Miasto ślepców **

[Gość: gość]

Panie Mossakowski. Z jakiegoś powodu Pan tego filmu nie lubi, bo jako
ekranizacja powieści Jose Saramago, film wypada znakomicie. Czepia się Pan "na
siłę" tak jakby ktoś Panu zapłacił za "zjechanie" filmu, a może miał Pan po
prostu zły dzień, gdy usiadł Pan do stołu zmęczyć kolejną recenzję. Nie wiem
czy Pan ten film oglądał na trzeźwo, czy w ogóle. Kpi Pan z pewnych wątków
filmu, które są dokładnym odzwierciedleniem książki i zastanawiam się czy Pan
tą książkę w ogóle czytał. A może Pan ją czytał, tylko jej nie zrozumiał.
Tak jak czytam GW, tak szerokim łukiem będę omijał Pana recenzje, do czasu, aż
przestanie Pan populistycznie wychwalać Wajdowskie gnioty i zacznie być
obiektywnym krytykiem filmowym, za co zresztą (chyba) Panu płacą.

[Gość: r.]

Niestety, ja sie zgadzam z mossakowskim. Przeslanie filmu jest
banalne do bolu. Wiele zachowan jest wbrew logice, np. na poczatku
filmu chorych jest okolo 7 osob, wiec dlaczego wladze wrzucaja ich
do opuszczonego szpitala, traktuja jak wiezniow, pozbawiaja praw, a
wobec postepujacej epidemii nie prowadza zadnych badan, aby opanowac
chorobe. Pozniej nastepuje banalne zalamanie sie porzadku, do glosu
dochodza instynkty, gdzies tam w tle mamy echa eksperymentu
zimbarda, plus oczyszczajaca moc ognia, w ktorej gina barman z
kumplami. No i na koniec postapokaliptyczna wizja miasta, gdzie
ludzie zabijaja sie o resztki jedzenia. Kolejny banal serwuje nam
rezyser na koniec, gdy ludzie zaczynaja doceniac siebie,
wszechogarniajaca milosc i otwarcie oczu. No, na Boga!