ilu ludzi już zabiliście?

[immanuela]

i czy sprawiło wam to przyjemność?

[skajstop]

Ani jednego, przestrzegam prawa.
Ale czasem by się chciało. I tylko to prawo... a może lewo?

[immanuela]

ale trup ożywia akcję ;-)

[skajstop]

Co kto lubi i co komu do szczęścia potrzebne.

[immanuela]

no tak, w niektórych książkach trup niewskazany.

[skajstop]

Jakich książkach? Pytanie brzmiało inaczej.

[immanuela]

Skaj, pytanie jak brzmiało tak brzmiało!
To się od razu przyznam, zabiłam pewną bardzo sympatyczną dziewczynę, bo wraz z nią tajemnica musiała zejść do grobu.

[skajstop]

Poważnie to moim zdaniem nawet w kryminale epatowanie trupami jest przeciwskuteczne. To dla autora pokusa, ale wbrew pozorom zabić kogoś w literacko ciekawy sposób nie jest łatwo.

[immanuela]

moja bohaterka zginęła w zwyczajnym wypadku samochodowym :-(

[katarzynasikora0]

Oj, nie jest łatwo. Żeby nie wyszło tandetnie, trzeba się przyłożyć. Dlatego, żeby już specjalnie nie nadwyrężać intelektu, ja przeważnie zabijam hurtowo;D
Ale trup się u mnie ściele gęsto, zwłaszcza w ostatniej powieści. Kwestia nastroju;D

No i odpowiadając na pytanie, mam na sumieniu ok 30 istnień ludzkich i jedną wiewiórkę.

[immanuela]

nie no, wiewiórce mogłaś podarować ;-)

[katarzynasikora0]

:D Był spory nacisk, żeby jej darować. Ale uznałam, że skoro ta wiewiórka jest taka kontrowersyjna, to zostaje!:D

[myszomle]

Nie zabiłam chyba ani jednego. Za to kilku wsadziłam do Domu Wariatów, a kilku innych wskrzesiłam.

Myszomle

[immanuela]

myszomle napisała:

> Nie zabiłam chyba ani jednego. Za to kilku wsadziłam do Domu Wariatów, a kilku
> innych wskrzesiłam.

jak mogłaś wskrzesić wcześniej nie zabiwszy?
a swoją drogą jakie masz pomysły na wskrzeszanie? No chyba, że piszesz fantastykę, to wtedy nie ma z tym problemu.

[immanuela]

katarzynasikora0 napisała:

> :D Był spory nacisk, żeby jej darować. Ale uznałam, że skoro ta wiewiórka jest
> taka kontrowersyjna, to zostaje!:D
>

Kasiu jesteś potworem! :-DDD
tak Bogu ducha winną wiewiórkę!

[katarzynasikora0]

Tak naprawdę to próbowałam jej bronić przed kotami sąsiadów. Dwa razy przegoniłam kocury i wiewiór uciekł. Ale kilka godzin później przyłapałam kocury na spożywaniu wiewiórki. Pobiegłam do sąsiadki, bo ten mniejszy zaczął się krztusić przy konsumpcji ogona, a że jest nieufny bałam się, że przede mną zwieje i Opatrzność go ukara za mord. Potem pomyślałam sobie, że czegokolwiek bym nie zrobiła w tamtej sytuacji los wiewiórki był przesądzony, ale są sprawy, których tok mogę zmienić. No i włożyłam tę myśl w głowę bohaterki oraz opisałam polowanie na wiewiórkę;D
Prawda jest taka, że potworem też potrafię być, wystarczy mi mocno nastąpić na odcisk;D

[immanuela]

o tak, są sytuacje kiedy we mnie też rodzi się bestia ;-)
Kasiu, wysłałam Ci majla.

[zona_im]

Jedną.
Sprawiło! ;)

Spróbuję to kiedyś powtórzyć, tym razem w powieści.
A może w innym opowiadaniu? Zobaczymy.

[immanuela]

dziewczyny, mordujecie bez umiaru! ;-)

[zona_mi]

Nie jest tak źle, zaledwie jeden nieboszczyk w jednym opowiadanku - zajrzyj, jeśli masz ochotę, do bezpłatnego ebooka, opowiadanie Sielanka:
www.rw2010.pl/go.live.php/PL-H6/przegladaj/SMzg5/szkice-z-zycia-antologia-opowiadan.html
:)

[zielonamysz]

No kilka osob zabilam. Ale zabijanie nie sprawia mi radosci:) Szczegolnie cierpialam gdy zabijalam swojego pierwszego.To był miły gość. Ulubiona postać. Ale czuła,ze dla dobra narracji musze go zabić. I to zrobiłam.Autorz to bezwzględny ludek.