Utwory dekadenckie

[Gość: Dipsy]

Które książki można w pierwszej kolejności "podciągnąć" pod tę nazwę?

[hetacus]

Celine - "Podróż do kresu nocy"

[kustosz.m]

cala Konopnicka.

[Gość: jota.40]

HA, HA, HA!!! Dobre! Z głębi udręczonego lekturami serca! Ta cała "Nasza
szkapa" rzeczywiście totalnie dekadencka...
Moim zdaniem - rzeczywiście, Celine i jeszcze Huysmans, "A rebours", D'Annunzio
(nie do czytania, ale dekadent), Hłasko - bardzo, bardzo dekadencki.

[isa.dora]

a mi z dekadencją kojarzy się przede wszystkim ”Pożegnanie jesieni”

Ręce precz od D'Annunzia!

[braineater]

Ja ci dam 'nie do czytania' ty....!
:)
Pozdrowienia:)

[kuna85]

naprawdę dekadencki to był Baudelaire i jego kwiatki;)

[monikate]

Tomasz Mann, szczególnie: "Śmierć w Wenecji", "Buddenbrokowie", "Czarodziejska
Góra"

dykadenckie

[Gość: stroszek]

"smierc na kredyt" - celine

[Gość: stroszek]

a jeszcze "bagatelles pour un massacre" tego samego autora
w hitlerowskich niemczech zdjete z polek jako za bardzo ..antysemickie

[Gość: Albertus.pl]

Polecam nowodekadencki zbiorek
Moje Miasto. Wybór 48 opowiadań i historii o miastach

---
GRAAL - Lawhead
Metamorfozy - Jabłoński
NOWE PROMOCJE !!!

[broch]

Celine nie jest dekadencki.
Klasyka:
de Gourmont, Huysmans, Lorrain, Louys, Mirabeaux, Rachilde, wczesny Proust
("Portrety malarzy i muzykow" z muzyka Reynaldo Hahn'a oraz cos tam jeszcze),
Wilde, Frost, Ashbery, Mahon
Francuskie pozegnania z Indochinami np Yourcenar "Kochanek"

[Gość: stroszek]

ze slownika:
dekadencja (fr. décadence ‘chylenie się ku upadkowi’) 1. społ. zjawisko
rozpadu, upadku pewnych wartości, gł. społecznych, kulturalnych i etycznych. 2.
lit., szt. schyłek, upadek sztuki, literatury itp.;

dodam jeszcze stanislawa czycza

[broch]

a co to ma wspolnego z Celine'em?

[Gość: wypierdek mamuta]

Petroniusz "Satyrikon"

[Gość: jota.40]

Otóż moim zdaniem, Celine jednak JEST dekadencki. Pytanie - czy rozmawiamy tu o
treściach dekadenckich, ogólnie rzecz biorąc - czy o okresie w literaturze? Ja
mam wrażenie, że chodzi raczej o literaturę dekadencką w treści, nastroju,
ideach. Schyłkową, acz niekoniecznie XIX-wieczną... Szarpanie sie Celine'a ze
światem mieści się jakby w tych kategoriach. Swoją drogą - dzięki za
przypomnienie Rachilde, "Pan Wenus" - czy się mylę?... Strasznie długo nie
mogłam sobie tego przypomnieć!
A co do D'Annunzia - to, rzecz jasna, pisał człowiek amatorskie kawałki, ale
pokażcie mi takich dzisiaj, którzy go czytają (poza tymi, którzy muszą ;))..).
Niestety, łapie się biedak na poziom "Trędowatej". Ja akurat za nim nie
przepadam przez wzgląd na okrutnie narcystyczną osobowość... Pozdrawiam

[broch]

dla mnie Celine jest protestem, nie afirmacja. Swiat moze byc oddany przez butn
przeciw utartym schematom (rowniez w literaturze: wysublimowanej, odleglej od
rzeczywistosci). Celine jest przeciw swiatu w ktorym zyje, przeciw zaklamaniu.
Pewnie ze jak sam przyznaje "Podroz.." to w 50% jeszcze wplywy lit XIXw ale idea
jest walka, nie uznanie. Nihilizm nie jest jednoznaczny z dekadencja.
Konsumpcja, alkoholizm, przerost miast, ktora Celine pokazuje/krytykuje ma
niewiele wspolnego z dekadencja. Jego literatura jest oskarzeniem spoleczenstwa
glupiego.

[Gość: stroszek]

moim zdaniem celine nie jest zbuntowany przeciw "swiatu w ktorym zyje"
tylko przeciw zyciu w ogole - w znaczeniu biologicznym
moze troche racji w rozroznianiu pomiedzy dekadencja a nihilizmem, ale to gra
slow - wiecej jest miedzy tymi rzeczami podobienstw niz roznic
jako ze w dekadencji rzeczy "chyla sie ku upadkowi", a u celine-a juz wszystko
dawno lezy(oprocz zwierzat, dzieci i prostytutek:)

[broch]

"moim zdaniem celine nie jest zbuntowany przeciw "swiatu w ktorym zyje"..."
no wlasnie dekadencja nie jest buntem (nie wazne przeciw czemu)

[Gość: stroszek]

jak zwal tak zwal, w kazdym razie jesli ktos nie czytal to polecam:)

pozdrowienia,
stroszek

[Gość: jota.40]

...a najbardziej dekadencki jest "Zmierzch bogów" Viscontiego...;)) Okropnie,
ponad wszystko dekadencki... No i rzeczywiście - Witkacy. Oraz - na przykład -
Rafał Wojaczek.