"Ludzie" Klaudiusza Kusia

[Gość: ala]

Czytalam ta ksiazke i zupelnie nie boli mnie brak TEZY. Wrecz przeciwnie. Kazdy moze wysnuc z tej ksiazki takie wnioski, jakie chce i o to wlasnie chodzi. A moze nie doszukiwac sie nadrzednej tezy, moze nie szukac jednej gladkiej mysli porzadkujacej, aforyzmu wienczacego calosc, tylko przezywac poszczegolne ludzkie historie. Zreszta, tezy porzadkujace calosc potrzebne sa tylko krytykom do napisania recenzji...

[Gość: manfred]

A dlaczego pan recenzent chcialby aby zawsze cos z czegos wynikalo?
Ogladam swiat dookola i wszedzie jest pelno "niewynikania".
Ogladam telewizje - i nic z tego nie wynika.
Slucham radia - i nic z tego nie wynika.
Czytam recenzje - i nic z tego nie wynika.
Czytam ksiazke Kusia i jestem ciekawy - jakie mysli buszuja po glowie kolejnej
osoby?

Czemu krytycy zawsze wymagaja od autorow aby ich dziela lewitowaly 5
centymetrow nad ziemia?

[Gość: dirk diggler]

Oj manfredzik...
Właśnie po to m.in. jest literatura - aby "organizować" rzeczywistość, z której
na co dzień nie nic nie wynika, ale ciężko w zgiełku, zagonieniu się połapać...
Literatura ma być właśnie tą chwilą refleksji, heroiczną próbą scalenia
amorficznej codzienności... A jak traktujesz ją jak słuchanie radiowych
przebojów to nie dziw się, że z niej nic nie wynika dla Ciebie...

[Gość: Zdanka]

Ammmm...Jestem w połowie i w ogóle niektórzy powinni się zastanowić
(wydawnictwo ZS!!!!!) dlaczego wydają coś i robią temu reklamę w stylu: Kogo
pani szuka? Lusia? Ciusia? Kusia? Czyli nikt nic nie wie ...

Pierwsze wrażenie - są bardzo nierówne ... To o szczeniaku wyrzuconym oknem
jako poduszce jest okropne, bo mi coś przypomina...

[Gość: hirek]

hmy, hmy,czytam te recenzje i jakos nic mi nie wynika z niej, nomoze to, ze
bedac recenzentem wartoby sie do czegos przyczepic, no ale z tego tez nic nie
wynika... "zdecydowanie chyba tak", musze sie zgodzic z panem manfredem ale czy
z tego cos wynika?

[Gość: ed]

Ja wiem co z tego wynika… Panie Klaudiuszu po prostu w następnej książce opisze
pan traumę jakiej pan doznał po tym jak szanowna małżonka odeszla do młodszego
meszczyzny , i jak to za ostatnie pieniążki wybudował sobie pan domek na wsi ….
bo zdaje się takie dzieła robią w naszym kraju wielka karierę. I kto wie może
wtedy pan recenzent będzie zadowolony ...

[happyhouswife]

jak sie krytyk uprze to i gnój moze zinetrpetowac jako jeszcze jedna ksiazke o
smutneym dziecinstwie, lub jeszcze jeden kamyczek do ogródka, ze zycie raczej
jest ciezkie. :-(((

[Gość: wydawca]

"autor nie wie, co z tą polifonią zrobić, jak ją ugryźć, a więc nadać strukturę
i zinterpretować" - na szczescie autor ma inteligentnych czytelnikow, ktorym to
potrzebne nie jest. dla krytyki wydana zostanie wersja "krok po kroku"
albo "nie tylko dla orlow" jesli bedzie takie zapotrzebowanie.

[Gość: dirk diggler]

Kurna wydawca...
Tak wszyscy piszecie, że "na szczęście autor ma intelig. czytel.", to proszę
bardzo zapraszam niech któryś z Was "scali" tą książkę, wyniesie z niej coś
więcej niż chwilowy zachwyt, podziw; to trochę za mało - jak dla mnie i
najwyraźniej recenzenta... Po co czytać tą powieść? Dla zabicia czasu? To bez
sensu...

[Gość: czytelnik]

"rozpaczliwie szukałem podobieństw między poszczególnymi historiami. I nie
znalazłem" - a po co pan krytyk szukał podobieństw? coś się nie zgadzało czy
nie potrafił pan krytyk ugryźć książki? ja ją przeczytałem i żadne podobieństwa
nie były mi potrzebne... więcej, nawet mi do głowy nie wpadło, żeby podobieństw
szukać :) z jednym się z panem zgadzam, kuś potrafi postawić się w pozycji
innych ludzi i ładnie ich opisać
eh, panie krytyk, jeśli pan szuka tezy i wynikania, niech pan sobie zrecenzuje
podręcznik "całkowanie w budowie okrętów" dla studentów politechniki... :)))

[Gość: ajtra]

"Od biedy można by powiedzieć, że więcej tutaj ekscentryków niż "normalsów", że
tytułowi ludzie częściej cierpią, niźli zaznają radości i spełnienia, że
nieszczęście i spaprane życie są, statystycznie rzecz biorąc, w przewadze..."
Hmm...A Pan Krytyk to (od biedy) zaliczyłby siebie do "normalsów" czy
ekscentryków? A może wziąłby się za pióro i napisał książkę? O "Normalsach",
na przykład...Bo jakos tych "normalsów" to u nas w Polsce mało , a może i
wcale. Chętnie poczytam denificję "normalsa" , Panie Dariuszu Nowacki...

[Gość: obserwer]

No świetnie, zamiast forumowiczów - znajomi autora + wydawca.
Od razu widać, że ta książka nie chwyci.
Ale powodzenia.

[Gość: ala]

ja autora nie znam... :)))

[Gość: dirk diggler]

Ej nie ośmieszaj się...
Argument, że recenzent to skrachowany poeta jest stary jak świat...

[Gość: Yoycin]

A to ci historia!!!
Nie rozumiem tylko dlaczego tu się czepiać tego biednego recenzenta?
Zaraz przed maturą poszedłem na standardowe badania lekarskie, gdzie przez
przypadek dowiedziałem się, że nie widzę jakiegoś odcienia zieleni… Jakiś
dziwny odcień…
Do dziś mnie to boli, że niby coś widzę, ale nie do końca…
Książkę Kusia czytałem i tak poznałem autora…
Recenzję też przeczytałem i to też dużo mówi o autorze.
Powstaje pytanie: kto z nich widzi, ale tak nie do końca?: -
Zastanówmy się:
Pan Dariusz Nowacki – recenzent:

„… rozpaczliwie szukałem podobieństw” „Choć skojarzenia z "Nikiformami"
Redlińskiego lub wcześniejszą prozą z socjolingwistycznym zacięciem (lata 70.)
pojawiają się niejako automatycznie, uznać je trzeba za nieuzasadnione.”

Różnica między recenzentem, a autorem już na samym początku rzuca się w oczy:
Kuś sobie tworzy, jest wolny w tym od tego, czy będzie się to komuś podobało,
czy nie. Wygrał jakiś-tam-konkurs i to może być zarzut wobec niego.
Pan recenzent podczas recenzji musi się podeprzeć jakimś autorytetem, znaleźć
przegródkę dla Kusia, bo to nie może być tak, by Kusia proza była trochę
podobna do wczesnej prozy z socjolingwistycznym zacięciem z lat 70, a trochę
nie! Nie! Kuś musi się tu jasno określić – albo jest do kogoś podobny, albo
niech sobie nie pisze, takich niepodobnych tekstów!!! Bo przyjdzie pan od
polskiego i wrzuci go do konta! Kuś do konta, bo się panu Dariuszowi Nowackiemu
nie kojarzy z „Nikiformami” Redlińskiego. A fe! Kusiu!!!
(Hmm… gdyby się głębiej zastanowić, to można powiedzieć, że pan Dariusz, gdzieś
tam w tym tekście pokazuje drogę, jak może się Kuś zrehabilitować: pisać tak,
aby ludzie go kojarzyli z wcześniejszą prozą z socjolingwistycznym zacięciem
(lata 70.). Klaudiuszu trzymamy kciuki, że się złapiesz tej ostatniej deski
ratunku. Że będziesz pisał tak, że jakiś autorytet cię pochwali! A najlepiej
taki dobry i uznany autorytet jak pan Dariusz Nowacki.
Ale abstrahując od tego wszystkiego - mamy tu klasyczny spór między recenzentem
a pisarzem. Nie od dziś wiadomo, że każdy krytyk teatralny chciał kiedyś zostać
wielkim autorem, sami zadajmy sobie pytanie, kim chciał zostać kiedyś
recenzent!
Uppps! Przepraszam! Pan recenzent zaraz mnie tu skrzyczy! - Jak to sami
można „sobie samemu zadać pytania? A gotowe odpowiedzi?” - Przecież ktoś to
może źle zinterpretować… Cytuję pana Dariusza Nowackiego: - „Przecież musi być
jakaś myśl która to organizuje” – to tak samo, jak w przypadku Kusia. Dlaczego
ten okropny Kuś nie pisze podręcznika do matematyki, gdzie odpowiedzi można
znaleźć na końcu książki?
Skandal: przecież (znów cytuję): "autor nie wie, co z tą polifonią zrobić, jak
ją ugryźć, a więc nadać strukturę i zinterpretować”.
I co teraz będzie? - Przecież sam Krzysztof Kieślowski w swoim filmie
dokumentalnym: „Gadające głowy” znalazł taki błahy powód, by oni gadali, niby,
że tak od urodzenia, aż do śmierci. Ale o niczym w sumie…
Ale pan Kuś, jakby czytał między wierszami, to mógłby się czegoś nauczyć od
pana Dariusza Nowackiego (recenzenta): Panie Kuś, niech pan zrobi jakieś tam
numerki przy tych ludziach… Tak ich pogrupuje, 0! - może że tacy są z większych
miast… albo województwami… Jakoś tak fajnie…Co ja panu będę podpowiadał, ma pan
chyba wyobraźnię…
Hmm… Tak się rozpisałem, nigdy się tak nie rozpisuję. W zasadzie nigdy. Może
dlatego, że dawno nie czytałem takiego ładnego kawałka literatury, jak u
Klaudiusza. Kawałka, który omija moją racjonalność, trafia do środka. Kawałka,
który tkwi gdzieś pod beretką i uwiera i może nie chce się o nim myśleć, a się
myśli…Kawałka, który utkwił mi głęboko, który nie daje prostych odpowiedzi,
który działa swoją akazualnością – gdy sięgałem po tą książkę w księgarni, nie
potrzebna mi była reakcja przyczyna i skutek, potrzebne było mi pewne ciepło i
je znalazłem…
Dlaczego tak się rozpisałem? – ponieważ wkurza mnie mechanizm: podmiot –
przedmiot. Pan recenzent Dariusz Nowacki próbuje uprzedmiotowić mi książkę
Kusia. Rozciąć jej brzuch, pogrzebać w bebechach i powiedzieć: „kurde, to nie
działa”!!! Pewnie, że nie działa… Ale nie działa na osoby, które od zawsze
chciały latać, tylko boją się oderwać od Ziemi…
Boję się tylko jednego: Szanowny Pan Recenzent Dariusz Nowacki dostanie większe
biurko i więcej miejsca w gazecie na swoje porównania i będzie oceniał… och…
jak wtedy będzie oceniał… Będzie badał lupą twórczość, porównywał, klął na czym
świat stoi, bo coś tu nie będzie pasowało nawet do twórczości z końca lat 60…
Tylko… jedno ale…
smutne, ale prawdziwe…
… może się okazać, że Pan Dariusz Nowacki nie widzi pewnego odcienia zieleni…
…małego niuansu…
Po tym wszystkim, z całą pewnością mogę odpowiedzieć na pytanie Pana Recenzenta
Dariusza Nowackiego „W co celuje Kuś?” – na pewno nie w pana wrażliwość…
Uszanowanie.

[Gość: dirk diggler]

Słuchaj Yoycin...
Książka K.K mi się w miarę podobała - o wiele bardziej niż książka, która
zajęła drugie miejsce, ale zarzuty podobne mam jak recenzent...
Nie uważasz, że to trochę za mało jak na hasło konkursowe - zwycięskie dzieło
miało podejmować ważne problemy współczesności - i owszem podejmuje, ale
ogromny niedosyt - powody patrz recenzaja D.N. - pozostaje! Przecież
konstrukcji całości tam nie ma żadnej - mogło być 150 stron czyli: plus Halinka
Zbierska, pani z mięsnego; Wojtuś Roszkowski, przedszkolak; Henio Muranek,
policjant; Jasio Zbąski...