KATHERINE NEVILLE

[mowawe]

Kończę czytać Ósemkę. Podobała mi się bardzo.
Prócz idiotycznej reklamy na okładce : Feministyczna odpowiedź na
Poszukiwaczy Zaginionej Arki.
Niestety nie potrafię grać w szachy, jednak starałam się zrozumieć każda
wypowiedź odnośnie tej gry.
Powala nagromadzenie postaci w jednej ksiażce : Wolter, Rousseau,
Tayllerand, Frnalin itp oraz sprytne wplecenie ich w wątek.

Czytaliście ? Jakie wrażenia ?

[mowawe]

up

[Gość: Druss]

Faktycznie - idiotyczna ta zapowiedź na okłądce... Ale książkę czyta się
nieźle - zresztą "Magiczny krąg" tej autorki również godny uwagi.
Ukłony,
Druss

[kaye]

Też czytałam, ale zakończenie książki było banalne.
Czyta się jednak baaardzo dobrze. "Magiczny krąg" również.

[Gość: nova]

Ósemka to rewelacyjna przygodówka - dzieje sie wiele, czyta się wspaniale i
pamięta się długo:) Tym bardziej niecierpliwie, przyznam szczerze, oczekiwałam
Magicznego Kręgu i tym większe było moje rozczarowanie kiedy zaczęłam czytać i
mi się zacięło... Podchodziłam do niego trzy razy i ... niestety porażka. Nie
podobał mi się wcale a wcale... nuda, panie.
Przytoczę doskonały komentarz do Magicznego Kręgu, który wpadł mi w oko jakiś
czas temu już. Uwaga, zastrzegam że nie mój (tylko panan Wojciecha
Sosnowskiego), aczkolwiek bardzo trafny:

Napisanie ambitnej powieści komuś, kto posiada ku temu pewne predyspozycje:
talent, wiedzę, cierpliwość - wydaje dość proste. Obowiązującą w ostatnich
sezonach modę na dobrą powieść stworzyła krytyka lubująca się w
postmodernizmie, do powieści należy wnieść wiele odniesień i cytatów z
literatury, bawić czytelnika w zgadywanki, trochę przetworzyć jakiś stary wątek
do znudzenia powtarzający się w innych dziełach i najlepiej podlać to sosem
intelektualnym, koniecznie na mniej więcej sześciu setkach stron, bo to budzi
szacunek.

Magiczny krąg jest powieścią, której cecha wyróżniająca to plątanie. Odbywa się
ono na kilku poziomach. Podstawowy to opowieść o rodzinie Behnów, do której
należy główna bohaterka. Zrozumienie jej czteropokoleniowej genealogii stanowi
wyzwanie - a poza tym autorka stosuje chwyt rodem z latynoskich seriali -
nieoczekiwane pokrewieństwo łączy niemal wszystkie postaci występujące w
powieści, więc na ostatnich stronach zastanawiałam się, czyim krewnym jest kot
bohaterki. Usprawiedliwiając Neville można stwierdzić, że jakoś z tej
gmatwaniny wybrnęła, lecz prowadzona z czytelnikiem gra w rodzinne kłopoty
męczy mniej więcej od połowy książki.

Nie mniej zastanawiające okazało się prowadzenie równolegle do współczesnego,
obszernego wątku, rozgrywającego się na przełomie er z Chrystusem, Marią
Magdaleną i Józefem z Arymatei jako postaciami wiodącymi. Z rosnącym
zainteresowaniem czekałem powiązania obu motywów w spójną całość. Nie
doczekałam się - jakbym czytała dwie osobne, przemieszane powieści, sklejone w
jednej okładce.

Atutem mogła okazać się główna myśl książki - splątanie na wielu płaszczyznach
kultur pozornie od siebie odległych, aby znaleźć rozwiązanie tajemnicy
manuskryptów Pandory. I tu znów autorka wprowadziła takie zamieszanie, że nie
sposób się w niczym zorientować. Łatwość przejść pomiędzy kulturą celtycką,
chrześcijańską a Wielkim Stepem zdumiewa; karkołomne mieszanie za pomocą
nominalistycznych znaczeń, pozorów wierzeń religijnych i gnostyckich wynaturzeń
razi płyciznami - na coś takiego szanujący tradycję oraz samego siebie
Europejczyk nigdy by się nie zgodził.

Katherine Neville nie ma tych kompleksów, jej wizja oddziaływania na siebie
cywilizacji jest prawdziwe po amerykańsku prosta, szybka i jednoznaczna. I
kiedy przebrnąłem już zniesmaczony przez dżunglę powiązań i dotarłem niemal do
końca, z przypisu dowiedziałem się, czym wsławił się mityczny Jazon (sic!) i
zapoznałem się z nijakim zakończeniem. Cóż, nie każda powieść musi być udana.

Oby wrażeń z Ósemki nie zatarły niedoróbki z Magicznego...
Pozdrawiam serdecznie.
nova