Najsmutniejsze ksiazki dziecinstwa

zbiór nowel Orzeszkowej

[Gość: agg]

Czytając te nowele cieszyłam się w swojej dziecięcej naiwności, że te czasy się
skończyły :( I że świat zmierza ku lepszemu :(

Kapu kapu kap

[dorrit]

Ten lotnik bez nog to w "Opowiesci o prawdziwym czlowieku" - byl tez film
(poszlismy z klasa), ale byl raczej optymistyczny - ile moze osiagnac czlowiek
pozbawiony nog, byle chcial i mial silna wole.
O psie z kolei nie chce wspominac, strasznie smuuuutne... nie wiem, jaki byl
cel dedykowania tych ksiazek dzieciom (moze jakis gorny cel byl???).

Wyciskala bardzo lzy jeszcze "Nasza szkapa" Konopnickiej, "Maly pisarczyk z
Florencji" i "Od Apeninow do Andow" - opowiadania z "Serca" Amicisa (lektura
mlodszych klas podstawowki! przynajmniej wtedy), smutno konczace sie basnie
Andersena - w ogole moj zbior basni, ten z Krolowa Sniegu na okladce,
poprzedzony byl zyciorysem Andersena, smutnym beznadziejnie zyciem chlopaczka
bez butow, ktory bardzo chcial byc aktorem...

Czy ktos czytal dwutomowe "Dzikie labedzie" Szwedki Selmy Lagerlof (pisze sie
z "o" z przeglosem): w glowna opowiesc wplecione byly rozne opowiadania,
niektore przerazliwie przygnebiajace, o biedzie, chorobie, smierci, samotnosci,
meczonych zwierzetach...

[Gość: mirka]

Ojejku ,to chyba "Cudowna podróz", to gesi byly. Aleto już wielka literatura,
mnóstwo wiedzy o dawnej Szwecji, dlaczego nie ma czegoś takiego o Polsce ?

[Gość: mirka]

I jeszcze raz ja.Oj, ja jako dziecko nie płakałam nad Naszą szkapą. Ja w ogóle
nic nie zrozumiałam, taka glupia byłam.Ja sie cieszylam radościa
chlopców, "szkapa wrócila" i tyle,naprawdę. Wlaśnie dlatego dobrze jest te
ksiązki potem przeczytać jeszcze raz.Pozdrowienia. Ale fajny ten watek.

[Gość: ar]

Roczniak Marjorie Kinnan-Rawlings (tak sie to pisze?)
Serce Amicisa (to byl szloch prawdziwy a nie zwykly placz:))

[quba]

pierwsz ksiazka nad ktora ryczlalm to basn ze zbioru basni,
zatytulowana "Przadki zlota" czytala mi ja osmioletnia siostra a ja
piecioletnia ryczlam (obie olakalysmy i siostra i ja)
a potem to bylo juz z gorki
Buleczka
lassie wroc (kiedy lassie zostala sprzedana0
Chlopcy z placu broni
Serce (najwiecej nad opowiadanie miesiecznym "Przy lozu taty" i "Maly pisarczyk
z Florencji"
Przyladek Dobrej nadziei
Buleczka (cierpialam razem z Bronia)
powiastki filozoficzne Andersena (trudno nazwac to basniami) (zaczarowane
trzewiczki)
no wiele jescze ksiazek
teraz sobie nie przypomne
ale raczej duzo

pozdrawiam

[quba]

no i jeszcze pamietam taka radziecka ksiazeczke "Dziewczynka z miasta"
o Walentynce ktora zostala wyslana z bombardowanego Leningradu (mama i
braciszek zgineli pod gruzami, ojciec byl na froncie) na wies, aby w spokoju z
daleka od frontu doczekac konca wojny
i ona sie tam jakos zadomowila chociaz wszystkie dzieci jej dokuczaly

bardzo przezywalam losy tej dziwczynki
i bardzo plakalam nad jej sieroctwem samotnoscia i tym ze ona jest taka, ze
nigdy nie skarzy na dzieci doroslym chociaz te bardzo ja tepily

[Gość: bea]

Dla mnia najsmutniesze były bajki Andersena, które przeczytałam stosunkowo
późno. "Chłopców z Placu Broni" miałam własnych i czytałam co najmniej kilka
razy. NAd Nemeczkiem też uroniłam łzę.

quba, imponujesz mi

[Gość: Olut]

Jak Ty to robisz, że wszystkie te ksiażki tak pamiętasz, kobieto? "Wielkie małe
rzeczy" są piękne, mam na półce, czekają, aż mi córka dorośnie. "Bułeczka" była
smutna okropnie, uwielbiałam ją. A czytałaś "Biały Bim Czarne Ucho"? Zanim
przeczytałam książkę, widziałam film, i to było zdecydowanie za mocne jak na
moje 7 czy 8 lat, no taki dramat, że nic tylko się powiesić. Co jeszcze
smutnego pamiętasz? Czytałaś "Dziewięć bied i jedno szczęście" Marii Kann? To
też jest piękne. I smutne jak cholera.

[quba]

jejku nie wiem jak ja to robie ! po prostu pamietam niektore ksiazki i niektore
wudarzenia i niektorych ludzi i niektore twarze i nawet zapamietuje intonacje
wwypowiedziach

a Bima czytalam raz jedyny i nigdy wiecej
Marii Kann "Dziewiec bied.." nie czytalam

pozdrawiam

[Gość: ksenia]

Dopisuję się do większości pozycji już wymienionych (O psie, który jeździł
koleją, Serce, Opowiadanie o matce, Bułeczka), a od siebie dodam "Bajki" Oscara
Wilde'a - płakałam jak bóbr czytając "O rybaku i jego duszy", "Syn
gwiazdy", "Szczęśliwy książę", "Urodziny Infantki", "Olbrzym samolub",i jeszcze
taka o karzełku i młynarzu - zapomniałam jaki ma tytuł. Dobra literatura, ale
straszliwie przygnębiająca.

[kaprysia]

Przesmutny byl "Biały Bim, czarne ucho", "Pies, który jeździł koleją", "Serce",
ksiązki o Mariannie, Andersen... Strasznie szlochałam nad "Łyskiem z pokładu
Idy" Morcinka:(
Mnie też najbardziej bolała krzywda zwierząt...

[voytecq]

Zdecydowanie "Serce" Amicisa. Do dzisiaj zielenieję jak sobie tę książkę
przyomnę...
Dziewczynka z zapałkami - też niezły wyciskacz łez...

[happili]

"Mala Ksiezniczka", wspominany juz Bim, "Krzyzacy", no i opowiadania Marii
Dabrowskiej, ktore dawala mi do czytania Babcia, gdy sie mna zajmowala. Ta joj!

[dorrit]

Bylo tez duzo rosyjskich (radzieckich?) ksiazek dla dzieci, niezle dzialajacych
na emocje. Tylko dlaczego nie moge sobie przypomniec zadnego tytulu?

[tribeca]

ja uwielbiałam taką serię zaczynającą się książką "Wwielka wojna z czarną
flagą" - akcja toczyła się w czasie wojny i płakałam, kiedy jeden z bohaterów
zmarł w obozie koncentracyjnym

[Gość: kinga]

"Wielka wojna.." to byla duga czesc. Pierwsza czesc to jakkos tak " Kaktusy z
ulicy Zielnej"????? a trzecia to " Leśna szkoła strzelca Kaktusa"

[dortu]

Dokładnie to "Kaktusy z Zielonej ulicy". Podobnie jak autorka postu powyżej
płakałam w tym samym momencie. Kolejne pozycje zmuszające mnie do płaczu to -
również już wielokrotnie wymieniane -"Ania z Zielonego Wzgórza" (śmierć
Mateusza), "Chłopcy z Placu Broni" (śmierć Nemeczka), "Pan Wołodyjowski"
(słynna mowa pogrzebowa : Panie pulkowniku Wołodyjowski! Na Boga, larum
grają... - czytałam po raz pierwszy, gdy miałam bodaj 9 lat).
A dalej będę oryginalna, bo płakałam systematycznie przy wszystkich książkach
Londona i Curwooda, opisujących zwierzęta czujące i przeżywające jak ludzie
("Biały kieł", "Włóczęgi północy", "Władca skalnej doliny" itp.).

o psach,,,

[camel_3d]

"O psie,ktory jezdzil koleja."
"Karusek"

[Gość: recznik]

Historia Karuska, szukajacego Anielki, ktora wyprowadzila sie z dworu, byla w
opowiadaniu B. Prusa pt. "Anielka". Byl to najbardziej smutny fragment tego
opowiadania (kiedys w lekturze obowiazkowej dla podstawowki).

[szpiczak]

zdecydowanie "o psie ktory jezdzil koleja"

[agus17]

Zauwazylam ten watek na forum i zaczelam sie zastanawiac jaki jest tytul
ksiazki o tym psie... co zginal... kurcze... czytala mi babcia jak bylismy na
wczasach w Bukowinie a ja staralam sie nie plakac bo to wstyd byl...???
Okazalo sie ze wiekszosc forumowiczow zna ten tytul: "O PSIE KTORY JEZDZIL
KOLEJA" Nigdy wiecej nie wrocilam do tej ksiazki!!!

[...]

[Gość: dżon wielki śmiech]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[rybka_a]

ciekawe, że tak wielu z nas jest zgodnych:
O psie, który jeździł koleją,
Karusek,
Chłopcy z placu broni
aż mi się smutno zrobiło :(((

[Gość: rybka_a]

wielu z nas jest zgodnych:
> O psie, który jeździł koleją,
> Karusek,
> Chłopcy z placu broni
> aż mi się smutno zrobiło :(((
sprostowanie
o matko, wchodzę pod biurko: ze wstydu i żeby odszczekac: jaki Karusek!
toż Anielka, tak się przejęłam losem zwierzątka, ale się wstydzę!!!

[Gość: claudia]

Dla mnie najbardziej traumatycznym ksiazkowym przezyciem byla bajka braci
Grimm, w ktorej rozbojnicy obcieli palce swojej ofierze, bo nie mogli sciagnac
pierscieni ze spuchnietych palcow. Inne bajki tez byly straszne, ale ta
skutecznie wyleczyla mnie z Grimmowych bajek.

[Gość: kasia]

zdecydowanie Hector Malot 'Bez rodziny'

[Gość: mona]

Oczywiście "O psie który jeździł koleją".
To był po prostu dramat. Do tego
"Wicehrabia de Brangelonne" Dumasa - jak
Atos umierał, to było straszne (ale czytałam to w jakimś
niezłym tłumaczeniu, to które teraz mam jest okrojone,
śmierć Atosa jest zamknięta jednym zdaniem)
Jak już byłam trochę większym dzieckiem-koniec podstawówki
to "Na Zachodzie bez zmian" Remarque - przeryczałam
całą książkę i mam tak do dziś. W ogóle Remarque to mój
ulubiony łzawy pisarz

[Gość: zmieniają mi IP?]

Celina Bobińska: "Soso".
Przecież Soso chodził boso!

[Gość: mirka]

He he he dobre, ale te mlodsze forumowiczki nie wiedzą, kto to Soso. Bobinskiej
bylo Halina. Pozdrawiam.

[Gość: cysia]

Bobińskiej było Helena. Tej od Soso, bo Celina też była

Mała czarownica

[Gość: monikaannaj]

Kojarzycie taki tytuł, może znacie autora? Ledwo pamiętam, ale na pewno była to
b. smutna książka. Z bardzo wczesnego dzieciństwa pamietam bajkę o kocie
grającym na harfie (?) i pękajacych strunach - bardzo melancholijna bajeczka z
serii "poczytaj mi mamo".

[Gość: dori]

Ja pamietam tylko, ze "leciala" w odcinkach w "Swierszczyku" chyba w polowie
lat 70., a autor byl z krajow skandynawskich. Ale nie byla strasznie smutna,
tylko troche... melancholijna.

[happili]

Otfried Preussler, tytul oryginalny "Die Kleine Hexe" - kultowa ksiazka
niemiecka (nie skandynawska!!) :)))

[voytecq]

Pamiętam! Najpierw kot grał Brdim Bradam Brdom, potem Bradam Brdom, potem tylko
Brdom, aż pękła mu i ta ostatnia struna...
Ale jak to się nazywało...?

[pola777]

ja tez przy tym plakalam-plakalam tez przy basniach andersena i przy psie ktory
jezdzil koleja

[laurra]

Zdecydowanie "O pisie, który jeździl koleją" aah no i jeszcze była taka "Nie
płacz koziolku";(

[Gość: shido]

Śmierć Podbipięty w "Ogniem i Mieczem"

[recherche]

"Bracia Lwie Serce" i "Chłopcy z Placu Broni" - ale nad nimi nie płakałam, a
bardzo, bardzo się smuciłam. Płakałam natomiast nad "Bez rodziny" Hectora
Malot, no a później nieco rzewnymi łzami nad "Winnetou" (dokładniej: nad sceną
jego śmierci).

[scoutek]

strasznie plakalam przy Winnetou.... i to dwa razy....nigdy tego nie
zapomne....
przypomnialy mi sie jeszcze "Najdziksze serca" i "Dolina ludzi milczacych"
Curwooda.....

[Gość: Ariadna]

Nie czytałam wszystkich postów ,ale czy ktoś tu wspomniał o Amicisie,jego
opowiadania "Serce" wzbierały u mnie potoki łez,ale to byłó 20 lat temu

[anamag]

smutno mi było zawsze, gdy jakaś krzywda działa się zwierzętam... I jeszcze
coś:"Bracia Lwie Serce" przeczytałam dopiero parę miesięcy temu ( w wieku, hmmm
całkiem dorosłym), czytałm w autobusie i buczałam...

[Gość: atheist]

Biblia. Pelno krwi z sadysta Jahwe na czele.

[ilja]

a czy ktos kojarzy taka ksiazke o dziewczynce, ktora miala na imie kerstin czy
jakos tak i chyba byla chora na bialaczke? moze jezdzila na wozku? nie
pamietam. strasznie smutna byla. bohaterka chyba nie mogla wychodzic z domu z
powodu choroby.

[hela1]

"Kjersti" nazywala sie ta ksiazka, autorka Babbis Friis-Baastad.
ez pamietam, smutno bylo, nie bialaczka chyba, ale duzo szpitala i mobbingu.

Mo i ja plakalam tez jak malpce Fiki Miki waz zjadl mame.

[Gość: ewa sss.]

czyżby nikt nie pamiętał o "O dwóch takich co ukradli księżyc" ? Czytałam to
wiele razy, za każdym głeboko przeżywając perypetie Jacka i Placka; końcówka
była wyjątkowo "łzawa" .. uwielbiałam ją przeżywać ;)
a pamiętacie scenę z widmem psa? wtedy ze strachu nie mogłam być sama w
pokoju ...

[ilja]

dzieki wielkie! przycztam znowu w takim razie :)

[anuska73]

"Dziewczynka spoza szyby", "Mała księżniczka" i "Pollyanna" - smutna ale
napawająca optymizmem:)

[yanga]

A kto pamięta nowelkę Sienkiewicza "Jamioł"? I jeszcze "Z pamiętnika
poznańskiego nauczyciela". No a śmierć Danusi w "Krzyżakach" - to po prostu
koszmar: "Kwiecie pachnie..." Buuuuu....

[Gość: piegowata]

Właściwie wyłam przy tych wszystkich lekturach, o których mowicie, ale pierwsza, przy której serce mi sie darło na pół to był śniegowy bałwanek Andersena, biedaczysko marzył o piecu, nie wiedząc dlaczego, a po prostu miał wewnatrz śniegowego ciała pogrzebacz z pieca i to go tak ciągneło do zgubnego ciepła.

O Psie ktory jezdzil koleja....

[Gość: czeko]

Do dzisiaj placze :/ powaga!

[agridulce]

Nikt nie napisał jeszcze o "Chacie Wuja Toma" - czytałam to mając jakieś 10
lat. Książka opowiada o losie Murzynów na amerykańskim Południu. Szczegółów
nie pamiętam, tytułowego wuja Toma nie za bardzo, ale pamiętam, że płakałam
rzewnie przy scenie śmierci jednego z nielicznych pozytywnych białych
bohaterów, był ojcem jakiejś małej dziewczynki i przeciwnikiem rasizmu, i ktoś
go zadźgał. Jego śmierć była dla mnie szczytem niesprawiedliwości. A poza tym
standard: O psie ..., Serce, Chłopcy z ..., i jeszcze powieść Żukrowskiego z
bohaterskim kogutem (nie pamiętam ani tytułu ani za bardzo treści, ale kogut
chyba zginął w jakiejś słusznej sprawie). Co do baśni braci Grimm - te
najpopularniejsze są obecnie przetwarzane w taki sposób, że moje dziecko słucha
ich ze spokojem na twarzy. Podobnie jest z Andersenem - dziewczynka z
zapałkami zasypia, robi jej się ciepło i idzie na spotkanie ze zmarłą babcią -
jest w tym melancholia, ale bez rozdzierającego smutku. A, płakłam jescze przy
kreskówce o pszczółce, która szukała mamy. Leciało to chyba niedawno pod
tytułem Hutch Miodowe Serce (nie jestem pewna, nie miałam ochoty sprawdzać).
Historia, poza tym, że absurdalna (więź emocjonalna pszczół z matką), pełna
była wyjątkowego okrucieństwa - tortury w wykonaniu szerszeni zachowujących się
jak UB, żuków, itp.

[kolorko]

O tym kogucie to chyba "Porwanie w Tiutiurlistanie"

[yanga]

W "Chacie Wuja Toma" umiera przede wszystkim ta dobra panienka, Ewunia. Wiele
razy wracałam do tej sceny, ale pamiętam też, jak przytomnie się zastanawiałam,
co to jest "darniowa ławka", na które zwykła siadywać. Po śmierci tej Ewy
(umiałabym jeszcze z pamięci opisać jej pokój - te bambusowe mebelki, muslinowe
firanki itp) śmierc jej ojca nie wywarła już na mnie takiego wrażenia, jakoś to
było oczywiste, że długo nie pożyje.
A śmierć Beth z "Małych kobietek", nad którą tak się zapłakiwała jedna z
Borejkówien - chyba Ida?

[edorota2]

Chata wuja Toma - właśnie szukałam, czy ktoś to pamięta :)

[Gość: oscar_78]

a pamieta ktos "momo" michaela ende?
na zakonczenie zerowki dostalem zbior opowiadan "opowiesci o nieumierajacym
swiecie". makabra, na cale szczescie rodzice sie zreflektowali i kupili mi cos
innego chowajac "opowiesci" na wyzszej polce.

POLECAM!!! POLECAM!!! POLECAM!!!

[vasconcelos]

Mnie oczywiście łzy w oczach stanęły, kiedy tak czytam ten wątek.
Kto chce popłakać, koniecznie musi przeczytać "Jesienne astry" Miriam Pressler.
To powieść o młodym chłopcu i jego nie rozumiejącej się rodzinie. Wyłam jak bóbr.

[scoutek]

a "Mala ksiezniczka" Burnett? strasznie rozpaczalam jak umarl ojciec Sary.... i
jak glodowala na poddaszu....

[Gość: gania]

Jesli chodzi o wycikacze subtelne, to mi się strasznie smutno robiło po
Andersenie. Pamiętacie "Bałwana ze śniegu". O tym jak bałwan zakochał się w
piecu i tak do niego lgnął, że się rozpuścił i okazało się, że w środku jako
rusztowanie miał pogrzebacz i stąd ta miłość. Straszne. I jakie życiowe.
A "Bułeczka"? To chyba moje pierwsze płakańsko.
Poza tym wiecznie ryczę przy Musierowicz. Jak juz zacznę czytać to siedzę do
rana i o piątej juz świta, a ja ryczę i budzę chłopa wyznając, że ja go tak
kocham. A jesli chodzi o literaturę młodzieżową to było bardzo dużo takich
schizoidalnych książeczek. Pamiętacie serię Portrety? Z imionami w tytułach.

I jeszcze coś

[Gość: gania]

I jeszcze coś. Przpomniała mi się czytanka z jakiejś książki z pierwszych lat
podstawówki. Książka o zapachu poziomek soę to nazywało. Kojarzycie? O chłopcu,
który był bardzo biedny i marzył o jakiejś książce. I mama, która za cholerę
nie miała pieniędzy na tą książkę, wyszła o świcie, jak on jeszcze spał z
koszem na poziomki. Potem te poziomki sprzedała, za to kupiła książkę, wsadziła
ją do tego samego kosza i książka juz zawsze pachniała poziomkami. Jezu, jakie
to było wzruszające. Ja zawsze wszystkie podręczniki do polskiego czytałam
jeszcze w wakacje. I się oczywiście popkłakuńciałam. Całe szczęście, że wtedy,
bo jakby to było na lekcji to byłaby wtopa.

[quba]

cyt "Ja zawsze wszystkie podręczniki do polskiego czytałam
jeszcze w wakacje. I się oczywiście popkłakuńciałam. "

Jezusie, nie wystarczylo sie poplakac?
az sie poplakuncialas?
alez to brzmi
dzieciom dajesz pewnie mjećko i hjebatke a nie mleko i herbate?

po co tak agresywnie,Quba

[Gość: mirka]

to tylko żart. My się tu lubimy.

[quba]

przepraszam za agresje slowna
pozdrawiam

[Gość: Gania]

Piegowata, juz pisałaś o Bałwanie, dopiero teraz zauważyłam. A wiecie co?
Jescze mnie strasznie (ale to już później) urzekła "Kamizelka" Prusa. Tych
wszystkich Antków i Anielek nie znosiłam. Ale w "Kamizelce" jak jedno z jednej
strony ją zwężało a drugie z drugiej, żeby się to drugie nie zorientowało, że
on chudnie i jest bardzo chory... Tak subtelnie to wszystko chłop wymyślił. Od
tego czasu polubiłam Prusa. I jeszcze Katarynka mi się podobała. A potem
jeszcze się dowiedziałam, że Prus sobie specjalnie dziurawił kieszenie i
wkładał tam cukierki, żeby je gubić i żeby dzieci je znajdowały. Taki fajny
Prus Bolesław...

Musierowicz wzrusza

[vasconcelos]

To prawda, zawsze się wzruszam przy powieściach p. Małgorzaty. I całe szczęście,
że nie są to łzy smutku :-)

[Gość: kinga]

Ale nad "Opium w rosole" to plakalam rozpaczliwie!!!Nad biedna Aurela
Jedwabińska i jej Pieskiem ....

[Gość: Malwina]

ja tez na tym ryczalam, pamietam te ksiazke do dzis, czytalam ja kilka razy

Mała księżniczka a sprawa polska

[vasconcelos]

scoutek napisała:

> a "Mala ksiezniczka" Burnett? strasznie rozpaczalam jak umarl ojciec Sary.... i
> jak glodowala na poddaszu....

To było okropne, rzeczywiście - też się naryczałam przy tym; ale mnie chodziło o
książki, których nie wymieniono. Zresztą, m.in. dlatego nie podałam "Mojego
drzewka pomarańczowego", którą to książkę wymieniłaś jako jedyna. Taka piękna ta
opowieść... tyle łez przy niej wypłakałam... ech... wspaniała historia!

[Gość: kinga]

Też nad tym wyłam!! I nad "Zabić ptaka" EWy Ostrowskiej ( chyba?)!!!

[gwiazda63]

Z rozrzewnieniem wspominam zaczytywane przez całą klasę ( drugą a) "Słoneczko"
Marii Buyno-Arctowej.Pierwsza książka,którą tak bardzo sie przejęłam.
Pozdrawiam

[folkatka]

A czy ktoś kojarzy "Synów Timokratesa" ?? Boże , jak to było dawno...Ksiażka
sie kończy dobrze, ale po drodze jest kilka momentów nad którymi płakałam jako
dziecko. Tak samo jak płakałam przy mitach greckich, a zwłaszcza przy historii
o Orfeuszu i Eurdyce. No i oczywiscie "Biały Bim..." Najpiekniejsza ksiażka
jaka napisano w Zwiazku Radzieckim

[Gość: Gocha]

A nikt nie pamięta ksiażeczki o babci Katarzynie? hyba nawet tytuł był "Babcia
Katarzyna".. o staruszce.. nie pamiętam już szczegółów, na koniec okazywało się
ze żebrała na ulicy...

[Gość: Babcia Katarzyna]

Pamiętam! Mieszkała samotnie, dzieci się jej bały czy coś - strasznie było mi
jej żal.

[Gość: miśkowska]

Wiele było takich książek w moim przypadku, ale najsmutniejsza z nich to "O
psie, który jeździł koleją"...

[Gość: kinga]

Boże !!Pamiętam !To byla jakas jugosłowiańska autorka!Babcia Katarzyna była
bardzo brzydka i dlatego się jej dzieci z sasiedztwa baly! A ona ( jak ju sie z
nimi zaprzyjaźniła ) to chodzila i żebrała dla nich pieniądze - bo były biedne
!!I umarła na koniec....

[Gość: Hubi]

Astrid Lindgren
"Bracia Lwie Serce"
bardzo ją przeżyłem...