Ulubiony poeta, ulubiony wiersz

[klinika_pediatryczna]

Jak w temacie. Wpisujcie swoich ulubionych Poetów, którzy wg Was są właśnie
tymi pisanymi przez wielkie 'Pe' i ulubione wiersze. Ja spośród wszystkich
poetów gloryfikuję baaaaaardzo Rafała Wojaczka i w sumie wszystkie jego
wiersze.

[zaba_pelagia]

znowu?????

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=27573894

[marta_9]

To banalne, ale ja tam lubie klasyke... A więc Szymborska i jej
wiersz ,,Prospekt" oraz Baczyński i ,,Sur le pont de Avignion"...

[klinika_pediatryczna]

zaba_pelagia - och pardon:) nie widziałam tamtego tematu, niemniej zachęcam
osoby, które się jeszcze nie wpisały, a mają chęć, do podzielenia się swoją
ulubioną poezją

[Gość: kromeczka]

Ja gloryfikuję Pawlikowską-Jasnorzewską.

--
www.czytelnia.studioit.pl-forum dobrej książki

[kawa_malinowa]

"Lady Lazarus" Sylvii Plath - inne jej wiersze tez cenie, ale wystarczyłby
tylko ten jeden.
"Mademoiselle Corday" Herberta, jego wiersze o Panu Cogito i kilka innych.
Szymborska, Pawlikowska-Jasnorzewska...

Mademoiselle Corday - Zbigniew Herbert

[kawa_malinowa]

Mademoiselle Corday



W sukni sinej jak skała Charlotte'a
słomkowy kapelusz dwie wstążki mocno zaciśnięte pod brodą - pochyla się nad
Maratem
i szybciej niż spadająca gwiazda - wymierza sprawiedliwość

Za ścianą turkot miasta Bębny Rewolucji

A dalej las pole strumień pierzaste obłoki
- skłony powietrza - dziki łubin - ślaz

I wszystko było normalne w ten dzień nieodwracalny

Sztywno wyprostowana jechała Panna Corday
odziana jak sąd nakazał w suknię ojcobójców
pośród wyjących tłumów
rzucanych w twarz ogryzków
jechała na stracenie w duszny dzień przez Paryż
pośród złorzeczeń ale jakby w koronie
na krótko obciętych włosach

Należy jej się pomnik lub przynajmniej obelisk za to
że cała była z mitycznych czasów kiedy autorzy greccy albo rzymscy
czytelnicy przy lampce oliwnej lub świecy pakt zawierali i mocno wierzyli
ze obrona wolności jest rzeczą chwalebną

Panna Corday po nocach czytała Plutarcha
książki brano na serio

Lady Lazarus

[kawa_malinowa]

I have done it again.
One year in every ten
I manage it----

A sort of walking miracle, my skin
Bright as a Nazi lampshade,
My right foot

A paperweight,
My face a featureless, fine
Jew linen.

Peel off the napkin
0 my enemy.
Do I terrify?----

The nose, the eye pits, the full set of teeth?
The sour breath
Will vanish in a day.

Soon, soon the flesh
The grave cave ate will be
At home on me

And I a smiling woman.
I am only thirty.
And like the cat I have nine times to die.

This is Number Three.
What a trash
To annihilate each decade.

What a million filaments.
The peanut-crunching crowd
Shoves in to see

Them unwrap me hand and foot
The big strip tease.
Gentlemen, ladies

These are my hands
My knees.
I may be skin and bone,

Nevertheless, I am the same, identical woman.
The first time it happened I was ten.
It was an accident.

The second time I meant
To last it out and not come back at all.
I rocked shut

As a seashell.
They had to call and call
And pick the worms off me like sticky pearls.

Dying
Is an art, like everything else,
I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I've a call.

It's easy enough to do it in a cell.
It's easy enough to do it and stay put.
It's the theatrical

Comeback in broad day
To the same place, the same face, the same brute
Amused shout:

'A miracle!'
That knocks me out.
There is a charge

For the eyeing of my scars, there is a charge
For the hearing of my heart----
It really goes.

And there is a charge, a very large charge
For a word or a touch
Or a bit of blood

Or a piece of my hair or my clothes.
So, so, Herr Doktor.
So, Herr Enemy.

I am your opus,
I am your valuable,
The pure gold baby

That melts to a shriek.
I turn and burn.
Do not think I underestimate your great concern.

Ash, ash ---
You poke and stir.
Flesh, bone, there is nothing there----

A cake of soap,
A wedding ring,
A gold filling.

Herr God, Herr Lucifer
Beware
Beware.

Out of the ash
I rise with my red hair
And I eat men like air.