi schowało się
późnojesienne słoneczko, stwierdzając, że nie trzeba mamić ludzi płonną
obietnicą ciepła, skoro lato minęło i nie sugerowała nic dobrego.

Oczami duszy ujrzałam listonosza, który napił się herbaty, w przyrządzaniu
której przez niedopatrzenie Mateusza, brał chyba udział Rogatek. Nie chciało mi
się patrzeć na ten obraz duszy. Ania widocznie wyobraziła coś podobnego, albo
gorszego, bo lekko zbladła.

- I co? – zapytała z zaniepokojeniem.

- Nic, - odpowiedział Mateo, - Listonosz wypił herbatę, zjadł ciasteczko.
Rozmawialiśmy o ostatnich nowościach filmowych i ogólnie – o postrzeganiu
współczesnego świata. Jeżeli w kwestii nowych filmów zbytnio się nie różnimy w
poglądach, to pozwoliłem sobie jednak nie zgodzić się, że kiedyś ludzie byli
lepsi. Ludzie od zawsze są tacy sami, tylko my ich widzimy z różnych
perspektyw. Można ocenić kogoś pozytywnie za to samo, jak i negatywnie.
Natomiast Pan Marian upierał się przy swoich poglądach, twierdząc, że nastąpiło
ogólne zdziczenie obyczajów i zanik moralności. Wiecie, ja sądzę, zdziczenie od
zawsze było na tym samym poziomie, tylko świat nie był tak globalną wioską i
najzwyczajniej mniej informacji do nas docierało, natomiast kwestia moralności.
Hmmm – tu nie mam jeszcze sprecyzowanych poglądów, poza tym, że ewolucja
społeczeństwa w kierunku globalnej wioski zmienia też sprawy etyki i zachowań
ludzkich. Pewne formy zanikają, gdyż są nieprzydatne, pewne nowe powstają.

- Mateusz, dyskusje na tematy etyczne możemy prowadzić kiedy indziej, -
poprosiłam, wiedząc, że akurat ten temat jest ulubionym przedmiotem rozważań
Mateusza i dyskutować może całymi godzinami, choć niekoniecznie jakieś
konstruktywne wnioski z tego wynikną, - Podyskutowałeś z listonoszem i co było
dalej? I co z tą herbatą?

- Przecież Ty pijesz kawę, - zdziwił się Mateusz, - Jak babcię kocham, nie
prosiłaś o zrobienie Ci herbaty.

- Co było w herbacie Twojego listonosza? - zadałam bardziej precyzyjne pytanie.

- Herbata, wrzątek, cukier, - wyliczył Mateusz, - Aaaa, masz na myśli, czy
Rogatek nie ingerował w herbatę? Zapewniam Cię, że nie. Ale, ale. Tak sobie
pogadaliśmy i listonosz poszedł sobie z torbą dalej. Akurat miał do roznoszenia
renty i emerytury, więc chwalił sobie krótki odpoczynek u mnie od biegania po
domach. Jednak minęło pół godziny i wrócił. A tak mi czegoś brakowało w
mieszkaniu po jego wyjściu, takie miałem dziwne uczucie, że czegoś nie ma.
Wiecie, w trakcie naszego popijania popołudniowej herbatki Rogatek wszedł do
torby listonosza i chyba przysnął w niej, więc nie poczuł, że jest przenoszony.
Później obudził się i chyba w akcie desperacji rozdydolił pakiet z emeryturami,
czy rentami, czy czymś takim. We wszelkim wypadku – pakiet z paczkami pieniędzy
w banderolach. Mało, że listonosz natknął się na łepetynę Rogatka, gdy
wymacywał pakunek z pieniędzmi będąc w mieszkaniu u jakichś emerytów, to
jeszcze pakunek i pieniądze zostały uszkodzone - podziurkowane pazurkami
i obślinione. Szczęśliwie listonosz zna mnie i wie, że kocio jest mój, bo nikt
dookoła - jak mi powiedział: „nie ma takiego cudaka” - i mi go odniósł. Ja nie
chcę mieć problemów z Pocztą Polską, jeszcze mi brakuje, bym był podejrzany o
próbę podwędzenia jakichś pieniędzy! Jak niby mam udowodnić, że nie
wytresowałem kota do okradania listonoszy? – rzekł Mateusz, a smutna nutka,
pobrzmiewała w jego głosie.

Wbrew komizmowi całej sytuacji, zdawałyśmy sobie sprawę z jej powagi, choć w
głębi duszy uważałam, że skoro listonosz nie miał pretensji do Mateusza i całe
to zdarzenie uznał za zabawne, to nie należy spodziewać się żadnych przykrych
konsekwencji. Z drugiej strony: listonosz mógł sobie po-ludzku tak uznać, bo od
lat zna Mateusza i wie, że kto, jak kto, ale Mateusz nie jest zdolny do
perfidnego ograbiania kogokolwiek. Natomiast przełożeni listonosza, którym, tak
mi jakoś się wydawało, listonosz musiał streścić przebieg niecodziennego
zdarzenia, mogli być mniej życzliwi względem sytuacji i mogli nie mieć poczucia
humoru. Więcej, w obliczu mnożących się napadów na banki, osoby prywatne i
konwoje, przewożące pieniądze, mogli sądzić, że Mateusz wraz z kotem stanowią
zagrożenie. Konsekwencje takiej wątpliwej nobilitacji do bycia bandytą mogłyby
być kłopotliwe dla kolegi.

Tym bardziej byłyby przykre dla niego z tej racji, że Mateusz sam z siebie jest
jednostką ogromnie praworządną. Osobiście byłam świadkiem, gdy w deszczu i po
kałużach wrócił do sklepu, bo obliczył sobie, że ekspedientka przy wydawaniu mu
reszty pomyliła się na swoją niekorzyść. Nie o wiele – o złotówkę, ale tej
złotówki starczyło, by Mateo zdenerwował się niebotycznie, odsądził siebie od
czci i wiary i skazał się nieomal na banicję.

Wzięłyśmy więc czynny udział w uspokajaniu Mateusza, tłumacząc mu jak krowie na
miedzy, że w obślinianiu pakietu z pieniędzmi nie ma jego winy, gdyż nie może
być odpowiedzialny aż na tyle za pomysły, realizowane przez Rogatka.

- Ale zawsze mi można postawić zarzut braku nadzoru nad zwierzęciem, - upierał
się przy swoim Mateo, - Jeżeli dajmy na to świnia ucieknie z podwórka i wejdzie
w szkodę u sąsiada, to kto, jak myślicie, ponosi konsekwencje? Świnia, czy
rolnik – jej właściciel?

- Nie porównuj kota do świni, - z niesmakiem stwierdziła Wańdzia, - Pomyśl
rozsądnie, jaką szkodę zrobił kot. Obślinił trochę pakiet, poszarpał go, parę
dziurek zrobił w banknota

Rogatek kontra listonosz - c.d.n.

[white.falcon]

- Nie porównuj kota do świni, - z niesmakiem stwierdziła Wańdzia, - Pomyśl
rozsądnie, jaką szkodę zrobił kot. Obślinił trochę pakiet, poszarpał go, parę
dziurek zrobił w banknotach. Nawet gdyby ktoś chciał przyczepić się, to nie
bardzo może. Znikoma szkodliwość czynu wychodzi i nawet grzywny by za to Tobie
nie wlepili.

- Łatwo Ci tak mówić, jak to nie Twój kot, - zgryźliwie ripostował Mateo, -
Ponadto, w naszych czasach z kota mogą zrobić i świnię, jeżeli nie będę miał na
dobrego adwokata albo nie nagłośnię sprawy w mediach.

- Owszem, kot jest Twój, ale czy Ty, Mateo, nie przesadzasz w nadawaniu
większego znaczenia jego poczynaniom, niż trzeba? – wtrąciłam się ja, - Świat
się nie kręci dookoła Rogatka i, jak sądzę, przez jakiś czas pracownicy poczty
będą mieli niezłą uciechę ze słuchania historyjki o próbie kradzieży emerytur
przez kota, ale jak wszystko, tak i to zdarzenie – pójdzie w zapomnienie.

- A nie możecie jakoś bliżej czegoś się dowiedzieć u samego źródła, czyli u
Poczty? – zapytała Ania, - Póki co to poświęcamy czas na przekonywanie
Mateusza, że jest niewinny, a może wystarczy wykonanie paru telefonów i
przygotowanie się na ewentualne konsekwencje? Może przecież okazać się, że
rzeczywiście nie ma czym się denerwować.

Najprostsze rozwiązania, mało, że z reguły najskuteczniejsze i najbardziej
sensowne, niewiadomo dlaczego przychodzą do głowy jako ostatnie. Może to leży w
naturze człowieka, że woli najpierw wszystko skomplikować, zadręczyć siebie i
innych, by potem w ciągu pięciu minut wpaść na właściwe rozwiązanie. Należy też
przyznać, że istotną rolę może odgrywać strach. Człowiek nawyobraża sobie
konsekwencji, przerobi kilka fatalistycznych scenariuszy i stwierdza, że lepiej
nie robić nic, biernie czekając na skutki, które okazać się mogą gorsze, niż
gdyby od razu podjął właściwe czynności. Nie na darmo mówią, że strach ma
wielkie oczy i niewiele osób uświadamia sobie, że bać się trzeba mądrze i wiele
naszych strachów tak naprawdę są strachami na niby, do przeskoczenia, choć –
jeżeli im nie stawimy czoła – mogą nieźle dać w kość. Spojrzeliśmy wszyscy
naraz na aparat telefoniczny. W tym momencie podniesienie słuchawki i
wykręcenie numeru informacji telefonicznej Poczty Polskiej wydawało się być
czynnością niewyobrażalną, koszmarem rodem z najgorszych snów. No ale ktoś
musiał to zrobić. Zapewne każde z nas zadawało sobie egoistyczne
pytanie: „Dlaczego właśnie ja?” Mały strach o dużych okrągłych oczach
zagnieździł się w naszych duszach.

Nie wytrzymała Ania i trzy inne istoty ludzkie wewnętrznie odsapnęły. Ania, po
wybraniu numeru, utkwiła przerażony wzrok we mnie i rozpoczęła rozmowę.
- Dzień dobry, - odezwała się grzecznie, - Chciałabym uzyskać informację
w nietypowej sprawie, bardzo nietypowej, proszę Pana. Widzi Pan, odwiedził mnie
listonosz… Ach nie, proszę Pana, nic mi nie zabrał, wręcz przeciwnie… Nie, nie
zabrałam nic mu, nic u mnie nie zostawił nie mojego… Chociaż może inaczej, mój
kot, a tak szczerze, to wcale nie mój, tylko kolegi, bo – mam nadzieję, że Pan
zrozumie – że nie przydarzyło się to mi, tylko koledze… Odłożył słuchawkę, - ze
zdziwieniem stwierdziła Ania.

- Bo nie tak zaczęłaś rozmowę, - porzuciłam obgryzanie końcówki długopisu i
sama wybrałam numer, - Dzień dobry. Proszę Pana, chciałabym uzyskać informację
w następującej sprawie: mój kot wszedł do torby listonosza… Jak to gdzie to
miało miejsce? U mnie w domu. Potem listonosz wyszedł wraz z kotem w torbie…
Ależ odzyskałam kota – listonosz mi go odniósł, ale sprawa dotyczy czegoś
innego. Mianowicie ten listonosz roznosił renty i kot mu uszkodził paczkę
pieniędzy… Nie, nie obsikał, tylko opluł… Nie robię sobie żartów, proszę Pana…
Też odłożył słuchawkę, - popatrzyłam na kolegów chyba z niemniejszym
zdziwieniem w oczach, niż Anka, - Czy coś powiedziałam nie tak? Ten Pan
powiedział mi, bym nie zawracała mu głowy bzdurami.

Wańdzia sama wybrała numer, zanotowany przez Anię na skrawku gazety: - Dzień
dobry, proszę Pana, czy będę ponosić jakieś konsekwencje, jeżeli przypadkiem
uszkodziłam listonoszowi pakiet z pieniędzmi?... Nie szarpałam się z nim,
skądże!... Mój domowy kot to zrobił – wszedł mu do torby i obślinił pakunek… Ja
rozumiem, że Pan uznaje to za żart, ale to prawda! Nikt z Pana nie robi idioty!
Może mi Pan odpowiedzieć, czy nie?!… Ze mną tez nie chciał rozmawiać, -
podsumowała dyskusję wzburzona Wańdzia.

- No to nie pozostaje nam nic innego, jak uwierzyć, że nic się nie stanie
i Mateo za nic odpowiadać nie będzie, - podrapałam się za uchem ja, - swoją
drogą, gdyby wydarzenie zostało uznane za poważne, to ten Pan potraktowałby je
inaczej. Wiecie, ja myślę, że listonosz nikogo nie powiadomi, bo posądzą go o
zmyślanie lub chęć ograbienia emerytów w przyszłości i budowanie sobie w ten
sposób alibi, - dodałam.

Definitywnie straciłyśmy ochotę na zadawanie kretyńskich pytań pracownikom
Poczty Polskiej. Mateo też nie przejawiał chęci wydzwaniania gdziekolwiek i
dopytywanie się, czy ma oczekiwać na pozew sądowy za rozdydolenie przez kota
pakietu, zawierającego pieniądze, bo widząc, że zostałyśmy potraktowane
niepoważnie, uznał, że nic mu jednak nie grozi. Nie miałyśmy wyjścia i
odetchnęłyśmy, choć ziarenko niepokoju przez jakiś czas jeszcze obijało się nam
po obrzeżach umysłu. Perspektywa przebywania Mateo i Rogatka w jakimś areszcie
i donoszenia im paczek bardzo nam się nie podobała. Znając bowiem pomysłowość
Rogatka, mógłby sprowadzić na manowce, i to licho wie, jakie, każdą porządną
instytucję, łącznie z jakimś aresztem i jego klientami. Wolałyśmy mieć pewność,
że takie coś nie nastąpi.

Jak Rogatek pomógł

[white.falcon]

Mateusz przyszedł do pracy z „kocim koszykiem”. A miał po ostatnich
wydarzeniach, związanych z praniem Rogatka, surowo zabronione przynoszenie do
pracy kogokolwiek podobnego do kota lub nawet niepodobnego, ale mogącego być
źródłem nieprzewidywalnych kłopotów dezorganizujących prace biura. Otrzymał
wyraźny zakaz wnoszenia jakichkolwiek zwierząt, ptaków, gadów lub kogokolwiek
żywego. Nie próbował uściślić, czy na przykład zakaz także dotyczy ludzi,
którzy czasem nas odwiedzali bez związku z pracą. Naczelnik wyraził się jasno i
dobitnie: - Panie Mateuszu, ja rozumiem wszystko i to, co się przydarza Panu,
rzeczywiście jest śmieszne. Ale ostatnio Dyrektor stwierdził, że zdziwiło go,
gdy podczas ostatniej wizyty (nastąpiła ona szczęśliwie już po upraniu Rogatka
i starannym uprzątnięciu „śladów przestępstwa”, choć tego samego dnia) wszędzie
śmierdziało jak w miejskim szalecie i to wyjątkowo zaniedbanym. Zwaliłem to na
petentów, ale nie wiem, czy uwierzył. Ja Pana błagam, żadnych kotów do prania!
Żadnych płazów, gadów, ssaków i ptaków! I Pan w ogóle jest pewien, że to jest
kot?

- A kto? - zdziwił się Mateusz, solennie obiecując, że żadnych prań kotów
więcej nie będzie i że w ogóle nie zamierza sprawiać jakichkolwiek kłopotów.
Wyglądał przy tym tak, że postronny obserwator gotów byłby uwierzyć, że to
wykroczenie rzeczywiście było czymś wyjątkowym. My niestety w to uwierzyć nie
mogłyśmy, choć świadomość tego starałyśmy się odsunąć, uważając, że mamy czas
jeżeli nie na przyzwyczajenie naczelnika do dziwnych wydarzeń, to przynajmniej
na poczynienie jakichś bliżej nieokreślonych wewnętrznych przygotowań do
zażegnywania trudnych do przewidzenia skutków czynów Rogatka.

A teraz Mateo pojawił się z koszykiem. Zgodnie stwierdziłyśmy, że jest mocno
niedobrze, tym bardziej, że w koszyku coś się szamotało. Jednak niewiadomo
czemu byłyśmy pewne, że nie jest to Rogatek, chociaż ten „ktoś” niewątpliwie w
jakiś tajemniczy sposób ma coś wspólnego z rogatym utrapieniem.

Mateusz umieścił koszyk na biurku, zrobił parę kroków do tyłu, badawczo mu się
przyjrzał, pokręcił z niesmakiem głową i zamaskował go gazetami. Następnie
rozejrzał się dookoła i sięgnął po wazon z suchymi chwaścikami, ozdabiający
dotąd komputer. Misterna konstrukcja z wszystkiego, co było pod ręką widocznie
usatysfakcjonowała jej twórcę, który uznał, że koszyk jest niewidoczny i udał
się w nieznanym kierunku opuszczając pokój. Koszyk przyciągał wzrok każdej
wchodzącej do pokoju osoby bardziej, niż gdyby Mateo go nie maskował. Na
wszelki wypadek nie dotykaliśmy koszyka. Niewiadomo, kto tam mógł siedzieć.
Chociaż ciekawe byłyśmy niezmiernie. Nabyta ostrożność kazała nam jednak nie
ruszać kosza, gdyż znając litościwość Mateusza i pomysłowość Rogatka, mógł tam
siedzieć nawet diabeł tasmański.

Najchętniej byśmy wszystkie razem i każda oddzielnie zaświadczyły, że żadnego
koszyka na biurku Mateusza nie ma, że w ogóle nie mamy pojęcia, czym jest koci
koszyk, że w życiu żadnego koszyka nie widziałyśmy. Zdecydowane byłyśmy
zaniewidzieć i wcale, a wcale nie musiałyśmy naradzać się, co robić dalej z tym
przykrym fantem. Wańdzia otworzyła największy segregator z dokumentami,
potrzebny jej w tej chwili jak dziura w moście, oparła go o lampkę i w ten
nieskomplikowany sposób odgrodziła się od biurka Mateusza i widoku koszyka.

Anka odwróciła się gwałtownie na fotelu tyłem do biurka Mateusza, a przodem do
komputera, sięgnęła po listy interwencyjne i pogrążyła się w odpisywaniu na
skargi. Mogła zaświadczyć, a każdy by uwierzył, że z tyłu głowy oczu nie
posiada.

Ja nie miałam takiego pola manewru, więc zgarnęłam kajet z wpisanymi nazwiskami
interesantów, umówionymi na dzisiejszy dzień i opuściłam niebezpieczne
pomieszczenie, udając się na recepcję. Zawsze mogłam oświadczyć, że mnie nie
było przy jakichś wydarzeniach. Jednak wrodzona ciekawość pchnęła mnie z
recepcji z powrotem do jaskini wydarzeń. Zupełnie czym innym jest widzieć, co
się dzieje, niż potem słuchać opowieści i pluć sobie w nos, że nie widziało się
czegoś. „Raz kozie śmierć,” – pomyślałam i z determinacją wkroczyłam do pokoju.
Zaabsorbowana wewnętrznym przygotowaniem na przeżycie jakiegoś szoku,
zapomniałam, że otworzyłyśmy okno, by dobrze wywietrzyć pokój. Łupnięcie
drzwiami może i nie było potężne, ale dziewczyny podskoczyły, ale nie
skomentowały mojego wyczynu nijak – tylko spiorunowały mnie wzrokiem.
Przekradłam się za swoje biurko i odgrodziłam się od koszyka gazetą – nic mi
innego nie wpadło do ręki, więcej – byłabym chyba zdolna stanąć na głowie, niż
wziąć na siebie odpowiedzialność za świadomą tolerancję bytności koszyka.

- Ja tego nie ruszę za żadne skarby świata, nawet gdyby mi dopłacili, to nie
ruszę, - z naciskiem zaznaczyła Ania, choć nikt jej nie zachęcał do zbliżania
się do niebezpiecznego przedmiotu.

- A ja tego w ogóle nie widzę, - powiedziała Wańdzia, - Zarobiona jestem, mam
terminy, muszę przygotować dokumenty na naradę. Nie widzę i nic mnie to nie
obchodzi. To nie moje biurko, - oznajmiła w przestrzeń. Przestrzeń nie kwapiła
się z odpowiedzią, więc Wańdzia, czując się usprawiedliwiona, zajęła się w
spokoju statystyką.

Po nieudanej próbie nawiązania rzeczowego kontaktu z przestrzenią przez
Wańdzię, postanowiłam nie podejmować podobnej czynności z gatunku skazanych na
niepowodzenie i wróciłam do swoich zajęć. Spokój, który zapanował, nie trwał
długo.

- Odbieram nadgodziny, - powiedział Mateo, wpadając jak burza do pokoju i już
chciał wymknąć się, unosząc tajemniczy koszyk.

Drogę zastąpiła mu Wańdzia: - Możesz sobie je odbierać, ale dopiero jak
opowiesz, coście z Rogatkiem znów wymodziliście. I co oznacza to coś, co
przyniosłeś.

- Ja - nie, nie wymodziłem, - ugodowo powiedział Mateo i wyraźnie okazując
respekt wobec starszej stażem koleżanki, przysiadł na biurku i piastując w
objęciach kosz powiedział: - To Rogatek. On jest dobrym kotkiem, ale czasem mu
niektóre pomysły szwankują.

Co do takowej oceny Rogatka nie wyraziłyśmy żadnych wątpliwości, chyba że
należałoby uznać, iż dotychczasowe poczynania miały służyć zapewnieniu rozrywki
Mateo i otoczeniu.

- No to mów, - powiedziała Ania.

Wewnętrznie nastawiłyśmy się na coś bardzo dziwnego. Mateo widocznie zauważył
odźwierciedlenie niepokoju na naszych twarzach i uspokajająco pomachał ręką: -
Nie to, co myślicie. Teoretycznie powinienem zabronić Rogatkowi tych spacerów
po okolicy, ale nie mogę go przeistoczyć w kota wyłącznie domowego. Parę dni
temu stwierdziłem, że Rogatek i Dunia zbyt dużo jedzą. Nigdy nie zdarzyło im
się „wymieść” z miseczek wszystkiego, łącznie z suchą karmą. Zawsze do mojego
powrotu z pracy coś tam zostawało w karmidełkach. A od kilku dni - nic.

Najpierw myślałem, że koty cierpią na efekt gromadzenia tłuszczyku na zimę, ale
nie przybierały na wadze i już. Stwierdziłem, że musi w tym być coś innego. No
i jest. Dzisiaj przypadkiem dowiedziałem się, że mam dodatkowego lokatora.

- Kogo? - spytałyśmy nieomalże chórem.

- A - o - popatrzcie, - powiedział Mateo, i wyjął z koszyka straszliwie
zaniedbanego i chudego szarego kotka. Kotek płaczliwie zaprotestował przeciwko
wyjmowaniu go z cieplutkiego i przytulnego koszyka. Wyglądał bardzo
nieszczęśliwie z rozczochranymi kosmykami sierści, mającymi zapewne imitować
bujne owłosienie i skwaszonym wyrazem mordki. Pierwszym naszym odruchem, który
szczęśliwie opanowałyśmy, był odruch poszukania jakiejś ściółki, by nie
nabrudził nam z tego swojego nieszczęścia w pokoju.

- Same widzicie, jaki jest. Rogatek go przyprowadził i, widocznie po przygodzie
z jaszczurką, stwierdził, że kolega, któremu chce pomóc, powinien się chować
przede mną. Nie przyszło mu do głowy, że chorego kociaka bym nie wyrzucił.
Wiecie, gdzie kazał mu chować s

Jak Rogatek pomógł - c.d.n.

[white.falcon]

- Same widzicie, jaki jest. Rogatek go przyprowadził i, widocznie po przygodzie
z jaszczurką, stwierdził, że kolega, któremu chce pomóc, powinien się chować
przede mną. Nie przyszło mu do głowy, że chorego kociaka bym nie wyrzucił.
Wiecie, gdzie kazał mu chować się przede mną? Pod wanną.

A ja cały czas zastanawiałem się przez tych kilka dni, co mi chce Dunia
powiedzieć, bo ciągle upierała się przy tym, bym poszedł za nią do łazienki.
Widocznie miała od razu inne zdanie, niż Rogatek. Dziś odkryłem tego dzikiego
lokatora, bo wyszedł skorzystać z kuwetki i przyłapałem go na tym. Wybieram się
do weterynarza - przecież nie pozwolę, by rozchorował się na dobre.

Ulga, z którą odetchnęłyśmy, nie miała sobie równych. No może przypominała w
czymś odetchnięcie XIX-wiecznej matrony, której udało się wydać dobrze zamąż
wszystkie pięć córek. Jeszcze spokojniej odetchnęłyśmy po tym, gdy Mateo
zapakował kotka do koszyka i opuścił nasze towarzystwo.

- Wiecie, dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego, że byłam potężnie
przerażona, - odsapnęła Wańdzia. Odczuwałyśmy to samo, choć nie kwapiłyśmy się
z wyrażaniem swoich odczuć w słowach. Wolałyśmy pomilczeć.

Dziki lokator o kwaśnym wyrazie pyszczka mieszkał u Mateusza, a może raczej u
Rogatka, kilkanaście dni, aż nie wydobrzał. Słusznie Mateo stwierdził, że
Lemonka – tak go nazwał – należało pilnie zanieść do lecznicy, bo jeszcze
trochę, a pozarażałby jakimś świństwem Dunię i Rogatka. Jednak Lemonek nie
zdradzał chęci pozostania w domu Mateusza na stałe, gdyż był widocznie zbyt
przywiązany do wolnego świata tajemniczych śmietników, wysokich dachów,
niebezpiecznych ogrodzeń, by zamienić je na spokojny uregulowany żywot
kanapowca. Gdy już rzeczywiście poczuł się lepiej, zaczął wychodzić na spacery
i kiedyś już nie wrócił na nocleg. Nie znikł zupełnie z życiorysu Rogatka i
Mateo. Z wieści, które do nas docierają, wiemy, że czasem ich odwiedza, woli
jednak wolne życie dzikiego kota, niezależnego od ludzi. Sądzimy, że jednak
odczuwa wdzięczność wobec Mateo, bo daje się mu pogłaskać. Każdy ma wolny wybór
i nie do nas należy ocena tych wyborów. Lemonek wybrał takie, a Rogatek – inne
życie.

Cukierkowe gafy

[white.falcon]

Mateo znów chodził od kilku dni niezadowolony z otoczenia i życia, co wyrażało
się w niechętnym stosunku wobec wszystkiego i wszystkich: wyrażał swoje opinie
wtedy, gdy było trzeba i gdy było to niewskazane, drażniło go dosłownie
wszystko - nowy sweterek Wańdzi, który uznał za krzykliwy, choć jeszcze nie
zdarzyło mi się słyszeć, by ktoś coś podobnego powiedział o kolorze beżowym,
petenci, których uznał za niewydarzonych pretensjonalnych idiotów, nie
umiejących podpisać się w odpowiednich rubryczkach, własnoręcznie zrobione
kanapki, które po dokładnym obejrzeniu przez Mateo okazywały się być według
niego produktem ubocznym przedsiębiorstwa produkującego co najwyżej odpady
żywnościowe, źródłem salmonelli i innych zagrażających zdrowiu bakterii, choć
były robione przy nas z produktów świeżo nabytych w sklepie. Był nie do życia.
Wszelkie dociekania powodów tego, a nie innego zachowania spełzały na niczym.
Więcej – zostałyśmy uznane za osoby nieżyczliwe, czyhające jedynie na
jakiekolwiek potknięcie Mateusza i skłonne do pogrzebania go żywcem.

Najpierw zastanawiałyśmy się, potem delikatnie dociekałyśmy, narażając się na
kąśliwe uwagi i złośliwe przycinki z jego strony, w kolejności - wkurzałyśmy
się, ale efekty to dawało praktycznie żadne, jeżeli nie liczyć otrzymywanej
przez nas porcji złośliwości i uszczypliwości. W najlepszych przypadkach
Mateusz milczał jak głaz, lub zbywał nas niewiele mówiącym
twierdzeniem: „Dziewczyny, lubię Was, ale odczepcie się, zejdźcie z mojego
tematu, dajcie mi święty spokój...”. Było to o tyle zagadkowe, że Mateusz nigdy
nie zaliczał się do „nieużytków społecznych”.

Pytanie pod tytułem „Jak wytrzymać ze znerwicowanym kolegą” nękało nas mocno i
usilnie. Już zaczęłyśmy zastanawiać się nad sensownością odszukania w księgarni
poradnika, poświęconego temu tematowi i nauczenia się paru sztuczek, zalecanych
przez autorów takiego dzieła. Jednak w porę przypomniałam sobie o tym, czym
zakończyło się doświadczenie Ani z poradnikiem niechybnie należącym do
kategorii tego rodzaju wytworów książkowych.

Pewnego słonecznego dnia bowiem Ania oświadczyła nam, że postanowiła
uszczęśliwić męża, aktualnie przebywającego w dłuższej delegacji służbowej.
Mianowicie postanowiła pomalować jeden z pokoi ich mieszkania na oryginalny i
nowoczesny sposób.

Popatrzyłam na rozradowaną Anię krytycznie i podchwytliwie spytałam: - A wiesz,
od której strony trzyma się pędzel do malowania, czy wałek?

- Nie wiem, ale nauczę się, - Ania nie dała się podpuścić i wyciągnęła
eleganckie książkowe wydanie z serii „Zrób to sam”, natrętnie reklamowane na
bilboardach, w prasie i innych mediach, - Popatrzcie, tu jest opisane wszystko
krok po kroku. Nawet samemu można wyliczyć, ile i jakiej farby potrzeba, jakie
szczoteczki i te – tego – aha, szablony chyba.

Wańdzia zainteresowała się niecodziennym problemem: - A co – szlaczek chcesz
namalować, czy dać inny kolor? Odradzam kolory zbyt odważne, przecież macie
standardowe meble, a różne nowoczesne łączenie kolorów, na przykład
pomarańczowego z czerwonym będzie gryźć się z ich jasnym kolorem.
Ania pokręciła przecząco głową: - Moja droga, ja jeszcze w księgarni
przeczytałam rozdział o przecieranych ścianach. Popatrzcie, tu są nawet obrazki
i rysunki, jak można korzystając z tej techniki stworzyć przytulny nastrój
w zwykłym mieszkaniu.

- Kiedy zamierzasz przecierać te swoje ściany? – byłam ciekawa praktycznie, bo
przeczucie mi mówiło, że na przecieraniu rzecz się nie skończy.

- Jutro, no może zacznę jeszcze dzisiaj, - radośnie stwierdziła Ania, - Potem w
ciągu tygodnia wszystko ładnie wyschnie, powieszę obrazki i zrobię
niespodziankę.

- Ciekawe, - Wańdzia była pod wrażeniem lektury o przecieranych ścianach, -
Wiesz, Anka, jeżeli Ci wyjdzie to ładnie, to pożyczę książkę od Ciebie i sama
spróbuję coś z niej zastosować. Podobają mi się te malowane ręcznie wzorki na
kafelkach. Może kuchnię sobie odmienię.

- Ty się lepiej nie rozmarzaj i nie nastawiaj na odmiany w kuchni, - półgębkiem
odezwałam się do Wańdzi, - Postaraj się nic nie planować na jutro.

- Niedowiarek z Ciebie, - Anka jednak usłyszała moją wypowiedź
i lekceważąco machnęła ręką, - Jeszcze mi zazdrościć będziesz.

Niestety, z zazdroszczenia nazajutrz wyszły nici, bo wspólnie z Wańdzią
ratowałyśmy Anię przed - w jej mniemaniu - upokorzeniem i tragedią życiową,
przemalowując buro-rude przecierane ściany na tradycyjny kolor biały.

- Próbowałam poprawiać, gdy mi nie wyszło, ale od tego poprawiania robiło się
coraz gorzej i gorzej, - chlipnęła Ania po zakończeniu robót malarskich, -
Najpierw mi podobało się to mazanie kulami z papieru po ścianach, ale gdy
przyjrzałam się temu, co zrobiłam z pokoju, stwierdziłam, że jest mocno nie tak
i chciałam poprawiać, ale wychodziło gorzej i gorzej.

Widziałyśmy, jak wyszło to gorzej – pokój, do którego wprowadziła nas chlipiąca
Ania prezentował się więcej, niż ponuro. Można było od biedy uznać, że Ania
litościwie udostępniła pokój do malowania pracy dyplomowej jakiemuś studentowi
ASP, pragnacemu udowodnić odbiorcom, iż świat jest chaosem, a chaos ten
powoduje depresję i inne choroby o podłożu psychicznym. Bure plamy mieszały się
z plamami w kolorze fiołkowym, w niektórych miejscach burych paćków było jakby
więcej, a w niektórych miejscach przeważał fiolet. Wrażenie istotnie było
piorunujące, ale daleko nie pozytywne. Ja tam nie chciałabym nawet za dopłatą
dłużej niż chwila przebywać w tak mrocznym wnętrzu, które kojarzyło mi się z
rytuałami czarnego voo-doo, czy czymś równie ponurym i krwawym. Doświadczenia w
przemalowywaniu dziwnie pomazanych ścian na tradycyjny kolor starczyło nam na
tyle, byśmy zmądrzały i zaprzestały bezrozumnego stosowania porad z książek,
sugerujących, że niefachowiec wszystko potrafi. Więcej, nabyłyśmy pewnej
nieufności wobec poradników, więc kupno poradnika, w którym doradzono by nam,
jak rozwiązać problem z nieużytym kolegą, odpadło w przedbiegach.

Nie mając lepszego pomysłu postanowiłyśmy solidarnie czekać. Tym razem
zwyciężył zdrowy rozsądek i doczekałyśmy się...

- Popatrzcie, - powiedział Mateusz pewnego pięknego poranka, - Tylko
popatrzcie. Zrujnowano mi życie, zepsuto na amen. Ubogi jestem, a zubożałem
jeszcze bardziej.

- Tak gwoli prawdy, to Ty nam rujnujesz życie, zachowując się jak nieużyty
osioł, - stwierdziła zniesmaczona Ania, - Co zaś dotyczy Twojego ubóstwa, to
chyba cierpisz z powodu ubóstwa umysłowego, pozwalającego na dręczenie nas w
taki wymyślny sposób. Mimo jej nieprzychylnego komentarza z ciekawością
czekałyśmy na ciąg dalszy. Nie od dziś bowiem wiemy, że jeżeli Mateusz zaczyna
mówić, to mówi, a nie poprzestaje na obrażaniu się i milczeniu.

Mateusz położył na biurku piękną piekielnie drogą bombonierę cukierków. -
Przepraszam Was, ale ten problem mnie dręczy od kilku dni, - powiedział.
Wańdzia podejrzliwym okiem zerknęła na pudełko. Ani ja, ani Ania także nie
kwapiłyśmy się ze zbliżeniem się do tego czegoś, gdyż świeżo w pamięci nam
pozostawały „skarby” Rogatka, skrzętnie ukrywane w brzuchu świni. Nie
łudziłyśmy się, że Mateo postanowił nam wynagrodzić swoje zachowanie
z ostatnich dni.

- Dziewczyny, zobaczcie, - poprosił Mateusz, - Ja nie mam już sił i wyobraźni
mi braknie.

- Rogatek, - powiedziałam ja. Hasło zadziałało. Rzuciłyśmy się na pudełko we
trójkę. Otworzyłyśmy i zamarłyśmy na moment. Pudełko prezentowało dość ciekawy
obraz: zawierało normalne apetyczne cukierki czekoladowe, niejako w całości,
jeżeli nie liczyć oznakowania ich wyraźnymi śladami małych ząbków.

Mateusz westchnął: - Mama miała urodziny i ja kupiłem te cukierki na straganie.
Nie miały fabrycznej foliowej obwoluty, ale cierpiałem na pewne braki finansowe
po remonci

Cukierkowe gafy - c.d.n.

[white.falcon]

Mateusz westchnął: - Mama miała urodziny i ja kupiłem te cukierki na straganie.
Nie miały fabrycznej foliowej obwoluty, ale cierpiałem na pewne braki finansowe
po remoncie, więc nie stać mnie było na inne, a Mama te akurat uwielbia.
Kupiłem, przyniosłem do domu. Nawet nie leżały na stole zbyt długo – tylko
tyle, ile normalnemu człowiekowi zajmuje kąpiel, ubranie się w strój wyjściowy,
zapakowanie ich zgrabnie w papier na prezenty.

- Jak widzę, Rogatkowi to wystarczyło, - stwierdziłam z przekąsem, - Może mi
powiesz, po co otwierałeś bombonierkę?

- Tylko chciałem sprawdzić, czy nie sprzedano mi cegły, - kajał się Mateo, -
Słyszałem o takich przypadkach.

- Cegły sprzedawali zamiast cukierków? – zdumiała się Anka, - Przecież waga by
się nie zgadzała. Cukierki ważą mniej niż cegła, no i komu by się chciało robić
taki szwindel dla paru groszy. Przecież ktoś mógł od razu otworzyć bombonierkę
i chcieć zjeść cukierka!

- Ja słyszałam o czyms podobnym – o sprzedaży cegieł zamiast odtwarzaczy
video, - powiedziała Wańdzia, - Ale to działo się chyba w Rosji i odbywało się
zupełnie inaczej. Chyba Ty, Mateo, zbyt dużo czytujesz kryminałów, skoro
sądzisz, że na ulicznym straganie ktoś mógł zrobić taki szwindel z cukierkami.
Ja bym jeszcze uwierzyła, gdyby sprzedano Ci przeterminowane czekoladki.

- Mniejsza o to, - przerwałam znęcanie się nad Mateuszem, - Kiedy odkryłeś, że
Rogatek partycypował w ostatecznej wersji kształtu prezentu?

- Wtedy, gdy Mama otworzyła pudełko, - smętnie odparł Mateo, - Szczęśliwie dla
mnie zjawiłem się razem z Wujostwem i prezentów było więcej, więc Mama nie
spojrzała na czekoladki, tylko uchyliła wieczko, a potem zajęła się kwiatkami,
które wstawiała do wazonu. Szczęśliwie zauważyłem ubytki i po zakończeniu
przyjęcia zabrałem czekoladki ze sobą.

- Hiiii – ukradłeś własny prezent, - chichotała Ania, - Ciekawa jestem, jak
zareagowała twoja Mama?

- Najpierw nie zauważyła, a potem jej powiedziałem, że przypadkiem zabrałem ze
sobą pudełko, - sprostował chichoty Mateusz, - Przez pomyłkę. Ona wie, że
jestem bardzo roztargniony i mogłem to zrobić.

- Wiesz, co, - Wańdzię coraz bardziej bawiło opowiadanie, - Gdyby ktoś próbował
mi wmówić, że przez roztargnienie zabrał prawie półmetrowe pudło, nie
uwierzyłabym za nic w świecie i prawdopodobnie straciłabym zaufanie do tej
osoby.

- Mama też na początku nie uwierzyła, ale ją przekonałem i obiecałem odnieść
czekoladki, - posmutniał Mateusz, - Nie te – poznaczone przez Rogatka, tylko
chcę kupić inne pudło.

- Więcej nic nie mów, - domyślnie powiedziała Ania, - Ile te czekoladki
kosztują w normalnym sklepie i ile Ci pożyczyć?

- A możecie? - z nadzieją w głosie zapytał Mateusz.

Pożyczyłyśmy. Trzeba jakoś ratować kolegę, choć wyżebrałyśmy od niego solenne
przyrzeczenie, że nie będzie sprawdzał, czy w fabrycznie zapakowanym pudełku
przypadkiem nie ma cegły.

Rogatek naraża się

[white.falcon]

Mateusz chyba w końcu odzwyczai nas od sypiania - jak Bóg przykazał - w nocy.
Takie wyrwanie z łagodnych marzeń sennych - to nic dobrego, szczególnie, gdy
dzwoni komórka i na ekraniku wyświetla się napis „Mateo”. Tak stwierdziłyśmy
wspólnie i tak sobie siedziałyśmy, nękane losami Rogatka, a pośrednio -
Mateusza. Ostatnie jego nocne telefony wyprowadziły nas z równowagi kompletnie.

Mało, że dzwonił z jakiejś knajpy, która chyba nie należała, sądząc z
wdzierających się odgłosów otoczenia, do restauracji, gdzie serwują łososia z
grilla i wykwintnie pytają o rocznik wybranego wina, to rozmowa nie miała
sensu, gdyż uporczywie przewijały się słowa: „Rogatek” i „co mam robić” i nic
poza tym. Mateo wkroczył w końcu „na pokoje” jakoś - z jednej strony dumny, a
z drugiej - jakiś przytłamszony. Usiadł, rzucił niedbale teczkę na stół i
wygłosił: - Wszędzie jest mafia.

Tąpnęło nami lekko. Znając praworządny charakter Mateusza, który umarłby ze
strachu, gdyby przejechałby się autobusem „na gapę” lub zrobił coś w tym stylu,
zamarłyśmy w oczekiwaniu na opowieść. Mateusz nie kwapił się z opowiadaniem.
Trochę poszperał w papierach i nagle spytał: - Drogo by mnie kosztowało, gdybym
nabył broń?

Wańdzia skamieniała. Dosłownie. Zamieniła się w słup soli, czy w pomnik "Matki-
Polki" - jak kto chce.
- Mateusz????!!! - wysyczała ze zgrozą.

Ja i Ania, jako to młodsze pokolenie, zamarłyśmy w totalnym bezruchu. A
Mateusz - nic. Nie zareagował nijak na Wańdzię. Przechylił się na krześle
i, co mu się nie zdarzało nigdy, położył nogi na biurko. Powiało zgrozą.
Ania nie wytrzymała. Wstała, wzięła zszywacz i walnęła nim przed nosem
Mateusza. - Po co Ci broń? Zwariowałeś? - zapytała tonem nie znoszącym
sprzeciwu.

Mateusz niejako się ocknął. - Rogatek, - powiedział jednak mało przytomnie.

- Co, Rogatek? - tym razem Ania wrzasnęła.

- Zadał się z mafią, - powiedział Mateusz i powiódł po nas wzrokiem,
wyrażającym coś takiego, że nie szło tego określić, ani nazwać w ludzkim
języku. Cisza wręcz zmaterializowała się w pokoju do momentu, póki ja nie
parsknęłam śmiechem. To, co widziałam przed chwilą, przypominało mi kiepski
kryminał z niewydarzonymi aktorami w rolach głównych. Ani Mateo nie pasował do
roli mafiosa, ani Wańdzia nie nadawała się do odgrywania roli matki rodu
mafijnego, ani tym bardziej wiotka blondynka – Ania – nie pasowała do bycia
femme fatale, niecnie wykorzystującą i porzucającą biednych narzeczonych.
Sceneria też była nie ta, bo skromne biuro nijak się miało do apartamentów Cosa
Nostry. Najgorsza wytwórnia filmowa nie przyznałaby się do takich aktorów i
nawet mając maksymalnie ograniczony budżet nie umieściłaby akcji filmu w takich
wnętrzach, jak nasze biuro. To mnie rozśmieszyło, dzięki czemu rozładowałam
atmosferę, choć sytuacja wcale nie była do śmiechu.

W międzyczasie skamieniała Wańdzia wróciła do postaci zwykłej Wańdzi. - Powiedz
normalnie, - poprosiła.

Mateusz westchnął i opowiedział: - Nie wiem, po co, nie wiem, jak, ale Rogatek
podczas swoich spacerów gdzieś się natknął na tak zwanego „Igora”. Tak go tu
nazywają - to znaczy u mnie na osiedlu. Podobno „trzęsie” Stadionem X-lecia i
cudzoziemcami tam handlującymi – wszyscy go się boją, należy do jakiejś ruskiej
mafii, jest szalenie niebezpieczny i złośliwy, a gdzieś na moim osiedlu
wynajmuje mieszkanie. Podobno nienawidzi zwierząt, a Rogatek mu się spodobał.
Ja na wewnętrznej stronie obróżki Rogatka wypisałem na wszelki wypadek numer
komórki, bo chcę mieć pewność, że gdyby coś, to ktoś mnie powiadomi. I
powiadomili... – Mateusz ponownie westchnął ciężko i zamilkł na dłuższą chwilę,
widocznie zastanawiając się nad słusznością swoich czynów.

- Zadzwonili do mnie z knajpy, proponując pieniądze za Rogatka, - kontynuował
po chwili, - Poszedłem tam, bo bałem się, że zrobią mu krzywdę. Mateusz
przerwał straszliwą opowieść, zdjął nogi z biurka i teraz wyglądał jak bardzo
nieszczęśliwy i przejęty Mateusz. Miałam wrażenie, że mało mu brakuje i zacznie
płakać. Jednak trzeba było dowiedzieć się więcej, więc udałam, że niedostrzegam
jego smutnej miny i spytałam się ostrożnie: - Chcieli okup?

Mateusz spojrzał na mnie i rzeczywiście zobaczyłam w kącikach oczu dwie duże
łzy: - Nie, - odparł cichutko, - Ja bym każde pieniądze zapłacił za Rogatka,
przecież wiesz. Oni chcą mi zapłacić za kota, tylko chcieli dowiedzieć się, ile
za niego chcę. Mówili, że to ma być uczciwa transakcja, bo zwierząt się nie
kradnie, tak, jak nie kradnie się obrączek. Podobno wtedy pecha przynoszą, -
Mateo wytarł oczy rękawem. Wyglądał z każdą chwilą coraz nieszczęśliwiej.
A my – my milczałyśmy. Nie było dwóch zdań – Mateo na pewno nie sprzedał kota,
ale coś z tą sprawą należało zrobić.

- Co było dalej, Mateo? – spytała najspokojniej jak umiała Wańdzia.

- Nie zgodziłem się najpierw, - prawie chlipnął Mateusz, - Powiedzieli, że dają
mi czas do namysłu do dzisiaj. Mam wieczorem przyjść do knajpy na rozmowę z
Igorem.

- To nie rozmawiałeś z Igorem? – zdziwiłam się, - Tylko z kim? Za wszelka cenę
starałam się ratować sytuację. Gdyby Mateusz rozkleił się, to prawdopodobnie
nie tylko nic byśmy się nie dowiedziały, ale jeszcze sam Mateusz narobiłby
nieodwracalnych kłopotów, nabywając broń lub robiąc coś równie
nieodpowiedzialnego.

- Z jakimiś Grzegorzem i takim drugim, który milczał i patrzył na mnie tak,
jakbym mu całą rodzinę w łyżce wody utopił, - Mateusz powoli wracał do stanu
względnie normalnego, pozwalającego przynajmniej na prowadzenie sensownej
rozmowy.

- Jakim cudem mogłeś rozmawiać z kimś, kto na Ciebie tylko patrzył? – Anię
wyraźnie zainteresowała możliwość rozmowy z kimś, kto nic nie mówi. Nie była
niewrażliwa, tylko chciała poznać szczegóły.

- Mówił Grzegorz – od razu przy wejściu mnie zaczepił, - wyjaśnił Mateusz, -
Chyba wiedział, jak wyglądam. Potem usiedliśmy przy stoliku i ten drugi tylko
kiwał głową na wszystko, co powiedział Grzegorz. Dzisiaj w tej knajpie ma być
Igor i mam rozmawiać z nim, bo Grzegorz mi proponował pięćset złotych, a gdy
nie zgodziłem się, uznał, że bez konsultacji z Igorem on stawki nie podniesie.
Zamknęłam oczy, a po krótkiej chwili usłyszałam własny głos: - Mateusz, ja
pójdę z Tobą do knajpy.

- Ja też z Wami pójdę, - usłyszałam głos Wandzi.

- A co – myślicie, że ja nie pójdę? – z lekką obrazą w głosie odezwała się
Ania, - Mało, ubezpieczać nas będzie mój mąż. Nie dam się porwać tak, jak
Rogatek.

Jeżeli ktoś myśli, że nie bałam się, to myśli bardzo źle. Bała się każda
z nas – osobno i razem. Z Anią co kilkanaście minut wychodziłyśmy na papierosa,
rozważając kwestię zabrania ze sobą jakiegoś tłuczka, by w przypadku gdyby ktoś
próbował coś nam zrobić – zaprawić go tłuczkiem w łeb i uciekać. Z Rogatkiem
pod pachą oczywiście.

Po namyśle i kilku spalonych, a raczej zmarnowanych papierosach, doszłyśmy do
konstruktywnego wniosku, że lepiej nie zabierać ze sobą niczego, bo zapewne
bandyci mają pistolety i pałki, przy których nasz tłuczek wyglądałby co
najmniej śmiesznie. Rozsądnie uznałyśmy, że nie zabieramy ze sobą kart
bankowych, bo gdyby nas ograbiono i puszczono żywe, niepowetowaną stratą byłoby
utracenie marnych oszczędności, które wystarczyłyby na jedno posiedzenie
bandytów w jakiejś restauracji, a nam dawały złudne uczucie jako-takiej
pewności na tym pełnym przykrych niespodzianek świecie. Przed opuszczeniem
miejsca pracy Wańdzia ukryła się w łazience. Podejrzałam, że przed lustrem
ćwiczyła surowe miny, które jej jakoś nie wychodziły i bulgotała do siebie z
niesmakiem pod nosem wyszukane, aczkolwiek mocno niedzisiejsze inwektywy. Nie
odważyłam się rozczarować ją sprostowaniem, że określenie typu „

Rogatek naraża się - c.d.n.

[white.falcon]

Nie odważyłam się rozczarować ją sprostowaniem, że określenie typu „skurczybyk”
lub „hamidło” we współczesnym języku już nie są uważane za ciężką obrazę na
honorze. Każda z nas starała się odpowiednio nastawić się psychicznie, w czym
wydatnie przeszkadzało nam wykonywanie obowiązków służbowych.

- Co Wam jest, bo widzę, że z Wami coś się dzieje niedobrego? – delikatnie
zapytała się Pani Maria na korytarzu, - Przyniosłam Wam te papiery, na które
tak czekałyście, a Wy machacie ręką na mnie, jak na uciążliwą muchę.

- Jutro opowiem, - zapewniłam, - Jeżeli zobaczymy się jutro, czy kiedykolwiek
jeszcze, - dodałam w przypływie czarnowidztwa i, widząc zdumiony wzrok Pani
Marii, czym prędzej ukryłam się w sekretariacie.

Ostatnie pół godziny w pracy przesiedziałyśmy we własnym gronie, spoglądając na
siebie, co chwila sprawdzając zegarki i powoli zieleniejąc na twarzach. W
dzikim tempie przebyłyśmy drogę z pracy do drzwi knajpy, gdzie Mateo był
umówiony na spotkanie z Igorem. Miałyśmy wrażenie, że od szybkości pokonania
tej niewielkiej odległości zależą losy Mateusza i Rogatka, choć gdyby nas
zapytano o stan naszego ducha, żadna nie przyznałaby się do wewnętrznych obaw i
rozterek. Skądże – gotowe byłyśmy przyrzec na wszelkie skarby świata, że wcale,
a wcale nie boimy się bandziorów i kontakty z nimi dla nas to pestka.

Przed drzwiami knajpy nas zamurowało. Czułyśmy się bardzo nieswojo, tym
bardziej, że mąż Ani nie uwierzył nam, twierdząc, że nigdy nie słyszał
o porywaniu zwykłych dachowców, a tym bardziej – o tym, by bandyci proponowali
uczciwe zapłacenie za zwykłego kota. – Lepiej się przyznajcie, że chcecie
poplotkować we własnym gronie i nie wymyślajcie bajek o porwanych kotach, -
poprosił. Ania poczuła się bezsilna i oświadczyła, że popamięta te swoje słowa,
gdy przyjdzie czas rozpoznawania jej ciała w kostnicy. Mąż Ani tylko się uśmiał
i zasugerował, byśmy nie siedziały w knajpie zbyt długo i, o ile będziemy
wracać po dwudziestej pierwszej, wzięłyśmy taksówkę. Byliśmy we czwórkę – sami,
bez żadnego wsparcia, bez tłuczka, czy czegokolwiek podobnego pod ręką.

- Może nie stójmy jak barany, tylko wejdźmy do środka, - nieśmiało
zaproponowała Wańdzia, - Do spotkania z Igorem jeszcze zostaje godzina, więc
może napijemy się jakiejś kawy.

Weszliśmy zatem, o mały włos nie zlatując po śliskich kafelkowych schodach,
knajpka bowiem mieściła się w podziemiach osiedlowego sklepu spożywczego. Mała
kawiarenka, określona przez Mateusza gromkim mianem knajpy, nie przypominała w
niczym jaskini rozpusty, czy podrzędnego lokalu, ale wrażenie mogło być złudne,
bo w końcu nie wystrój się liczy, tylko kategoria ludzi, spotykających się w
danym miejscu. Półmrok panował, słabo tliły się światełka nad barem, wewnątrz
oprócz dwóch znudzonych kelnerek nie było nikogo.

- Na filmach widziałam, że trzeba siadać tak, by widzieć całą salę lub
przynajmniej wejście, - szepnęła Ania.

Wybraliśmy zatem stolik w rogu lokalu, sympatyczna kelnerka przyniosła
zamówione napoje, zapaliła świeczkę, tkwiącą w ozdobionym stroikiem świeczniku
na środku stolika. Zapłaciliśmy z góry i nie bardzo wiedzieliśmy, co robić.

- Może coś zjemy? – zaproponował Mateusz, który w chwilach stresu odczuwał
wzmożony głód.

- Coś Ty, - obruszyła się Ania, - Ja bym może setkę wypiła na odwagę, ale
przełknąć to nic bym nie przełknęła.

- Żadnych setek, - zadysponowała Wańdzia, - I żadnego jedzenia. Najedzone
osoby, postrzelone w brzuch, umierają w strasznych męczarniach, - pouczyła i,
widząc nasze spłoszone spojrzenia, dodała: - Co tak się patrzycie? W książce o
tym czytałam.

Opinia Wańdzi zmroziła w nas chęć do jakiejkolwiek konsumpcji. Każde z nas
intensywnie wpatrywało się w napoje przed nami, ale jakoś nie czuliśmy się na
siłach przełknięcia czegokolwiek. Miałam wrażenie, że w tej chwili moglibyśmy
pozować do obrazu mającego w koncepcji przedstawić współczesnych ludzi
utrapionych. Jak długo siedzielibyśmy w milczeniu, wpatrzeni w szklaneczki -
niewiadomo. Drgnęliśmy, gdy usłyszeliśmy cichutkie „miau”. Tego „miau” nie
można było pomylić z żadnym innym „miau” – to „miau” było głosem Rogatka.
Unieśliśmy głowy wszyscy naraz i jakiekolwiek rozważania na temat
niebezpieczeństw, które miały stać się naszym udziałem w najbliższej
przyszłości, wywietrzały nam z głów jak bąbelki noworocznego szampana.

Facet, piastujący na ręku Rogatka, nie wyglądał specjalnie groźnie. Żadne tam
złote łańcuchy, czy pistolet, wystający spod poły marynarki. Normalny facet,
jakich wielu mija się na ulicy: ubrany w garnitur, ogolony, z normalną męską
fryzurą. Ani na pierwszy, ani na drugi rzut oka nie wyglądał na groźnego
bezlitosnego bandytę. Z dziwnym rozbawieniem przyglądał się nam, głaszcząc po
łepetynie rogatą zgubę.

- Pan go tak nie głaszcze, - naburmuszyła się Anka, - On za tym nie przepada.
Nie lubi, gdy go głaszcze się po łebku.

- Skąd Pani wie? – zapytał się facet i zbliżył się do stolika. Poczuliśmy
delikatną nutkę dobrej wody po goleniu.

- Wiem i już, - buńczucznie stwierdziła Ania, - Nie od dziś znam Rogatka.

- A pozostałe Panie też go znają? – uśmiechnął się domyślnie rozmówca,
przysiadając się do naszego stolika.

- Znamy, - ponuro stwierdziła Wańdzia, podejrzliwie przyglądając się gościowi, -
To jest kot naszego kolegi i mu na nim bardzo zależy.

- Zdziwi się Pani, ale mi zwierzak też się podoba, - powiedział facet, skinął
ręką na kelnerkę i półgłosem zadysponował: „To, co zawsze”. Szklaneczka z
jakimś trunkiem pojawiła się jakby znikąd. – Państwo, jak widzę, jeszcze mają
napoje, choć może coś sobie życzycie dodatkowo? – zapytał gość grzecznie.

- Życzymy sobie kota, tego kota, - wyrwało się mi.

- Pani tak od razu chce rozmawiać o interesach, - lekko zdegustował się
rozmówca – Igor jestem, - nagle wstał, wyciągnął rękę i ucałował dłoń najpierw
oniemiałej Wańdzi, potem Anki, która bez protestu, raczej w odruchu, podała
swoją dłoń, a potem mi, - Pana Mateusza już znam jako właściciela kota, ale
przyznaję, że nie miałem dotąd przyjemności poznać go osobiście. Jak Panie mają
na imię? Łatwiej będzie nam rozmawiać, - nie przestawał uśmiechać się.
„Złotych zębów tez nie ma,” – dziwna myśl przemknęła mi przez głowę
i kopnęłam w goleń Ankę, która, widocznie nie mogąc otrząsnąć się z wrażenia,
już się przedstawiła. – „Jeszcze byś nazwisko powiedziała”, - syknęłam. Wańdzia
miała lepszą reakcję: - Maria jestem, - przemówiła, uśmiechając się tak, że
tylko skończony idiota mógłby uznać ten uśmiech za przyjemny i radosny. -
Bożena, - wydusiłam z siebie ja, widząc, że Igor wyczekująco zwrócił wzrok w
moją stronę.

- Panie chyba się mnie boją, a całkiem niesłusznie, - kontynuował kulawą
konwersację Igor, - Nie interesuje mnie, gdzie mieszkacie, jak – zrobił
szczególny nacisk na to słowo – się naprawdę nazywacie, co robicie. Nie
wchodzicie, że tak się wyrażę, w zakres moich zainteresowań. Przynajmniej do
momentu, aż nie będziecie Państwo chcieli zajmować się tym samym, czym zajmuję
się ja. A zapewne Państwo nie będą chcieli? – upewnił się pro forma Igor.

- Ja na pewno nie, a jak Wy? – spytałam się kolegów.

Dziewczyny pokręciły przecząco głowami, a Mateusz, dotąd wpatrujący się
hipnotycznym wzrokiem w kotka i nijak niereagujący na otoczenie,
z nieznanych powodów skinął głową. Zdumiony Igor zamarł, a Mateo, nie
poświęcając uwagi wrażeniu, które tąpnęło Igorem, dalej wpatrywał się w Rogatka.

- Mateo, czyś Ty oszalał? – wyrwało się zrównoważonej Wańdzi ze zgrozą.

- A? Co? O co chodzi? – przebudził się do życia Mateo, - Odda mi Pan kota? –
poprosił nagle Igora żało

Rogatek naraża się - c.d.n. 2

[white.falcon]

- A? Co? O co chodzi? – przebudził się do życia Mateo, - Odda mi Pan kota? –
poprosił nagle Igora żałośnie i popatrzył na naszego rozmówcę w najbardziej
smutny ze znanych nam Mateuszowych sposobów.

Igor chwilę przyglądał się Mateuszowi w dziwny sposób, a następnie zapytał się
Wańdzię, wydającą się być najbardziej rozsądną w tym towarzystwie: - Czy Pan
Mateusz dobrze się czuje?

- Nie widzi Pan? – nagle natchnęło mnie, - Pan myśli, że on cokolwiek słyszał z
tego, co Pan mówił? – dodałam z przekąsem, - Pan się myli, jeżeli tak myśli.
Dla niego w tej chwili istnieje tylko ten kot i wyłącznie ten kot. Miał Pan
kiedykolwiek przyjaciela? Takiego małego, całkowicie zależnego od Pana? Pewnie
nie. I na pewno Pana teraz bawi ten kotek z różkami, a jutro Pana przestanie
bawić, bo nasika Panu do ulubionego buta lub podrapie Panu teczkę za tysiąc
dolarów i Pan go wyrzuci. A dla Mateo nie liczą się żadne teczki tego świata i
żadne, nawet najdroższe buty. Dla niego jest ważny ten mały kot, jaki by nie
był i co by nie zrobił. Myśli Pan, że Mateo nie złości się na Rogatka, bo tak
kotu na imię – Rogatek – nie narzeka? Ale potrafi wydać wszystkie pieniądze, by
go w nocy w święto zawieźć do weterynarza, potrafi nim się opiekować. Rogatek
ma Mateusza, a Mateusz ma Rogatka, a Pan dla kaprysu chce Mateuszowi zabrać
przyjaciela! I jeszcze Pan proponuje pieniądze! – skończyła mi się chyba
inwencja twórcza i zamilkłam, dopiero teraz zastanawiając się, co będzie dalej.
Dziwnie się poczułam – nigdy nie posądzałam bowiem siebie o możliwość produkcji
patetycznych przemówień, nawet na akademiach „ku czci” wypadałam nijako, a tu
nagle popisałam się ukrytym talentem krasomówstwa.

Igor przeniósł lekko zdumiony wzrok teraz na moją skromną osobę: - Ładnie to
Pani ujęła, - pochwalił, - W jednym Pani się myli – miałem takiego małego
przyjaciela we wczesnym dzieciństwie. Był to Placuszek – kotek bez łapki. Taki
się urodził i już, był bardzo niezaradny i pamiętam, jak się nim opiekowałem
przez kilka lat. Potem przeniósł się do krainy wiecznych kocich łowów, gdzie na
pewno czuje się dobrze, o wiele lepiej, niż my wszyscy tu – razem wzięci. A
Waszego Rogatka zobaczyłem przypadkiem, gdy wysiadałem z samochodu. Nie
uciekał, choć był ostrożny, a ujął mnie tym, że zachowuje się niezbyt kocio,
wykazuje dużo zdrowego rozsądku i pomyślunku. Kto wie, może gdyby był
człowiekiem, to byłby genialny w jakiejś dziedzinie? Pierwotnie sądziłem, że
jest to zwykły bezpański kot, ale na obrożce znalazłem numer telefonu do Pana
Mateusza i wysłałem kogoś, by ustalił cenę kota. Byłem i nadal jestem
nastawiony na uczciwą transakcję i gdyby doszła ona do skutku, to zapewniam, że
kotek nie będzie miał u mnie źle, - dodał Igor.

Podejrzliwie zerknęłam na Igora: - Odda nam Pan kota?

Igor pogłaskał Rogatka, a Rogatek wyciągnął łapkę i pacnął Igora w nos. – Nie
lubię zabierać czegoś lub kogoś, co do mnie nie należy, jeżeli nie muszę. Ale
prosiłbym o zastanowienie się. Gdyby Pan, Panie Mateuszu, jednak namyślił się,
to zawsze może Pan zostawić kartkę kelnerkom w tym lokalu. Spotkamy się raz
jeszcze i dogadamy się.

Igor wstał, podał Rogatka Mateuszowi, ukłonił się szarmancko i westchnął: -
Czas na mnie, Państwo rozumieją – interesy. I oddalił się ku wyjściu. Jeszcze
się odwrócił, zerknął na Rogatka i powiedział: - Sprawuj się dobrze, kocio.

Przez dłuższą chwilę trwaliśmy w osłupieniu przy stoliku. Rogatek, widocznie
zmęczony przygodami, zwinął się na kolanach Mateusza i postanowił uciąć
drzemkę, pomrukując cichutko. Mateusz nareszcie odnalazł się w świecie nie
ograniczonym do Rogatka: - Bez Was tak łatwo by mi nie poszło. Dziękuję Wam,
jesteście kochane Dziewczyny.

- Wcale Ci nijak nie poszłoby bez nas, - oponowała Wańdzia, wyraźnie
rozchmurzona po odejściu Igora, - Wgapiałeś się w Rogatka i nawet słowa
ludzkiego nie wydusiłeś z siebie.

- Nie wyglądał na bandziora, - otrząsała się z wrażenia Ania, - Nawet był
sympatyczny i wychowany.

- A co – miał się rzucać? – stwierdziłam, - Przecież wyraźnie powiedział, że
interesujemy go tyle, co sanki na wiosnę.

- On jeszcze coś powiedział, - przypomniał Mateusz, - On powiedział, że nie
lubi zabierać komuś coś wtedy, jak nie musi. Jesteście pewne, że nie musi mi
zabrać Rogatka?

Popatrzyłyśmy po sobie jednocześnie tracąc dobry humor.

- Popatrzcie tylko, a ja sądziłam, że tak, jak zaniewidział, to też ogłuchł, -
z rezygnacją powiedziała Ania.

- Zmień numer komórki, - poradziła Wańdzia, - Cholera, że też nie mieszkamy w
Stanach, gdzie ludzie mogą przeprowadzać się ile wlezie. Przecież to
własnościowe mieszkanie i nie zamienisz go tylko po to, by uciec przed Igorem.

- Ale Rogatek może na jakiś czas uciec, - stwierdziła nieopatrznie Ania, - Nie
można porwać kogoś, jeżeli go fizycznie nie ma w tym miejscu.

- Pomyślę, - powiedział Mateusz, - Dajcie mi odsapnąć trochę.

Wracając do domu wraz z Anią długo milczałyśmy. Dopiero pod domem Ani koleżanka
się odezwała: - Przynajmniej jeden pozytyw – wiem, jak wyglądają prawdziwi
bandyci.

- Nie przesadzaj, jest jeszcze drugi – powiedziałam na pożegnanie, - Mateusz
odzyskał Rogatka.

Na jak długo przypadkiem nie wiesz? – pesymistycznie zapytała Ania.

Tylko machnęłam ręką, bo wróżką nie jestem i poszłam do domu, rozbryzgując
jesienne kałuże i zbierając mokre kasztany.

Rogatek odwiedza Wańdzię

[white.falcon]

Mateusz poczuwał się do bycia wdzięcznym i następnego dnia po dwóch godzinach
doświadczania wdzięczności z jego strony poczułyśmy się zmęczone. Ile można
wytrzymać, słysząc co kilka minut: „Wandziu, czy nie poczęstujesz się
ciastkiem?”, „Aniu, wcale nie musisz sama zanosić to pismo – ja z chęcią to
zrobię”, „Ach, nastawiasz wodę na kawę – nie musiałaś iść po wodę, ja bym
skoczył. Ile Ci łyżeczek kawy wsypać? Może chcesz mleko lub śmietankę?”
Właściwie nie można było ruszyć się, by nie narazić się na wybujałą uczynność
Mateusza, nastawionego wiernopoddańczo wobec koleżanek.

- Czy jak pójdę do łazienki, to też mi zaproponuje zastępstwo? –
z ciekawością spytała się Ania, wykorzystując chwilę, kiedy Mateusz pobiegł
zrobić kserokopię dokumentów do jej sprawy.

- Wytrzymaj trochę, może szybko wyhamuje lub mu przejdzie, - poradziłam, choć
wcale nie podobało mi się, że Mateusz w ramach dobrych uczynków bez uzgadniania
tego ze mną postanowił posprzątać moje biurko, przy okazji wyrzucając kilka
starych pism z których chciałam wyciąć parę artykułów, które miałam zamiar
zachować, bo coś w nich mnie zainteresowało. Prawdą jest, że te pisma leżały u
mnie na biurku od dwóch miesięcy, ale przecież w końcu bym wycięła potrzebne mi
strony. Nieistotne, że mogłoby to nastąpić za miesiąc – liczy się efekt
końcowy. No i Mateusz pozbawił mnie przyjemności uporządkowania papierzysk.
Podziękowałam, ale miałam nadzieję, że to mu przydarzyło się jednorazowo.

Chwilę przerwy w pracy Mateusz wykorzystał na przeprowadzenie poważnej rozmowy.
Wbrew oczekiwaniom nie motał się w artykułowaniu zdań i wyciągać z niego sedna
problemu nie trzeba było.

- Dziewczyny, przemyślałem to, co powiedział Igor, - powiedział, - Obawiam się,
że może uznać rezygnację z praw do Rogatka za decyzję pochopną, że mu odwidzi
się. On wie, gdzie ja mieszkam, bo bandyci wszystko wiedzą, więc potrzebna jest
mi Wasza pomoc. Nie jeden raz mi pomagałyście, więc jeszcze jeden raz chyba nie
sprawiłby Wam jakiejś specjalnej różnicy? – zapytał się grzecznie Mateo.

- Więcej z bandytami nie spotykam się, - na wszelki wypadek oświadczyła
Wańdzia. – Ten jeden jedyny raz mi wystarczył i w zakresie kontaktów z mafią
moje potrzeby są zaspokojone.

- Nie chcę prosić Was o spotkanie z Igorem, - uspokoił Mateusz, - Sam go więcej
na oczy nie chcę widzieć. Chodzi o coś innego. Aż boję się Was o to prosić.

- Już lepiej powiedz, - pogodnie poprosiła Ania, - Chyba nic gorszego nie
mogłeś wymyślić.

- Mam pewien pomysł, - powiedział Mateo, - Pomyślałem, że jeżeli na jakiś czas
Rogatek zmieni miejsce pobytu, to Igorowi nie uda się go porwać po raz drugi, a
po jakimś czasie w natłoku codziennych bandyckich spraw zapomni o jego
istnieniu i w ten prosty sposób Rogatek zostanie u mnie.

- Pomysł jest bardzo dobry, - pochwaliła Wańdzia, - Zamierzasz wywieźć Rogatka
do rodziców?

- Nie, nie chciałbym ich obciążać dodatkowym kotem – mają już dwa swoje, -
pokręcił głową Mateo, - Chciałem prosić o pomoc Was. Przecież wszystkie trzy
miałyście do czynienia z kotami w swoim życiu, a Waszych adresów Igor nie zna.
Więcej, w Warszawie na pęczki jest Ań, Marii, i, jak Ty powiedziałaś, że masz
na imię? – zwrócił się do mnie.

- Bożena chyba, ale to nie jest istotne, - odparłam, - Ja mogę przechować u
siebie Rogatka przez jakiś tydzień. Sądzę, że nic mu się nie stanie. A Wy,
Dziewczyny?

Wańdzia tylko kiwnęła głową, a po chwili dodała: - U mnie może gościć właściwie
od dzisiaj, nawet dla mnie będzie to wygodniejsze. Moi domownicy wyjechali,
więc jeden mały nieszkodliwy kotek wieczorem tylko uprzyjemni mi czas.

- Potem pomieszka u mnie, - uzupełniła plan Ania, - A na końcu przypadnie Twoja
kolej, - skinęła w moją stronę.

Ustalenia zostały wykonane w tempie ekspresowym. Już w godzinę po opuszczeniu
miejsca pracy Mateusz przywiózł Rogatka wraz z kocim wyposażeniem do Wańdzi.
Zastanawialiśmy się jeszcze, czy nie urządzić czasowej przeprowadzki także dla
Duni, ale mieliśmy spore wątpliwości, czy udzielna księżna Dunia mogłaby
wzbudzić zainteresowanie Igora. Nie posądzaliśmy też Igora o ślepotę, by nie
odróżnił Duni od Rogatka. Dunia bowiem nie jest pręgowaną kotką. Ma czarne
futerko w białe łatki, nie ma rogów i nie przejawiała nigdy specjalnych chęci
do dalszych spacerów po okolicy, uważając, że do kąpieli słonecznych wystarcza
balkon i koszyczek z mięciutkim kocykiem.

Po kilku dniach "goszczenia" u siebie Rogatka Wańdzia zaczęła wykazywać pewne
objawy, jak stwierdziłyśmy, "mateuszowate" w swoim zachowaniu. Zdążyła przyjść
do pracy w klipsach nie od pary, nieuprasowanej spódnicy, co jej się nigdy nie
zdarzyło dotąd, zapomniała o zabraniu ze sobą przepustki. Przykłady drobnych
uchybień i niedopatrzeń można było mnożyć. No nieznana nam Wańdzia to była i
już.

Mateo w pracy nękał ją pytaniami o stan zdrowia i zachowanie Rogatka. Podobno,
jak niechętnie wyznała, czynił to też przez komórkę i to o różnych porach, bo
mu na przykład przypomniało się, że ulubiona gumowa piłeczka Rogatka została w
domu i był zdecydowany o pierwszej w nocy ją wieźć z Pruszkowa na Sadybę, co
musiała mu wyperswadować wszelkimi siłami, między innymi używając argumentu w
postaci autorytatywnego stwierdzenia, że Rogatek śpi i naprawdę w tej chwili
nie potrzebuje zabawki.

Piątek był feralny. Mateo jeszcze nie było, ale Wańdzia i owszem. Minę miała
bardzo niewyraźną. Ania, widocznie pragnąc uprzedzić moje pytania, czekała na
mnie przed drzwiami wejściowymi do pracy. Tupała nogami i osłaniała się
parasolką, bo było wstrętnie zimno i lało.

- Zwariowałaś? Przeziębisz się, - zamiast powiedzieć „cześć” obsztorcowałam
przyjaciółkę, - Kurtkę przy takiej pogodzie zostawiłaś w domu, czy co?

- Kurtkę zostawiłam w pokoju, ale mamy przykrość - Wańdzi coś jest, ale nie
wiem co, tylko myślę, że to ma - hmmm – „rogatkowate” podłoże, - powiedziała
smętnie.

- Dopytamy się - chodź, - stwierdziłam.

- Kiedy chcę poczekać jeszcze na Mateusza. Może będzie lepiej, jak nie pojawi
się odrazu w pokoju? - wyraziła swoją wątpliwość Ania.

- A myślisz, że jak pojawi się później, to mu się „upiecze”? - zapytałam.
Ania poczuła się przekonana i razem wróciłyśmy do pokoju.

- A, jesteście nareszcie obydwie, - powiedziała Wańdzia z lekką ulgą, - Chce
Wam coś opowiedzieć, póki ta ofiara - Mateo - jeszcze nie przyszła. Ja mu nie
powiem tego za skarby świata, bo jestem zbyt dobrze wychowana, ale Wy wiedzieć
musicie, bo będziecie gościć Rogatka u siebie i musicie wiedzieć, co mały kotek
może zrobić.

- Chyba rzeczywiście popisał się przed Tobą, - powiedziałam domyślnie, - Lżej
Ci będzie, gdy przyznasz się, co takiego się stało.

- Nie gotujcie barszczu, - po chwili milczenia powiedziała Wańdzia.
Oświadczenie zainteresowało nas ogromnie. - Nie gotujcie barszczu, - z
naciskiem powtórzyła Wańdzia.

- Przestań mówić tak, jak Mateo, - poprosiłam, - Opowiedz normalnie.

Wańdzia popatrzyła na nas smutno. - Wiecie, Rogatek jest kotem z tego
niepowtarzalnego rodzaju „do rany przyłóż”, nawet z tymi jego rogami
i bodzeniem. Zastrzeżenie mam jedno - pomysły ma bardzo nie-kocie.
Wańdzia starała się mówić w sposób uporządkowany i spokojny lecz widać było, że
jest wstrząśnięta do głębi wychowanej w ukochaniu ładu i porządku duszy: -
Wiecie, jak lubię czerwony barszcz? Wiecie, bo nie jeden raz Wam o tym mówiłam!
Ugotowałam barszcz na dużym kawałku mięsa, bo chciałam sprawić sobie
przyjemność i urządzić pod nieobecność domowników małe obżarstwo. Zupa stygła
sobie na kuchence, a ja zdjęłam wysuszone pranie - akurat uprałam białe rzeczy,
no i położyłam na fotelu, by później poprasować sobie, oglądając telewizję.
Wyszłam do sąsiadki na chwilę, bo pożyc

Rogatek odwiedza Wańdzię - c.d.n.

[white.falcon]

Wyszłam do sąsiadki na chwilę, bo pożyczałam od niej dzień wcześniej cukier i
gdy wróciłam, to pokrywkę z garnka zastałam odsuniętą, barszczowe ślady
prowadziły na fotel z praniem i na moim pięknym haftowanym obrusie odkryłam
ślady konsumpcji i resztę z tego kawałka mięsa.

- Hiiii, zapomniałaś o tym, że Rogatek kradnie gołąbki? - zapytała Ania.

- A na czym miał konsumować, jak nie na obrusie - przecież jest wychowanym
kotkiem i gości w domu z tradycjami? - skomentowałam ja, - Dziwne by było,
gdyby poczęstował się mięskiem na podłodze. To byłoby dopiero faux paux, -
uśmiechnęłam się.

- Pożyjecie, zobaczycie, - stwierdziła równie kąśliwie Wańdzia, - Ja nim
jeszcze opiekuję się przez dwa dni, a potem same będziecie płakać. Przejdzie
Wam ochota do śmiechu.

Zapowiedź Wańdzi była trafna. Oj, przeszła nam ochota do śmiechu, przeszła.
Teraz podziwiamy Mateo za jego cierpliwość i wyrozumiałość wobec Rogatka.

Rogatek jedzie do Ani

[white.falcon]

Przeniesienie kotka z Sadyby na Mokotów teoretycznie nie powinno sprawiać
trudu. Może to się i sprawdza w przypadku porządnych kotów, ale nie w przypadku
Rogatka, przyzwyczajonego jeżeli już - to do wygodnej podróży samochodem Mateo.
To, że czasem w naręczu łachów i w postaci mocno smrodliwej jest naprawdę
sprawą drugorzędną. Rogatek bowiem jak się okazało organicznie nie znosi
kociego koszyka. My – naiwne - sądziłyśmy, że skoro Mateo posiada koci koszyk,
to wykorzystuje go czasem do noszenia Rogatka. Jak później wyjaśniło się -
koszyk należał do Duni, która uważa, że szanujące się księżniczki powinny być
odpowiednio izolowane od gruboskórnych dwunożnych istot na czas jakiejkolwiek
podróży. Natomiast Rogatek ma odmienne zdanie na ten temat, o czym świadczy
chociażby jego zawieranie kompletnie nieodpowiednich znajomości podczas
wędrówek po okolicy.

Traf chciał, że pod koniec tygodnia Mateusz oddalił się z Warszawy w delegację
służbową, mąż Ani zabrał się samochodem na działkę i Ania, pozbawiona wygodnego
środka transportu, uzbrojona w koci koszyk swojej Niuńci musiała udać się do
Wańdzi po odbiór Rogatka zwykłym autobusem. Sądziła, że pomysł nie jest zły
szczególnie w piękny słoneczny dzień „babiego lata” i, jak uważała, spacer
nikomu nie zaszkodzi. Gdybym wiedziała o tym zamiarze, to wybijałabym z całej
siły podobny pomysł jej z głowy. Przy czym niekoniecznie metodą łagodnej
perswazji – możliwe, że skorzystałabym z bardziej przekonujących słów i wyrazów
ogólnie uznawanych za nieprzystające do języka wychowanych osób. Staram się
pamiętać o tym, jaki jest Rogatek, choć sam kotek sprawia wrażenie łudzące i
ludzie nagminnie zapominają o pewnych cechach jego charakterka, objawiających
się w najbardziej nieoczekiwanych po temu chwilach.

Niechęć do koszyka przez Rogatka nie została zaprezentowana tak od razu –
na „dzień dobry”. Był wyraźnie zadowolony, że opuszcza gościnny, ale zapewne
jak na jego gust – zbyt uporządkowany w swoim funkcjonowaniu dom Wańdzi.
Widocznie był też ciekaw, co też jego Mamusia widzi w noszeniu jej w tym
dziwnym czymś, więc bez zbędnych oporów pozwolił Ani umieścić się w kocim
koszyku. Ale już na przystanku stwierdził, że jest to wyjątkowo nudny sposób
podróżowania. Słyszał dookoła ciekawe dźwięki, głosy jakichś nieznanych mu
osób, poznanie których uznał za niezwykle ważne w jego życiu. Najpierw drapał
delikatnie w drzwiczki koszyka, potem chyba zaczął je „bodać”, a następnie,
słusznie wnioskując, że w ten sposób nie osiąga nic do „bodzenia” dołączył
krzyk. Krzyk o następującej zapewne treści: „Ratunku, zamknęli mnie – wolnego i
nieubezwłasnowolnionego, zdrowego na ciele i umyśle kota.” Nie był to krzyk
strachu - jak opowiadała Ania - to był wrzask żądający i chyba, ale nie
jesteśmy tego pewne, padały inwektywy w języku kocim. Wrzask ulegał nasileniu,
przechodząc w jakieś tygrysie warczenie. Rogatek nasilił atak na drzwiczki i
plastikowa obudowa nie wytrzymała i pękła. Ania schwytała w objęcia Rogatka w
ostatniej chwili. Pół przystanku prawie leżało na ziemi ze śmiechu. Rogatek
lekko się uspokoił, uznając, że odzyskał wolność i liznął Anię w nos. Natomiast
odrazu wydarł się wniebogłosy, gdy Ania chciała wepchnąć go do zdemolowanego
koszyka. Swój protest poparł szamotliwym bodaniem, co jeszcze bardziej
rozbawiło ludzi na przystanku.

Starsza Pani, wycierając chusteczką mokre od śmiechu oczy, powiedziała do Ani: -
Niech Pani go wiezie na ręku. On widocznie nie lubi koszyka.

Ania usłuchała. Lepiej by jednak było, gdyby pozostała przy swoim
dotychczasowym zamiarze.

Do autobusu kotek i Ania wsiedli bez przeszkód. Rogatek pozwolił Ani skasować
bilet, żywo zainteresowany dziwnie świszczącym urządzeniem, wypluwającym
kartoniki. Nawet chciał wepchnąć na próbę łapkę w szczelinkę, „połykającą”
bilety zapewne celem otrzymania nadruku i udowodnienia wszystkim, że nie jest
gapowiczem. Ania usadowiła się na wolnym miejscu, drzwi się zamknęły, a
Rogatek, dotąd nie podejmujący prób wyrwania się z objęć Ani, nagle dał susa i
z rozmachem, ułańską fantazją i rozradowanym uśmiechem na pyszczku wylądował
parę siedzeń dalej w koszyku jakiejś Pani. Pasażerowie, siedzący z przodu w
pierwszej chwili oniemieli. Jakbyście się czuli, gdyby nad Wami, w miejskim
autobusie przeleciał dziwny obiekt skacząco-latający i dodatkowo za miejsce
lądowania obrał Wasz koszyk?

Ania wrzasnęła, obca Pani wrzasnęła, a Rogatek, widocznie sądząc, że tak trzeba
i należy to do dobrego tonu – gromko odwrzasnął. Powstało małe zamieszanie.
Rogatek, próbując odzyskać równowagę w koszyku stłukł jajka, rozwalił pojemnik
z jogurtem i utytłał się w powstałej mazi, Ania też się umazała, bo jak niby
miałaby usunąć jajkowo-jogurtową masę z Rogatka w autobusie? Pani nie była zła,
raczej lekko rozbawiona, tym bardziej, że Ania uczciwie zwróciła jej pieniądze
za szkody, poczynione przez Rogatka. Natomiast wszyscy pasażerowie w autobusie
ryczeli ze śmiechu. Nawet kierowca, zatrzymując się na następnym przystanku
wyjrzał ze swojej kabiny, by poznać powody ogólnej wesołości. Rogatek rozglądał
się dumnie i ciekawsko. Jestem pewna, że wiedział, iż jest sprawcą tej radochy
otoczenia.

- Ma Pani gazetę, bo tak to Pani całkowicie zaświni sobie płaszcz, - powiedział
młody chłopak i oddał Ani czytane pismo.

- Nie szkoda Panu? - zapytała Ania.

- Nie, absolutnie, - roześmiał się, - Nigdy w życiu czegoś tak zabawnego nie
widziałem. Poratuję więc Panią.

Ania dotarła do domu w poplamionym płaszczu, z brudnym kotem, ciekawsko
gapiącym się na okolice z rulonu gazety i ze zdemolowanym koszykiem kocim
Niuńci. Natychmiast powiadomiła nas o zdarzeniu na przemian wyjąc i płacząc ze
śmiechu.

Natomiast Rogatek widocznie uznał, że może przestać być niejako „na siłę”
grzecznym kotkiem, tak, jak udawało mu się sprawiać wrażenie w domu u Wańdzi
(mięso, ukradzione przez niego z barszczu, nie liczy się przecież – każdy ma
prawo być spragnionym skosztowania smakołyków) i postanowił pokazać Ani, co tak
naprawdę potrafi, a zapewne też własnym zachowaniem udowodnić, że
zainteresowanie Igora jego skromną kocią osobą chyba nie było zbyt bezpodstawne.

Rogatek chowa

[white.falcon]

W poniedziałek Ania przyszła do pracy roztrzęsiona. Wańdzia, widząc jej
roztargnienie i podejrzany wyraz twarzy tryumfalnie uśmiechnęła się: - Też Cię
trafiło, ale nie wiem, co. Powiesz, czy też z Ciebie wszystko trzeba będzie jak
z Mateusza wyduszać?

- Mów, póki Mateo nie przyszedł, - poprosiłam ja, - Ale uprzedzam – nie
naśladuj Mateusza i mów jednym ciągiem, a jak zatniesz się – to dopiero
zobaczysz, co nastąpi.

- Dajcie mi spokój. Mąż się ze mną rozwiedzie, - powiedziała Ania,
a w jej dużych niebieskich oczach nagle zobaczyłam autentycznie kłębiące się
łzy, - Dajcie mi spokój, - powtórzyła.

- Anka, nie wygłupiaj się, co się stało? - przez stolik podałam jej jednorazową
chusteczkę.

Ania jednak poryczała się: - Rogatek schował nam klucze od samochodu. Nikt nie
wie, gdzie.

- Macie chyba zapasowe? - spytała najbardziej przytomna z nas Wańdzia.

- Mieliśmy, - powiedziała Ania, - Ale najpierw schował te zapasowe. Rogatek
chowa klucze. Nie wiem, czy go bawią, czy daje mu niewymowną satysfakcję
obserwowanie tego, że potem ludzie przewracają do góry nogami cały dom. Nie
wiem. Nie możemy korzystać z samochodu, a co o nas pomyślą w serwisie, gdy
powiemy, że to kot zapodział klucze i to w trzech kompletach – wolę już nie
myśleć. Mąż mnie póki co łagodnie karci za nieodpowiedzialne zachowanie i
przyjmowanie pod nasz dach złośliwego gnoma w kocim wcieleniu, ale chyba jest
coraz bardziej niezadowolony i chyba niedługo zacznie na mnie wrzeszczeć.

- Wrzeszczał kiedyś już? – rzeczowo zapytała się Wańdzia.

- Nie, ale nie miał powodu, więc to nie jego zasługa, ale może chyba kiedyś
zacząć, - Ania powoli uspokajała się, - Wcześniej nie było o co kłócić się.
Niuńcia – moja stara kotka – zachowywała się poprawnie i nie interesowały jej
klucze, czy inne przedmioty domowego użytku.

- Znamy zwyczaje Rogatka, to może wyliczmy teoretycznie, co z nimi zrobił, -
powiedziała Wańdzia, - Za kanapą poszukaj, za książkami, za regałem.

- Zajrzyj na balkon, - dodałam, - Przyjrzyj się książkom na regale.

- Szukałam, tam już szukałam, - wyjaśniła Ania, - Nie jestem tak głupia, na
jaką może wyglądam, ale sprawdziłam tradycyjne miejsca schowków Rogatka i nic
tam nie znalazłam.

- Po pracy poszukamy razem, - stwierdziłam ja, - A może je oddał w prezencie
Igorowi?

- Przestań, - powiedziała Wańdzia, - Nabijasz się teraz z Anki. Gdzie Igor, a
gdzie Rogatek.

- No to musimy poszukać, - stwierdziłam teraz już poważnie, - Pacan i tak nie
powie, co zrobił z kluczami, więc musimy domyślić się my.

- Gdyby powiedział, to też nie słuchałaby, tylko już by siedziała na kozetce u
psychiatry, wyznając, że kot do niej gada, - sprostowała moje słowa Wańdzia, -
Zwierzęta według wierzeń i klechd ludowych mówią tylko w Boże Narodzenie. Sama
w dzieciństwie chodziłam posłuchać, czy krowy nie obgadują gospodarzy, a w tym
czasie rodzina prezenty wkładała pod choinkę, - wspomniała Wańdzia.

- Coś podsłuchałaś ciekawego? – wyraziła zainteresowanie Ania.

- Coś Ty, - obruszyła się Wańdzia, - Od siódmego roku życia udawałam, że wierzę
chyba bardziej ze względu na młodszych brata i siostrę. Teraz dzieci nie wierzą
w te rozkoszne bajki, a szkoda, - westchnęła.

- Nie zaczynaj, - poprosiłam, - Zaraz powiesz, że drzewiej było inaczej: świat
był porządny, ludzie uczciwsi, a kanony etyczne i moralne inne i bardziej
przestrzegane.

- Nie powiem, bo jestem mądra i wiem, że tak się tylko wydaje, - ucięła
Wańdzia, - Ja na tamte czasy patrzę z perspektywy dziecka i tęsknię trochę za
beztroskością lat dzieciństwa. Ot i na tyle.

- To co mam robić? – żałośnie przypomniała o swoim problemie Ania.

Uczciwie poprzesuwałyśmy z Wańdzią umówione spotkania i razem
z uspokojoną naszą obecnością Anią ruszyłyśmy w kierunku jej domu.

- Jakoś spokojniej się czuję,- wyszemrała Ania spod omotującego ją po samo
czoło grubego wełnianego szalika, - Tak jakoś bardziej pewnie.

- Aha, bo przesunęłaś odpowiedzialność za znalezienie tych pioruńskich kluczy
na nas, - odszemrała druga opatulona dla odmiany szalem kulka – Wańdzia w
naciągniętej na sam nos czapce.

- Turlajmy się szybciej, bo zamarzniemy, - w ramach oszczędności ciepłego
powietrza wywarczałam przez zaciśnięte zęby.

Przywitane przez radosnego Rogatka, który uznał widocznie nas za coś
w rodzaju ruchomego dodatku do Mateusza, który to pojawia się, to znika,
najpierw ogrzałyśmy się ciepłą herbatą, a potem dokonałyśmy czegoś w rodzaju
przeszukania, starając się nie koncentrować na kosmetykach Anki w łazience, na
nowej wełnianej kapie w kratkę na kanapie, na ciekawym przepisie, dotyczącym
przyrządzania kurczaka w sosie grzybowym. Odpytywałyśmy Ankę na temat bytności
w różnych pomieszczeniach Rogatka i tego, czym się w nich zajmował, albo raczej
tego, co robił, gdy został na tym przydybany przez kogoś z ludzkich domowników.

Sprawozdanie Ani mogłoby wywołać wewnętrzny popłoch w kimś, kto dotąd miał do
czynienia wyłącznie z kotami, zachowującymi się po kociemu. W trakcie dwóch dni
gościnnych występów u Ani Rogatek zdążył wybebeszyć lwa-maskotkę, pracowicie
roznosząc kłaczki waty z lwiego „nadzienia” po wszystkich pokojach, wścielając
je też do kozaków Ani zapewne w przewidywaniu nagłego ataku chłodu. Pewien czas
poświęcił też na ściągnięcie z półki w łazience pieczołowicie ułożonych
ręczników, przenosząc część z nich do pokoju gościnnego. Ania wraz z mężem
zastali huncwota w objęciach Morfeusza w swoistym tunelu z ręczników na środku
pokoju. Zrzucenie solniczki do garnka z zupą pomidorową w kuchni można śmiało
zaliczyć do przypadkowych zdarzeń szczególnie dlatego, że na półeczkę,
zawieszoną przy piecyku gazowym, nijak nie szło wskoczyć nie osmalając futerka
lub nie robiąc sobie innej krzywdy. Ania wyjaśniła, że Rogatek wcale nie
ćwiczył skoków, tylko podbijanie gumowej piłeczki, która uderzyła
w półeczkę, a solniczka ustawiona najbliżej jej brzegu zachybotała i wpadła do
zupy. To wszystko, co Rogatkowi udało się uczynić w ciągu zaledwie dwóch
pracowitych dni. No i oczywiście – schowanie trzech kompletów kluczy od
samochodu. Skarciłyśmy Anię, że niepotrzebnie z mężem doczepili do nich małe
maskotki.

- Kluczy od mieszkania Wam nie ruszał, - powiedziała z naganą Wańdzia, - Do
tych kluczy macie doczepione płaskie blaszki, a z tego, co mówisz – do kluczy
samochodowych doczepiliście pluszaczki.

- Może mi powiesz, skąd miałam wiedzieć, że będę gościć Rogatka, który gustuje
w małych pluszowych zwierzątkach? – zgryźliwie zaprotestowała Ania.

- Nie kłóćcie się, proszę, - poprosiłam, - Inaczej nie tylko nie znajdziemy
kluczy, ale jeszcze popsujemy sobie nawzajem humory.

Rozpoczęłyśmy dokładne przeszukanie mieszkania. Ile pracy umysłowo-fizycznej –
bo odsuwałyśmy tez meble - nas kosztowało przebrnięcie w poszukiwaniach kluczy
przez trzypokojowe mieszkanie Ani wie tylko ten, kto to zrobiłby. Przy okazji
znalazłyśmy sporo drobiazgów, które zapodziały się dawno temu i o których
istnieniu zapomnieli nawet ich właściciele. Najbardziej chyba ucieszyła się
Ania, bo odnalazła się płytka z jej ulubioną muzyką, która w tajemniczy sposób
zaginęła nieomal natychmiast po wybłaganiu w prezencie od koleżanki i Ania
niesłusznie podejrzewała, że wetknęła ją w stertę gazet, a potem razem z nimi
wyrzuciła na śmietnik. Ja w duchu przyznałam palmę pierwszeństwa Ani za
sprzątanie – nigdzie nie było kurzu, nie poniewierały się stare czasopisma, nie
było niepotrzebnych, a gromadzących kurz, przedmiotów. Bardzo ułatwiało to nam
zadanie poszukiwawcze, choć po poszukiwanych przedmiotach nie było ani śladu,
ani popiołu.

- Ania, jesteś pewna, że Rogatek nie wychodził z domu? – upewniłam się, choć z
góry wiedziałam, że tego rodzaju nied

Rogatek chowa - c.d.n.

[white.falcon]

- Ania, jesteś pewna, że Rogatek nie wychodził z domu? – upewniłam się, choć z
góry wiedziałam, że tego rodzaju niedorzeczne przypuszczenie nie wchodziło w
rachubę.

- No coś Ty! - bardziej zdziwiła się, niż zdenerwowała udręczona Ania, - Ja
mieszkam przy ruchliwej ulicy i do tego na dole mam domofon. Chyba nikt nie
wpadłby na pomysł wypuszczania kota na ulicę.

- A przez balkon nie mógł wyjść? – zastanowiła się Wańdzia.

- Po pierwsze – balkon jest zabezpieczony od dołu deseczkami jeszcze z czasów
Niuńci, a po drugie – kot nie ma skrzydeł i nie mógłby na piąte piętro ot tak
sobie wrócić – to nie X-Man, - sprostowała niedorzeczne przypuszczenie
gospodyni.

Opadnięte z sił przycupnęłyśmy na kanapie w pokoju, który pełnił rolę
gościnnego, czekając na przybycie męża Ani. Jakoś tak wewnętrznie byłyśmy
nastawione na zapobieganie awanturze, grożącej rozpadem małżeństwa. W milczeniu
popijałyśmy herbatę, zagryzając ją kruchymi ciasteczkami, gdy coś zwróciło
moją uwagę.

- Anka, Ty zawsze tak ozdabiasz paprotki? - spytałam. Pozostałe harpie
podniosły głowę. Z krawędzi dużej ozdobnej doniczki z paprotką zwieszał się
breloczek w kształcie małego biało-czarnego misia pandy.

- Pacanie, jak to zrobiłeś? - zapytała Wańdzia, głaszcząć po rogatym łebku
Rogatka, - Tam przecież nie ma szans dotarcia.

Jak rogate cudo dotarło do doniczki, zawieszonej pod sufitem, nie wie dotąd
nikt. Schował tam trzy komplety kluczy od samochodu i dziesięciozłotowy banknot.

Rogatek uprawia slalom

[white.falcon]

- Jak się miewa Rogatek, Aniu? – z troską odezwał się Mateo, czyszcząc irchową
ściereczką okulary, - Czy aby nie zachowuje się niepoprawnie i czy nie jest mu
nudno, gdy Was nie ma w domu?

Ania wewnętrznie widocznie nie była przygotowana na tego rodzaju pytanie, więc
wzdrygnęła się lekko, czego Mateusz szczęśliwie nie zauważył. Zerknęła z ukosa
na nas i wygłosiła oczywiste kłamstwo: - Ależ doskonale czuje się – nie jest
mu nudno, zachowuje się tak, jak należy, je dobrze, dużo śpi.

- Może to niedobrze, że tyle śpi? – zastanowił się Mateo.

Ania gwałtownie zaprzeczyła, ale na nic to nie zdało się. A ja już z góry –
zanim Ania zorientowała się – przewidziałam, do czego dąży Mateusz. Od samego
początku przebywania Rogatka poza domem zastanawiałam się, kiedy Mateusz
zacznie tęsknić za szarym rozrabiaką i kiedy ostróżność i obawa przed
śledzeniem go przez Igora przegrają w obliczu braku kontaktu z kotkiem. Wańdzię
i wizytę Rogatka w jej domu Mateusz dzielnie przetrzymał, ale drugi tydzień
braku kotka widocznie tak zaczął dawać się mu we znaki, że postanowił przemóc
się, zignorować zastrzeżenia i jednak chociaż jednym oczkiem rzucić na swojego
podopiecznego, by upewnić się, że jednak wszystko jest w jak najlepszym
porządku. Zapewne Mateo był pewien, że kotkowi krzywda nie dzieje się, ale
czasami bardziej liczą się uczucia i odczucia, niż dobre wychowanie.

- Ania, odwiedziłbym Cię na chwilkę dzisiaj, - prosząco zwrócił się do niej
Mateusz, - Przy okazji przyniósłbym ulubiony przysmak Rogatka – kawałek
wędzonej rybki.

Należało wątpić, czy Rogatek akurat tęsknił za wędzoną rybą, tym bardziej, że
nie od dziś wiadomo, że jest to pokarm szkodliwy dla kotów. Mateo wyznawał
jednak teorię, według której nie należało w imię zdrowia odmawiać sobie i innym
drobnych przyjemności. Uważał, że nadmiar przyjemności jest szkodliwy, lecz
drobne grzeszki są ze wszech miar dopuszczalne, a nawet pożądane, inaczej
człowiek zacząłby być jednostką zbyt poważną, wyrachowaną i w związku z tym –
nudną śmiertelnie. Pogląd ten przeniósł na wychowanie Duni, a potem Rogatka, w
związku z czym Dunia czasem kosztowała zupy fasolowej, którą lubiła pasjami, a
Rogatek dostawał kawałeczek wędzonej ryby. O innych nagannych zwyczajach
żywieniowych swoich kotów Mateo nie raczył nas informować, choć nie zdziwiłoby
nas, gdyby tak na przykład Dunia lubiła lizaki lub Rogatek jadałby ziemniaki w
łupinkach, doprawione musztardą.

Ania widocznie nie umiała być w dniu dzisiejszym asertywną i z trochę sztucznym
uśmiechem na buzi odparła: - Mateo, jesteś naprawdę mile widziany. Właśnie,
dziwiłam się, dlaczego jeszcze nie odwiedziłeś Rogatka.

- No i po co tak łgałaś? - zapytałam później, w cztery oczy, - Przecież na
kilometr było widać, że robisz dobrą minę do złej gry. Najpierw nałgałaś, że
Rogatek zachowuje się poprawnie, potem, że masz dziką chęć, by akurat dzisiaj
Mateusz Ciebie odwiedził. Przecież planowałaś dzisiaj upiec ciasto dla sąsiadki.
- Nie umiałam odmówić, - odparła Ania, - No co tak patrzysz?

Mateusz i tak jest biedny z tymi swoimi kłopotami, więc nie chciałam mu
przysparzać zmartwień. Jeszcze gotów byłby uznać, że Rogatek czuje się u mnie
źle i dlatego nie chcę jego wizyty.

Pokrętne tłumaczenia nie trafiły do przekonania ani mi, ani tym bardziej
Wańdzi, która z zainteresowaniem przysłuchiwała się wymianie zdań. Jedynie
dodała nagle od siebie: - Wiesz, ja mam po drodze i też może wraz z Mateuszem
przyszłabym.

Przejrzałam podstęp Wańdzi i w duchu uznałam, iż metodę wymyśliła rzeczywiście
całkiem dobrą. Mateusza znałyśmy na tyle, że wiedziałyśmy, że odwiedzając kogoś
potrafi tkwić w gościnie murem przez kilka godzin, zwykle dezorganizując życie
odwiedzonego domu na dany wieczór. Same doświadczyłyśmy malowniczo w nas
pieniących się uczuć, gdy Mateo gawędził miło do dwudziestej czwartej, tak,
jakbyśmy nie mieli spotkać się we wczesnych godzinach porannych w pracy lub nie
widzieliśmy się co najmniej z pięć lat. Należy mu przyznać, że potrafi robić to
z wdziękiem, jest ciekawym rozmówcą, ale nawet najsympatyczniejszy gość może
nieźle zniechęcić do swojej osoby domowników, gdy nie wyczuwa delikatnej
sugestii, że wizytę warto już zakończyć, bo gospodarze mają do roboty coś
innego. Dlatego też postanowiłam dołączyć się do udziału w misternym planie
Wańdzi i oświadczyłam: - Wiesz, ja też bym odniosła Ci pożyczoną książkę. Przy
okazji spotkamy się wszyscy naraz.

Ania wyraziła zgodę i odwiedziny u Ani, a raczej u Rogatka zostały
przypieczętowane.

Tego, co nastąpiło w drodze do Ani, nie spodziewał się nikt, chyba nawet
doświadczony i obyty z rogatkowymi zwyczajami Mateo. Bez przeszkód dotarliśmy
do domu Ani, kupując po drodze wędzoną makrelę, którą Mateusz wybrał po
dłuższej chwili wybrzydzania w sklepie rybnym i doprowadzenia do stanu wrzenia
jakiejś babci, która nieopatrznie ulokowała się w kolejce za Mateo. Z dołu Ania
zadzwoniła do męża, by nam otworzył drzwi. Michał, zapewne w odruchu
gościnności, otworzył nie tylko drzwi wejściowe do bloku, ale też drzwi do
mieszkania, stając w nich. Już docieraliśmy. Pierwsza szła Wańdzia, za nią
dreptałyśmy ja i Ania, a na końcu niemrawo wlókł się Mateo, intensywnie siejąc
dookoła siebie zapach wędzonej ryby.

Rogatek uprawia slalom - c.d.n.

[white.falcon]

Wańdzia krzyknęła wesoło: „Część!”, kierując swe słowa do Michała, ale więcej
powiedzieć nie zdążyła. Nagle z mieszkania „wychynął” jakiś niezidentyfikowany
obiekt latająco-ślizgający, który z impetem, podskakując na schodach, minął
Wańdzię, przejechał pomiędzy nogami Ani, otarł się o Mateusza i zniknął za
zakrętem schodów. Dał się słyszeć lekki rumor, jak domyśliliśmy się, zleciała z
podstawki palma, ulokowana na półpiętrze i usłyszeliśmy dość głośne
lekkie „klap”. Nie skamieniałyśmy tylko dlatego chyba, że zaskoczyło to nas, a
nie przestraszyło. W tempie ruszyliśmy na półpiętro, gubiąc po drodze - ja -
parasol, Mateusz – rękawiczki i zawiniątko z rybą, a Ania - ciastka w firmowej
torebce.

To, co ukazało się naszym oczom było niezapomnianym widokiem grozy i rozpaczy.
Wśród szczątków rozbitej glinianej donicy, poniewierającego się zielska i
ziemi, tkwił kapeć Michała, a uczepiony żałośnie sterczącego sponiewieranego
pieńka palmy siedział - któżby inny - jak nie Rogatek z mordką uśmiechniętą,
aczkolwiek lekko zestresowaną.

- O, Mamo, - powiedziałam ja i usiadłam na schodku.

- Mamo, - powiedziały dziewczyny i uczyniły to samo, co ja. Jak okazało się, to
siadanie na schodku wyszło nam nie najlepiej. Wańdzia bowiem usiadła na
zawiniątku z rybą, które okazało się być nieszczelnym. Biorąc pod uwagę ten
smutny fakt, że Mateusz wybrał wyjątkowo tłustą sztukę makreli, to palto Wańdzi
musiało następnego dnia powędrować do pralni chemicznej. Już wolę nie
wspominać, jakie uczucia miotały Wańdzią podczas powrotu do domu
z tłustą plamą na tyłku.

- Wydawało mi się, że wszyscy na mnie patrzą i wstyd mi było okropnie, -
wyznała nam dnia następnego.

- Mogłaś myśleć, że niekoniecznie wszyscy dookoła muszą uznawać Ciebie za
flejtucha, - próbowałam uspokoić Wańdzię, co chyba niezbyt mi się udało, - Mało
to kiedy mogłaś tłustą plamę „zarobić”. Może akurat chwilę przed usiadłaś w
innym autobusie na czymś tłustym i nie wiesz jeszcze o tym.

- Toteż i ktoś mi uwagę zwrócił i zrobiło mi się podwójnie wstyd, - stwierdziła
z niesmakiem Wańdzia.

- Że też ten ktoś nie miał nic innego do roboty, tylko znalazł się w pustym
autobusie, akurat wtedy, gdy do niego wsiadła Wańdzia i wpadł na pomysł
przyglądania się jej paltu i plamie, - zdziwiła się Ania.

Popatrzyłam w nagłym olśnieniu na Wańdzię: - Ile osób było w tym autobusie?

- No chyba ze dwie lub trzy, - niechętnie przyznała się Wańdzia.

- To tym bardziej bym się nie przejmowała tym, co o Tobie w wielomilionowym
mieście będą myśleć jakieś całkiem obce trzy osoby, - nadal bagatelizowałam
całe zdarzenie, - Nie masz większych zmartwień, czy masz zamiar chodzić nadal
z tłustymi plamami na tyłku?

Wańdzia wyraźnie postanowiła trwać w markotnym nastroju i uparcie powtórzyła: -
Ale nawet nie wiesz, jak się czułam!

- Nie wiem, ale mogę domyślać się, - ugodowo odparłam, - Kiedyś zdarzyło się mi
z oczkiem w rajstopach jechać metrem. Ale uświadomiłam sobie, że każdemu się
takie coś może zdarzyć, a skoro nie wyglądam na zawodowego brudasa, to nikt nie
pomyśli o mnie jako o niechluju, a jak i pomyśli, to jego strata, - dodałam.

Trudno powiedzieć, czy Wańdzię uspokoiły te słowa, ale markotna była do końca
dnia. Wtedy, siadając n rybie, nie uświadamiała sobie, że siedzi na czymś
więcej, niż zimny kamienny schodek. Zresztą żadna z nas nie była świadoma tego,
co czyni, a właściwie nie czyni. Tylko Mateo, widocznie czując się na siłach,
oderwał kotka od palmy i tuląc go do swojej kurtki, zaczął delikatnie otrząsać
z ziemi i trocinowych farfocli, - Nic Ci się nie stało? - dopytywał się u kotka
z niepokojem.

- Jemu nic nie będzie, ale nam chyba tak, - stwierdziła Wańdzia, - Chyba
dostanę zawału serca kiedyś. Co z tego pacana kiedyś wyrośnie? - zapytała się
retorycznie, rozluźniając szalik.

Co wyrośnie - nie wiemy, ale pytanie nas ciągle dręczy, bo chyba jeszcze żaden
kot nie praktykował w ramach gestu powitalnego, skierowanego do lubianych przez
niego osób, jazdy w kapciu po schodach.

Rogatkowe sprzątanie

[white.falcon]

Ania po wizycie rogatego pacana otrząsała się długo powoli dochodząc do siebie.
Jeszcze przez jakiś czas wzdrygała się na wspomnienie wizyty Rogatka w jej
mieszkaniu i, jak odniosłam wrażenie, nie powiedziała nam o wszystkich
wyczynach kotka w jej i Michała domu. Może jej było wstyd, a może sądziła, że
lepiej nie opowiadać, bo i tak nie uwierzymy, choć skłonne byłyśmy uwierzyć w
wiele rzeczy, które mogą przytrafić się ludziom za sprawą rogatego utrapienia.
Ja, by nie ryzykować jakichś bliżej nieokreślonych jajeczno-jogurtowych
przygód, zmusiłam nieomalże krzykiem Mateusza do przewiezienia Rogatka do mnie
jego autem. Moją argumentację została poparły bardzo zdecydowanie Wańdzia i
Ania. Mateusz poczuł się z lekka obrażony, gdyż nie spodziewał się takiej
babskiej solidarności.

- Czego Wy od niego chcecie? No stłukł komuś tam jakieś jajka, no rozwalił
palmę, ale on się nie powtarza w swoich czynnościach, - burzył się nasz kolega.

- I o to mi chodzi, że się nie powtarza, - stwierdziłam ja, - Nie wiem, jakie
coś by umyślił znów, ale ja nie chcę mieć do czynienia z jakimś zezłoszczonym
taksówkarzem, czy kimś tam. Masz rację, Mateo, tylko w tym, że na pewno nie
poznam żadnego gangstera jakiegoś tam autoramentu, bo to już
zostało „przerobione”. Ale ja wcale nie chcę przygód.

- Ee tam, takie już zaraz przygody, - próbował bagatelizować sprawę
przeprowadzki Mateusz.

- Nie żadne „ee tam”, - upierałam się przy swoim zdaniu, - Posłuchaj mnie
uważnie, bo powtarzać się – jak serial brazylijski w TV – nie będę. Ilekroć
gdziekolwiek pojawia się rogaty pacan, wraz z nim, jak doklejone do niego,
pojawiają się jakieś problemy, kłopoty lub co najmniej grozi to
nieporozumieniami na gruncie służbowym lub towarzyskim. Ja nie chcę żadnych
przygód, a jeżeli już jestem na nie skazana w jakiś sposób, to chcę
zminimalizować skutki lub w ogóle im zapobiec. Nie rozumiesz tego? – zapytałam,
mając nikłą nadzieje, że Mateusz zrozumie moją argumentację.

Mateo pokręcił głową: - Przesadzasz jak zwykle. Taki mały zwyczajny kotek i
zaraz wielkie „halo”.

- Mateo, po dobremu proszę, bo inaczej pogniewam się na Ciebie i Rogatek
zostanie u Ani, - zagroziłam.

Ania natychmiast wpadła w popłoch: - O nie! Mateo, mowa była tylko
o jednym tygodniu. Więcej czasu nie wchodziło w rachubę! Zresztą, my
z Michałkiem wyjeżdżamy na weekend do jego rodziców, biorę dodatkowo chyba ze
dwa dni wolnego.

Mateusz widocznie coś tam sobie przemyślał w trakcie dyskusji, uświadomił, że
obarczanie innych swoimi kłopotami powinno mieć jakieś granice, bo pomachał
uspokajająco ręką i zgodził się na transport Rogatka. Ciężkie teatralne
westchnienie które towarzyszyło wyrażonej zgodzie miało dać mi do myślenia lub
spowodować wyrzuty sumienia, ale jestem uparta i moje sumienie milczało.

Pod koniec dnia zdążyłam złapać Anię na korytarzu i z ciekawości zapytałam: -
Wyjazd Wam tak nagle wyskoczył? Wszystko w porządku?

- Jaki wyjazd? - niepomiernie zdziwiła się Ania, której temat ostatniej rozmowy
z Mateo najwyraźniej wywietrzał z głowy.

- Przecież mówiłaś, że jedziesz do rodziców Michała, - przypomniałam, sądząc
najpierw, że zaabsorbowana obowiązkami służbowymi koleżanka najwidoczniej o
wszystkim zapomniała, - Nie powinnaś odebrać nadgodzin i iść się spakować, bo
pociąg, o ile pamiętam, odjeżdża około tej godziny, o której kończymy pracę.

Ania patrzyła na mnie doskonale baranim wzrokiem: - Kiedy ja Ci powiedziałam,
że gdzieś się wybieram? W ogóle nie wybieram się nigdzie, chcę w ten weekend
odpocząć nareszcie bez Rogatka. Nie wmawiaj we mnie czegoś, czego nie mówiłam.

Popatrzyłam na koleżankę z politowaniem: - Znów nałgałaś, ale to jest
wybaczalne. Sama bym łgała jak z nut w takiej sytuacji. Mogłaś tylko potem
odszczekać informację, bo zaczęłam martwić się, że Twoja teść poczuł się źle.

Resztę dnia pracy poświęciłam na dyskretne pilnowanie Mateusza, który mógł
gdzieś zniknąć, powołując się na pilne obowiązki służbowe, które w
rzeczywistości byłyby zwykłym wykrętem od zobowiązania wożenia kotka. Nie raz
zdarzyło się, że Mateo nagle przypominał o tym, że koniecznie musi pojechać do
nielubianej dyrekcji w jakiejś szalenie – to należy przyznać – męczącej i
skomplikowanej sprawie, co ciągle było odkładane. Powód jego uczynności i chęci
pozbawienia nas akurat jakiejś konkretnej troski był zazwyczaj prozaiczny:
wypatrzył na recepcji petenta, z którym nie chciał mieć do czynienia, a wiedząc
o naszym obłożeniu sprawami mógł być pewien, że petent trafi ze swoją sprawą na
niego. Jedyną możliwością uniknięcia mało przyjemnego spotkania było wybranie
się do Centrali i odciążenie nas w innym zakresie tematycznym, co tak z ręka na
sercu – przynosiło nam korzyści. Ponadto, było to poniekąd uczciwe załatwienie
sprawy, bo Mateusz nie tak do końca „migał się”, tylko zastępował nas w czymś
innym, więc złego słowa za to swoje postępowanie nigdy nie usłyszał. Natomiast
w tej sytuacji obawiałam się, że Mateusz zastosuje podobnego rodzaju wykręt,
jednak pozwolić mu na to zwyczajnie nie chciałam.

Po wielu wahaniach i rozterkach, widocznych wyraźnie na twarzy kolegi, Mateusz
stwierdził pod koniec dnia: - Trudno, odporna jesteś jak mało kto bywa. Odwiozę
Rogatka do Ciebie. W ten dosyć skomplikowany sposób Rogatek dotarł do mojego
mieszkania w jego aucie i bez przeszkód został dostarczony do mojego mieszkania.

- Czy aby na pewno tu mu będzie dobrze? - dopytywał się Mateo, rozglądając się
po mojej kuchni, z której byłam dumna, bo nie każda kobieta potrafi z czegoś
ciasnego i małego zrobić coś wzbudzającego podziw wystrojem, - Ty nawet nie
masz balkonu.

- A u Igora byłoby mu zapewne lepiej, - powiedziałam zgryźliwie ja,
rozstawiając karmidełka, - Miałby balkon i rozrywki.

Mateusz wycofał się z dalszej dyskusji, uspokajająco kręcąc głową: - No coś Ty,
nie to miałem na myśli!

- Tylko co, można dowiedzieć się? – lodowatym tonem spytałam, nalewając mu
herbaty.

- Miałem na myśli świeże powietrze, - wyjaśnił Mateo, rozsiadając się wygodnie
na kanapie w pokoju, nazywanym przeze mnie salonem. Nazywanym, bowiem w
budowlach z wielkiej płyty trudno uznać za salon największy z pokoi, a coś tym
mianem trzeba nazwać, jeżeli czas od czasu człowieka odwiedzają znajomi.

- Mam tak zwany „koci balkon” w kuchni, odpowiednio zabezpieczony siatką, -
powiedziałam, - Rogatek na pewno zmieści się na tym kawałku muru
i będzie mógł oddychać świeżym powietrzem ile wlezie, tym bardziej, że okienko
w kuchni zostawiam otwarte, gdy wychodzę do pracy. Lubię wietrzyć
pomieszczenia, - dodałam. Nie powiedziałam tylko, że każdy by lubił na moim
miejscu, gdyby salon miał połączony z kuchnią. A połączenie powstało
w związku z tym, że przy innym rozwiązaniu kuchnia przypominałaby wnękę, w
której nie dało by się nic ugotować poza wodą w czajniku.

Mateusz umieścił na kolanach jedną z moich pasiastych poduszeczek, pogłaskał
Rogatka i z wątpliwością w głosie rzekł: - Jesteś pewna, że on nie wypadnie na
zewnątrz?

- Nie wypadnie, - odparłam głosem radosnego akwizytora przekonującego o tym, że
tylko ubezpieczenie w jego firmie rzeczywiście ochroni nas przed ulewą,
gradobiciem, najazdem kosmitów i atakiem pszczół-mutantów, - W okienku są dwa
potężne pręty antywłamaniowe, na których znajomy specjalista zamontował mi
metalową siatkę przeciwko osiedlaniu się na tym kawałku murku gołębi. Skubane
ciągle chciały zakładać gniazdko i wiecznie wyrzucałam patyki.

- Po co? – nie zrozumiał Mateo.

- Jajka bym nie wyrzuciła, więc wolałam wyrzucać patyki, by się ptaszki nie
zagnieździły, - wyjaśniłam, - Kiedyś im pozwoliłam na wyhodowanie pisklaka, a
potem mało, że okienka nie mogłam otworzyć, to po całej przygodzie musiała

Rogatkowe sprzątanie - c.d.n.

[white.falcon]

- Jajka bym nie wyrzuciła, więc wolałam wyrzucać patyki, by się ptaszki nie
zagnieździły, - wyjaśniłam, - Kiedyś im pozwoliłam na wyhodowanie pisklaka, a
potem mało, że okienka nie mogłam otworzyć, to po całej przygodzie musiałam
skrobać cały murek. Nigdy więcej, - wzdrygnęłam się na wspomnienie czyszczenia
beznadziejnie brudnego i śmierdzącego murku z dolepionymi gdzie – niegdzie
piórkami.

Uspokojony Mateo dopił herbatę i zaczął się śpieszyć. Wyraźnie zaufał mi i
mojemu zabezpieczeniu „kociego balkonu”. Widocznie niemożność przedostania się
gołębi na stronę murku przemówiła do niego mocniej, niż gdybym zapewniała go o
wszystkich zaletach siatki lub też polecała skontaktować się z sąsiadem, który
tą siatkę montował w okienku.

Wreszcie zostałam sama z Rogatkiem. Rogatek ufnie poprzyglądał się mi, pokręcił
się po mieszkaniu, obejrzał liczne doniczki z kwiatkami, nie przejawiając
jednak chęci wytrząchnięcia ziemi na zewnątrz, przeleciał się po półkach,
zapewne oceniając księgozbiór, zainteresował się przelotnie dużą pamiątkową
muszlą, wsadzając do niej łepetynkę i wyjmując ją bez przeszkód, wreszcie
spoczął na fotelu w twórczym zamyśleniu oglądając własną łapkę.

- Co Ty mi umyślisz i zmalujesz? - spytałam go na głos, nie spodziewając się
odpowiedzi.

- Mniau, - powiedział godnie Rogatek, nie przerywając kontemplacji swojej
łapki. To mogło znaczyć wszystko.

Postanowiłam dokończyć rozpoczęte poprzedniego dnia sprzątanie. Sprzątałam
bowiem na raty. Na tym chyba polega luksus mieszkania samemu: brudzi się dowoli
ile chce, można hodować całe warstwy kurzu, rozrzucać ubrania, choćby
zaczepiając skarpetki na żyrandolu i robić wiele innych rzeczy, napawając się
komfortem sytuacji, iż nikt nam w tych czynnościach nie przeszkodzi, ani
niczego nie zabroni. Może świadomość takich możliwości i kusząca, ale jak
osobiście sprawdziłam, realizacja hodowli kurzu i rozwieszania skarpet pod
sufitem w rzeczywistości wcale nie bawi. Chociaż kto wie, może i bawi kogoś
mniej uporządkowanego, niż moja skromna osoba? Sama stwierdziłam, że wole
jednak wracać po całym dniu pracy do czystego wysprzątanego mieszkania, bowiem
widok bałaganu potęgował wewnętrzny dyskomfort. Wizyta Rogatka w moim mniemaniu
nie musiała mi przeszkodzić w dokończeniu odkurzania. Domyślałam się, że warkot
odkurzacza nie powinien przestraszyć kotka, bo Mateusz nie sprawiał wrażenia
brudasa i zapewne taki sprzęt, jak odkurzacz w domu posiadał.

Włączyłam odkurzacz w mniejszym pokoju i zapomniałam o istnieniu Rogatka.
Wydatnie pomogły mi w tym okruszki glinianego dzbanuszka, który zleciał z
półeczki, zdmuchnięty przeciągiem. Okruszki miały to do siebie, że wbiły się w
dywan i pochowały się po kątach i uparłam się je wyzbierać co do jednego. A
Rogatek nie przypominał się nijak. Przez warkot odkurzacza usłyszałam dzwonek
telefonu. Wyłączyłam odkurzacz, porzucając go na środku pokoju, pomiędzy kanapą
dla gości i fotelem i poszłam go odebrać. Dzwoniła moja Mama, więc, nastawiona
na co najmniej półgodzinną rozmowę, przysunęłam sobie stołek i usiadłam.
Dwadzieścia minut rozmowy zleciało szybko, gdyż miałyśmy interesujący temat do
omówienia.

- Kto u Ciebie sprząta? - nagle bez związku z tematem zapytała Mama. - Masz
jakąś pomoc domową? - zainteresowała się. Włosy mi dęba stanęły, bo
przypomniałam o obecności w domu Rogatka.

- Rogatek, mam na przechowaniu Rogatka!, - wrzasnęłam do słuchawki.

Mama obeznana na bieżąco z rogatkowymi przygodami, prychnęła dziwnie i kazała
mi się rozłączyć: - Idź zobacz i zadzwoń sama, jak pozbierasz to, co rozwalił.
Z niejakimi obawami weszłam do pokoju i mnie zatkało. Pokój był usiany tym
wszystkim, co znajdowało się w worku odkurzacza: drobnymi paprochami,
tajemniczymi wełnistymi kłębuszkami, drobinami wazonika i niewiadomo, czym
jeszcze, bo Rogatek, wyręczając mnie w sprzątaniu, najpierw usunął
z mojego bardzo nowoczesnego odkurzacza z przyciskami worek ze śmietkami,
rozdydalając go następnie na miałkie strzępki, a potem w kolejności zabawił się
w sprzątanie, skacząc na klapkę i na przemian włączając i wyłączając odkurzacz.
Podobało mu się to tak bardzo, że przez chwilę stałam jak słup soli i gapiłam
się na rozkoszny obrazek pod tytułem odkurzający kot.

Do Mamy zadzwoniłam wieczorem, upewniając się przedtem, że Rogatek jest w
zasięgu mojego wzroku.

Rogatkowy wodny świat

[white.falcon]

Noc spędziłam jak królik. Przysypiałam na trochę, ale mając świeżo w pamięci
obecność i ostatni wyczyn rogatego lokatora, budziłam się na każdy
najdrobniejszy szmer czy szelest. Sądzę, że gdyby w mieszkaniu był jakiś pająk
i zechciałby tłuc się po nocy po mieszkaniu, to dyskretne chrobotanie jego
odnoży, słyszalne tylko dla stworzeń z jego świata, zostałoby odebrane przeze
mnie jako tupot pułku słoni, depczącego po betonie. A nowoprzybyły lokator
sobie spał, cichutko pochrapując, malowniczo przewieszony przez mój pantofel.
Niezbyt się mieścił, ale z dwojga złego wolałam, by spał w pantoflu, niż
odkurzał mi mieszkanie. Wygoda - to rzecz względna i uznaniowa. Mi by tam nie
pasowało ulokowanie się w bucie i zwisanie z różnych jego stron.

Około czwartej nad ranem jednak przysnęłam. Obudziło mnie dziwne dyszenie mi w
nos. Wyrwana ze snu, otworzyłam oczy i mało nie wypadłam z łóżka. Jakbyście się
czuli, gdyby pierwszą rzeczą, którą widzicie wyrwani ze snu nosa byłby rogaty
pyszczek natrętnie gapiący się na Was i dmuchający Wam w nos?

Wylazłam z łóżka i poczłapałam napełnić karmidełko, Rogatek w radosnych
podskokach zabrał się za jedzenie, a ja udałam się do łazienki. Pamiętając o
zamiłowaniu Rogatka do tubek, przed jego wizytą pochowałam wszystko, co mogłam
do szafek, dzięki czemu przykre niespodzianki mnie nie spotkały. Następnie
udałam się na sobotnie zakupy.

Jakoś dziwnie zaopatrzyłam się w masę rzeczy, mając na względzie przede
wszystkim kotka, czym wprawiłam w lekkie osłupienie sprzedawców w
zaprzyjaźnionych sklepach. Trudno by było podejrzewać mnie osobiście
o nagłe stosowanie diety w postaci kocich puszek, a nadto - wcześniej
wielokrotnie zarzekałam się, że po odejściu Żbikusia do Krainy Wiecznych Kocich
Łowów nigdy więcej nie pokuszę się o chowanie zwierzaka. Jednak żaden ze
sprzedawców nie kwapił się o dopytywanie. Tylko Pani Iza ze sklepu mięsnego,
pakując ładny kawałek wątróbki, spytała dyskretnie: - Nie wytrzymała Pani i
jednak przełamała się?

Zastanowiłam się przez chwilę, czy rzeczywiście obecność Rogatka
w moim mieszkaniu można uznać za „przełamanie się” w kwestii ponownego
dzielenia domu z cichym czterołapem. – Pani Izo, gdybym opowiedziała od
początku historię pojawienia się w moim domu kotka, nie uwierzyłaby Pani. Na
pewno jednak, gdy już będzie po wszystkim, opowiem Pani, co się stało i jakie
przyczynki doprowadziły do takiego zbiegu okoliczności, - obiecałam solennie, -
Zdziwi się Pani, ale póki co zdania nie zmieniłam, a kot jest u mnie gościnnie.
Właściciel ma kłopoty, a ja mu służę pomocą w temacie przechowania kotka.

- Ale opowie mi Pani? – z nadzieją poprosiła Pani Iza.

- Opowiem, - obiecałam. I słowa dotrzymałam, bo nie widziałam powodu, dla
którego miałam pozbawiać możliwości rozrywki innych ludzi. Tym bardziej, że nie
sądzę, by w sklepie mięsnym działy się jakieś wyjątkowe rzeczy – raczej każdy
dzień przypominał poprzedni. Zmieniał się tylko asortyment, a ludzi cieszy
ubarwienie dnia codziennego, jeżeli samo życie nie kwapi się z nadaniem mu
zabawnych barw – takich trochę cyrkowych.

Cieszyło mnie, że nareszcie wracam, byłam dumna i zadowolona z siebie i z tego,
że nie zapomniałam niczego nabyć, a przytrafia się mi to nagminnie. Do
mieszkania weszłam jednak ostrożnie, nastawiając się na widok niezapomniany. A
tu nic. Porządek, spokój, gra radio. Rogatka nie widać. To już powinno było
wzbudzić niepokój, ale pomyślałam naiwnie, że kotek uciął sobie poranną
drzemkę. Pozbyłam się siatek w kuchni i postanowiłam umyć ręce przed
przystąpieniem do skomplikowanych kuchennych czynności.

Wkroczyłam do łazienki i o... Mamo. Najpierw zamarłam w bezruchu, a następnie
rzuciłam się ratować sytuację w jedyny możliwy sposób. Jednym ruchem nacisnęłam
na kurek, zamykając dopływ wody do wanny, drugą ręką wyławiałam z upiornie
zimnej wody zielony ręcznik kąpielowy, zatykający odpływ wody. Ręcznik dobrze
nasiąknął wodą i musiałam wyciągać go oburącz, dostając natychmiast gęsiej
skórki. Rogatek, siedzący we wnęce na szampony i mydło po drugiej stronie
wanny, przyglądał mi się całkiem spokojnie, choć nie bez życzliwego
zainteresowania. Owinął ogonek dookoła łapek i lekko przekrzywiał głowę,
widocznie zastanawiając się, jak też ta istota ludzka poradzi sobie z tą
arcynieprzyjemną mokrą tragedią. Był niezmącenie całkowicie spokojny. Ja tez
bym na jego miejscu była spokojna – kto to widział, by jakiś kot angażował się
w zapobieganie potopowi? Teraz się wyjaśniło, dlatego go nie było w żadnym z
dwóch pokoi! Nalał wody do wanny i ugrzązł we wnęce, zapewne zainteresowany
zawartością półki. Wanna napełniła się wodą i Rogatek został odcięty od świata
jak rozbitek na bezludnej wyspie.

Wszystkie możliwe szmaty w domu posłużyły mi do zebrania wody
z terrakoty w łazience. Szczerze w duchu dziękowałam fachowcom, którzy robili u
mnie remont. Terrakota i kafelki zostały położone tak solidnie, że woda nie
zdążyła przedostać się do spoin i przelać się do mieszkania sąsiadki. No i
dziękowałam w drugiej kolejności w duchu sama sobie, że nie poszłam na dłuższe
zakupy, gdyż krytyczny moment przelania się wody do przedpokoju był bardzo
blisko.

Rogatek z nabożną atencją przyglądał się moim poczynaniom, jednak nie kwapił
się do namoczenia łapek. Po zakończeniu skomplikowanych czynności, zgarnęłam
rogatego pacana, co nie zostało przyjęte z aprobatą. Też miałabym zastrzeżenia
do noszenia mnie w zimnych jak lód rękach. Gdy odrętwienie mi trochę minęło i
ogrzałam się kubkiem kawy z Rogatkiem na ręku zadzwoniłam do Mateusza.

- Mateo, wybieraj, - powiedziałam nie bawiąc się w żadne grzecznościowe
wstępy, - Albo przywiążę Rogatka do siebie sznurkiem, albo mi powiesz, skąd ma
tendencje do odkręcania kurka z wodą. Mało mi nie zalał sąsiadki. Może mi
powiesz też łaskawie, co on jeszcze lubi regulować, bo mam dość eksperymentów.

Rogatkowy wodny świat - c.d.n.

[white.falcon]

- Kurki od kuchenki gazowej, - tchnęło z drugiej strony, - Zabezpiecz je jakoś,
bo czasem lubi nimi się pobawić. Teraz nic mi do głowy sensownego nie
przychodzi, bo jestem zajęty, wybacz, - i Mateo rozłączył się.

- To w końcu Twój kot!, - wrzasnęłam do komórki pikającej sygnałem rozłączenia
i ponownie wpukałam numer Mateo, ale Mateusz chyba przewidując moje zachowanie,
nie odebrał.

Pociemniało mi w oczach na myśl o kuchence gazowej, więc najpierw poszłam do
kuchni i zdjęłam pokrętła, chowając je do szufladki, a następnie podziękowałam
Rogatkowi, że tym razem wolał jednak zabawić się wodą, a nie gazem. Próby
dodzwonienia się do Mateo w ciągu całego dnia nie przyniosły żadnego efektu i
posądziłam go o tendencyjne uniemożliwienie mi kontaktu z nim w kwestiach
Rogatkowych. Po namyśle jednak przyznałam mu rację: charakterek mam
nieszczególnie udany i Mateusz wcale nie chciał, bym przez telefon awanturowała
się z nim. Wiedział bowiem, że złość mi szybko wywietrzeje i pogodzę się z
obecnością Rogatka. Rogatek tez mi zadania nie utrudnił, bo po tym występie
przez resztę soboty i niedziele zachowywał się poprawnie, tak, jak na
grzecznego domowego kotka przystało. A może kocio wyczuł, że ze mną przegiąć
nie wolno? Któż to wie?

Rogatek i rajstopy

[white.falcon]

Poniedziałkowy poranek powitał mnie przeraźliwym zimnem w mieszkaniu. Nie
zdziwiłam się - śpię przy otwartym małym okienku w kuchni, natomiast zimniej
było dlatego, że wiatr, uparcie dmuchający przez cały wieczór w okno, bębniący
skostniałymi palcami w zamazaną kroplami szybę i rzucający we wściekłości w nią
śniegiem, wreszcie zwalczył okienny opór. Okazało się, że jest to okno jednak
niedomknięte, a tak właśnie wydawało mi się podczas jesiennego mycia okien, że
chyba jednego okna niedomknęłam, i otworzyło się ono w nocy na oścież, w ten
sposób mszcząc się na mnie straszliwie za zaniedbanie.

Najpierw schowałam nos głębiej pod pikowaną kołdrę, łudząc się, że okno ulituje
się nade mną i samo się zamknie, albo też nastąpi cudowna zmiana pogody na
lepsze. Nie zanosiło się ani na jedno, ani na drugie. Okazałam się niegodna
cudów w taki dzień, co wcale nie oznacza, że inne dni bywają lepsze w tym
zakresie. Od dawna bowiem przestałam się łudzić, że coś takiego nagle stanie
się. Raczej zapobiegliwie wolałam wierzyć, że nic nie pogorszy się w przebiegu
mojego losu. Cóż, optymizm to nie moja wrodzona cecha, a raczej nabytek, który
z różnym efektem stosuję u siebie, czasem dając się jednak ponieść jego
przejawom, choć pesymistką, przewidującą wszystko, co jest najgorszego na
świecie i trochę obok, też nie jestem.

Dodatkowymi motywacjami, zmuszającymi mnie do ingerencji w niezbyt miły stan
rzeczy była potrzeba udania się do pracy i uporczywe macanie małej łapki po
włosach. Oczywiście – „zakopałam się” głęboko pod kołdrę i Rogatek nijak nie
mógł mnie dosięgnąć, żądając, bym wstała i napełniła jego karmidełko.

„Raz kozie śmierć,” - pomyślałam i zanurkowałam w zimne i wilgotne powietrze w
mieszkaniu. Dopadłam obydwu okienek, zamknęłam je, napełniłam karmidełko i
znikłam, przytypując z zimna w łazience, gdzie szczęśliwie było przytulnie
ciepło od rur z gorącą wodą. Jak zwykle rano, krzątałam się po mieszkaniu,
starając się nie nadepnąć na ciekawskiego pacana, który po napchaniu brzuszka -
zamiast porannie podrzemać i dać mi czas na szybkie opuszczenie domu,
postanowił mi towarzyszyć. Widocznie uznał, że do dobrego tonu należy
zawracanie głowy komuś, kto się śpieszy. Akurat wciągałam rajstopy, gdy
Rogatkowi zechciało się sprawdzić, co takiego przywdziewam i na ile jest to
produkt trwały i nadający się do zabawy. Najpierw lekko żartobliwie ubódł mnie,
a gdy go odsunęłam na bok, podskoczył radośnie do góry i klepnął obydwiema
przednimi łapkami po nodze. Nie wypuścił pazurków, bo nigdy nie przepadał za
drapaniem kogoś, ale nawet tego starczyło z nawiązką. „Drrrr,” - poleciały na
całej długości rajstop oczka. Machnęłam ręką i sięgnęłam do małej szufladki,
gdzie od dawien dawna przechowuję zapasowe rajstopy.

Zgarnęłam kilka kłębuszków i udałam się do łazienki. „Co za cholera,” -
stwierdziłam po dłuższej chwili. Wszystkie kłębuszki prezentowały po ich
rozwinięciu mniejsze lub większe dziury. Wyszłam jeszcze raz z łazienki,
świadoma, że zabawa w rozwijanie kłębuszków grozi mi spóźnieniem się na
autobus, ale uparcie szukałam całej pary. Po rozwinięciu ostatniego kłębka
wpadłam w lekki popłoch. No niemożliwe, bym chowała do szufladki same dziurawe
rajstopy, przy czym w stanie kwalifikującym je do wyrzucenia do kosza.
Nie podejrzewałam siebie o marazm i idiotyczne schorzenie, polegające na
gromadzeniu wszelakich śmieci z jedynego powodu: „bo kiedyś może się przydać”.
Dawno przekonałam się, że przedmioty zostawione w spokoju właśnie z tego powodu
mają tendencje do mściwego przyciągania do siebie podobnych im i pilnowałam się
przed upychaniem na półkach gazet, które kiedyś przeczytam, pustych kopert po
przesyłkach urzędowych z nadzieją, że coś do nich kiedyś schowam. Owe kiedyś
oznaczało oczywiście wielkie nigdy i później odnajdywałam te koperty po latach,
dziwiąc się, że nie mam gdzie wetknąć rzeczywiście potrzebnych mi kwitków.
Uparłam się nie gromadzić śmieci i dotąd mi się to ze zmiennym szczęściem
udawało. Przeraziłam się teraz, że gromadzenie śmieci jednak mnie nie ominie i
że pierwszym jego objawem jest zgromadzenie przeze mnie pokaźnej szufladki
dziurawych rajstop. Zastanawiającym było to, że za Chiny Ludowe nie byłam
świadoma tego, bym takie rajstopy gromadziła.

Szczęśliwie przypomniałam sobie, jak parę dni wcześniej zastałam Rogatka,
smacznie śpiącego w szafce z rajstopami. Skojarzenia nasunęły się same i
odetchnęłam z ulgą. Przywdziałam najmniej dziurawą parę, złapałam kotka i
patrząc mu prosto w jego ślipka, powiedziałam: „Chciałeś mnie zatrzymać tym
sposobem w domu. Nie uda Ci się. Kiosk z rajstopami mam pod domem i, nie wiesz
o tym, ale ja mam długaśny płaszcz, a w pracy zdążę zmienić potargane rajstopy
na całe”. Rogatek tylko chytrze się uśmiechnął, po czym, już na progu, zdążył
jeszcze klepnąć mnie po nodze, powodując powstanie kolejnego oczka w rajstopach.

Nie przejmowałam się szczególnie rajstopami. Poranek był na tyle niemiły i
senny, że wszyscy napotkani nieliczni przechodnie woleli walczyć z parasolami,
otulać szczelnie nosy przed podmuchami ostrego wiatru szalikami i kołnierzami
palt. Zupełnie nie zdradzali najmniejszej chęci do lustrowania odzieży
napotkanych innych jednostek ludzkich i dostrzegania drobnych szczegółów,
szpecących ich garderobę. Do pracy dotarłam więc nie wzbudzając niczyjego
zainteresowania. Nawet w autobusie przysypiający lud pracujący nie dostrzegł
osoby z potężnymi dziurami w rajstopach, wyzierającymi spod płaszcza.

Oczywiście po przyjściu do pracy powiedziałam Metuszowi o tym, co nastąpiło.

- Mi tam nigdy nic nie "pooczkował", - stropił się i zdziwił Mateo.

- A nosiłeś kiedykolwiek rajstopy? - dławiąc się ze śmiechu spytała Ania.

- No nie, - przyznał się Mateusz, - Ale skoro rajstopy tak podobają się
Rogatkowi, to kupię mu kilka par.

Nie wiemy, co robią Mateo i Rogatek z nabytymi rajstopami, ale jestem więcej
niż pewna, że Mateusz rajstopy nabył i to w ilości większej, niż jedna para.

Rogatkowe oszczędzanie

[white.falcon]

- Nie chciałyście mi pomóc, a teraz mam za swoje, - smętnie oświadczył Mateo po
powrocie z delegacji. Poczułyśmy się lekko zaniepokojone, bardziej jakoś tak
winne, choć jeszcze nie było wiadomo, co się takiego potężnego stało i w
związku z czym Mateo ma do nas łagodne pretensje. Wańdzia, najbardziej chyba
wrażliwa, podsunęła Mateo kubek z herbatą i własną kanapkę. Mateusz, bez
mrugnięcia okiem, przyjął dar, komentując: - Bardzo dobra ta szyneczka.

Poczekałyśmy cierpliwie na spożycie przez Mateo leczniczo-uspokajającego
produktu i nastawiłyśmy się na słuchanie opowieści. Chciałyśmy dowiedzieć się,
dlaczego Mateusz uważa, że w czymś zawiniłyśmy, no i jednak nie chciałyśmy, by
Mateo cierpiał z naszego powodu.

- Byłem w delegacji, nieźle mnie wymęczyli. Ogólnie czuję się zmęczony, nie
chce mi się nic robić, - powiedział Mateo i wyciągnął nogi przed siebie.

- Ja nie mam zamiaru odwalać za Ciebie papierkologii stosowanej, - stwierdziła
Ania, wskazując na swoją stertę akt do rozpatrzenia.

- Ja też nie, - poparłam ją solidarnie, na potwierdzenie swoich słów poklepując
swoją górkę w służbowej rynience.

- A mogłybyście. Żadna z Was nie chciała powtórnej wizyty Rogatka na te głupie
kilka dni, - stwierdził Mateo. - Co ja mam z tym pacanem, co ja mam, -
westchnął.

Wańdzia też się zbuntowała: - Pacan jest Twój, a nie nasz. Ty go rozbestwiłeś,
zamiast w stosownym czasie wyprostować mu ten charakterek. Przy czym tu my?

- A przy tym, - westchnął Mateo, - że musiałem kota oddać na przechowanie
zamiast Wam, to wyrozumiałym osobom - sąsiadom z góry. Owszem, chętnie go
przyjęli, ale gdy go odbierałem, to patrzyli na mnie dziwnie i miałem wrażenie,
że z radością pozbywają się Rogatka. Co im zrobił - nie wiem, ale coś napewno.
Ponadto, musiałem oddać im pieniądze i długo się tłumaczyć, że kotek to robi z
własnej inwencji twórczej, a nie dlatego, że ja go nauczyłem. Przez Was
najadłem się koszmarnego wstydu.

- Jakiego? - koniecznie chciałam się dowiedzieć, tym bardziej, że wcale nie
poczuwałam się do żadnej winy.

- A takiego, - powiedział Mateo, - oddałem na przechowanie Rogatka wraz z jego
sypialnym koszem i wścielonym w kosz kocykiem. Lubi tam spać, sypiał w nim u
sąsiadów.

- Jak sypiał, to chyba nie robił w tym czasie nic złego, - weszła mu w słowo
Ania, - Nie wmówisz we mnie, że kot zaczął lunatykować.

Wyobraziłam sobie lunatykującego Rogatka: śpiąca krągła wiecznie uśmiechnięta
mordka, wyciagniete przed siebie przednie łapki, kiwający się chód na tylnych.
Widoczek byłby niezapomniany, tak, jak i ewentualne popełniane czyny.

Otrząsnęłam się z wizji i stwierdziłam, że to już byłaby lekka przesada – to
lunatykowanie kota.

- A, nie, - powiedział Mateo z niesmakiem odrzucając supozycje Ani, - Okazuje
się, że ci ludzie, moi sąsiedzi, zwykli zostawiać sobie nawzajem pieniądze na
rachunki, czy coś podobnego na lodówce. Wiecie, do jakiej doprowadził ich
awantury? Sąsiadka pisała kartkę, że zostawia pieniądze na opłacenie rachunku
za gaz, a na talerzyku nie było pieniędzy i sąsiad musiał lecieć do bankomatu.
Gdy to powtórzyło się któryś raz z rzędu, najpierw sami się pokłócili i
milczeli przez dwa dni, a potem ja odebrałem od nich Rogatka, prześcieliłem mu
kocyk i pod kocykiem znalazłem ponad siedemset złotych. Zwróciłem je, ale co
się natłumaczyłem, to moje. Przynajmniej Rogatek nie zdążył rozwalić małżeństwa.

- Dobry kotek, porządny kotek, - wycierając oczy, wydusiła z siebie po ataku
śmiechu Wańdzia, - Co pieniądze miały walać się na wierzchu, jeszcze by ktoś
ukradł. Zabezpieczył je po prostu.

- Bankier, - zachichotała szatańsko Ania, - Ma powołanie, oddaj go następnym
razem na przechowanie do banku. Może szybciej spłacisz kredyt.

- Nie ma obaw – nic takiego by nie nastąpiło, - zgasiłam niestosowna wesołość
koleżanek, - Jak widać w odróżźnieniu od Rogatka Mateusz jest praworządny.

- A mówią, że dzieci są podobne do rodziców, - westchneła Wańdzia.

- Bywają i wyrodne, - odparła niewiele myśląc Ania.

Wypadało z nią się zgodzić, gdyz dotychczasowe poczynania kotka nie wskazywały
na naśladowanie jego właściciela.

Rogatek w podróży noworocznej

[white.falcon]

Mateusz stwierdził, że ma dość siedzenia w Warszawie. - Nie lubię petard, tego
całego zgiełku i zamieszania, bo i tak w końcu Sylwestra spędzam z kieliszkiem
szampana przez telewizorem, a następnego dnia śpię do późnego popołudnia, -
smęcił nam w ostatnich dniach grudnia, z melancholijnym wyrazem twarzy
obserwując małe płatki śniegu wolniutko krążące za oknem. - Postanowiłem
pojechać do rodziców, by nie siedzieć w domu i nie zazdrościć tym wszystkim,
którzy potrafią się bawić. Ja na dyskotekę nie nadaję się, a zwyczaj
towarzyskiego spędzania czasu w czyimś mieszkaniu upada. Kiedy któraś z Was
uczestniczyła w czymś takim? Nie mam na myśli zjazdu rodziny z okazji chrzcin,
ale przypomnijcie sobie, kiedy.

Wańdzia nie powiedziała nic, nie miała też ochoty na wspominki starych dobrych
czasów, tylko upewniła się rzeczowo: - Pacana komu zostawiasz? Nie sąsiadom
chyba.

- A nie - zabieram koty ze sobą, - powiedział Mateo, lekceważąc oczywisty
kłopot, którego my byłysmy świadome – podróż z dwoma kotami w koszykach z
obciążeniem w postaci plecaka to nielada wyczyn dla jednej osoby. Tym bardziej –
na kierunku południowym i tym bardziej – w okolicach Sylwestra. Nie zachwyciła
nas odwaga przedsięwzięcia Mateusza. Doskonale zdawałyśmy sprawę z jednej
podstawowej wady Mateusza – jego beztroski.

- Rodzice mają duży dom i będzie im miło poznać kogoś nowego, - dodał radośnie
Mateo.

Nie sprecyzował, komu ma być miło: kotom, czy rodzicom, a uściślić nie
zdążyłyśmy, bo musiałyśmy pilnie stawić się u naczelnika w gabinecie na
przednoworocznym szampaniku.

Dlaczego żadnej z nas nie tknęły żadne przeczucia - tego nie wiemy. Znamy
doskonale i charakter kotka i jego przypadłości życiowe, doświadczyłyśmy ich
skutków w końcu na własnej skórze, a jednak żadna z nas nie nabrała stosownych
podejrzeń. Życzyłyśmy sobie nawzajem wesołego Sylwestra, radośnie obcałowałyśmy
wszystkich dookoła i w pośpiechu rozbiegłyśmy się w sobie znanych kierunkach.
Każda z nas bowiem miała tego Sylwestra jakoś zaplanowanego, a nie wypadało
wyglądać powszednie, jak każdego dnia w roku.

Alarmująca wieść dotarła do nas po kolei - oczywiście przez komórkę. Mateo
dzwonił, zachłystując się rozpaczą, przerażeniem, histerią i innymi bardzo
skomplikowanymi uczuciami z jakiegoś dworca kolejowego w jakimś Lublińcu, o
istnieniu którego ja dotąd nie miałam specjalnego pojęcia. Wydobycie z niego
powodów panicznych telefonów równało się chyba możliwości ustalenia miejsca
spożywania trunków wysokoprocentowych u pijaka, przywiezionego na izbę
wytrzeźwień. Dopiero po czwartym telefonie sytuacja jako-tako "wyklarowała
się", choć kosztowało to nie wiadomo czego więcej – pieniędzy, czy cierpliwości.
Mianowicie Mateo popełnił ogromny błąd, wsadzając obydwa koty do kocich
koszyków na czas podróży. Doskonale przecież wiedział, że koci kosz jest
uznawany przez Rogatka za potężną ujmę na kocim honorze. Wiedział też, że
Rogatek toleruje kocie szelki, które, choć ograniczają jego wędrówki, ale
pozwalają mu na oglądanie otaczającego świata i czynny udział w okolicznych
wydarzeniach natury towarzyskiej. Sama go wyprowadzałam na spacer w szelkach i
poza jednym nieistotną przygodą nie wydarzyło się nic.

Skoro gazety nie pisały o tym, jak dorosła kobieta włazi na drzewo w parku, by
zdjąć drące się wniebogłosy koty, to rzeczywiście nic takiego się nie stało,
chociaż pół parku zbiegło się, by obejrzeć niecodzienne widowisko. Wtedy
błogosławiłam fakt, a właściwie dwa fakty. Po-pierwsze, to, że w latach
wczesnej młodości nauczyłam się nieźle łazić po drzewach. Po-drugie zaś, iż
miałam na sobie dżinsy i trampki. Jednym z drących się kotów był oczywiście
Rogatek, i, o ile odniosłam słuszne wrażenie, to podopieczny wydzierał się
niejako do towarzystwa koteczce, którą raczył się zainteresować, wyrywając mi
się z rąk razem z szelkami podczas jednego ze spacerów. Czego zaś nasłuchałam
się po zejściu z drzewa – to moje.

Zostałam odsądzona od czci i wiary przez starszą Panią w kapelusiku żywcem
wyjetym z przedwojennego magazynu „Bluszcz”, pochwalona przez starszego Pana z
siatką, w której telepały się jakieś leki, podziwiana przez kilku miejscowych
blokersów, dotąd bezmyślnie spoczywających na ławce. Ganiona, chwalona i
podziwiana byłam właściwie za różne apekty tego samego czynu. Podsumowując,
zgrozą i obrazą Boga jest łażenie przez kobietę po drzewach, a już noszenie
spodni tym bardziej; chwalebne jest to, że nie zostawiłam zwierzaki w
potzrebie: podziwu zaś godny fakt, że potrafię coś, czego utyci, młodsi ode
mnie co najmniej o dekadę, faceci zrobić nie potrafią. Ale nadal uważam, że to
wydarzenie nie było niczym nadzwyczajnym i chyba dokonując takiej jego oceny
popełniłam błąd. Trzeba było powiedzieć o tym Mateuszowi!

Drogę na dworzec w zatłoczonym autobusie Rogatek zniósł dzielnie, podobnie
przetrzymał wędrówkę na peron. Wrażenia akustyczne dostarczane przez tłum
ludzki najpierw w autobusie, później – na peronie zapewne wystarczały do
dokonywania analizy przez Rogatka, więc do opuszczenia kosza nie dążył. Możliwe
też, że realnie oceniał swoje szanse i nie chciał być stratowanym przez ciżbę
ludzką z torbami, plecakami i sprzętem narciarskim. Oczywiście w przedziale
pociągu Rogatek stwierdził, że kosz mu przeszkadza i gwałtownie zaczął domagać
się wypuszczenia go, awanturując się tak, że konduktor nadbiegł, gdyż myślał,
że ktoś maltretuje jakieś zwierze w pociągu. Współpasażerowie dostali ataku
śmiechu, a Mateusz przez dłuższą chwile wzbudzał ogólne zainteresowanie, co go
niezmiernie stropiło.

Unikając dalszego rozgłosu i niepotrzebnej sławy Mateusz postanowił dalszą
część podróży odbyć wioząc Rogatka na kolanach. Dunia spała smacznie w swoim
koszyku, Rogatek, po zapoznaniu się ze wszystkimi pasażerami w przedziale,
uspokoił się i też postanowił przysnąć. Uspokojony Mateusz także zdrzemnął się
na chwilę, gdyż, jak się usprawiedliwiał, towarzystwo
w przedziale doszło do wniosku, iż drzemka nie zaszkodzi i przygasiło
światełko. Rogatek odczekał trochę, stwierdził, że śpiący ludzie są mało
wdzięcznym tematem do badań, zeskoczył z kolan Mateusza i udał się na
rekonesans. Nikt nie wie, co kotu przyszło do głowy, ale wysiadł wraz z innymi
podróżnymi na stacji w Lublińcu. Ludzie widzieli dziwnego kotka przy drzwiach
wyjściowych z wagonu oraz na dworcu, lecz nie potrafili powiedzieć, gdzie z
tego dworca udał się.

Mateusz wysiadł na następnej stacji wraz z Dunią w koszyku i wrócił na stację w
Lublińcu pierwszym lepszym pociągiem. Tam, nie zastając Rogatka na dworcu,
zaalarmował komisariat policji, gdzie, jak nam relacjonował: „Wszyscy
policjanci przyszli, by wysłuchać mojej historii, nawet musiałem ze dwa razy
powtarzać historię innym policjantom, ale ich interwencja nic nie wniosła, bo
Rogatka nie znaleźli”. Nie dziwię się, że wszyscy policjanci obecni w okolicy
zbiegli się - sama bym wszystko rzuciła i popędziła posłuchać wariackiej
historii, którą opowiada rozdygotany facet. Zawszeć to ciekawsze i
zabawniejsze, niż współczesna makabra, mająca miejsce w pociagach i na
dworcach.

Później Mateo zaalarmował nas, wydzwaniając kolejno do każdej i zakłócając
czynności przygotowawcze. Ankę zastał podczas farbowania włosów, a Wańdzię
podczas pieczenia smakowitych kruchych ciasteczek. Mnie jedynie zastał w
nietypowej sytuacji – mianowicie czytałam sobie w spokoju książkę, otulona
kocem. Jestem zapobiegliwa i byłam już przygotowana na jutrzejsze szaleństwo
nocy Sylwestrowej.

- Co mam robić? - płaczliwie dopytywał się przez komórkę, - Mam siedzieć na
dworcu w Lublińcu i czekać na Rogatka?

- Wariat, - powiedziałam, - Sądzisz, że kot wróci na dworzec, by jechać dalej?
Może jeszcze stanie w kolejce do kasy po bilet?

Rogatek w podróży noworocznej - c.d.n.

[white.falcon]

- Wariat, - powiedziałam, - Sądzisz, że kot wróci na dworzec, by jechać dalej?
Może jeszcze stanie w kolejce do kasy po bilet? Myślę, że uda się w stronę
Warszawy i, jeżeli będzie miał farta, to dotrze albo do Twojego domu, albo do
domu którejś z nas. Znane są takie przypadki wędrówek kotów i ich bezbłędnego
powrotu do domu. Jedź do Rodziców, a potem zobaczymy.

- A może on dotrze do moich Rodziców? - z nadzieją w głosie spytał Mateo.

- A był u nich kiedykolwiek? - spytałam.

- No nie, - odparł Mateo, - Ale może dotrze tam.

Nie chciało mi się rozwiewać idiotycznych nadziei Mateo, więc postanowiłam
inaczej potraktować sprawę. Usiadłam wygodnie, zamknęłam oczy, skupiając się na
rozedrganej osobie Mateusza i starając się nie krzyczeć na niego, a tym
bardziej – nie wymyślać mu od „głupich jełopów, którzy nie potrafią upilnować,
jak to każdy mężczyzna, kota”.

- Mateusz, koty tak mają, że chcą wrócić do domu. Rogatek nie jest wyjątkiem i
także podporządkuje się swojej naturze, - powiedziałam łagodnie.

- Rogatek nie jest zwykłym kotem, - warknął pół groźnie, pół żałośnie Mateusz.

- I jest i nie jest, - zgodziłam się równie łagodnie, co i poprzednio, - Ale
kwestia wygląda w ten sposób, że siedzeniem na dworcu nie załatwisz nic, oprócz
tego, że zgubisz jeszcze i Dunię. Rogatek na dworzec nie wróci, a sam przecież
mówiłeś, że Dunia jest słabego zdrowia, - uczepiłam się Duni jak rzep psiego
ogona, widząc ostatnią deskę ratunku w tym, iż przypomniałam sobie
bałwochwalcze nieomalże przywiązanie Mateusza do wygody udzielnej księżnej Duni.
Podziałało. Mateusz zaniepokoił się bardziej, ale tym razem jego sumieniem
szarpnęły kwestie zdrowotne Duni. – Sądzisz, że przebywanie na dworcu może Duni
zaszkodzić? – zapytał się z przejęciem.

- Na pewno, - starałam się mocno utwierdzić go w tym przekonaniu, - Sam
mówiłeś, że Dunia jest wrażliwa na przeciagi. Na dworcu zaś przeciągów co nie
miara, do tego – zarazki. Chcesz, by dostała nerwicy, kociego kataru? Rogatek
sobie poradzi, a Dunia – nie.

Po kilku minutach bicia jak w bębęn – w myśl o zdrowiu i dobrym samopoczuciu
Duni, zakonczyłam rozmowę i pośpieszyłam uprzedzić koleżanki o tym, by
utwierdziły Mateusza w przekonaniu, że musi i to bezwzględnie musi opuścić
dworzec w Lublińcu i udać się do rodziców.

Szczęśliwie Mateusz okazał się być podatnym na tę sugestię, dzięki czemu
spędził Sylwestra jak człowiek - u rodziców. A Rogatek? Rogatek dał sobie radę
lepiej, niż przewiduje ustawa o ochronie zwierząt i potrafią wyobrazić sobie
życzliwe mu istoty z gatunku ludzkiego.

Czyny Rogatka w drodze

[white.falcon]

- Gdzie się podziewałeś? - mamrotał bardziej do siebie, niż do Rogatka Mateo,
tuląc do siebie lekko wychudzonego, ale ogólnie - radosnego kotka. Kotek
wiercił się w ramionach Mateo z miną nieco zdumioną tak nagłym okazywaniem
uczuć. Możliwe, że Mateo mu trochę przeszkadzał, bo przed przybyciem Mateo do
domu Wańdzi, która histerycznie zażądała zabrania z jej domu pacana, został
suto nakarmiony. Wańdzia rozmyślnie tak uczyniła - nakarmiony Rogatek raczej
zachowywał się spokojniej, choć, gdyby przełożyć jego zachowania na skalę
Beauforta wyszłoby coś w rodzaju małego huraganiku. Ale przy prawdziwym
cyklonie, który prezentował sobą głodny Rogatek to był pikuś.

Mateo nieomalże obwąchiwał Rogatka. - Czuć od niego spalenizną, - zaniepokoił
się, miętosząc podopiecznego na wszystkie możliwe sposoby, wtulając się całą
twarzą w jego boki i brzuszek i to nie zważając na brykliwe łapki, które już
się szykowały do wypuszczenia haczykowatych pazurków. - Oooo, tu ma nadpalone
futerko, - przeraził się.

Co miałyśmy dłużej milczeć. Póki pacana nie było, ukrywałyśmy przed Mateo pewną
sprawę. Szukałyśmy Rogatka na własną rękę, mając nadzieję, że co, jak co, ale
charakter mu się napewno nie zmienił i da znać o sobie w jakiś niebanalny
sposób. Liczyłyśmy i to niebezpodstawnie, że te ewentualne czyny będą na tyle
potężne, że ich dostrzeganie wykroczy poza świat zwierząt, naruszając spokój
świata ludzkiego.

Najpierw przez znajomych naszych znajomych dotarłyśmy telefonicznie do kilku
mieszkańców Lublińca z dyskretnymi zapytaniami i wyczuleniem na mogącego się
pojawić w ich okolicy dziwnego kota. Telefon rychło dał znać o sobie u mnie.

- Dzień dobry, - przedstawił się z drugiej strony sympatyczny męski głos, -
Dzwonię z Lublińca i wiem od Ireny z Katowic (nie znam żadnej Ireny
z Katowic ale domyśliłam się, że poczta pantoflowa zadziałała), że Pani chyba w
asyście całej Warszawy szuka zagubionego małego szarego kotka z rogami.

- I? - niegrzecznie zatchnęło mnie.

- Otóż dowiedziałem się, gdzie kotek był do wczoraj, - ciągnął opowieść
rozmówca, - Przypętał się do Państwa B. pod Lublińcem. Opis kota pasuje jak
ulał. Oni prowadzą albo raczej prowadzili do wczoraj działalność gospodarczą,
a mianowicie - mały zakład produkujący koszulki bawełniane.

- I już nie prowadzą? - przeraziłam się, - Co się stało?

- Wczoraj wieczorem baraczek, gdzie zajmowali się produkcją tekstyliów poszedł
z dymem, a kot znikł, - powiedział rozmówca, - Widziano go, gdy uciekał podczas
pożaru. Do wczoraj przebywał u tych Państwa, pojechałem do nich, wypytałem.
Sądzę, że słusznie podejrzewam, że kotek przybłąkał się do nich. Zostawili go w
zakładzie, bo chcieli, by im wyłapał w baraczku myszy.

Oczami duszy wyobraziłam sobie Rogatka, który postanowił bardziej pomysłowo
rozwiązać problem myszy. Szczegółem jest, że przy okazji rozwiązał parę innych
zagadnień, takich, jak rentowność firmy, odszkodowanie. Lekko odetchnęłam: -
Dziękuję Panu za wiadomość. Sądzę, że to jednak był Rogatek. On nie takie
rzeczy robi.

- A jakie? - zainteresował się rozmówca.

Pół godziny opowiadałam w skrócie o czynach Rogatka.

- Wie Pani, co? - pod koniec rozmowy powiedział Pan z Lublińca, - Gdy kotek
odnajdzie się, proszę mi dać znać. Jest wyjątkowy.

- Skąd Pan wie, że odnajdzie się? - zapytałam.

- Taki kot ma niesamowite szczęście i, skoro go dotąd nie zawiodło, nadal przy
nim powinno trwać, - autorytatywnie uzasadnił swoja koncepcję Pan Waldek.

W parę dni później Rogatek odnalazł się na wycieraczce Wańdzi. Lekko odchudzony
i z lekko nadpaloną sierścią na brzuchu i prawym boku, lecz zadowolony z
siebie, a szczególnie z wrażenia, które sprawił na Wańdzi, gdy go zobaczyła pod
drzwiami. Przyznała się nam, że w pierwszym odruchu chciała zawrócić i uciec
spod własnych drzwi. Nie, nie dlatego, że przeraził ją stan Rogatka. Raczej
chodziło o fakt, że pod drzwiami siedział właśnie Rogatek. Tylko dwie ciężkie
siatki i to, że drzwi do windy zamknęły się, a kabina odjechała na dalsze
piętra, przeszkodziło Wańdzi w realizacji niechlubnego zamiaru. No i pośrednio
to, że Rogatek miał refleks i przy wychodzących z sąsiedniego mieszkania
ludziach nie wypadało nie przyznawać się do znajomości z umorusanym kotem,
który przymilnie tuli się do nóg mrucząc z zadowolenia.

Mateo wysłuchał historii spokojnie, a potem pogłaskał Rogatka po rogatej
łepetynce i z zadumą w głosie powiedział: - Same zobaczcie - ten Waldek
z Lublińca ma rację. Dajcie mi jego numer telefonu – zadzwonię do niego
i opowiem, co i jak.

W drodze do domu...

[white.falcon]

Właśnie przerabiałam w umyśle inwokację Mickiewicza na swoją modłę. Wychodziło
mi mniej więcej coś takiego: „Wolne, tylko ten to doceni, kto się dowie, że
wolny dzień utracił…” Każdemu zapewne zdarza się jakieś podobne świętokradztwo
na własny użytek, ale w końcu nie popełniałam tego czynu publicznie, tylko
przeciągając się we własnym łóżeczku w zadeszczony dzień. Perspektywa wolnej
soboty i to wolnej od jakichkolwiek uciążliwych zajęć w rzeczywistym znaczeniu
tego słowa podobała mi się wyjątkowo. Właśnie byłam w trakcie twórczego
zastanawiania się, czy już powinnam nastawić czajnik i zrobić sobie kawę, gdy
zadzwonił stacjonarny telefon.

- Nie odbieram, bo jeszcze śpię, - poinformowałam bezczelnie aparat
telefoniczny z bezpiecznej odległości nas dzielącej i z jeszcze bardziej
bezpiecznego miejsca – z łóżka.

Aparat niekoniecznie musiał mnie usłyszeć, bo dzwonić nie przestawał, a ja,
zdając sobie sprawę z własnych uzdolnień zagłuszających, a raczej – z ich
braku, wyplątałam się z kołdry i malowniczo ciągnąc za sobą kraciasty koc,
którym otuliłam się, podreptałam dowiedzieć się, komu w końcu jestem potrzebna
o tak nietypowej godzinie – dziewiątej rano w sobotę.

- Przepraszam Panią, - odezwał się lekko stropiony damski głos
w słuchawce, - Chciałam zapytać się o - hmmm - kotka.

- Jakiego kotka? - usiadłam ze zdziwienia na kuchennym stołku i próbując
możliwie jak najszybciej przypomnieć sobie, czy przypadkiem nie biorę udziału w
akcji rozdawania jakichś kotków, bo już zdarzało mi się w takim czymś
uczestniczyć.

- Tego, no takiego z różkami, - bardziej niespokojnie odpowiedział damski głos.

- O co chodzi? Już odwołałyśmy alarm, kotek się znalazł. Może po prostu wieść
nie dotarła do Pani, - chciałam jak najszybciej opanować niezręczną sytuację i
tęskniąc za powrotem pod kołderkę. Już podjęłam decyzję, że zrobienie kawy może
zdecydowanie poczekać, - Uruchomiłyśmy z koleżankami sporo kontaktów
międzyludzkich i mogłyśmy przegapić Pani numer w tym tłumie, odwołując
poszukiwania - usprawiedliwiałam się, - Przepraszam.

- To dobrze, że kotek jednak dotarł do domu, - głos znormalniał, - Ja chciałam
przeprosić.

- Za co? - zdziwiłam się, ale podejrzliwie, bo żywo mi w oczach wyobraźni stał
płonący baraczek z koszulkami, - Nie zrobił Pani jakiejś - hmm - krzywdy?

- Nie. Nie - no prawie nie, - odrzekła moja Rozmówczyni, - Ja przepraszam za
to, że go wypuściłam z samochodu, gdy dojeżdżałam do Warszawy. Nie umiałam go
utrzymać na miejscu, a on koniecznie chciał bawić się kierownicą, właził mi na
plecy, gdy go umieściłam na przednim siedzeniu, to próbował mi wejść pod pedał
gazu. Nie wytrzymałam. Przepraszam.

- Chwileczkę, - zainteresowałam się, - Gdzie go Pani znalazła?

- Szedł środkiem szosy z Lublińca w kierunku na Warszawę. Już świtało i
natknęłam się na niego gdy przejeżdżałam przez zagajniczek, - odpowiedziała
nieznana mi Pani, - Jechałam do Warszawy, bo akurat wracałam ze spotkania
służbowego. Zauważyłam kotka, zatrzymałam się, podeszłam. Kotek nie uciekał,
przysiadł sobie na szosie, podniósł uśmiechniętą łepetynkę i dopiero wtedy
ujrzałam, że ma śmieszne różki na łebku. Schyliłam się, a on ufnie dał się
pogłaskać i przytulił się do mojej ręki, leciutko dygotał i pomrukiwał
cichutko, no i śmierdział spalenizną, ale to poczułam, gdy go wzięłam na ręce.
Miał na szyi czerwoną obróżkę, po wewnętrznej stronie której były zapisane dwa
telefony komórkowe i stacjonarny numer warszawski. Uznałam, że kot komuś się
zgubił i postanowiłam go odwieźć. Lubię zwierzęta, a poza tym szkoda mi było
jego łapek, bo szedł środkiem szosy z podniesionym dumnie ogonkiem - po takim
środkowym pasie, a domyślam się, jak takie tupanie po asfalcie może boleć.
Dzwoniłam na numery komórkowe, ale były zajęte (nic dziwnego - wisiałyśmy na
komórkach jak dzikie), stacjonarny też nie odpowiadał (byłam w pracy), więc
postanowiłam go podwieźć. Najpierw siedział spokojnie na siedzeniu, chyba nawet
się zdrzemnął, a potem - potem złe w niego chyba wstąpiło, bo zaczął mi
przeszkadzać. Nie wytrzymałam i przed Warszawą go wypuściłam. Wie Pani, gryzły
mnie wyrzuty sumienia i chciałam się usprawiedliwić.

- Nie szkodzi. Niech się Pani czuje usprawiedliwiona, bo z nim nikt tak długo
nie wytrzymałby, chyba, że go zna, - powiedziałam, - Niech Pani nie ma
absolutnie żadnych wyrzutów sumienia. Dziękuję za podwiezienie kocia.

Następny telefon wykonałam do Mateo, postanawiając już jednak nie wracać do
łóżka.

- Po co na obróżce wpisałeś numer mojej stacjonarki? - zapytałam bez zbędnych
wstępów.

- A tak jakoś pomyślałem, - łagodnie odpowiedział Mateo, wcale nie zdziwiony
ani porą, ani treścią pytania, - Ty mi zawsze pomagasz, a inni niezbyt mogą.
Wańdzia jest zbyt poważna, Ania – często zabiegana, a Ty czasem masz czas i
cierpliwość.

Zatkało mnie na dość długo. Siedziałam tak sobie, opatulona w kraciasty kocyk i
gapiłam się na słuchawkę w ręku, ale zmarzły mi stopy i w końcu ruszyłam do
codziennych spraw.

Sałatka Rogatka

[white.falcon]

Cały tydzień minął od cudownego odnalezienia się Rogatka i nie działo się nic.
Nawet Mateo zauważył, że kocio zachowuje się niezgodnie z jego dotychczasowym
charakterem. - Może on jakieś postanowienia noworoczne przedsięwziął? -
zastanawiał się Mateo, - Może postanowił zmienić się i sporządnieje.

Popatrzyłam na niego z litościwą pogardą: - W duchy wierzysz? Jak znam życie,
to nic podobnego mu nie grozi. Obawiam się, że to kolejna cisza przed burzą.

- A może? - Mateo popatrzył na harpie z nadzieją.

- Ech, - westchnęła Wańdzia, - Nadzieja matką ubogich i głupich ale, Mateo, nie
martw się - ona kocha swoje dzieci.

- A właściwie to, co Rogatek robi? - zapytała Ania.

- Nic specjalnego. Żre i śpi i tak w kółko, - odpowiedział Mateo.

- Hiii, - zachichotała Ania, - On odpoczywa po przygodzie. Poczekaj trochę.
To „trochę” nie trwało długo. Ania słusznie się domyśliła powodów spokoju
Rogatka, bo już nazajutrz Mateo przyszedł zdenerwowany tak, jak to z reguły
bywa po jakimś „występie” kotka. Padł na krzesło i nawet nie ściągając
rękawiczek zaczął opowiadać:
- Wiecie, ja nie umiem wytrzymać. Tego pacana trzeba ciągle pilnować i samemu
pilnować się w jego obecności. I najgorsze - jemu nie wytłumaczy się, że jego
pomysły może i są ciekawe, ale lepiej by było, gdyby ich z takim uporem nie
realizował.

- A nie mówiłam, - Wańdzia zsunęła na czoło okulary, - Lepiej mów, co tym razem.

- Rogatek spaskudził mi sałatkę, - ze smutkiem powiedział Mateo.

Patrzyłam na Mateo, próbując zrozumieć, co ma na myśli i wychodziło mi to
więcej niż kiepsko. Twarz Ani wyrażała odczucia zbliżone do moich.

- Mów, - łagodnie poprosiła Ania, - I nie przerywajcie mu, bo zgłupieję
i mnie z pracy wyrzucą – wypełniam po raz piąty w ciągu pięciu lat tę samą
wewnętrzną ankietę, dotyczącą moich danych personalnych, w których nic, a nic
się nie zmieniło, - wytłumaczyła Mateuszowi, który ze zdziwieniem obserwował
Anię, z desperacją uderzającą w klawiaturę, - I mogę wpisać nie to, co trzeba
w rubryczki i personalna mocno się zdziwi, czytając to.

Mateo przyjrzał się Ani: - Uważasz, że ktoś to czyta? Chciał rozwinąć myśl ale
w porę zauważył srogą minę Wańdzi, więc stropił się lekko i wolał opowiedzieć,
niż wdawać się w dziwną dyskusję:
- Przyjechała do mnie siostra i postanowiliśmy na kolację zrobić sałatkę
z tuńczyka z ryżem. Jakoś tak nam wychodziło, że ciągle coś nas odciągało od
tego zajęcia: to ktoś przyszedł, to telefon dzwonił, to staraliśmy się obejrzeć
kawałki filmu. Tak sobie wchodziliśmy do kuchni, wychodziliśmy. Rogatek plątał
się pod nogami. W końcu skończyliśmy robienie sałatki, nakryliśmy na stół i ...
okazało się, że ani ja, ani siostra nie zjemy za żadne skarby świata tej
sałatki. Żadna z Was by jej też nie tknęła.

- Dlaczego? - zdziwiła się Wańdzia.

- Tam nie było tuńczyka, choć mogło wyglądać, że jest, - smutno powiedział
Mateo.

- Tylko co było? - zainteresowałam się.

- Kocia karma, - jeszcze smutniej powiedział Mateo, - W międzyczasie kocio
przeniósł zawartość swojej miseczki do salaterki, a siostra, sądząc, że to ja
dorzuciłem tuńczyka, zamieszała wszystko, nie przyglądając się specjalnie
zawartości. Niezjadliwe to było kompletnie. Całą salaterkę sałatki musiałem
wyrzucić do kosza i w efekcie zjedliśmy kanapki na kolację.

- Hiiiii, - Wańdzię opowieść rozbroiła, - Jaki dobry kocio, jaki uczynny, chce
z dobrego serca Cię dokarmiać, a Ty - niewdzięczny - nie szanujesz kociego
trudu.

- Przydałby się przy wypełnianiu tej ankiety z tym swoim darem uzupełniającym, -
zauważyła smętnie Ania, - Chyba Mateusz ma rację, że obojętne, co w niej
napiszę, więc czemu ankiety miałby nie wypełnić za mnie na chybił trafił
Rogatek.

- Lepiej skopiuj już wypełnioną i zachowaj na następny rok, przyda Ci się, -
zdradziłam swoją tajemnicę, bo już drugiego roku pracy w biurze wpadłam na ten
zbawienny, aczkolwiek naganny sposób pozbywania się bezsensownego kłopotliwego
papierzyska na piętnastu stronach.

Rogatek "wrabia" Dunię

[white.falcon]

- Ja mam dosyć, - nieomalże płakał Mateo, - Już wolałem, gdy pacan jadł
i spał. Odżył tak, że ja nikomu tego nie życzę.

Patrzyłyśmy na Mateo ze zgrozą w oczach, bo nie bardzo wiedziałyśmy, co się
stało. Z rozmów telefonicznych wynikały rzeczy bardzo tajemnicze i dla nas
niezrozumiałe, a mianowicie - małe kotki. Skąd się wzięły małe kotki, do tego
nie w „sezonie” i co robią u Mateo, tego już można było tylko domyślać się, bo
rozmowa ze zdenerwowanym Mateo przez telefon wygląda mało sensownie.

- Masz mi powiedzieć normalnie, - powiedziała z naciskiem Ania, - Co się stało
i nie zbaczaj mi w jakieś rozważania.

- Popieram, - Wańdzia machnęła ręką i rozsypała po podłodze swoje statystyczne
papierki. Ledwo zerknęła na nie ale nie kwapiła się pozbierać. Zrobił to
uczynnie Mateo. Wyrównał je w zgrabną stertę, zgarnął Wańdzine brudnopisy i też
je dołączył do stertki, czego nikt wtedy nie zauważył, a
później „przekopaliśmy” cały pokój, szukając Wańdzinych obliczeń.

- Dunię Rogatek „wrobił” w opiekę nad małymi kotkami, - powiedział ze smutkiem
Mateo, - Mam w domu trzy małe kotki, które Rogatek skądś przyniósł i oddał pod
opiekę Duni. Jeszcze są malutkie, ale już można je dokarmiać z puszeczki dla
kociąt, co też i robię. Dunia się cieszy, bo ma małe. One nawet próbują
doszukać się u Duni mleka. Inna bajka, Dziewczyny, czy ja mam kociniec? Czy mam
napisane na czole, że prowadzę Rogatkowe schronisko wszystkiego, co zabiedzone.
I gdzie on je znalazł?

- Zapewne na dworzu, - stwierdziłam, - Przecież nie ukradł je jakiejś kociej
mamie. Żadna kotka by na to nie pozwoliła. Prawdopodobnie to sieroty, a może
być też tak, że ktoś kotki wyrzucił z domu. I co masz zamiar zrobić?

- Odchodować i rozdać dobrym ludziom, - powiedział Mateo, - To są trzy koteczki
szaro-rudo-bure.

- Powodzenia, - mruknęła Wańdzia i zajęła się poszukiwaniem swoich obliczeń.

Jeżeli myślicie, że mieszkanie w zakoconym nie z własnej woli domu należy do
niewątpliwych przyjemności, to bardzo się mylicie. Jeżeli myślicie, że Rogatek
sporządniał, stając się głową samodzielnie zaadoptowanej gromadki kociaków, to
też się mylicie. Natomiast wątpliwości nie może budzić fakt, że Mateo czuł się
z każdym dniem coraz bardziej nieszczęśliwy. Ma dobre serce, na czym rogaty
potwór bezlitośnie żeruje i przebłyski zdrowego rozsądku, które jednak są
skutecznie tłamszone przez to serce…

- Ja uduszę, - stwierdził pewnego chlupotliwego zadeszczonego dnia Mateo, - Ja
UDUSZĘ, - powtórzył z naciskiem, siadając na brzeżku biurka i smętnie wgapiając
się w buty zimowe, które nie tak dawno wyglądały elegancko, a teraz były
oznakowane licznymi zadrapaniami i śladami kocich pazurków i chyba ząbków.
Wolałyśmy nie dochodzić zbytnio, kogo Mateusz zarzeka się udusić. I tak było
wiadomym, że tego nie zrobi i z pewnością nie mówi serio.

- Rogatka, czy któreś z małych? - w końcu z nikłym zainteresowaniem spytała
Wańdzia.

Nikłe zainteresowanie kotkowymi sprawami Mateusza starałyśmy się prezentować
wszystkie trzy, bo obawy, iż Mateo będzie chciał nam wcisnąć któreś z kociąt
rosły proporcjonalnie do czynów Mateo, który namiętnie obfotografowywał
kociaczki i podtykał ich zdjątka nam pod nos. Reklamę czynił nieudolnie, bo Ani
zachwalał koteczkę tri-color, w przypadku Wańdzi - podtykał zdjęcie łaciatej
śmiesznej koteczki, a mi prezentował fotosy sympatycznej rudawej buraski.

- Nie wiem, - wypowiedź Mateusza tchnęła ponuractwem, - Rogatek je szkoli i nie
wiem, co z tego wyniknie. Rogatek postanowił koteczki nauczyć życia. Na
pierwszy ogień poszedł garnek z zupą. Wróciłem do domu i zastałem całą kuchnię
dokładnie upapraną w zupie cebulowej. Cała zawartość wylądowała na podłodze. Co
tak się na mnie patrzycie? Z rana ugotowałem zupę, bo małe cholery mi spać nie
dają i brykają od czwartej nad ranem, urządzając wyścigi pokoju przez moje
łóżko wspólnie z pacanem. Do końca jeszcze nie była zimna, więc zostawiłem gar
na kuchence i poszedłem do pracy. Sądzę, że Rogatek najpierw postanowił nauczyć
swoje przyszywane dzieci kraść. Sam przecież ich wieku kradł gołąbki z balkonu
sąsiadki. Chyba któreś poślizgnęło się, wleciało do zupy i rozhybotało garnek
tak, że gar się wywrócił i zupa wylała się na podłogę. Nie wiem, która koteczka
tam wpadła i chyba się nie dowiem, bo Dunia je ciągle myje, - jeszcze bardziej
ponuro stwierdził Mateo.

- Ty się ciesz, że kociak nie utopił się w tej Twojej zupie, - jakimś dziwnym
głosem powiedziała Ania, - Bo znając życie, to byś topielca przez
niedopatrzenie ugotował.

Wańdzia nagle wstała i biegiem udała się do łazienki.

- Co Ci jest? - w ślad za nią krzyknęła Ania.

- A słyszałaś to, co powiedziałaś? - spytałam się Anię głosem dobrze wychowanej
tygrysicy, starannie usuwając sprzed oczu własnej wyobraźni koszmarny widoczek.

- O kurcze, rzeczywiście, - stropiła się Ania, - Mateo, masz nie gotować zup, -
z naciskiem zwróciła się do Mateusza.

- Hiiii, - nagle coś mi przyszło do głowy, - Mateo, przypomnij sobie, co
w latach kocięcych robił Rogatek, pomnóż to razy trzy i niedługo
będziesz "przerabiał" potrójnego Rogatka. Przecież on założył przedszkole.

Mateusz popatrzył na mnie tak błędnym i rozpaczliwym wzrokiem, że wolałam
upuścić długopis i schować się pod biurkiem.