Ogród rozkoszy ziemskich

[Gość: guest]

jeszcze nie widzialem ale chyba sciagne z netu

Ogród Majewskiego

[Gość: o.]

To film Eksperymetalny ,Teatralny i nie warty ogladania w kinie.Kogo obchodzi
wiec artystyczna wymowa pana Lecha moze se obejrzec ten film z ogranym tematem.

Jak Polka gra we wloskim filmie, to prawie na

[Gość: Tomek]

pewno pokaze tylek.

Jako wielbiciej tej czesci kobiecego ciala,
obejrze ten film ...

[Gość: chinique]

Niestety nie jest to polka, a włoszka. Podsumowując - włoszka, rozbiera się, czy
idziesz zatem na film?

[Gość: bago]

tak właściwie to tylko kino experymentalne jest warte uwagi. Cała reszta to ...
nic ciekawego.

[Gość: Szkwał]

"Ogród rozkoszy ziemskich" Majewskiego to próba zdefiniowania śmierci w
świecie, w którym nie ma duszy. CIAŁO rozpadnie się w chaosie chemii, DZIEŁO -
w chaosie pojęciowym współczesnego świata. Nie pozostaje po nas NIC!

Materia filmu jest więc pokrewna "Z i dwa zera" Greenawaya, choć traktuje rzecz
odmiennie. Greenaway doszukuje sie sensu śmierci w organicznym rozkładzie ciała
i wpuszcza swoich bohaterów w obsesyjną serię biologicznych eksperymentów - z
ostatecznym doswiadczeniem "na sobie" włącznie. Przeciwnie, Majewski - jak sam
uważa za Boschem - sensu śmierci poszukuje w zdarzeniach ją poprzedzających,
których zapis filmowy pieczołowicie gromadzi na taśmie magnetycznej. Cyfrowa
kamera, nieco rozedrgana jak u Larsa von Tier, "wciela sie" to w NIĄ to w
NIEGO na przemian, partrząc z tak biska, że widz chwilami sam siebie utożsamia
z jdnym z bohaterów. "ONA-ON" zamienia się w "TY-JA" i tylko w tym sensie
należy rozumieć słowo "intymnie" (in-TY-MNIE). Pomimo "nagich scen" Majewski
nie patrzy na ciało wnikliwiej, niż wyznacza to konwenja europejskiego
malarstwa (daleko mu do odwagi Bertolucciego w "Marzycielach"). Ciało jest
uczestnikiem doczesności, a nie przedmiotem pożądania. Wbrew temu co mógłby
sugerować tytuł, film jest praktycznie wolny od elementów erotycznych.

Majewski minimalnie(!) posługuje sie językiem kina. Prawdy o życiu i śmierci są
tu WYKŁADANE ściśle werbalnie. Film jest RECYTACJĄ, do której Wenecja, Londyn i
Bosch stanowią jedynie niezbędną ilustrację. Trudno wyobrazić sobie aby ta
forma przemówiła do kogokolwiek z poza środowiska akademickiego (gdzie
odporność na długie nudne wykłady jest relatywnie duża). Kto jednak przez to
przebrnie i doceni spójność filozofii tego filmu, może być pod wrażeniem.

PS.
Dobrze jest wcześniej postudiować Boscha.
gallery.euroweb.hu/html/b/bosch/painting/triptyc1/index.html

Amen.A teraz coś z zupełnie innej beczki.

[Gość: Zdanka]

.Miałam tę wątpliwą przyjemność,że przeczytałam książkę Majewskiego będącą
kanwą scenariusza "Ogrodu rozkoszy ziemskich".Była
to "Metafizyka.Powieść",książka niezwykle piękna edytorsko i niezwykle płytka
merytorycznie.Po pierwsze,nasuwa się pytanie:po co w ogóle Majewski popełnił i
wydał ową powieść ,jeśli książka ta ,to sekwencja kolejnych kadrów w
scenariuszu? Nie udało się jeszcze nikomu napisać filmu,ale kiepską powieść z
zamiarem na ekranizację,owszem.Taką jest "Metafizyka.Powieść".Oczywiście
zatwardziały obrońca może powiedzieć,że kluczem do powieści jest symbolika
lunarno-chtoniczna w malarstwie Hieronima Boscha.Rebis,fontanna życia,symbol
przemiany alchemicznej ,a tamtędy i owędy wypłyniemy na wody "orgazmu jako
małej śmierci",dyskursu rodem z Bataille`a przeplatanego wstawkami o rozważaniu
tanatologii przed zgonem. itp...Można to wszystko powiedzieć,ale ,przepraszam
za formę,to wszystko gówno prawda.Majewski stworzył jakieś przerdzewiałe
rusztowanie,na którym usiłuje utrzymać zbyt wiele jenocześnie.Doktorantka
historii sztuki ,zajmująca się śpiewem operowym i usiłująca rozwikłać
symbolikę "Ogrodu rozkoszy ziemskich"Boscha,umiera na raka gardła w scenerii
Wenecji,przeżywając jednocześnie sesualno-mentalną przygodę z nastawionym
sceptycznie do życia inżynierem(?)Na Boga,to zbyt wiele nawet dla filmu
brazylijskiego oglądanego przez 14 latkę.W tej książce nikt naprawdę nie
kocha ,nie kocha się z kimś,nie umiera ,i nie obserwuje umierania najbliższej
osoby.To do bólu przeintelektualizowany i intertekstualny sposób na pokazanie
jeszcze jednej śmierci w Wenecji. Nic więcej.Ładne dekoracje i ładne
intertekstualne aluzje ossyłające nas w tysiące kierunków.Ponieważ Majewski
robi filmy piękne wizualnie,pozostaje mi wierzyć ,że i w tym zachwyci mnie
kadr i światło.Obawiam się,jednak,że doskonałość formy nie zaćmi miałkości
treści.

[Gość: basik]

tak, zgadzma sie ze "Metafizyka| to ksiazka tak "gleboka|, ze az plytka!jest w
niej cale mnostwo pieknych frazesow, ktore na dobra sprawe wcale nic nie wnosza!
czytalam ja majac wielke oczekiwania, skonczylam czytac, i nic nie poczulam. a
to chyba najgorsze, jak nic sie nie czuje po przeczytaniu ksiazki, zwlaszcza,
jesli tak wiele w niej malarstwa, sztuki, tajemnicy i uczucia.... ale okazalo
sie, ze tego uczucia chyba za malo bylo...wydaje mi sie malo wiarygodna, ale na
film pojde. kto wie, moze inny srodek wyrazu (kino) pomoze tej historii sie
obronic, a moze bedzie to kolejna kompromitacja i nieudolna proba opowiesci o
milosci, smierci, tesknocie i Boschu...

[Gość: up]

[Gość: Ewa]

Zdecydowanie odradzam. Nie bede tu dywagowac nad walorami tego filmu, które
może i nawet wystepują (np. weneckie tło), film jest męczący i cieżki, a co
gorsza jego "ciężkość" nic nie uzasadnia. nie zauważyłam aby film promował
jakiekolowiek wartości, nie skłaniał do przemyslen, poza dość cmentarnymi. i
jeszcze sie nudziałam. dobił mnie przedsmiertny monolog bohaterki dotyczący jej
buntu wobec rzeczywistości i kryzysu wartości jaki obecnie panuje
(ratunku!!!!!) odradzam nawet koneserom ciezkiego kina.

[Gość: Łukasz Dyllus]

Napiszę bardzo krótko: mocno niestrawne.