książki odbierające nadzieję

[anduna]

Chciałabym przeprowadzić coś w rodzaju ankiety. Moje pytanie jest
następujące: Które książki, należące do kanonu literatury światowej,
odbierają czytelnikowi nadzieję?
Proszę również o krótkie uzasadnienie wyboru :)

[anduna]

naprawdę zalerzy mi na przynajmniej kilku takich pozycjach, to bardzo ważne,
proszę Was o jakieś podpowiedzi

Conrad

[Gość: castorp7]

W wiekszosci ksiazek Conrada wszelkie ludzkie poczynania, a szczegolnie te o
dobrych intencjach koncza sie zupelnym niepowodzeniem ( Lord Jim, Szansa,
Ratunek, Jadro ciemnosci ).

[heniek99]

A ze wspolczesnej polskiej prozy mozna dorzucic wszystkie chyba ksiazki
Stasiuka. Czegokolwiek czlowiek by sie nie tknal i tak wszystko obroci sie w
niwecz, pojdzie na zatrate. Nadziei nie ma. Bo krzatanie sie wokol codziennosci
nie stanowi nawet jej namiastki, a jedynie potwierdza, ze podejmowanie jakichs
szczegolnych wyzwan i projektow mija sie z celem i moze przerosnac nasze sily.
Dlatego lepiej w ogole nie probowac tylko zapalic telewizor, albo oprzec sie o
sciane chalupy i patrzac w dal, mierzyc czas kolejnymi wypalonymi papierosami.

[Gość: jolala]

"Proces" Kafki, "Rok 1984" i "Folwark zwierzęcy" Orwella - strasznie mnie
zdołowały i postawiły w wątpliwość celowość jakiegokolwiek działania.

[dreaded88]

Bo ja wiem ? Wizja jakiegokolwiek twórcy lit. pięknej ma chyba za małą moc żeby
mnie "pozbawić nadziei". Weltschmerz miewałem po "Procesie" Franza
K., "Paragrafie 22" Hellera, czy nawet "Szwejku" - beznadziejne zmaganie
jednostka - anonimowa machina biurokracji/administracji/wojny/Losu czy z innej
beczki "Madame Bovary" wiadomego autora ( nudna beznadziejna mieszczańska
egzustencja albo tragedia, tertium non datur ). Na pewno Beckett ( "Czekając na
Godota" czy "Watt", więcej nie znam bo nie jest to mój ulubiony autor ) z ich
metafizyką pustki...

[Gość: dodo]

hans fallada "kazdy umiera w samotnosci" glownie dlatego, ze opis faszyzmu
przystaje do wiekszosci nawet nie-totalitarnych systemow a wiec uswiadamia
czytelnikowi, ze jakby nie bylo, zawsze oberwie... podobne wrazenia z kafki
a moze nawet i z umberto ecco...
i solzenicyn "archipelag gulag" z tych samych, politycznych powodow - poczucie,
ze krzywdy nigdy nie zostana wyrownane, zbrodniarze nigdy nie zostana ukarani,
zlo w sumie zatriumfuje. bardzo przygnebiajace i niestety prawdziwe - wystarczy
popatrzec na rosje i nie tylko...

[mist3]

Oriana Fallaci - "Inszallah". Za opis konfliktu zbrojnego, który nigdy się nie
kończy, w którym wszyscy są przegrani i nikt nie wygrywa, mimo, że niektórym
się wydaje, że są zwycięzcami. I za myśl - co będzie, jeśli jednak ten konflikt
się skończy. Czy ci ludzie będą w stanie żyć obok siebie.
No i za (a raczej przede wszystkim za) krótki opis końca miłości w jednym z
rozdziałów -wtedy byłam jeszcze na etapie (i nadal czasem jestem), że "łazarz
wstanie" - a ten tekst na długi czas odebrał mi resztę złudzeń i nadziei (fakt,
że teraz troszkę wróciła -ale jednak już wiem, że ten Łazarz nie wstanie mimo
moich próśb, złudzeń, nadziei...)
Przepraszam za braki stylistyczne - jakby to pisała półanalfabetka, ale
recenzowanie nigdy nie było moją mocną stroną:)
Pozdrawiam:)

[Gość: JOnek]

Zasadniczo nie czytam takich książek - uważam, że życie jest samo w sobie
wystarczająco dołujące.
Jednak bedąc jescze w szkole musiałem przeczytać "Opowiadania" Borowskiego.
Chyba przez rok nie mogłem się po nich otrząsnąć. Cały świat wydawał mi się
obozem koncentracyjnym.

[013y]

Może nie do kanonu literatury światowej, ale zawsze ."Rozmowa w Katedrze"
Vargasa Llosy - równie dobrze mogłaby mieć tytuł "znikąd donikąd".O tym jak
młodzieńcze ideały i bunt "rozmyły się" i ugrzęzły w najbardziej banalnej
codzienności.

[anduna]

Chciałam Wam wszystkim podziękować, mam już od czego zacząć. Chciałam wyjaśnić,
że te pozycje potrzebne mi są do pracy nad którą pracuję. Wielkie dzięki :)