pożyczanie książek

[alkione_81]

Słuchajcie, może ja się czepiam, ale jak mi gościówa przynosi MOJĄ KSIĄŻKĘ w
stanie urągającym wszystkiemu z plamą od herbaty i z rozerwanym grzbietem, to
chyba mam prawo się wkurzyć???!!! No po prostu szlag nie trafia!!!!
Ja naprawdę bardzo szanuję książki, u mnie są jak nowe, jak juz od kogoś coś
pożyczam, to tym bardziej!!
Cóż, to był ostatni raz, że przeczytała coś mojego.
Grrrr!!!!!!! :[

[chiara76]

smutne ale prawdziwe -dobry zwyczaj nie pożyczaj.
Hmm, najulubieńszych książek nie pożyczam, znajomi wiedzą, że mam taki zwyczaj,
więc się nawet nie czepiają za bardzo.

[emilaya]

Parę lat temu naiwnie zaufałam jednemu gościowi i pożyczyłam mu książkę
pożyczoną (największy grzech świata chyba!!) od mojego brata. Wstryd straszliwy
się przyznawać, ale skoro już taki post :) Oddał mi ją w stanie tragicznym
delikatnie mówiąc ("A bo na basenie z nią byłem..." ble ble ble). Chyba przez
rok bałam się o reackję mojego brata; całe szczęście on był wyrozumiały a ja
dostałam porządną nauczkę. 'Dobry zwyczaj..' -> to działa.
Pozdrawiam. Emila.

[karmilla]

szczęśliwie nie mam takich znajomych
mam takich co nie oddają a raczej miałam

[amaranta78]

Pamiętam jak raz w szkole nauczycielka pożyczyła mi lekturę, nowiutką.
Przeczytałam szybko i zamiast oddać.... pożyczyłam koleżance, bo mnie błagała o
nią. To był straszny błąd. Oddała mi z pogiętą okładką i poplamioną w środku.
Myślałam, że się spalę ze wstydu jak oddawałam. Niestety to mnie nie nauczyło,
ostatnio pożyczyłam komuś "Prawdziwą zbrodnię", jak mi ją zwrócono, to jej nie
poznałam :( Już nie mówiąc o tym, że musiałam się kilka razy upominać, bo
osoba, która ode mnie pożyczyła, pożyczyła jeszcze komuś innemu.
Będę się starała już nie pożyczać. A swoją drogą to nie rozumiem, jak tak
można, jak komuś nie jest głupio oddać. Mój mąż jak pożycza rodzinie to zawsze
zwracają mu pobrudzonymi grzbietami :((( A sam obchodzi sie z nimi jak z
jajkiem.
Niestety, najlepiej nie pożyczać...

[alkione_81]

amaranta78 napisała:
A swoją drogą to nie rozumiem, jak tak
> można, jak komuś nie jest głupio oddać.

Widać można :/
Zobaczyłam książkę, wybałuszyłam oczy, zapytałam co się stało????? A ona tak
normalnie, beztrosko, że tak wyszło !!!!!!!!
Chodzi o to, że dla jednych ludzi książki to KSIĄŻKI, a dla innych to pospinane
kartki.

A jeszcze mam pytanie: jak juz pożyczacie książkę komuś, to mówicie, kiedy ma
wam zwrócić?

[amaranta78]

Ja nie mówię, zawsze pożyczam książkę, którą już przeczytałam, więc nie zależy
mi, żeby ktoś się musiał śpieszyć z czytaniem. Dlatego jedną swoją książkę
ledwo "wyżebrałam", bo kilka razy musiałam się upominać, a jedną całkiem
straciłam.

A jak wytłumaczyć coś takiego: rodzina mojego męża strasznie szanuje pożyczone
od obcych książki, zwłaszcza jego mama, ale od niego jak pożyczą, to nie
szanują, oddają brudne, trochę rozwalone, prawie jak z biblioteki. A biorą
nówki. Tego nie moge zrozumieć.

[emilaya]

alkione_81 napisała:

> A jeszcze mam pytanie: jak juz pożyczacie książkę komuś, to mówicie, kiedy ma
> wam zwrócić?

Nigdy nie mówię i to kolejny błąd-> po pewnym czasie ja zapomniałam komu, a ten
ktoś od kogo pożyczył i tak się właśnie pozbywam książki. Bratu pożyczyłam
kiedyś CZTERY PORY ROKU. Ja od tamtej pory jej nie widziałam a on do dziś się
wypiera, że w życiu nie brał ode mnie czegoś takiego :)) Trochę śmieszne, bo to
niby rodzina, ale z drugiej strony bardzo lubiłam ten zbiór...

[alkione_81]

Kiedyś zapisywałam, co komu i kiedy, ale nie zdało egzaminu.
U mnie to jest tak: jak pożyczam od kogoś, to pytam kiedy mam zwrócić, albo
uprzedzam, że zwrócę dopiero wtedy i wtedy.
Natomiast denerwuje mnie bardzo, jak ktoś, kto mi pożycza mówi: ale oddaj mi
jutro. Szybko czytam ale bez przesady ;)
W ogóle dochodze do wniosku, że pożyczanie to robota głupiego ;P
Od dziś świnia będę i nie pożyczam ;)

[saurapl]

Zawsze chętnie pożyczałam ale kiedy którejś z kolei książki nie udało mi się
odzyskać postanowiłam pożyczać tylko naprawdę dobrym znajomym,którzy tak jak ja
szanują książki.Teraz nie mam już żadnych problemów.

[dziobakowa]

ja generalnie nie przejmuję się stanem książki. w końcu służy do czytania, a nie do zdobienia półki. kilka razy straciłam pożyczoną książkę, kilka razy dostałam z powrotem poplamioną (ostatnio mój brat upuścił "ziemię pod jej stopami" w błoto), ale kompletnie się tym nie przejmuję, tak samo nie rozpaczam, kiedy sama jakiejś mojej książce zrobię krzywdę. to tylko książka, przedmiot, nic więcej. ważna jest historia i to, co czuję podczas jej czytania, a nie plama po zupie pomidorowej na 12. stronie... ;]

ale pożyczone od kogoś lub z biblioteki książki traktuję bardzo ostrożnie, bo jestem w stanie zrozumieć, że ktoś na swój zbiór chucha i dmucha. :]