Mulholland Drive...

[Gość: ja]

Film zdecydowanie nieprzecietny i zaskakujacy. No wlasnie- czy nie za bardzo?
Czy ten film ma w ogole jakis sens, czy jest to tylko sztuka dla sztuki?
Jaki byl zamysl rezysera, co chcial przekazac?
O czym tak na prawde opowiada "Mulholland...', co nowego wnosi?
Jak wy go rozumiecie>??
Ja obejrzalam film jakis czas temu i do tej pory nie umiem sobie wszystkiego
poukladac, splesc wszystkich watkow, rozgryzc scen, stad moje poszukiwanie
odpowiedzi na tym forum...

Fabuła

[klee]

Odpowiedzi tutaj raczej nie znajdziesz. No może kilka podpowiedzi. :-)
Interpretować warto jednak samemu. Na tym przecież polega cała zabawa. Co się
zaś tyczy rekonstrukcji przedsatwionych zdarzeń, samej historii, to pomóc może
tekścik pochodzący ze strony dystrybutora filmu. Oto on:

"Mulholland Drive - wyjaśnienie zagadki:
Klucz do zagadki, czyli misterna konstrukcja thrillera Mulholland Drive
(na podstawie tekstu w Sight and Sound oraz wypowiedzi internautów
analizujących film)
Do Los Angeles przyjeżdża Diane Selwyn, marząc o wielkiej aktorskiej karierze.
Z czasem zaczyna otrzymywać niewielkie role w serialach. Na planie jednego z
nich spotyka Camillę Rhodes. Ich znajomość przeradza się w namiętny romans.
Niestety Camilla poznaje reżysera filmowego Adama Keshnera i otrzymuje główną
rolę w jego najnowszym filmie. Po burzliwej kłótni Camilla porzuca Diane. Jakiś
czas potem Camille zaprasza Diane na przyjęcie, w trakcie którego Camilla i
Adam zaręczają się (sceny te pojawiają się dopiero pod koniec filmu)
Zrozpaczona Diane nie potrafi zapomnieć o Camilli i poradzić sobie z palącym
ją, wyniszczającym uczuciem zazdrości. Wynajmuje płatnego zabójcę, by zgładził
Camillę. Zabójca przyjmuje zlecenie. Wkrótce Diane znajduje w swoim mieszkaniu
niebieski klucz: umówiony z zabójcą znak, że zlecenie zostało wykonane. Zamyka
się swoim mieszkaniu i nie chcąc dopuścić do siebie myśli o tym co właśnie
zrobiła, kładzie się do łóżka i ucieka w świat snu. Tą właśnie sceną zaczyna
się film. Widzimy jak kamera "kładzie się" w różowej pościeli i przez chwilę
słychać nawet oddech osoby leżącej pod kołdrą Diane we śnie wyobraża
sobie "inną" wersję zdarzeń. Pełna poczucia winy, chciałaby by wypadki
potoczyły się inaczej. I to właśnie jej "wymarzona" wersja zdarzeń wypełnia
pierwszą część filmu (do sceny kiedy widzimy Diane budzącą się w swoim pokoju,
bezpośrednio po tym jak obie wracają z klubu Silencio z niebieskim pudełkiem).
Sen Diane zaczyna się od tego, że Camilla zostaje cudem ocalona z zastawionej
przez nią samą pułapki. Diane zaś wyobraża sobie siebie jako niewinną, dopiero
co przybyłą do Hollywood dziewczynę o imieniu Betty. Betty spotyka w
zaskakujących okolicznościach Camillę (we śnie nosi ona imię Rita). Camilla, na
skutek wypadku straciła pamięć, a więc nie pamięta nieudanego związku z Diane!
Betty pomaga rozwikłać Camilli zagadkę jej tożsamości. Co najważniejsze utrata
pamięci Camilli powoduje, że ta jeszcze raz zakochuje się w Diane. Spędzają
upojną noc, jednak, co jest znaczące, Camilla ani razu nie składa Betty
miłosnych deklaracji. We śnie Diane (jako Betty) nie tylko odnajduje miłość,
ale też okazuje się być niezwykle utalentowaną aktorką. Diane tak 'kieruje'
swym snem, by nie dopuścić do spotkania Camilli z reżyserem Adamem Keshnerem
(jak wiemy z drugiej połowy filmu ich spotkanie na planie filmowym przerodziło
się w romans zakończony zaręczynami). Jednocześnie, niejako chcąc pozbyć się
poczucia winy w związku ze zleceniem zabicia Camilli, Diane we śnie wyobraża
sobie, że na życie dziewczyny czyha mafia. W klubie Silencio, do którego idą po
wspólnie spędzonej nocy, Diane - ciągle pogrążona w sennych rojeniach - zaczyna
sobie uświadamiać, że wszystkie dotychczasowe wydarzenia, to iluzja, że Camilla
ją zdradza, że jej nie kocha. Pojawia się wtedy znienacka niebieska szkatułka -
przejście między rzeczywistością snu i jawy... niebieska szkatułka, którą
otwiera niebieski klucz - znak, że zlecenie zabójstwa zostało wykonane! Diane
tuż przed przebudzeniem uświadamia sobie, że to na jej zlecenie Camilla została
zamordowana... "

[Gość: ja]

Wielkie dzieki za podpowiedz, teraz rzeczywiscie wszytsko wydaje sie w miare
jasne...;)
Mam jednak jeszcze jedno pytanie- co miala oznaczac scena z dwoma mezczyznami w
barze; sen o 'potworze' i potem sam potwor, ktory zreszta pojawil sie tez
pozniej, ze szkatulka.
Albo rzeczywiscie moja inteligencja nie pozwala mi na zrozumienie, albo
wyobraznia nie ta- nie lapie tych metafor...

L.L. [Labirynty Lyncha]

[klee]

Scena z dwoma mężczyznami za budynkiem baru jest - jak podpowiada sam Lynch -
bardzo ważna. Do tego dochodzą te inne, które wymieniasz, i jeszcze scena
zabójstwa mężczyzny, i jeszcze pewnie kilka innych. Cóż, gdyby reżyser wyjawił
nam zupełnie wszystko, to nie byłoby żadnej zabawy. ;-)

[Gość: ja]

Jasne, zgadzam sie, w tym tylko problem, ze ja na te sceny nie mam zadnego
konkretnego pomyslu. Widze za to, ze jestes sympatykiem Lyncha, moze wiec
podzielisz sie swoimi przemysleniami, bo takowe zapewne masz:)

[mallina]

www.gutekfilm.com.pl/mulholland-drive/

[swmikus]

w filmach Lyncha tj. Mullholland Drive, czy Lost Highway, a ostatnio w Donnie
Darko - cenię w nich to, że interpretacja zależy od oglądającego. Obraz tu
stanowi pożywkę dla wyobraźni którą musisz zaprząc do jakiegokolwiek ogarnięcia
tegoż filmu. Nie piszę 'zrozumienia' bo sam, oglądając kolejny raz ten czy ów
film postrzegam go inaczej. Cały smaczek jest w tym, że w tych filmach nic nie
jest proste, przewidywalne i zapięte w sztywny gorset konwenansów. I na
szczęscie nie da się odpowiedzieć na szkolne pytanie 'co autor chciał
powiedzieć?'.

[Gość: P.S.J.]

... A jak nie wiadomo, co chciał powiedzieć (autor), to pewnie nic sensownego
nie powiedział. I takiż jest Mulholland Drive - bezsensowny. I w dodatku dość
nudny. To tak, jak napisać książkę bez fabuły.

P.S. tak, to prawda, ale z drugiej strony książki beatników nigdy mnie nie
ruszały :))

(Bez)sensowność fabuły, a przekaz ukryty

[klee]

Zaraz, zaraz. Bezsensowny, czy bez fabuły? Nie mieszajmy dwu płaszczyzn.
Pytanie, co chciał przekazać twórca, należy do sfery interpetacji dzieła. Jeśli
trudno znleźć na nie odpowiedź, to istotnie może oznaczać, że nie miał nic do
przekazania i utwór jest bez sensu. Zakładać jednak należy, że jest wręcz
przeciwnie, a mianowicie, że przekazał tak wiele znaczeń i w sposób tak
złożony, że z tego powodu trudno znaleźć nam je odszyfrować. W przypadku
twórców tej miary co Lynch ta druga ewentualność jest znacznie bardziej
prawdopodobna.

Co zaś do fabuły, to jest ona nieco skomplikowana, ale tak naprawdę klarowna.
Zdarzenia składające się na nią dają się zrekonstruować. Taką rekonstrukcję
przedsatwiłem dwa posty wyżej.

Szukanie łatwych, szybkich odpowiedzi i rozleniwienie intelektualne nie są
chyba czymś właściwym w przypadku obcowania ze sztuką.

[Gość: P.S.J.]

Jakaż więc głęboka myśl, jakiż przekaz, jakież odwołanie do archetypu czyha na
nas w Mulholland Drive? Z chęcią usłyszę...

Jak dla mnie Lynch mimo wszystko należy do twórców kina rozrywkowego (owszem,
oglądając kilka odcinków Twin Peaks czy też pocięta okrutnie, ale ciekawą
stylistycznie Diunę, bawiłem się całkiem dobrze, nie jestem uprzedzony do
rozrywki a la Lynch), więc doszukiwanie się tam jakiś głębokich przekazów może
być mylną strategią. Ale być może się mylę.

Natomiast w kwestii fatalnego poprowadzenia ciągu zdarzeń, które tylko dzięki
duzej dozie wyobraźni mozna złożyć w logiczną fabułę, raczej nie ustąpię. Film
fabularny, podobnie jak książka z dziedziny literatury pięknej, powinien przede
wszystkim przedstawiać opowieść. fabułę. A z tym w MhDrv jest ciężko... Można w
niesamowicie wystylizowany sposób opisać wizytę w toalecie, ale nie zmieni to
faktu, że w swej FABULE będzie to utwór o robieniu kupy.

[cze67]

Owszem, Lynch bawi sie z widzami. Ale jest to, dla mnie, zabawa wciagajaca,
zmuszajaca do wysilku umyslowego... Mnie MD pozostawil oszolomionego, czulem sie
zdruzgotany, probowalem z tego wszystkiego zlozyc logiczna calosc.
Twoje PSJ pretensje do rezysera, ze akcja filmu nie jest prowadzona jak po sznurku sa
bardzo dziecinne. Tak jakbys krzywil sie na malarstwo Salvadora Dali, ze nie maluje
czegos prostszego, w stylu Matejki.

Po co robić filmy?

[klee]

Ja w interpretowanie Lyncha bawił się tu nie będę. Możemy na użytek tej rozmowy
przyjąć, że brak tam przesłania czy jakichkolwiek sensów naddanych. Ci, którzy
tak twierdzą, potrafią to zresztą dość przekonująco wykazać (Ty tego nie
zrobiłeś, ale co tam). Zresztą tym, którzy twierdzą inaczej, również trudno
wybić argumenty z ręki. Są równie przekonujący. A co do archetypów, to można by
ich tam szukać, gdyby potraktować Lyncha Jungiem (jak to mawiają moi
przyjaciele), ale nie wiem, czy psychoanaliza jest do końca trafnym kluczem w
tym przypadku. Na pewno łatwym i narzucającym się, ale nie jestem przekonany,
czy efektywnym.

Co do fabuły zaś i wspomnienia o literaturze, to istnieje mnóstwo książek, w
których fabuła nie jest prowadzona linearnie ("Gra w klasy" Cortazara to jeden
z najbardziej znanych i dobitnych przykładów), są i takie, w których fabuły nie
ma wcale. Jeśli by zaprzęgać wyobraźnię przy rekonstruowaniu ciągu wydarzeń
zaprezentowanych w "Mulholland Drive", to trzeba by być skazanym na
niepowodzenie. W przypadku tego tytułu wymagana jest bowiem od analityka
niesłychana precyzja, logiczne, jasne myślenie i umiejętność łączenia faktów, a
nie tworzenia jakichś wyobrażeń na ich temat. Potrzebny jest zmysł
dtetektywistyczny. O tym, że tak właśnie jest, przekonuje opis wydarzeń, który -
znowu odsyłam - przytoczyłem w pierwszym moim poście w tym wątku.

Film fabularny - jak piszesz - powinien mieć pewnie przejrzystą fabułę. Inaczej
ten termin by mu nie przysługiwał. Kto jednak powiedział, że "Mulholland Drive"
jest filmem fabularnym? To przecież kino autorskie i nie o fabułę tu chodzi.
Ona jest tylko pretekstem, nośnikiem innych znaczeń. Zresztą film w ogóle nie
ma za zadanie li tylko opowiadać jakiejś historii. On ze swej natury jest
dziełem intersemiotycznym i w związku z tym należy wykorzystywać wszystkie jego
elementy do przekazywania treści. Należy je zaprzęgać do komunikowania się z
widzem. Gdyby chodziło tylko o opowiedzenie historii, to równie dobrze można by
ją spisać w postaci ksiażki. Po co robić film?

[cze67]

Brawo, Panie klee!

???

[klee]

??? :-/

[charade]

Pozwólcie, że skopiuję swoją wypowiedź na temat filmów Lyncha z innnego wątku
(bo już mi się nie chce tego samego pisać w inny sposób):

Lubię jego "Dzikość serca", lubiłam "Miasteczko Twin Peaks", ale jego nowsze
dzieła wskazują na to, że facet miewa oryginalne i zakręcone wizje, ale
kompletnie nie ma pomysłu na kreatywne pociągnięcie całej intrygi i
inteligentną puentę. W pewnym momencie filmu po prostu zostawia go, puszcza
samopas - a niech się dzieje co chce, widz przecież się tego po Lynchu
spodziewa, że nie będzie wiadomo o co w filmie chodzi. Mnie się to jednak nie
podoba, zwłaszcza że facet ciągle stosuje ten sam trik. Dla jednych może to
być "tym rozpoznawalnym stylem Lyncha", ale dla mnie to jest manieryczność i
twórcze utknięcie na mieliźnie.

Tak więc, odpowiadając na pytanie zadane przez autora wątku: moim zdaniem ten
film nie ma głębszego sensu, co oznacza że to sztuka dla sztuki.

Sens

[klee]

To, że się sensu nie dostrzega, nie znaczy, że go nie ma. To, że się sens
widzi, nie znaczy, że on jest. ;-)

[cze67]

charade napisała:
> Tak więc, odpowiadając na pytanie zadane przez autora wątku: moim zdaniem ten
> film nie ma głębszego sensu, co oznacza że to sztuka dla sztuki.

Dla mnie to film o niespelnionych marzeniach, ktore wielu ludzi wiaze z wyjazdem do
Hollywood. Przyjazd do tego miasta mial byc dla bohaterki niemal przepustka do raju,
tymczasem nie zostala wielka aktorka, jak sobie wymarzyla, jej partnerka ja opuscila, i
w rezultacie cos co mialo byc wielka przygoda skonczylo sie tragicznie. Ucieka wiec w
swiat marzen, w ktorych to ona jest gora.
Fabula jak wiele innych. Nie widze tu tworzenia "sztuki dla sztuki".

Dla mnie fascynujace jest, jak juz pisalem, ze do tej opowiesci trzeba dotrzec, ze te
fabule trzeba odkryc. Ze czuje sie zaskoczony i oszolomiony. Tego oczekuje od filmow,
ktore ogladam: przezywania.

[Gość: ja]

Znalazlam taki oto link:
dir.salon.com/ent/movies/feature/2001/10/23/mulholland_drive_analysis/index.html?pn=1

Ciekawe odpowiedzi, dla wszystkich ktorym tez to sie nie trzyma kupy.
pzdr

[Gość: Zoran]

Na początku zastrzegę, że nie przeczytałem dokładnie wszystkich postów w tym
temacie, więc może już ktoś podjął kwestię, którą i ja chcę poruszyć. Otóż
Mulholland Drive był pomyślany jako serial. Niestety Lynchowi nie udało się
zdobyć funduszy na produkcję serialu właśnie - zrealizował tylko pilota. Rozwój
zatem wielu wątków i scen z pozoru nie mających sensu i jakiegokolwiek
uzasadnienia w wersji Mulholland, którą znamy, wyglądałoby zupełnie inaczej
gdybyśmy mieli do czynienia z serialem. Pamiętajmy, że bardzo podobna sytuacja
miała miejsce z "Miasteczkiem Twin Peaks". Lynch nakręcił początkowo tylko
siedem odcinków i jedynie zdecydowana reakcja oczarowanych atmosferą serialu
widzów wymusiła przyznanie dalszych funduszy na dokręcenie kolejnych
części "Miasteczka". Szkoda, że najpradopodobniej nigdy już nie będzie nam dane
poznać "Mulholland Drive" w pełnym wymiarze.

[Gość: kinoman]

Film niezwykle pogmatwany.
Niezapomniane wykonanie a capella "Llorando/Crying" Orbisona przez Rebekah Del Rio.
Ciarki po kregoslupie..........

[kuna85]

ale o co chodziło z tymi staruszkami???????