Wiara i miłość w czasach dekadencji

[nondum]

to nie powiesc zostala nagrodzona a cala tworczosc..

[Gość: elok]

Coś Ci się chyba pomyliło. Cytuję za Encyklopedią PWN: Tematyka bliska
czytelnikowi europejskiemu sprawiła, że powieść szybko zyskała szeroki rezonans
i przyniosła autorowi literacką Nagrodę Nobla (1905).

[Gość: Zdanka]

Zdaje sie, że jednak za całokształt, nie za "Quo vadis" .Zresztą niewiele mnie
to obchodzi, bo wypisujesz Pan Pani szanowny Redaktorze (to nie do Pana
powyzej) takie rzeczy, że aż płakac sie chce...Neron wcale nie pisł źle. Samiec-
hedonista pt. Winicjusz to najnudniejsza postać w tej ksiązce, a cała rzekoma
przemiana to gwóżdz do trumny tej postaci.Zresztą hedonizm to jedna z
najpiękniejszych religii:)Czyżby Pan nie wierzył, że mozna być dobrym bedąc
przy tym hedonistą?:) Zresztą gdyby nie Petroniusz i jego filozofia, można by
się zanudzić przy "Quo vadis" . No jeszcze Neron I Chillon ciągną te ksiązkę.
Para rzekomych głównych bohaterów składa sie z braku bohatera, a Ligia składa
sie z płomienienia, rumienienia i zawstydzenia...A może tak poczytać co myslał
o "Quo vadis" pewien Stanisław? :)))))Warto.

PS. ta degrengolada to jedyna przyczyna, dla której warto poczytać "Quo
vadis", tylko najpierw "Satyricon":P

[Gość: Zdanka]

nie mogłam sobie odmówić choćby Brzozowskiego:P
monika.univ.gda.pl/~literat/legenda/003.htm

[Gość: foxie77]

Troche sie nie zgadzam, uwazam, ze Sienkiewicz opisal tamte czasy
dosyc interesujaco.Petroniusza uwielbiam.
Jesli ktos jest religijny, rozumiem, ze to tez moze byc lektura
"Ku pokrzepieniu serc" , jak i dla tych moze mniej wierzacych.


pozdrawiam

Jaka tam DEKADENCJA ???

[indris]

"Quo Vadis" można nazwać genialną mistyfikacją. Istotnie, czytelnik odnosi
wrażenie, że widzi jakiś okres schyłkowy. Ja takie wrażenie też odniosłem przy
pierwszej lekturze, ale miałem wtedy 7 lat. Od tego czasu trochę poduczyłem się
historii...
A z historii można się dowiedzieć, że w opisywanych przez Sienkiewicza czasach
starożytny Rzym złoty wiek miał jeszcze PRZED sobą. Za ten złoty wiek
powszechnie są uważane czasy od Trajana do Marka Aureliusza, czyli około 100
lat. A i następne stulecie (III wiek) było nienajgorsze.
Trudno więc nazwać DEKADENCJĄ okres po którym państwo przez 100 lat rozkwita a
następne 100 nieźle prosperuje.
Geniusz Sienkiewicza sprawia, że nieznający historii czytelnik "Quo Vadis"
odnosi wrażenie, że po śmierci Nerona imperium rzymskie niemal zaraz się
rozpadło, albo przynajmniej nawróciło na chrześcijaństwo, a już na pewno gniło.
A g.. prawda.
Jako interesujące a nawet niezbędne uzupełnienie do "Quo Vadis" gorąco polecam
wszystkim książkę Jerome Carcopino "Życie codzienne w Rzymie w czasie rozkwitu
cesarstwa". Opisuje ona czasy Trajana - czyli ok. 40 lat po Neronie. W
szczególności polecałbym ją autorowi recenzji. Może wtedy nie wypisywałby bzdur
o "dekadencji"

[Gość: anankin]

w wieku 7 lat Quo vadis? a w wieku 8 całego Dostojewskiego? Wunderkind ;)
Współczujemy...

[hermina5]

ale zarówno "Trylogię " jak i "Quo vadis" czyta sie w wieku 10 lat:) Potem te
ksuiązki tak nudza naciąganiem, że nijak się człowiek nie może bohaterami
przejąć...to nie Wunderkind, ale normalne...

[mamarcela]

Wybacz, ale pomiędzy 7, a 10 rokiem (który Ty przywołujesz) życia jest potworna
przepaść. Podczas tych trzech lat dziecko doskonali przede wszystkim techniczną
stronę czytania, a także słownictwo. Siedmiolatek (przynajmniej znakomita
większość) nie jest po w stanie przebrnąć przez rozmiary wymienionych przez
Ciebie dzieł, a także przez zupełnie dla niego niezrozumiały język. Chyba, że z
jakichś przyczyn jest do tego zmuszony. Tylko, co wtedy taka lektura
pozostawia? Średnio inteligentny dziesięciolatek jest juz gotowy do
przebrnięcia przez Trylogię, ale jeśli jest troche bardziej inteligentny to
będzie potrzebował odpowiedzi na tysiące pytań - czyli polecałabym tutaj
raczej "cała Polska czyta dzieciom" niz samodzielna lekturę.

[hermina5]

Przepaść jest miedzy kazdym sześcilatkiem, a innym sześciolatkiem. Przepaść ta
zalezy od wychowania. Wyobraż sobie dzieciaka wychowywanego od urodzenie w
rodzinie teatralnej, który wląsciwie czytać uczy się wczesniej niż mówic i
ogląda swojego ojca na scenie ze szpadą , a potem w domu, jak robi kanapki. I
wyobrażsobei identycznego 6 latka w rodzinie robotniczej, żyjącej z zasiłku,
gdzie nie ma zadnej ksiązki i własciwie nikt nie miała czasu uczyc go mówić. To
takie rzeczy sa odpowiedzialne za przepaść , nie pojmowanie ogólene
ukształtowane wiekiem. Nie słyszałaś o odpowiedzialnych 14 letnich matkach ? Ja
niestety tak - choć chciałabym znać ich jak najmniej.

[mamarcela]

Dziwnie ta nasza dyskusja zaczęła lawirować, a więc, żeby ją usystematyzować:
1. całkowicie zgadzam się z tobą, że na poziomie przekazu Trylogia i Quo vadis
są lekturą odpowiednią dla 10-latka. Dla większości 10-latków jest natomiast
nie do przebrnięcia ze względu na sposób pisania. Na poziomie przygodowym jest
to lektura dla niektórych 7latków - tylko ilu 7latków jest w stanie przez nie
przebrnąć? I po co?
2. oponuję natomiast przeciwko stwierdzeniu, że czytanie QV w wieku lat 7 to
norma. Zresztą indris pisząć o tym, że przeczytał ją w wieku 7 lat chyba
świadomie podkoloryzował rzeczywistość.
3. nie zgadzam sie również ze stwierdzeniem, że za rozwój dziecka
odpowiedzialne jest głównie wychowanie. Nie jestem psychologiem rozwojowym
(jeno matką dzieciom), ale wiesz mi, ze niektorych uwarunkowań związanych z
wiekiem nie sposób przeskoczyć. Oczywiście dzieci nie rozwijają się
harmonijnie, oczywiście stymulacja rozwoju jest ważna, oczywiście są szkoły
japońskiego dla niemowląt, ale natura ma na nas równy (jesli nie większy) wpływ
niz kultura i dziecka 3-letniego nie nauczysz precyzyjnego haftu.
4. napisałaś: <Wyobraż sobie dzieciaka wychowywanego od urodzenie w
> rodzinie teatralnej, który wląsciwie czytać uczy się wczesniej niż mówic i
> ogląda swojego ojca na scenie ze szpadą , a potem w domu, jak robi kanapki. >
Otóż ja nie muszę sobie wyobrażać: znam całe mnóstwo takich dzieci (chociaż
żadnego chyba aktualnego 6latka) i wiesz mi, że wśród nich jest całkiem sporo
mających techniczne trudności z mówieniem, czytaniem, czy matematyką.
Oczywiście te braki są dzieki wychowaniu wyrównywane i to własnie różni je od
tych zaniedbywanych od urodzenia.
5. pokolenia wychowywane w mrocznych czasach PRL często trafiały na
Sienkiewicza w mlodym wieku z braku innej lektury. Teraz dzieci maja wybór i
można postawić w tym miejscu przewrotny wniosek, że dzieci z
rodzin "książkowych" maja mniejszą szansę na przeczytanie TR. i QV w
dziecięctwie niz te z tych "mniej książkowych". Niewielu bowiem oczytanych
rodziców podsunie 7, czy nawet 10-latkowi Sienkiewicza mając do wyboru
atrakcyjniejsze pozycje. Chyba, że tatuś jerst wielbicielem Trylogii i synkowi
od niemowlęctwa o przygodach Kmicica prawił.
Pozdrowienia:) Chyba jeszcze cos na ten temat napiszę, bo mnie sprowokowałaś.

[Gość: Zdanka]

. pokolenia wychowywane w mrocznych czasach PRL często trafiały na
> Sienkiewicza w mlodym wieku z braku innej lektury. Teraz dzieci maja wybór i
> można postawić w tym miejscu przewrotny wniosek, że dzieci z
> rodzin "książkowych" maja mniejszą szansę na przeczytanie TR. i QV w
> dziecięctwie niz te z tych "mniej książkowych". Niewielu bowiem oczytanych
> rodziców podsunie 7, czy nawet 10-latkowi Sienkiewicza mając do wyboru
> atrakcyjniejsze pozycje. Chyba, że tatuś jerst wielbicielem Trylogii i
synkowi
> od niemowlęctwa o przygodach Kmicica prawił.
> Pozdrowienia:) Chyba jeszcze cos na ten temat napiszę, bo mnie sprowokowałaś.

Absolutnie się nie zgadzam. To, że teraz jest Harry Potter , nie znaczy, że
dopóki go nie było, nie było nic na swiecie, tylko"Pan Tadeusz". Znam całe
tabuny zaczytujące sie Chmielewską, Musierowicz,Bahdajem, Nienackim itp,itp,
itd, kiedy na półce stal Sienkiewicz...I nikt ich do tego nie zmuszał.Nie
przesadzajmy, PRL to nie bylo przed I-wszą wojną swiatową i ksiązek dla dzieci
i młodzieży było całe mnóstwo, a nie brak wyboru...Powiedziałabym wręcz, że
ciekawszych niż dziś, bo dziś cały ogrom to nieudolne i czesto nieudane
tłumaczenia z angielskiego...I nieco sobie przeczysz, bo włąsnie dzieci
z "oczytanych" rodzin wpadną na Sienkiewicza wczesniej czy pózniej - wystarczy
zabrać je kiedyś przed gry .pt. zabij 123 facetów wyglądającyh jak Rambo i
zawieżć do Malborka czy coś w tym stylu. Po takim czymś same "wpadną" na to, że
chciałyby poczytać coś o tym miejscu, dowiedzieć się czegos. I co? Wtedy 10
latkowi mam zaproponowac monografię zakonu krzyżackiego pod red. prod dr hab. ?
Nie zaproponuję właśnie "Krzyżaków."
BTW. "Pan Samochodzik" zajmował się Malborkiem, Harry Potter chyba nie?
To, że czegos jest tyle, że oczy bola, nie znaczy, że jest wspaniałe.

[Gość: mamarcela]

Ależ całą duszą się z Tobą zgadzam - niech żyją dawne książki dla dzieci i
młodzieży.Natomiast ja wychowana jak najbardziej w PRL (w domu "oczytanym)sama
nigdy porządnie Trylogii nie przeczytałam, bo za wsześnie usiłowalam OiM
strawić i mnie tak znudziła, że do dziś pamiętam. A moje dzieci też raczej (z
mojego wyboru) na Ożogowskiej, Nienackim, Tarkingtonie i Nesbith wychowane niż
na współczesnym badziewiu. Gdy pisałam o braku innej lektury, to faktycznie
wyraziłam się mało precyzyjnie, nie myślałam o braku tej lektury jako takiej,
ale np. sytuacje wakacyjne, wizyty u babci, gdzie tylko Sienkiewicz, Kraszewski
i Dobraczynski na półkach, a jak wiadomo książki trudno było wówczas kupić
(przynosiłam pani z księgarni czekoladki - uwaga łapownictwo! - żeby mi
zostawiła Musierowicz).
Pisząc o bardziej atrakcyjnych pozycjach wcale nie miałam na mysli książek
pisanych współcześnie - myślałam natomiast o książkach, przez które 7 -10-
latka nie odrzucą i nie sprawią, że się zrazi do czytania. Więc "Krzyżacy" jak
najbardziej, ale raczej na głos, bo archaizmy dzieciaka rozwalą. Pan
Samochodzik też mile widziany. Najważniejsze w wieku wczesnoszkolnym, żeby
dziecko czytało z przyjemnością, a nie z obowiązku.
Prędzej czy później owszem, ale jeśli dziecko faktycznie jest molem książkowym
to w domu, gdzie jest tych książek kilka tysięcy to być może później, niż w tym
gdzie na dwóch półkach w meblościance stoją przypadkowe romanse i właśnie
Trylogia. A poza tym czy trzeba dzieciom podsuwać Trylogię? Czemu Trylogię, a
nie Trzech muszkieterów,czy Opowieści z Narni? Po patriotyczne? Bo to obowiązek
każdego Polaka? Ja w wieku lat 10 namiętnie czytywałam Władcę Pierścieni, a
moja 17 letnia córka do tej pory na Trylogię nie trafiła, a na Dostojewskiego i
Bułhakowa i owszem.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=26304350&a=26373529
Serdecznie pozdrawiam:)

do mamarceli

[Gość: kalafior]

dlaczego czytać trylogię i quo vadis? to tak, jak pana tadeusza, może i nudne,
ale kto nie czytał?

"Bardzo dobra adaptacja rodzima sprzed kilku lat"?

[Gość: adamek]

To był koszmar!

"Bardzo dobra adaptacja rodzima sprzed kilku lat"

[indris]

To była najlepsza ekranizacja "Quo Vadis" jaką widziałem. Ten post zamieszczam
dla zrównoważenia poprzedniego.

[Gość: adas]

po pierwsze, autor pisze, że to początek końca. przecież za Nerona doszło do
pewnych skrajności, wcześniej był Kaligula, który też zrobił pewną transgresję.
Autorowi chyba chodzi o to, że dekadencja z czasów Rzymu interesowała
Sienkiewicza, gdyż sam żył wówczas w czasach dekadenccji. Napisał przecież
książkę o tym - "Bez dogmatu". Poza tym, samemu Sienkiewiczowi nie żyło się
wtedy najlepiej. Stąd ta dekadencja i degeneracja. Proszę poczytać jego listy z
tamtego okresu. I nie ma racji Pan, który pisze o tym, że Rzym jeszcze
prosperował. Sienkiewicz nie brał wówczas tego pod uwagę. Chodziło o schyłek
cesarstwa w obliczu chrześcijaństwa.

WTEDY nie było żadnej dekadencji !

[indris]

Powtarzam: w czasach Nerona nie było żadnej dekadencji, ani żadnego "schyłku
cesarstwa w obliczu chrześcijaństwa". To geniusz pisarski Sienkiewicza stworzył
taką ILUZJĘ. Były zawirowania na szczytach społecznych. Do prawdziwego schyłku
minęło od Nerona tyle czasu ile od Sobieskiego do Wałęsy !

Może ustalmy , co to jest dekadencja?

[Gość: Zdanka]

Dekadencja jest stanem mentalnym, a nie upadaniem imperium, jest wiec raczej
terminem odnoszącym sie do obyczajowości, a nie historii.Sam termin oznacza
schyłek, ale nie zaden schyłek historyczny! No, żeby tak podstawowe rzeczy
sobie nawzajem tłumaczyc!Jest to raczej przerafinowanie, poszukiwanie tego, co
dziwne, znudzenie prostotą i klasyką, aberracja formy. Kazda epoka przechodzi
ten moment, czy jej sie podoba czy nie - gotyk zakończyl się gotykiem
płomienistym, barok- rokoko itp...Dekadencja jest stylem wychodzącym z własnej
formy i ironizującym na swój temat, a nie okresem historii państwa!I w takim
kontekście mamy do czynienia z dekadentyzmem jako postawą, choćby u
Petroniusza, cynika rodem z XIX-stego wieku.Podpalenie Rzymu to też nic innego
jak aberracja formy.
A z drugiej strony jak własciwie można mówić o dekadencji czegoś w obliczu
chrześcijaństa? O braku norm moralnych? Ależ jakich norm moralnych opartych na
religii, przecież nauczycielem Nerona jest Seneka i to już pokazuje nonsens
glorygikacji chrześcijaństwa jako jedynej drogi... Moralnośc nie narodziła się
wraz z chrześcijaństwem, a Sienkiewicz staje na glowie, aby tę teżę udowodnić.I
dlatego ta powieść jest tak czarno -biała jak krawat Republiki...i niezgodna z
prawdą historyczną...Wlasciwie to po prostu gotowy scenariusz filmowy:)

polemicznie

[Gość: kebab]

a ja uważam, że jest to i stan mentalny i pewna koincydencja historyczna. to
idzie ze sobą w parze. stan dekadencji pojawia się w okresie jakichś przesileń
lub wówczas, gdy wypadki zewnętrzne wskazują na to, że przesilenie nastąpi. Np.
dekadencja końca XIX wieku pojawiła się ze względu na rychły koniec belle
epoque. Sienkiewicz, oczywiście, mijał się z prawdą, bo tego wymagała jego
tendencja. Ale uważam, że można mówić o dekadencji w Quo vadis, bo jest tam
upadek moralny w obliczu chrześcijaństwa, a że nie idzie to w parze z prawdą
historyczną, cóż...
Ale książka jest ok. Jak ktoś ma proble, to niech czyta podręczniki historyczne,
pozdro

Ludzie...

[Gość: Kasia]

Ludzie, przecież na końcu recenzji facet napisał, że Sienkiewicz mija się z
prawdą historyczną, to po co te uwagi???!!!