Książka, którą chcielibyście znaleźć pod choinką..

[Gość: Nibelung]

Napiszcie, może to się spełni, Gwiazdor na pewno zagląda na to forum :))

[Gość: hanabe]

biedny ojciec bogaty ojciec - robert kijosaki
książka dla każdego, zmienia wszystko

[braineater]

Contemporary Art in Japan - tak pierdołka z taschena za jedyne 380pln ....ale
naprawdę przez cały rok byłem grzeczny:)
Pozdrowienia:)

pyt, do braineater

[chiara76]

sorry za prywatę, ale czy to jest do dostania w W-wie gdzieś? Oglądnęłabym
chociaż.

[braineater]

nie mam pojęcia jak to wygląda w stolicy, ale zawsze możesz się skontaktować z
dystrybutorem Taschena na Polskę (JEDYNYM ZRESZTĄ - co na to urząd
antymonopolowy?:), firma nazywa sie Top Mark i ma siedzibę w Warszawie
Pozdrowienia:)

[chiara76]

dzięki za odpowiedź. Pozdrawiam również:)

[agata_to_ja]

To nie jest monopol. Monopol jest wtedy, gdy jeden podmiot produkuje bądź
dostarcza dobra, na które nie ma substytutu. Na książki Taschena jest
substytut, ksiażki innych wydawnictw. Monopol nie odnosi się do marki, tylko do
rodzaju produktu.
W takim znaczeniu, jak Ty to przedstawiasz istnieje wielu "monopolistów" -
wydawnictwa polskie udzielają prawa do wyłącznej dystrybucji hurtowniom
(przykład - wydawnictwo Albatros i hurtownia Olesiejuk). Mozna uznac także, że
sam Taschen jest monopolistą na wszystkich rynkach, gdyż jako jedyny wydaje
swoje książki :)

[broch]

1. "Memoria de mis putas tristes" ("Memories of my sad whores")- Marquez
2. "Ballets without Music, without Dancers, without Anything" - LF Celine
3. "My Year in the No-Man's-Bay" - Handke

[staua]

Tez bym chciala najnowszego Marqueza...Broch, przetlumaczyles tytul, czy juz jest angielskie
tlumaczenie?
Poza tym: fajnie byloby dostac pare ksiazek wydanych w Polsce (Bodor "Wizyta arcybiskupa" na
przyklad, albo najnowsza ksiazke Chwina).
I jeszcze ucieszylyby mnie dzienniki Gombrowicza.

[broch]

Niestety, na tlumaczenie Marqueza chyba trzeba bedzie poczekac (mam nadzieje ze
niezbyt dlugo).
Z naszej polskiej lit. ostatnio czytalem Stasiuka "Jadac do Babadag". Fajna proza.
Niestety w czasie wakacji w Polsce okazalo sie ze moj caly Gombrowicz "rozszedl"
sie. Merlin ma tylko tlumaczenie angielskie dziennikow. Ale widzialem rowniez
"Pozegnanie z jesienia", moze wiec kupie czekajac na wznowienie dziel wszystkich
pana G.

Bodora, nic nie czytalem, ciekawe?
Z tego zakatka moge polecic Laszlo Krasznahorkai "Melancholy of Resistance". W
Polsce zostala przetlumaczona inna Jego powiesc "Szatanskie Tango". Kiedys
(dawno temu) LnS tlumaczyla "Wozakow" Petera Esterhazy, wydaje sie ze to jeszcze
jeden interesujacy pisarz wegierski.

[staua]

Bodora czytalam pierwsza ksiazke wydana przez Czarne - "Okreg Sinistra" i bardzo mi sie podobala.
Mysle, ze jesli lubisz Stasiuka, tez Ci sie spodoba, bo jest o tamtych rejonach. Dodatkowo jednak jest to
powiesc majaca w sobie cos nierzeczywistego i napisana w bardzo fajnym, plynacym rytmie, wszystko
sie splata, historia kazdej osoby jest ciekawa i niecodzienna. Dlatego mam nadzieje, ze "Wizyta" tez
okaze sie dobra. Nie znam za to Krasznahorkai ani Esterhazy :-) W ogole z Wegrow czytam raczej tych
rumunskich (tak trafilam na Bodora).
Gombrowicza po angielsku wypozyczylam, jeszcze nie zaczelam czytac, ale mysle, ze chcialabym miec
na wlasnosc wydanie polskie. Szkoda, ze sie juz rozeszlo.
Marqueza dostaje i tak w prezencie od kolezanki z Kolumbii (jeszcze nie przeczytalam autobiografii,
ktora dostalam ostatnio), mysle, ze jak ukaze sie po angielsku, to tez mi sprezentuje :-)

[Gość: Ja]

No byłem prawie pewien, że tu nikt z Gombrem nie wyskoczy. Myślę sobie: "A
wlęzę tu, rypnę coś o "Trans-Atlantyku", "Testamencie", czy "Wspomnieniach
polskich i wędrówkach po Argentynie" i może mnie ten gwiazdor choć skrawkiem
ucha wysłucha". No a tu proszę, taka miła niespodzianka. Cieszę się, że mój
guru nadal wywołuje jakieś emocje na forum.

[staua]

Hej, ale jak wszyscy o niego prosimy, to moze nie starczy?

[Gość: Nibelung]

THOMAS HÜRLIMANN "PANNA STARK"
Dzięki Pannie Stark Thomas Hürlimann stał się ulubionym autorem Szwajcarów,
zarówno krytyki, jak i czytelników. Powieść rozeszła się w nakładzie 90 tys.
egzemplarzy. Opowiada o niezwykłych wakacjach trzynastolatka, ostatnich przed
rozpoczęciem nauki w szkole przyklasztornej. To bardzo ważne lato w jego życiu.
W czasie pobytu u wujka ? prałata i bibliotekarza słynnej w świecie biblioteki
w Sankt Gallen ? dokonuje się bowiem przemiana chłopca. W bibliotece
bohater "piastuje urząd", który pozwala mu odkryć nie tylko książki, ale także
kobiety i własną seksualność. Tytułowa panna Stark, gospodyni księdza prałata,
związana z rodziną od lat, pragnie uchronić chłopca od grzechów, na które ze
względów rodzinnych jest narażony ? zwłaszcza tych dotyczących szóstego
przykazania.
Panna Stark, podobnie jak inne utwory Hürlimanna, oparta jest na wątkach
autobiograficznych. Lekko i dowcipnie napisana książka wywołała jednak
oburzenie wuja autora, który był prototypem postaci powieściowej. Jest też
polski akcent w tej powieści: chłopiec próbuje dotrzeć do skrzętnie ukrywanych
informacji o przodkach ze strony matki, częściowo nawet mu się to udaje ?
rodzina wywodzi się prawdopodobnie z Galicji.
________________________

OSTRZEŻENIE: OSOBY KLIKAJĄCE ZA USUNIĘCIEM TEGO WĄTKU NIE DOSTANĄ ŻADNEGO
PREZENTU!

[Gość: itek]

GWF Hegel- Fenomenologia ducha

[slimalien]

A kto to ten gwiazdor jest???

[mkw98]

> A kto to ten gwiazdor jest???

:) na Zachodzie Polski (na pewno na dolnym Slasku i w Wielkopolsce, moze
jeszcze gdzies) prezenty pod choinke przynosi gwiazdor, nie Mikolaj.

autoerrata

[mkw98]

Gwiazdor, nie gwiazdor
zachod, nie Zachod

[yanga]

Ale na pewno nie pofatyguje się do "mojego" antykwariatu, gdzie stoi sobie na
półce trzytomowe wydanie poezji Iłłakowiczówny. Trudno, sama sobie kupię, jeśli
poczeka do stycznia. Chętnie zobaczyłabym też pod choinką "Autobiografię" -
rozmowy Artura Sporniaka z ojcem Joachimem Badenim.

GWIAZDOR???

[Gość: Mikolaj]

slimalien napisał:

> A kto to ten gwiazdor jest???

No jak to kto? MAJKEL DZEKSON

[Gość: mysz]

Gwiazdorze przyspiesz polskie wydanie nowego Marqueza
i dodaj "Męża i Żonę" Z.Shalev

[agata_to_ja]

A ja tak nieliteracko. Poproszę książkę Joli Słomy i Mirosława
Trymbulaka "Ubrać duszę".
To taka piękna ksiązka o kuchni wegetariańskiej, ja nie jestem wegetarianką,
ale ta książka to po prostu dzieło sztuki. A może i coś ugotuję przy okazji. :)

[Gość: luli_l]

John Updike - The Rabbit Novels :)
oraz tryptyk Herberta
gdzieś na forum wpadła mi w oko sztuka Nikolaus Laszlo - Parfumerie, na
podstawie której powstał film Masz wiadomość - marzę żeby ją mieć.. ale czy
jest do zdobycia w formie ksiażkowej..?
pozdrawiam, pięknie dzisiaj :-)

[Gość: Nibelung]

agata_to_ja napisała:
> A ja tak nieliteracko. Poproszę książkę Joli Słomy i Mirosława
> Trymbulaka "Ubrać duszę".
> To taka piękna ksiązka o kuchni wegetariańskiej, ja nie jestem wegetarianką,
> ale ta książka to po prostu dzieło sztuki. A może i coś ugotuję przy
okazji. :)
_________________________
Ja bym nie ryzykował. Gdy opowiedzieli w telewizji (Kawa czy herbata), jak
zrobili wegeterianina ze swego owczarka niemieckiego, to wymiękłem. Biedna
psina! Oni są nawiedzeni!

[agata_to_ja]

O kurde, naprawdę?
Powiem szczerze, nie miałam okazji przejrzec książki dokładnie ani poznac
autorów (choćby w tv).

Bzdura!!!!!

[kvinna]

Kupiłam tę książkę na prezent. Droga (89), ale przepiękna. Piękne zdjęcia
potraw i tkanin.

I bardzo polecam.
Same dania są stosunkowo proste (z tego, co zdążyłam się zorientować).

Ładniej wydana jest II. część, czyli "Ubrać duszę". Małe dziełko sztuki.

P.S. Agato? Słuchaj siebie :-) I pozdrawiam świątecznie.

[Gość: Zdanka]

Oj, dajcie spokój:))))Powiedzieli, że pies nigdy nie był fanem mięsa:)))) Ja
się trochę usprawiedliwiam, bo sama nie jem, a mój pies...hmm....no nie wiem,
on lubi banany, ogórki,itp...więc może nie dla każdego psa wegatarianizm to
tragedia:))))))))))))))))))))))?

Propaganda U2

[Gość: Madzia]

u mnie Gwiazdor zostawia prezenty pod choinką.... :))) u mojego męża Mikołaj ;
(((

[Gość: zuzka]

Nie, pod choinke przynosi ANIOLEK.Mikolaj tylko 6 grudnia.Pzdr

[atmen]

nieprawda, bo Dzieciatko:P

"Kuchnia i stół w polskim dworze"

[marghot]

autorstwa pro. waldemara baraniewskeigo

[hki]

"Historia Rzymu" Mommsena i "Karolińczycy" von Heidenstama, czyli do koelkcji
noblistów dwóch kolejnych.

[bertland]

"Tęczę grawitacji" T.Pynchona i "Finnegans Wake" J.Joyce'a w tłumaczeniu na
język polski i żeby każdej stronie tekstu odpowiadało jakieś pięć stron
objaśnień, czyli w sumie około trzy tysiące stron (tylko kto miałby to
przetłumaczyć?). I jeszcze dorzuciłbym "Oskarżam" E.Zoli. Nawet św. Mikołaj nie
sprosta takim wygórowanym życzeniom.

[ktul.shystalker]

bertland napisał:
> [...] "Finnegans Wake" J.Joyce'a w tłumaczeniu na
> język polski i żeby każdej stronie tekstu odpowiadało jakieś pięć stron
> objaśnień,

jesli nie na jezyk polski ale okolopolski, i niekoniecznie z objasnieniami, a
jesli juz, niekoniecznie pieciostronowymi, to, AFAIK, Mikolaj moze zaskoczyc
Cie juz w 2014 roku :)

[Gość: bzyk]

skoro już w necie można składać zamówienia a nie tradycyjnie wysyłać listy do
Mikołaja :) to ja bym chyba poprosił "Platformę" albo "Ulissessa" jakieś
przyjemne wydanie :)
pozdrawiam i Wesołych Świąt wszystkim, już teraz, życzę.

[zeldo]

Hesse, Gra szklanych paciorków, i dostane :)

[Gość: joka]

moje największe marzenie "Podróż ludzi księgi " Tokarczuk nie do zdobycia
dlatego aż mnie rozpala bardzo chciałabym ,żeby wydano ją jeszcze raz no ale
takie są marzenia - o czymś niedościgłym i nieosiągalnym

Podróż ludzi księgi

[lunatica]

możesz ją spokojnie zdobyć na allegro www.allegro.pl/show_item.php?
item=36603139 no chyba, że zależy Ci na nowym wydaniu....

[Gość: pol]

www.allegro.pl/show_item.php?item=36603139

podróz ludzi księgi...hmmmm

[Gość: Gwiazdor 4 u:)]

Pozdrowienia i miłej lektury:)


Olga Tokarczuk
Podróż ludzi Księgi
Wydanie polskie: 1998

0
Gauche jest w tej opowieści osobą przypadkową. Nic nie wskazywało na to, że
weźmie udział w podróży. Nie był w planie. Historia jego życia pełna jest
takich przypadków, ale ponieważ wciąż nie wiadomo, czym jest przypadek, można z
czystym sumieniem rozgrzeszyć się z nadużywania zasady, że jeżeli coś się
zdarza, to właśnie samo zdarzenie się jest dla siebie najlepszym uzasadnieniem.
Przypadek w życiu Gauche’a zadziałał po raz pierwszy wtedy, gdy znalazła go
jedna z sióstr klarysek zamykająca przed zmrokiem furtę. Gauche był wtedy
słabym, zziębniętym niemowlęciem i na pewno nie przeżyłby nocy. Leżał bez ruchu
z szeroko otwartymi oczami. Nie płakał. Być może jego głos przemarzł już na
zawsze tego wczesnogrudniowego wieczoru, a może niemowlę wcale nie miało głosu.
Siostry uznały to za znak i błogosławieństwo — nigdy nie móc krzyczeć w
świecie, w którym ludzki głos jest zawsze tylko głosem wołającego na puszczy.
Klaryski wzięły dziecko najpierw do siebie, lecz gdy zaczęło im sprawiać zbyt
wiele kłopotu, oddały je kobiecie z przyklasztornej wsi. Owa kobieta miała już
swoje dzieci, równie słabe, równie marne. Zajęła się chłopcem z poczucia
obowiązku, bo nie chciała przykładać ręki do dzieła śmierci: urodziła się po
to, żeby obdarzać życiem i dbać o życie. Śmierć też jest kobietą, ale daje
życie w lepszym gatunku, życie wieczne.
Kobieta ze wsi zajmowała się więc małym niemową. Karmiła go, myła, kiedy się
zabrudził. Nauczyła go czynić znak krzyża i pragnąć miłości. Gdy umarła,
siostry znalazły Gauche’a skulonego przy jej ciele. Nie protestował, kiedy
zabierały go ze sobą. Miał wtedy pięć lat.
W życiu Gauche’a czas zawsze zataczał kręgi. Od jednej wiosny do drugiej, od
kwitnięcia rozmarynu, poprzez zbiór niebieskich kwiatów lawendy, aż do spadania
z drzew niespodziewanie doskonałych owoców kasztanu. Gauche szybko zrozumiał
istotę takiego czasu, toteż nie miał potrzeby wyrywania się do przodu, jak inni
ludzie. Tkwił w swoim czasie niczym w bezpiecznej skorupce, powoli rosnąc,
powoli przyswajając sobie jego ledwie zauważalny rytm. Rzeczy pojmował równie
wolno, z wahaniem, które na dobrą sprawę można by nazwać ociężałością. Chociaż
bardzo chciał, nigdy nie nauczył się mówić. Otwierał usta i na próbę formował
wargami niewidzialne i niesłyszalne słowa, które wypychał językiem w obojętny
na te próby świat. Latem i wiosną pomagał w ogródku i w kuchni, dając się
odpędzać od naczyń z jedzeniem jak przybłąkany pies. W pobliżu klasztornej
kuchni spędzał także zimy, tworząc na wygrzanym przypiecku kasztanowe figurki
ludzi i zwierząt, które potem wysyłał w dalekie podróże: poprzez podwórko do
rozmarynowego ogródka i dalej, na skarpę, z której zrzucano w dół śmieci.
Ustawiał na jej krawędzi całe karawany psów, ludzi i ptaków, i patrzył, jak
toczą się bezradnie, popchnięte zaledwie dotknięciem jego wskazującego palca. O
zmierzchu wracał do kuchni, gdzie milczące siostry suszyły zioła i gotowały
wieczorny posiłek. Pod posłaniem miał zawsze ogromny zapas nowych kasztanów.
Siostry rozumiały, że ich mały wychowanek jest dzieckiem bożym, podobnie jak
ich skrywany oblubieniec — święty z Asyżu. Lepiej rozumieć mowę zimowego wiatru
i słyszeć bolesny krzyk pękających na wiosnę w ziemi nasion, niż ślizgać się po
powierzchni mądrości liter. Wiedziały, że najlepszym uzasadnieniem przebywania
chłopca wśród nich są właśnie okoliczności, w jakich się u nich znalazł.
Rozumiały także, że Bóg kiedyś zabierze go od nich, rzeczą boską bowiem jest
dawać i zabierać. Dlatego nie przywiązywały się zbytnio do tego niemego,
cichego życia.
Bóg zabrał klaryskom Gauche’a, obdarowując go męskością. Wtedy siostra
przełożona uznała, że zgromadzenie spełniło już swoją powinność. Gauche’em może
teraz zająć się sam Bóg. Oddały go więc pod opiekę Pana, wysyłając w świat.
Dostał dwukolorowy kubrak, czapkę i trochę jedzenia na drogę. Odchodząc zabrał
z klasztoru żółtego psa, który przywiązał się do niego na tyle, że rozumiał, co
mówią szeroko otwarte oczy chłopca. Pies, podobnie jak Gauche, słyszał, ale nie
umiał mówić.
Historia Gauche’a, jak już powiedziano, nie jest wątkiem znaczącym dla tej
opowieści. To, co najważniejsze, zaczyna się w czasie, kiedy Gauche w swojej
wędrówce z psem dotarł do Paryża. Było to latem 1685 roku. Wcale tam nie szedł,
po prostu wędrował przed siebie. W tamtych czasach wszystkie drogi prowadziły
do tego miasta.
Gauche dotarł tylko do paryskich przedmieść, gdzie ludzie wciąż żyli w cieniu
niedalekiego centrum. Na przedmieściach zatrzymywali się podróżni, szykując się
do wjazdu na główne ulice, tak samo jak sobota szykuje się do przejścia w
niedzielę. W centrum był najpotężniejszy na świecie król i jego dwór, były
bogate sklepy, banki, przepyszne kościoły, muzyka i gwar. W centrum Paryża był
prawdziwy środek świata.
Zupełnie przypadkiem dostał pracę w stajni pewnej oberży, której właściciel
umiał docenić, jak ten dziwny chłopiec potrafi się obchodzić z końmi. Konie,
zupełnie jak żółty pies, dobrze rozumiały mowę spojrzeń chłopca i odpowiadały
mu tak samo. Przez kilka pierwszych dni Gauche nauczył się bardzo wiele.
Zrozumiał, czym jest pieniądz, i to, że można sprzedawać za pieniądze swoją
pracę i swoją wolność. Zrozumiał różnicę między wędrowaniem a pozostawaniem w
miejscu. Zrozumiał także różnicę między mężczyzną a kobietą, klaczą a ogierem,
kiedy z wysokości swojego legowiska przyglądał się parom ludzkim i zwierzęcym.
Zobaczył też, jak bardzo ludzie różnią się od sióstr klarysek. I chodziło nie
tylko o fryzury, peruki i jaskrawość stroju, ale głównie o chaotyczność czasu,
który ludzie noszą w sobie. Widząc setki podróżnych, słysząc ich różne języki,
wyczuwając ich pośpiech, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że są tak samo chwilowi
jak jego kasztanowe ludziki. Że wystarczyłoby zamknąć im usta, zdjąć z nich
pstrokate odzienie, a ukazałaby się znajoma powierzchnia kasztanowej łupiny.
Gauche zazdrościł wielobarwnym ludziom tylko jednego — że potrafią mówić, że
używają słów, jakby były one ich własnością. Jemu samemu, którego ułomne gardło
nie było w stanie wydać żadnego dźwięku, wydawało się, że w słowach leży
wszelka ludzka moc. Traktował więc słowa bardzo poważnie i z prawdziwym
szacunkiem, zupełnie jakby w swej realności równe były rzeczom. Albo nawet
jeszcze poważniej: jakby były czymś więcej niż rzeczami, które określają. Bo
przecież samą rzecz ogranicza w końcu jej materialność i konkretność, a słowo
jest jej czarodziejskim odbiciem, mieszkającym w świecie innym niż ten, który
Gauche znał. Jakim? Tego nie potrafił nawet pomyśleć. Dla niego słowa były
duszami rzeczy; poprzez owe dusze rzeczy kontaktują się z nami. Znając słowo —
zna się rzecz. Wypowiadając słowo — ma się władzę nad rzeczą. Kiedy układa się
i wiąże słowa z innymi słowami — tworzy się nowe układy rzeczy, tworzy się
świat. Kiedy się kształtuje słowa, zabarwiając je uczuciem, naznaczając barwami
nastroju, przydając im znaczeń, brzmień, muzyki — kształtuje się wszystko, co
istnieje.
Największym marzeniem Gauche’a było móc powiedzieć kiedyś: „Jestem Gauche”, i w
ten sposób wydobyć siebie z otchłani nieokreślenia. Dlatego stajnia, konie,
jaskółki często były świadkami jego prób mówienia. Gauche otwierał usta i
czekał, aż jakieś słowo wyleci przez nie na świat. Jeżeli coś osiągnął, to był
to rodzaj charczącego wydechu, dźwięku bólu czy samotności, i Gauche nie
wierzył, że może się w nim kryć klucz do świata.
A świat Gauche’a mieścił się między kłębami śpiących na stojąco koni i rósł w
górę do nieszczelnych desek na dachu stajni, którędy wchodziło nocne,
rozgwieżdżone niebo. Gauche wiedział, że jest ogromne. Pewnie opowiedziała mu o
ty

[a.adas]

"Podróż do kresu nocy" Celine
"Życie. Instrukcja obsługi" Perec
"Tęcza grawitacji" Pynchon

I kilka rzeczy z literatury iberoamerykańskiej (Sabato, Arlt, Rulfo) i
bałkańskiej (Kis), ale to do poszukania w antykwariatach...

ja chcę...

[galeriafilizanka]

wszystko co napisała Agatha Christie, ponieważ mój zbiorek wciąż jest baardzo
skromny....

[vergiliusz]

Znaleźć pod choinką? Pamiętniki Jungera. Zdecydowanie ten facet wydaje mi się
ciekawym typem. A nie ma nic przyjemniejszego niż czytać sobie książkę, gdy na
dworze jest tak zimno. Szczególnie taką książkę.

[Gość: Kar]

chyba najbardziej to....!może "sto lat samotności" albo "no logo"

[karodzaj]

"Czarodziejska góra", na którą nigdy nie mam kasy....
"Pani Bovary", bo to świetna książka
"Sztuka świata" - kasa!
Album z Luwrem- kasa!
a z tańszych
"Lata", "Orlando", "Pochyła wieża". Wszystko Virginia Woolf, ale dla mnie
nieosiągalne.... i jeszcze "wspólny pokój"........

[another_story]

Ktoś wspomniał o pamiętnikach Jungera. Też bym chciała. Słyszysz, Gwiazdorze-
Mikołaju?

Ewentualnie proszę o "Pianistkę" Jelinek, bom ciekawa, za co się w tym roku
Nobla przyznawało.

[Gość: malinka]

ksiażka którą chiałabym ewentualnie dostac to "LISTA SCHINDLERA"
bardzo urzekła mnie historia Żydów i własnie ich losy chciałabym miec blisko na
półce by móc powracać w każdej chwili

[Gość: ruth]

rzeczywiście, historia "urzekająca", cmok cmok :/

[dziewczyna_mickiewicza]

no to pewnie jakis miller (henry), ewentualnie cos sartre'a. albo biografia
virginii woolf.

[Gość: D]

A ja dostanę pod choinkę Sto lat samotności Marqueza. Będzie w GW i to jest dla mnie świetny prezent:)

[izoold]

Ja poproszę: Wojciech Jagielski, Kinga Dunin (nie powieści),
Kapuściński "Podróże z Herodotem", "W ogrodzie pamięci" Joanny Olczak Ronikier

[miss.didi]

a ja licze na "mysze" albo "mysze na wakacjach":) juz mikolaj mi mial przyniesc
ale jakos mu nie wyszlo;p w zamian dostalam "tatusia muminka i morze":D jak dla
mnie uczciwa zamiana:)
jeszcze moze "kocie worki" chmielewskiej? brakuje mi kilku ksiazek w kolekcji.

a wogole to wiecie ze nie wolno dawac ksiazek w prezencie? trzeba "pozyczyc na
wieczne nieoddanie"(tak mam w muminkach wpisane;)) albo zaplacic za nia
symbolicznie(grosz nawet). bo inaczej miedzy prezentodawca a obdarowanym moga
sie pojawic jakies sprzeczki:/

[anetkarobert]

Poproszę: "Moje książki" H. Millera, "Przepowiednię Dżokera", " 101 zabaw
filozoficznych" jakąś książkę Marii Janion, Dostojewskiego całego i ....

[Gość: tinaanit]

Tą książkęktórą chciałam najbardziej jużsobie sama kupiłam ("Ikony"-
Pieczyńskiego)-bo gwiazdrr jakoś nigdy nie trafia mi z prezentem, więc
postanowiłam wziażć sprawy w swoje ręce"czarodziejską górę" bo pół roku trzymam
wydanie z biblioteki i przysyłają mi upomnienia,"Zbrodnię i karę"-bo też mam
pożyczoną, poza tym "wstęp do psychoanalizy"Freuda-z ciekawośc

[Gość: Kobiałka]

Tę książkę na pewno chcielibyście komuś podarować :
www.remuszko.pl/kobialka/

[dum-dum]

Którąkolwiek książkę Themersona poproszę pod choinkę :)