Czy ktoś zrozumiał MUMINKÓW?

[Gość: Momo]

Bo ja tak do końca nie. Oprócz tomu 'W Dolinie Muminków' nie udało mi się tego
rozgryźć. I mam na myśli poważne traktowanie tematu, poza tym klimat tych
opowiadań jest wg. mnie totalnie poważny. Spróbować przeanalizować klimat i
przesłanie- to jest dopiero coś! Osobiście skłaniam się ku buddyjskiej
osobowości autorki (choć to tylko moje przypuszczenie), stąd ta głębia i smutna
mądrość...

[Gość: makary]

Czytamy z żoną Muminki, bo syn (2,5 roku) uwielbia kreskówkę. Uważam, że nie
jest wcale taka najgorsza, jak ją "malują". Przynajmniej dotąd, dokąd autorzy
trzymają się przygód z książek. Jak trochę dorośnie będę mu czytał. Do rzeczy.
Smutek jaki przebija z "Muminków" jest moim zdaniem smutkiem powszedniego
życia. Sam często znajduję się w stanach psychicznych bliskich niektórym
bohaterom oczekującym nadejścia komety. Uporządkowany świat jaki sobie
stwarzamy jest w ciągłym zagrożeniu. Wtedy filozofia życiowa Mamy Muminka, choć
nie posuwa świata na przód, pozwala mi przetrwać ("ta kanapa i tak nie pasowała
do naszego salonu"). Bardzo podobają mi się złożone charaktery bohaterów np.
ryjka. Niby "bohater pozytywny", ale przecież chciwiec i tchórz. Albo Mała Mi -
dość podława dziewuszka, ale przecież przyjaciółka Muminka. To jest kawał
prawdy o życiu. Na pewno wiesz co mam na myśli. Błogość i spokój w dolinie a z
drugiej strony ciągłe zagrożenia z których udaje się wyjść obronną ręką. To
mnie krzepi.
Myślę też, że udaje mi się zrozumieć te książki, w sferze w jakiej się
znalazłem tj. rodzic-dziecko. Często z żoną łapiemy się na tym, że trzeba
postępować z małym tak jak starzy Muminka. Dać mu więcej swobody, nie karać za
stłuczoną porcelanę. To nie ma przecież znaczenia. Nie starałbym się odczytywać
tych książek jako głębokich przypowieści filozoficznych, ale może nie mam
racji? Tyle na gorąco. Potraktuj to jako punkt wyjścia do dalszych rozważań,
jeśli to jest ten kierunek o który Ci chodziło. Pozdrawiam.

[Gość: Ralph]

Makary, to wiele więcej, niż oczekiwałem! Jestem twoimi spostrzeżeniami...a
zresztą, nie bedę Ci słodził, po prostu brylancik.
Mój pierwszy kontakt z Muminkami to 'W dolinie...',jako nagroda za dobrą naukę
w pierwszej klasie podstawówki. Pamiętam, że od razu zacząłem czytać, doszedłem
do str.80, (tam chyba jest rysunek? to było wyd. z 1981)incydent z hatifnatami
(szczegóły niech odzwierciedlają późniejsze zamiłowanie do tomu, przeczytałem
chyba z 30 razy). Wróciłem po roku, 'załapałem klimat' i wsiąkłem na dobre.
Kiedy sięgnąłem jednak po 'Lato...', zdziwiłem się, jak bardzo (całkowicie?)
książka różni się od poprzedniej, aż trudno było w to uwierzyć. Byłem
zwyczajnie rozczarowany, smutek i swoista (jak się później okazało) tęsknota,
wypełniająca treść pozostałych tomów to było za wiele na malutki rozumek
9-ciolatka. Dopiero po kilku latach postanowiłem zmierzyć się z tym raz
jeszcze, z tym dziwnym, nieopisywalnym uczuciem poszukiwania i niespełnienia.
Być może właśnie z nastrojem zrodzonym z powszedniego życia...
Nawiązanie do 'buddyjskiego' spojrzenia na opowieści jest jak najbardziej
robocze, nie stawiam również Wielkiej Filozofii ponad Szarą Rzeczywistość. Poza
tym dziś mój stosunek do Muminków jest...o tym muszę jeszcze pomyśleć, nie
chciałbym uprościć, jeśli wybaczysz niezdecydowanie. Tym niemniej zastanawia
mnie osoba autorki, kim ona TAM jest, przez kogo przemawia? Coś mi mówi, że ona
stoi z boku, może czasem jest samym Muminkiem.
Pisanie samo w sobie spełnia przecież zarówno publiczny, jak i osobisty cel.
Pomaga uporządkować myśli, co nie znaczy, że przed- nie są uporządkowane. Tak
mało wiem o życiu pani Tove, że jej obraz buduję w oparciu o jej słowa (choc
czasem okazuje się to mylny trop, to w tym przypadku ufam intuicji), A w nich
nie odnajduje nadziei na trwałość. Jest tam tyle zmian (pory roku, dramaty
życiowe, losowe przypadki czy po prostu pech), a tak niewiele akceptacji tej
zmienności. Postacie są smutne i stęsknione, żądne magii lub wypełnione
wielkimi planami, zdziwaczałe lub pogrążone w ciągłym ruchu... Włuczykij wydaje
mi się stworzonkiem najbardziej świadomym, reszta jest bardzo przywiązana albo
do siebie, albo do swoich 'dziwactw'. Niewiele o nim wiadomo, w przeciwieństwie
do reszty- pełnej zwierzeń lub po prostu banalnej.
To, co nazwałem 'buddyzmam' jest szczegółowością zwykłych zajęć, w których
odnaleźć można tyle sensu, co w kosmicznej katastrofie lub nieubłagalności
odejścia lata. Poza tym Muminek budzi się szybciej od reszty rodziny, a raz w
ogóle nie zasypia- widzi wtedy rzeczy, o których nie miał dotąd pojęcia. A one
okazują się całkiem zwyczajne...
Na koniec jeszcze raz dziękuję za posta, otwieram się tym samym na dalsze
sugestie. Na marginesie dodam, że kiedyś książka istotnie wydawała mi się
wyjątkowo filozoficzna. Dziś spojrzałem na nią od innej strony,

Pozdrawiam, bobaska również

Rafał

[Gość: Ralph]

Sory za zmianę nick'a, makary,'Ralph' to mój stały nick, a tym razem coś mi
strzeliło, żeby zmienić, a potem zapomniałem, pzdr.

[Gość: makary]

Cieszę się, że kilka moich myśli na gorąco trafiło w Twoje oczekiwania i, że
ożywiło dyskusję na zadany przez Ciebie temat. Przede wszystkim muszę doczytać
Muminy do końca, bo skończyłem dopiero czwarty tomik (czas!!!) i wiele wątków,
które pojawiły się w dyskusji jest mi nieznana (np. "łajdackie" życie Taty-to
brzmi podniecająco). Zorak napisał bardzo trafnie, że Muminki trzeba "czuć i
kochać". Nie przeczę, że jest w tych książkach jednak jakaś głęboka filozofia,
nawet z podbudową teoretyczną, ale jej wartość polega właśnie na tym, że nawet
jeśli ktoś nie potrafi jej odnaleść, to i tak znajdzie w niej "coś dla siebie".
To z resztą widać po wieku czytelników. Przedział jest ogromny (3?-103). Na tym
polega wielkość takiej literatury. Nawet jeśli głównym jej odbiorcą mają być
dzieci. Harry Potter nie ożywił mnie nawet na drgnienie powieki. Jestem widać
za stary, a Muminy skłoniły mnie nawet do rozmowy na forum. Dzięki Ci za temat,
bo teraz będę czytał M. z jeszcze większym namysłem. Pozdrowienia.

[Gość: dina]

muminki czytała mi siostra na sielskich wakacjach na wsi. To było9 jeszcze
głębokie przedszkole. Moja ulubiona część " Tatuś muminka i morze" kojarzy mi
sie z długimi miesiącami wszpitalu.Pomagał uporządkowany świat. Uporządkowany
ale nie cukierkowy. Pomimo katastrof ZAWSZE WSZYSTKO WRACA NA SWOJE MIEJSCE.
Zauważyliście? Włóczykij pojawia sie co wiosnę ( nawet jeśli się spóźnia), po
komecie morze też wraca, Mumiki wracaja do domu z wyspy ...Może to daje mi
takie poczucie ...stałości? taki świat gdzie mamy nie krzyczą, wszyscy piją
kakao, akceptują swoje małe ( i większe) wady, przybyszom nie zadaja zbędnych
pytań.Sympatyczne.

[Gość: zorak]

dobra pytanie...
niestety muminkow nie da sie zrozumiec - ja kiedy bylemk maly zacdawalem sobie
bardzo dorosle - ptrzac z dzisiejszej perspektywy - pytania i do dzisiaj nie
potrafie na nie znalezc racjonalnej oidpowierdzi a tylko jakies mgliste
przemylsenianie mowiace tak naprawde nic...
te ksiazke nalezy czuc i kochac a nie rozumiec....

[Gość: Ralph]

W gruncie rzeczy, i pomimo tych wynurzeń, też tak uważam...Ale spróbować chyba
można, no nie? Można by wziąć jakąś konkretną postać na tapetę, np. włóczykija,
ale może być też inna (Czarnoksiężnik z 'W Dolinie...'; to dopiero wyzwanie!).
Bo Paszczak to trochę za proste, nie uważacie?

[Gość: dina]

proponuję poznęcac sie nad małąmi. jej okropny charakterek i chęć zwracania na
siebie uwagi bierze się prawdopodobnie z warunków w których rosła( rosła?).
mając tuzin rodzeństwa musiała sie jakoś z niego wyróżnic ( no właśnie ! co
sie stało z jej rodzeństwem).
No i jeszcze jedno pytanie zasadnicze:
na czym polega tajemnicze "łajdackie życie" prowadzone przez hatifnatów?

[Gość: Ralph]

Łajdackie życie?? Wybacz, ale nie bardzo wiem, o co pytasz, tak więc jeśli
możesz przybliżyć okoliczności... A propos- Mała MI jakoś nigdy mnie specjalnie
nie zaintrygowała. Ale to, co piszesz, brzmi dość rozsądnie... I ponoć naprawdę
mali (ludzie?) bywają nieznośni. Ale to już inna 'bajka',

pozdrowionka!

[Gość: dina]

Ze dwa razy była mowa o łajdackim życiu. Tatuś Muminka miał w swoim pamiętniku
białą plamę, która dotyczyła okresu kiedy pędził z hatifnatami łajdackie życie.
Ten raz pamiętam . Mam wrażenie, że jeszcze gdzieś coś było.

[Gość: Ralph]

To rzeczywiści rzuca na nich nowe światło! Zaczynam myśleć...

[Gość: dina]

powodzenia. Zastanawiam się nad tym od wczesnego dzieciństwa i nie moge dojś.
To znaczy co? Piją , palą, nie pija mleka, napadaja zamaskowani po lasach...To
jakby nie ich temperament.To musi być cos wysublimowanego. Może prowadzą
nielegalne kasyna w Ameryce Południowej?A po co żeglują? Może uprawa hatifnatów
(wyrasatja , jak wiesz, z nasion) jest uprawa wiązana z marihuaną?No nie
wiem....A może to zaginione , żydowskie plemiona? :-)

[Gość: Ralph]

Ten pomysł z marychą niezły. Teraz to myślę nawet bardziej...

Pozdrawiam z Krainy Dociekliwości

[Gość: dina]

...albo brakujące ogniwo....Za daleko zaszły te domysły.

[Gość: Ralph]

Obiecałem, że pomyślę nad tymi hatifnatami, ale nic mi do głowy nie przychodzi.
Być może gdyby znać szwedzki... Niemniej postać, która od dawna nie daje mi
spokoju to Filifionka, ale nie pamiętam, z którego tomu. Chodzi mi o tą, która
nie chciała opuścić swojego domu ze strachu przed późniejszym bałaganem ('bo
kto by sprzątał, gdyby jej nie było...), ta która utknęła na dachu i prawie z
niego spadła. Filifionka to dla mnie w pewnym sensie esencja 'Muminków...' i
uważam ją za postać wyjątkowo charakterystyczną. Właśnie zdałem sobie sprawę,
że zawsze jej 'kibicowałem', i byłem pewien, że w gruncie rzeczy Filifionka
jest w porządku:)

[civic_vtec]

Witam w tak odległym wątku! A to niespodzianka :)
Czy niefrasobliwość za kierownicą to z powodu tej lektury ;) ?

Podziwiam Twój wkład w rozwój tego watku (poważnie!). Sam zbyt słabo pamietam
Muminki by wnieść coś konstruktywnego, ale na pewno będę Was odwiedzał po cichu
jak Buka - choć wolałbym być Włóczykijem.

Pozdrawiam
Vtec

P.S. Ralph, w Auto-Moto nic nie wypaplę :)

[Gość: dina]

w sprawie Filifionki to ja nie wiem....jakoś jej nie bardzo lubiłam.
Generalnie nie lubie osobowości histerycznych i ciągle sprzatających. Freud by
o tym cos powiedział. Filifionka cały czas sie boi a jedtynie sprzatanie daje
jej poczucie bezpieczeństwa. Wszystkie rzeczy musza być na swoich miejscach.
najbardziej jednak lubie Małą Mi bo jest dynamiczna. Muminek to mazgaj a
Włóczykija mógłby zagrać z powodzeniem Boguś Linda ( ta sama maniera, że " ja
to wiem ale nie powiem i jestem w związku z tym tajemniczy. No i jestem
twardzielem.)

[Gość: Gruby]

To z "Doliny Muminków w listopadzie." Jedna z moich najulubieńszych części.
Ciałko!
Gruby

[Gość: Anna M]

Ale ich życie nie było łajdackie, o ile pamiętam... Tatuś Muminka, przechodząc
zapewne kryzys wieku średniego, podróżował z nimi przez jakiś czas, bo wierzył,
że one znają jakies wielkie życiowe tajemnice, podróżują do jakiegoś celu...
Bardzo się rozczarował, bo egzystencja hatifnatów okazała się raczej smutna -
polegała głównie na szukaniu burz, bo żywiły się tylko elektrycznością. Poza
tym w zasadzie nic ich chyba nie interesowało. W końcu wrócił do domu. Ładne
było to opowiadanie, chociaż przygnębiające.
Drugą raczej smutną postacią zawsze mi się wydawała Buka - spragniona ciepła i
towarzystwa, ale tak zimna, że gasiła każdy ogień i wszyscy się jej bali

[Gość: Moni]

A dla mnie Mama Muminka jest idealem pani domu . Pamietacie jak reagowala na
pojawianie sie nowych , niespodziewanych mieszkancow domu ? Dokladala po prostu
deske do stolu na werandzie i dostawiala lozko na strych . Zazdroszcze jej
takiego podejscia do zycia ...
Seria o Muminkach to najwazniejsza lektura mojego dziecinstwa , a pare lat temu
, czytajac ja ponownie swojemu synkowi , odkrylam ciekawa rzecz . Zawsze
fascynowalo mnie przywiazanie Mamy Muminka do jej torebki ( wyobrazacie sobie
wydanie festynu , jakiego jeszcze Dolina nie widziala , z powodu odnalezienia
torebki? ). W moim zyciu torebka rowniez odgrywa wielka role , nigdzie sie bez
niej nie ruszam , mam zawsze tylko jedna , zmiana torebki to powazna decyzja ,
a starych nigdy nie wyrzucam .
Poza tym to zawsze jest wielka torba , bo nosze w niej wszystko co mogloby mi
sie przydac w kazdej sytuacji w zyciu ( podreczna apteczka, igla , nitka ,
pilniczek , nozyczki , zapasowe rajstopy , ksiazka + papierzyska roznego
rodzaju oraz wiele innych rzeczy . Ale to juz wplyw zupelnie innej lektury -
Mary Poppins i jej torby dywanikowej...

[Gość: Ralph]

Cześć!
Dina, gratuluję odważnej, acz przenikliwej oceny! Z tą Filifionką to
chodzi mi o to, że gdyby dać jej szansę, to kto wie! Generalnie
lekko 'odchylone' osobowości, po bliższym poznaniu- mogą okazać się
fascynujące. Pomyśl- gdyby tak wpaść do niej na herbatkę i troszkę ją upić (lub
po prostu rozśmieszyć), mogłoby się okazać, że miejsce na odlotowe imprezki
zapewnione!(mieszkała w czymś w rodzaju drewnianej willi, nieprawdaż?).
Przeczuwam też, że piecze niezłe ciasto, i jesli to prawda... W ogóle, to
ciekawe, skąd u niej te kompulsywne skłonności? Może zostawił ją jakiś
Filifionek, a ona teraz myśli, że to przez wiecznie nieposprzątany pokój? Do
tego zabrał ze sobą małe filifionki, bo dom duży- a pusty...
Tove genialnie niemalże nakreśliła postać Mamy Muminka, rzeczywiście jej
praktycyzm jest tak dalekosiężny, że aż porażający... I Moni- poruszyłaś tutaj
coś dla większości facetów zupełnie obcego- TOREBKA. To przecież zupełnie inny
sprzęt niż plecak, aktówka czy saszetka. Trudno mi też wyobrazić sobie gościa
ubranego w garnitur(smoking to już w ogóle odpada) z okazji np. balu
sylwestowego i z np. teczką (czy czymkolwiek bądź) u boku. A dziewczynie nie
tylko wolno, ale wręcz wypada! mieć Torebkę. Powód tak oczywisty, jak sam widok
torebki na kobiecym ramieniu- stąd torebka, skoro zawsze 'tam jest', często
stapia się z tłem aż do zaniknięcia. Ktoś z torebką=kobieta, można by rzec(ha,
ha). Ciekawe, co taka specjalistka, jak Ty miałaby na ten temat do powiedzenia?

PS. Hi Vtec- widzę, że sarkazm Cię nie opuszcza. Co do aluzji- nie, powody są
raczej klasyczne. Nicka używam tego samego, bo myślę, że tak jest ok (za
kierownicą też się nie testuję, wbrew pozorom), jeśli wiesz, co chcę przez to
powiedzieć. Arigato za dyskrecję, też im o Tobie nie powiem...choć jeśli
wpadniesz z 'Książkami' i najdzie Cię ochota coś 'skrobnąć', będę wypatrywał i
tutaj.

PSS. Zdanie o Włóczykiju to wprost jakbyś mi, dina, z ust wyjęła! Choć, jak się
zastanawiam głębiej, to nasz obieżyświat bywa raczej skromny...

[Gość: dina]

ja myślę , że Filifionka ma wiele cech mojej mamy, niestety. A moja Mama jak
się ją upije to jest jeszcze gorzej. Podejrzewam, że pijana Filifionka nie
tylko nie upiekła by składnie ciasta ale i sie rozkleiła. Może wreszcie wyznała
by przyczyny swojej traumy.Hmmm....A co sie stało z małymi filifionkami? Mam
niejasne wrażenie, że Hatifnatowie coś tu przeskrobali...Może sprzedali je
przemysłowi porno? I mamy przyczyne rozedrgania emocjonalnego tejże pani!!!!
A torebki? Właśnie sobie kupiłam wielką i czerwona . I wszystko mi sie tam
mieśći, czego inne baby z mikro-plecaczkami mi zazdroszczą!!!Zawsze się
zastanawiałm, gdzie fdaceci noszą wszystkie rzeczy typu : wielkie pęki
kluczy,portfele,gumy do żucia, cebularze,fdługopisy? po kieszeniach? czasem
maja takie torby i tzw."pederastki" (torebunie ze sznurkiem do łapy) ale
faktycznie na imprezach to nie przystoi.
A co Ty Ralf robisz z tym samochodem???
Zainspirowana tym forum wygrzebałam u rodziców wszystkie książki z dzieciństwa
no ale znalazłam tylko trzy. Jako lektura kiblowa funkcjonuje u mnie obecnie "
kometa nad Dolina Muminków"- jak byłam mała to jej nie lubiłam, bo była zbyt
przygodowa a ja wolę obyczajowe ale teraz mi sie bardzo podoba!

[Gość: Ralph]

Kiedyś najbardziej podobało mi się 'W Dolinie...', jedyna lekko-strawna
(przynajmniej do pewnego wieku). A co powiesz o niesamowitych okładkach?
Wszystkie super, dla mnie szczególnie 'Dolina Muminków w Listopadzie'.
Właściwie bez tych okładek to już sobie tego nie wyobrażam.
A co do torebki- jak mam do ponoszenia masę gadżetów drobnych, np. jadąc w
dłuższą podróż (zwłaszcza samochodem), to zakładam taką kamizelkę, jak mają np.
wędkarze (tyle, że moja nie ma tej zielonkawej barwy). Fajnie jest wtedy mieć
wszystko przy sobie, a tam jest z dziesięć kieszeni! Na co dzień jednak
kieszenie w spodniach wystarczają.
Jeśli chodzi o samochody, to vtec'a zbulwersowały moje 'rekordy' za kierownicą,
i trochę się poprztykaliśmy (w granicach dobrego smaku, żeby było jasne). Nie
chodziło jednak o fakty, ale o stronę konfliktu, który na Auto-moto wyniknął
przy 'ujawnianiu' przez forumowiczów pewnych, nie do końca przepisowych na
drodze- szczegółów. W większości chodziło o
prędkość...nadmierną...czasem...właściwie rzadko. I tyle.

[Gość: dina]

No to teraz wszystko jasne. Faceci jednak mają jak zwykle czasami lepiej.
Nosząc graty w takiej kamizelce wszystko możesz sobie równomiernie poobciążć i
kręgosłup nie krzywi ci się na jedną stronę.

Co do grafiki w Muminkach jako grafik z wykształcenia ( ale nie z powołania)
jestem pod wrażeniem. Jest świetna!!!Pościągalam sobie nawet obrazki z jakiejś
strony o muminkach. Ilustracje są autorki?

Tylko sie nie zabij, bo kto podtrzyma forum przy życiu?Nie bedę gadać do
siebiee bo jest to objaw czegoś złego.

[Gość: Ralph]

Wtedy człowieka o namiętnym duchu ogarnia Demon! Deeemoon!!! (przyjrzyj się
temu słowu, oddaje twój stan podczas ostrego przyśpieszania na sportowej
maszynce; zażywam rzadko, bo z dwukołowych mam tylko rower, choć też szybki).
Tak nawiasem mówiąc, to chyba nie pokazujesz tego wątku mamie? Mogłaby sie
obrazić, czy coś...

Nie wiem, czyje są rysunki, te 'drapane' czarno-białe tez są super, mają
autentyczny klimat.
Co do tego, czy mamy lepiej...nooo chyba. Ale tutaj to raczej podobnie, chociaż
kto wie?

Do głowy mi przyszło, że właściwie, od biedy, to można by jakiś fragment
ciekawy zamieścic i potem komentować, bo- jak mawiają Anglicy, wybiegałem sie z
pomysłów, przynajmniej na razie. Tak ogólnie to myślę nad nowym wątkiem, a na
Twój nie wchodzę, bo książki nie czytałem. Co nie znaczy, że ten ma się
zakonczyć! Tym bardziej, że zamiast gadać do siebiee... Aha, i uważaj na
filifionkozę, bo ponoc bywa dziedziczna! Bywaj:)

Zagadka dla fanow

[Gość: Moni]

Pamietacie , jak Pizmowiec poszedl odpoczywac do Groty i wlozyl swoja sztuczna
szczeke ( zeby sie nie zapiaszczyla ) do Czarodziejskiego Kapelusza ? W CO
zamienila sie sztuczna szczeka ???

[Gość: dina]

W małego, złotego smoka?

[Gość: Ralph]

Tez o tym wczoraj myślałem(chociaż na forum wszedłem dopiero teraz), ale nic
konkretnego nie wymyśliłem. A mamy o to nie pytałem (jak radzi autorka):(

W takim razie ja zapytam, co sądzicie o Topiku i Topci, skoro przywłaszczyli
sobie coś, co do nich nie nalezało (konkretnie do Buki), i w ogóle mieli to
gdzieś, co ktoś o tym sądzi? Niby takie małe, miłe stworki, a jednak...

[Gość: dina]

Topik i Topcia należą do gatunku jakiego nie znoszę!!! Małe to, pazerne i
siedzi na walizce, żeby tylko sobie mieć! Seplenienie wybaczam.A właśnie ...
Buka. Co o Buce? Z podtekstów wywnioskowałam, że była nieszczęśliwa i zła. Nie
przypominam sobie jednak, żeby faktycznie kogoś zjadła.Wymroziła tylko
tyłkiem tulipany.Proponuje krótkie wypracowanie pt. " Buka jako postać
tragiczna". Ralph, czy tylko my jesteśmy na tym forum? Może by się kto odezwał
z łaski swojej?

[Gość: Moni]

Ja tez jestem , ale w dzien pracuje...
Uparcie wracam do tematu "sztuczna szczęka" , bo szczerze mówiąc zadałam te
zagadkę z nadzieja , ze ktoś mnie oświeci . Nawet jako matka tego nie
zrozumiałam . Osobiście skłaniam się ku tezie , ze szczeka została zamieniona w
jacht "Przygoda" , no bo skad się wziął nagle na plaży . Ale z drugiej strony
Piżmowiec był zbyt przerażony tym , co zobaczył , jak na jacht.....
Co Wy na to?

[Gość: Ralph]

'Buka była postacią jakby nie z tej bajki, uosabiała tajemniczą siłę ducha
i chłód wygnańca. W istocie była nieogolonym pra-Muminem, który z racji swego
nieustępliwego charakteru, a także wrodzonej dociekliwości (której ślady
odnajdujemy u dojrzałych osobników tego gatunku; vide- Tatuś Muminka) odkrył
sekret długowieczności. Ceną, jaką pra-Mumin zapłacił za owoc swego geniuszu
był ów przenikliwy chłód, emanujący tak na materie żywą, jak i martwą.
Prawdopodobnie znał wszelkie sekrety swego świata, a w kieszeni miał nawet
Czarnoksiężnika.
Incydent z Królewskim Rubinem rzuca światło na minione dzieje. Uważny
czytelnik, ze szczególnym uwzglednieniem niektórych forumowiczów gazety, z
łatwością wywnioskuje, że naiwność Buki była w istocie pozorna, gdyż to ona-
jako jedyna (może z wyjątkiem Czarnoksiężnika) znała zasadę działania
Czarodziejskiego Kapelusza (nie trzeba chyba dodawać, że kapelusz ten był
jednym z wynalazków pra-Mumina alias Buka, który wystąpił w opowieściach wraz z
dwójką potomnych*).


PS.Moni, nie do końca jestem pewien, czy NAPRAWDĘ chcesz wiedzieć, w co
zamieniły się zęby Piżmowca, jeśli wiesz, co mam na myśli...

-------------
*odpowiedź na to pytanie '-a konkretnie: kto?' znajdziesz na stronie
www.gazeta.pl, w wiadomym katalogu forum; ale jeszcze nie dziś. Chyba, że
zechcesz sam odgadnąć, choć pytanie nie należy do łatwych

[Gość: dina]

No , nieźle! Jestem pod wrażeniem. Więcej napisze jutro, bo padam na pysk.

[Gość: Ralph]

No, to fajnie, bo już myślałem, że nie jesteś ciekawa!

[Gość: dina]

wreszcie wolna chwila!!! Ostatnia chyba w tym życiu , zaczęłam bowiem
pracować.
Teoria Buki jako pra-mumina jest całkowicie nowatorska i godna
zainteresowania świata naukowego.
Jak sie tak zastanowilam to wszystkie te stworzonka maja charakterki , tzn.
cechy które budza ( we mnie przynajmniej ) lekka odraze a jednak...jakoś sie je
lubi.Ciekawe dlaczego?

[Gość: Ralph]

Fakt, 'charakterek' to nic dobrego. A wiesz, że Filifionka podejmuje pewnego
listopada w koncu próbę 'przekroczenia siebie'? Inni zresztą też...

PS. Nie zapomnij, że jeszcze nie rozwiązałaś mojej zagadki, skierowanej zreszta
głównie do Ciebie!

[Gość: dina]

A jakiej zagadki? Chyba przeoczyłam....Przyznam się po cich u , że czasami tez
się czuje jak Filifionka (uuuu...znalazłam powidła śliwkowe!!! Wyglądają
jak....). Według mnie fascynującą postacia jest Ciotka Paszczaka-
drobnomieszczanka do kwadratu, wydaje jej sie , że wie lepiejco dla kogo jest
dobre i słuszne.Kojarzy mi się z tymi paniami, co chodziły po kioskach i
piętnowały gumki.No i jej niezapomniane gry wychowawcze...( mniam!!! to o
powidłach!!)To przypomnij zagadkę!! Kiedys jeszcze oglądałam film rysunkowy.
Cały błąd polegał na wprowadzeniu postaci niejakiego Bobka.Załóżmy " komitet
obrony pierwotnej wersji muminków w mediach".

[Gość: Ralph]

Chodzi oczywiście o to, kto jeszcze jest współczesny Buce! Odsyłam do
historyjki na zadany przez Ciebie temat: 'Buka jako postać tragiczna'.

[Gość: dina]

No kurcze nie wiem....Może Lodowa Pani z " Zimy Muminków"?

[Gość: Ralph]

Taa...a co powiesz na Przodka, czyli ojca Buki, i Czarnoksiężnika- czyli syna i
ucznia? Lodowa Pani to ponoć...dawna kochanka naszego tragibohatera, który
jednakże wyparł się z czasem swego libido i zatracił orientację; pośrednio imię
na to wskazuje(ha, ha), BezUczuciowaKreacjaAseksualna, pozdrawiam:)

[aristakisian]

Gość portalu: Momo napisał(a):

> Bo ja tak do końca nie. Oprócz tomu 'W Dolinie Muminków' nie udało mi się tego
> rozgryźć. I mam na myśli poważne traktowanie tematu, poza tym klimat tych
> opowiadań jest wg. mnie totalnie poważny. Spróbować przeanalizować klimat i
> przesłanie- to jest dopiero coś! Osobiście skłaniam się ku buddyjskiej
> osobowości autorki (choć to tylko moje przypuszczenie), stąd ta głębia i smutna
>
> mądrość...

Dzieki Ci Momo/Ralphie za rozpoczecie takiego watku! Akurat na czasie! Niedawno
dowiedzielismy sie z mezem, ze niedlugo bedziemy miec dzidziusia i postanowilismy
(w ramach swoistego wstepu do zycia) zaczac mu czytac ksiazeczki. I teraz
wieczorami odprawiamy swoisty rytual: najpierw ja czytam dzidziusiowi rozdzial
Muminkow po polsku, potem maz ten sam rozdzial po ormiansku. Czytajac wasze posty
przypomnialam sobie, jak na studiach diagnozowalismy ze znajomymi wszystkie
postaci z 'Muminkow' (i z 'Puchatka'): nerwica natrectw Filifionki, jakas
depresja psychotyczna albo psychoza depresyjna Mamusi Muminka (kiedy mieszkali w
latarni morskiej, bodajze w 'Tatusiu Muminka i mozu', a Mamusia czula sie taka
samotna i tak jej bylo zle, ze 'weszla' do obrazu namalowanego na scianie, a jak
wszyscy wrocili do domu i jej szukali, to schowala sie za namalowanym drzewem...)
i to jej przywiazanie do torebki (chociaz jako kobieta doskonale ja rozumiem, bo
ja tez nigdzie sie nie rusze bez mojego 'worka', bo torebka to juz chyba trudno
nazwac). Z innymi tez cos jest 'nie tak': Panna Migotka tak przywiazana do
swojego wygladu zewnetrznego (grzywka); Paszczak chodzacy w sukience i natretnie
kolekcjonujacy cokolwiek; z Ryjkiem tez bylo cos nie tak (moze ktos pamieta z
jakiego powodu, nie pamietam w ktorym tomie, Ryjek regularnie wymiotowal), moze
jakies zaburzenia lekowe; Wloczykij, jak sama nazwa wskazuje, sie wloczy, ale
poza tym prawie nic o nim nie wiadomo (oprocz tego, ze gra na harmonijce i jest
najlepszym przyjacielem Muminka), strasznie skryty, moze jakies zaburzenia
emocjonalne (nieumiejetnosc wytworzenia wiezi); Buka - wiadomo: 'oziebla', nikt
jej nie lubi... (swoja drga - dlaczego?); Topik i Topcia - male zlodziejaszki
(przypuszczalnie kleptomania), seplenienie (a wlasciwie 'feplenienie') byc moze
na tle nerwowym; Mala Mi - agresywne, zlosliwe (moze to niezbyt psychologiczny
termin) nadpobudliwe psychoruchowo zwierzatko... Tatus to raczej patologia
spoleczna: oprocz omawianej juz przez was lajdackiej mlodosci, zaniedbuje
emocjonalnie Mamusie, a o wypelnianiu obowiazkow malzenskich tez jakos sie nie
doczytalam (moze impotencja...). W 'Kubusiu' wszystko jest jakos czytelniejsze i
bardziej jednoznaczne. Ale dzieki temu Muminki sa lepsza 'kopalnia'...
Co do buddyjskiego spokoju tchnacego z Muminkow to zgadzam sie w zupelnosci,
chociaz nie slyszalam nic na temat swiatopogladu/wyznania/filozofii zyciowej Tove
Jansson...

Pozdrawiam, Ruth ;)

P.S. Moze pomozecie mi dobrac nastepne ksiazeczki dla dzidziusia (na razie w
kolejce po 'Muminkach' stoi 'Kubus P.', 'Chatka P.' i 'Mikolajek')...

[Gość: dina]

ryjek regularnie wymiotował w "komecie nad doliną muminków" ze wszelkich
mozliwych powodów.

[Gość: dina]

ryjek regularnie wymiotował w "komecie nad doliną muminków" ze wszelkich
mozliwych powodów.

[Gość: Anna M]

Chciałam przypomnieć, że niedawno ktoś zanalizował Kubusia Puchatka. Wyszło, że
Puchatek ma różne zaburzenia na tle długtrwałego maltretowania go przez Krzysia
(walił jego łebkiem o schody!), objawiające się m.in. kompulsywnym jedzeniem,
Kłapouchy ma depresję, Sowa dysleksję, Prosiaczek nie pamiętam co, a jedyny
normalny jest Królik - inteligentny, dbający o rodzinę i zintegrowany ze
społeczeństwem (krewni i znajomi). A Krzyś jest dzieckiem zaniedbywanym przez
rodziców, u którego rozwinęła się ciężka nerwica. Najsilniejszy objaw - gada z
zabawkami...

Autor jest tym, który jednak wie więcej?

[Gość: Ralph]

Pewien myśliciel analizował przypowieść, w której nie rozumiał przesłania. To z
jednej, to z drugiej strony- i nic. Nie poddawał się wierząc, że skoro
powiedziano coś tak trafnie, że samo wspomnienie słów przybliża do prawdy, to
zrozumienie nie tylko jest możliwe, ale właściwie już się dokonało.
(...)Mam jeszcze jeden pomysł: ktoś zna tajemnicę, która w bardzo smutny sposób
tłumaczy życie bohatera;(cdn) Chodzi tu oczywiście o autora, i pomijam tu
argument, że niektóre treści mogą być nieświadome samego piszącego. Wszak
zgadzamy się chyba co do faktu, że Jansson pisała spójnie i konsekwentnie, tak,
jak to robi jedynie ktoś, kto doskonale 'poznał się na rzeczy'!

Dalej jednak nasz myśliciel konstatuje:(cd)...tłumaczy życie bohatera; a
przecież całe pokolenie wierzy i ufa temu bohaterowi, nie podejrzewając
podobnej sprawy." Otóż to! Przesłanie w takim przypadku jest całkowicie ukryte
przed czytelnikiem, (podobnie jak np. w kinie- widz kibicujący bandycie jedynie
utożsamia sie z jego losem, nie próbując zrozumieć, dlaczego właściwie staje po
stronie czegoś, co w życiu potępia), bo czyta on jedynie dla przyjemności,
niejako 'konsumuje' książki. Ta "podobna sprawa" to właśnie dopełniona wiedza
autora, coś, co czasem tak ciężko zaakceptować.
Nie tyle nie ma w tym nic złego, ile ubogie jest jedynie takie 'czytanie'
czy 'oglądanie'. O ile w przypadku dziecka jest to całkowicie naturalne, to w
dorosłym życiu powinno się przynajmniej! próbować nawiązać z pisarzem stosunek
partnerski, czyli odczytywać treść całościowo, jako pewną konsekwencję sposobu
życia i rozumienia autora (czytać między wierszami, lub też ponad nimi).
Oczywiście dotyczy to tylko 'poważnej' literatury, najczęściej literatury
filozoficznej (a nie np. powieści kryminalnych czy science-fiction albo
Harlekinów, choć i tu bywają wyjątki).

Cieszy mnie zupełnie szczerze, że poważnie potraktowaliście temat, choć równie
szczerze 'wyznam', że nie oczekiwałem jakiejś nadzwyczajnej odpowiedzi na
postawione na poczatku pytanie. Tym niemniej zmierzamy we właściwym kierunku,
a aristakisian i jego post skłonił mnie do napisaia tego, cokolwiek
przydługiego, przyczynku. Mianowicie nie tyle o patologie Tu Idzie, ale o
sposób ich przedstawienia, zaasymilowania do codzienności.

Nawiązałem do buddyzmu (choć wyłącznie roboczo, na użytek dyskusji), gdyż to
właśnie w nim m.in. postawa akceptacji i tolerancji nie prosi się o rozgłos,
ale jest czymś oczywistym (stąd dziwność niektórych zachowań muminkowych
bohaterów, którzy bywają tacy właśnie jakby od niechcenia, co jest raczej obce
w naszym społeczeństwie).
Klimat przemilczenia w Muminkach budzi zaufanie być może dlatego, że sami
chcielibyśmy czasem, żeby nie czepiano się o mniejsze lub większe głupstwa, a w
obliczu rzeczywistych problemów zachowywano zimną krew i niezłomność. Stąd być
może np. brak sympatii do wiecznie uciekającego Włóczykija, jak już wspomniała
wcześniej dina.

Wybaczcie rozwlekłość, ale mi się tak pomyślało, chyba... A co do bajek- może
ktoś inny coś zaproponuje, bo ja głównie czytałem Tytusa, Romka..., a potem
science fiction i inne takie, stąd moje małe doświadczenie bajkowe,

pozdrawiam i czekam na sugestie, choć nie tylko (dina, może ty byś tym razem
szepnęła coś na temat Lodowatej Pani, np. jako odtrąconej kochanki?)

[Gość: dina]

fiu, fiu ale epistoła!!!Cierpisz na bezsenność? ;-)Lodowa Pani nie jest
odtrącona kochaką. Lodowa Pani należy do typu ludzi którzy żyją marzeniami i
nie bardzo widza konsekwencje swoich czynów. Ona nie wiedziała, że jak
pogłaszcze Wiwiórke to zwierzę umrze (Wiewiórka jest podobnym typem do
Filifionki tylko na niższym szczeblu rozwoju).Lodowa Pani szwęda się tu i tam
bez większego powodu , za to z rozmachem.
Bardzo lubie "żime muminków"- jest chyba najsmutniejsza i najbardziej
niezwykła.
A co do bajek: polecam "Sceny z życia smoków"- wystepuja tam 4 wredne smoki i
żaba e białych pepegach i z pryszczami na plecach nad którą owe smoki znęcaja
sie psychicznie.Smoki nosza na szyjach termosy z zupa ogórkową, którą lubi tez
i Żaba bo ogórki maja takie same pryszcze jak ona. Rzecz i chora i niewinna.
Z bajeczek polecam tez seri ę makabrycznych, niby pouczających wierszyków .
Niestety autora nie pamiętam, wiem, że rysunki robił Butenko i książka jest nie
do zdobycia. Fragmenty:
O Kazi co bawiła się zapałkami: " i zgorzała Kazia cała
garśc popiołu pozostała
lecz trzewiczki jeszcze stoją
smuca się nad pania swoją"
O Jasiu co wsadzał palce do buzi:
"skoczył krawiec jak pantera
z nożycami zły okrutnie
i paluszki nimi utnie
Nożycami raz i drugi
aż krew prysła we dwie strugi
Patrzy Jasio w wielkiej trwodze
a paluszki na podłodze"

O Zyziu co sie utopił:
"zanim cała przeszła nocka
Zyzio spłynął był do płocka
albo jeszcze dalej w morze
gdzie krwiożercze sa węgorze"
A pod spodem był rysunek usmiechnietych węgorzy pływających w krwawej wodzi.
Coś wspaniałego!!!!!

[Gość: Ralph]

Podoba mi się to 'fiu fiu"!, przypomina mi Misia Uszatka, gdzie ktoś tak
właśnie fiufał. Poza tym masz moją sympatię za postowy ton- pozwól mi określic
go jako beztrosko-nonszalancki z lekką nutą (auto)ironii...elegancko!

A właściwie to co sie stało z Lodową Panią? Wiesz, nie czytałem Zimy" od
baaardzo dawna i nie pamiętam prawie nic stamtąd (jedynie tyle, że
Muminek 'zacierpiał' na bezsenność, choć wyszło mu to chyba na dobre...a może
nie?)

[Gość: dina]

Mistejk!!! Fiu fiu nie mówił Miś Uszatek ( na którym niesłusznie psy wieszano
na forum" gazety na plażę") ale wróbel Ćwirek.
A lodowa Pani chyba miała coś wspólnego z koniem.Bo Muminek i Too-Tiki
zrobili śnieznego konia i jak lodowa Pani nadeszła to on o żył i uciekł.Lodowa
Pani chyba odeszła tam , skąd przyszła.Ale znowu nadchodzi!!! jakis śnieg na
mnie dzisiaj spadł.:-)))

Nooo tak.....

[Gość: dina]

No tak, sama jedna na forum w środku nocy!!!! wiatr wieje i skrzypi
okiennicami a "zapomniane kości grzechocza na dnie wąwozu"( to Duch
z "Pamietników.....)
_ Jakie kości? - spytał Jok
-Zapomniaaaaneeeee!!!!!

[Gość: dina]

I po co była mi ta "Nalewka babuni" na czarnym bzie? Gadam sama do siebie...
jak mówiła Pni od Pracy Techniki w podstawówce "gadanie do siebie jest
pierwszym objawem choroby". Zwłaszcza gadanie nie na temat.....

[Gość: Ralph]

Ja z kolei popijałem wczoraj, ale nie nalewkę- dziecko sie w 'towarzystwie'
urodziło i trza było...a także gadać nie-do-siebie, i grać w bilarda, i w
strzałki... Ech, to ciężkie, poimprezowe wstawanie. Ale co to- na co Ty mnie tu
naciągasz?! Przecież to jest poważne, literaturo-muminko-eksperymentalno-znawcze
forum, a nie jakieś tam...
Trzymajta się, bo mróz idzie!

[Gość: Abres]

Cześć Dina! Zbiorek makabrycznych wierszyków ilustrowanych przez Butenkę
to "Wesoła gromadka". Mam to!!! Palce lizać. Jest to zbiór dydaktycznych
wierszyków dla dzieci różnych autorów.

[Gość: grażka]

Spróbować zanalizować klimat książeczek o Muminkach ?
(Nb moja ulubiona to ta z krótkimi "Opowiadaniami z doliny Muminków". W
dzieciństwie nudziły mnie one przeraźliwie, dorosłam do nich dopiero około
matury)
pewnie, że jest to swoista mitologia z kapitalnym przeglądem zachowań
wszelakich (każdy zna chyba conajniej jedną ciotkę Paszczaka;-)
Ale przydatnym kluczem do jej zrozumienia jest znajomość klimatu (dosłownie i w
przenośni)Skandynawii.
Mieszkam aktualnie na pólnocy Danii, noce są tu teraz długie, a dni ciemne,
wietrzne i pochmurne. Ludność bunkruje się w domach, zapalając massę świeczek i
innych nastrojowych światełek. Pięknie zadbane, wręcz wylizane, domki (latem
też ogródki) dają poczucie bezpieczeństwa wobec ciemności i nieznanego
czającego sie na zewnątrz.
A długie okresy ciemności i pośrednio przez nie spowodowana niespecjalna
wylewność w kontaktach międzyludzkich sprzyjają powstawaniu większych i
mniejszych zakrętasów w ludzkiej psychice.
Tytułem podsumowania: to, ze "Muminki" powstały w Skandynawii (czy ktoś może
nawiasem mówiąc wie, czy p. Tove Janson mieszkała, w Szwecji czy w Finlandii?)
nie jest żadnym zbiegiem okoliczności. Nad Morzem Śródziemnym by się te klimaty
nie wykluły
Pozdrawiam

A jak jest z odbiorem Muminków w Skandynawii?

[Gość: Ralph]

Zdaje się, że mieszkała w Finlandii, choć pisała po szwedzku. Z drugiej strony
ciekawe jest też to, jaką wspólną cechą osobowościową 'legitymują' sie fani
muminków (jeśli takie uwspólnienie rzeczywiście ma miejsce). Osobiście mogę
przyznać, że dawniej Skandynawia miała dla mnie niemal moc magicznego
przyciągania (dziś już nie jestem tego taki pewien)- jawiła mi się jako teren
szczególnie przydatny do samotniczych badań. Tylko co ja bym tam badał? Ot,
romantyczne wizje...

PS.Koniecznie sprostuj, jeśli się mylę.

[Gość: Grażka]

Cóż, jest to jedna z realistycznych powiastek dla dzieci. Które tutaj zresztą
przeważają, choć Harry Potter też niejaką popularnością się cieszy ;-)
A jeśli chodzi o zgłębianie natury ludzkiej przez mieszkańców krain nad Bełtami
;-)to wydały one tak optymistycznie nastawionych, a znanych szerszej
publiczności, autorów, jak Kirkegaard, Bergman czy Lars von Triers ("Tańcząc w
ciemnościach" - czy ktoś na sali ma brzytwę?)
Venlige hilser

[Gość: Joanna]

Tove jansson nalezala do tzw. mniejszosci szwedzkiej w Finalndii. czyli
krewniacy za morzem, a wokol same nieindoeuropejskie postacie...
chociaz podobno szwedzcy Finowie i finscy Finowie calkiem dobrze znosza swoje
sasiedztwo
pozdrawiam i zaluje ze nie pamketam juz tych ksiazeczek, i jedyne co mi
pozostalo to wspomnienie dziwnej atmosfery, troche tak jak w Malym Ksieciu.

J

[Gość: dina]

Skandynawia była dla mnie marzeniem do momentu , kiedy dowiedziałam się o
cenach tam panujących . Makabra. Ale niedawno sie okazało , że w Szwecji mam
Super -Wujka i wszystko jeszcze byc może przede mną. Przeraziła mnie natomiast
wizja Muminlandu. Zbudowali taki park rozrywki po którym buszuja pluszaki w
kształcie Muminków. Jakoś mi to Disneylandem wieje.

[Gość: remikozi]

Był swego czasu tekst w Magazynie gazety - wynikalo, ze raczej Disneylandem
niekoniecznie... A poza tym dzieciakom sie podoba - to chyba najwazniejsze

[Gość: Ralph]

Dzieciakom wiele rzeczy się podoba...

[Gość: yennak]

witam! witam!

po raza pierwszy wystepuje na jakims forum... i to pewnie taki wystep goscinny,
ale wyjatkowo moge cos tutaj dodac i do czegos sie przyczynic. taka
przynajmniej mam nadzieje...

chociaz moze lepiej nie burzyc tych wspanialych i kolorowych teorii
roznorakich... rzeczywistosc jest stosunkowo prosta, acz nie banalna...

ale moze najpierw skad to wiem...
znam oba jezyki urzedowe finlandii - finski i szwedzki, historie tego kraju,
literature obu jezykow (przynajmniej w jakims stopniu), a obecnie nawet tutaj
okresowo mieszkam (jestem na rocznym stypendium na uniwersytecie helsinskim)...

first things first... pani tove jansson jest ze wszechmiar typowym
przedstawicielem swego 'gatunku' - finskiego szweda. ludnosc szwedzkojezyczna
osiedlala sie tutaj od niepamietnych czasow na zachodnim wybrzezu finlandii.
mowia oni jezykiem, kt jest odmiana szwedzkiego, kt bywa malo zrozumiala dla
szwedow ze szwecji - fonetycznie brzmi jak finski, kt jest tak rozny od
szwedzkiego jak tylko mozna (bardziej niz polski od niemieckiego), a takze
czesc slownictwa i wyrazen pochodzi z j.finskiego, badz jest lokalne z innych
wzgledow...
szwedzi stanowili zawsze finska arystokracje, jesli o czyms takim w ogole mozna
tutaj mowic... ale to moze nie takie istotne...
stanowia oni w tej chwili ok 6% ludnosci - jakies 300 tys ludzi. ale b ich
widac i slychac i czuc... jedynie wsrod islandczykow jest wiecej pisarzy
przypadajacych na statystycznego mieszkanca, a trzeba zaznaczyc, ze wielu
pisarzy i poetow wywodzacych sie z tej finskiej mniejszosci jest rzeczywiscie
wybitna.
pani tove niewatpliwie sie do nich zalicza.
finskich szwedow charakteryzuje duze przywiazanie do lokalnej natury, ktora
jest dla nich najwiekszym wyznacznikiem 'finlandskosci'. okreslaja oni siebie
jako 'finländare', czyli finlandczykow wlasnie, bo o ile w procesie tworzenia
narodu finskiego dla etnicznych finow najwieksze znaczenie mial jezyk i jego
rosnace znaczenie (Kalevala, jesli komus to cos mowi), o tyle dla ludnosci
szwedzkojezycznej najwazniejsza byla przyroda. i tak wlasciwie zostalo.
widoczne jest to w tekscie finskiego hymnu narodowego napisanego przez
szwedzkojezycznego poete Runeberga, ktory mowi o przyrodzie wlasnie i nazywa
sie 'vårt land' (szw.) vel 'maamme' (fin.) czyli 'nasz kraj'.
to samo mozna znalezc w muminkach - typowa przyrode, klimat i atmosfere
zachodniego wybrzeza finlandii - okolic zamieszkalych przez finskich szwedow.
takze wiele zachowan bohaterow ksiazek nie dziwi specjalnie jesli troszke sie
tutaj ludzi poobserwuje.
a co do pani tove i jej finskoszwedzkiego sposobu widzenia swiata, proponuje
przeczytac jej autobiograficzny zbior historyjek z dziecinstwa, kt tytul
ulecial mi na db z lepetynki, ale kt powinien byc jeszcze dostepny w
ksiegarniach - zostal wydany jakis rok-2 temu. znalezc tam mozna, moim zdaniem,
te sama atmosfere, jaka panuje w muminkach.

teraz musze uciekac, zajecia wzywaja...
ale postaram sie napisac cos jeszcze na ten temat wieczorem...

moze zreszta powinnam sie przyjrzec kwestii blizej... przymierzam sie do
napisania doktoratu dotyczacego tozsamosci mieszkancow tego kraju. muminki jako
odzwierciedlenie duszy finskiego szweda? ;)

mialabym jeszcze wiele do powiedzenia na ten temat...
pewnie przydaloby sie tez przeczytac jeszcze raz muminki, bo wspomnienia z
dziecinstwa sa troszke mgliste :)

no i jako tlumacz musze pochwalic tlumacza polskich wersji muminkow, kt sa
naprawde doskonale. podobnie jak kubus puchate i mikolajki, swoja droga...
kongenialne, jak mawiaja anglicy ;)

zycze wszystkim milego dnia!

K:)

muminki jako odzwierciedlenie duszy finskiego szwe

[Gość: grażka]

Dzieki, yennak, za wyjatkowo konkretne wyjaśnienie, skąd się te Muminki takie a
nie inne wzięły oraz opowieść o mieszkańcach zachodnich wybrzeży Finlandii. A
jednak to byt określa świadomość...:-)
Czytając ma się wrażenie, że się ma do czynienia z osobą mocno zafascynowaną tym
krajem, nieprawdaż?
Jak już wspominałam, mieszkam teraz na Jutlandii, ale mam odczucie,że jest to
najmniej fascynująca część Skandynawii - płasko, wietrznie i deszczowo i tylko
czasami jakieś chlewiki.
Dlatego też oczekuję z niecierpliwością na obiecywany ciąg dalszy opowieści na
wymieniony w tytule listu temat!(i o Finlandii w ogóle też!)
Pozdrawiam ciepło
Grażka

[Gość: yennak]

Ciesze sie, Droga Grazko, ze zaciekawily Cie moje wywody :)

miedzy nami skandynawami ;)...
mysle, z poludniowej danii do finlandii rownie daleko jak z poludniowej danii
do polski - i to nie geograficznie, a kulturowo.

finowie, a raczej powinnam powiedziec, populacja tego kraju, bo finscy szwedzi,
w tym pani tove, to przeciez nie finowie... w kazdym razie... sa b specyficzni.
co zreszta mozna powiedziec pewnie o kazdej narodowosci. z tego, co sie
orientuje mentalnosc dunczykow wiele sie rozni od mentalnosci finskiej.
norwegowie tez sa inni, jak i szwedzi i islandczycy...

ale to raczej malo odkrywcze stwierdzenie bylo...
musze koniecznie, przy okazji wyjazdu na swieta do domu, odswiezyc sobie
muminki. wtedy bede mogla jakos doglebniej przeanalizowac ich 'finlandskosc'...

a co do samej finlandii... jest bardzo pieknym krajem. na swoj sposob mniej
sterylnym i zimnym niz dania, norwegia, czy szwecja (chociaz dania nie robi
wrazenia zimnego kraju, odwoluje... skandynawsko-sterylna natomiast jest. tak
ja przynajmniej pamietam). choc finowie nie maja nic wspolnego ze slowianami,
to jednak w atmosferze tego kraju, mentalnosci ludzi, kuchni odczuwa sie
odrobine slowianskiej nuty. melancholii, choc bardziej to rosyjskie na pewno,
niz polskie, ale zawsze slowianskie.

ojej... niewiele w tym tresci chyba bylo... :)

za oknem drugi dzien burza sniegowa. po wyjsciu za prog zamienia sie czlowiek w
balwanka :)
kto wie, moze dlatego muminki takie biale?

atmosfera gwiazdkowa - dzien wstaje o 8, a ciemno sie robi o 16. ludzie stroja
juz domy w choinkowe swiatelka - jest dzieki temu przytulniej i na duszy jakby
cieplej.
na stole plonie swieczka w ksztalcie sniezki, a dzis rano oberwalam taka jedna
od jakiegos nieletniego fina :)

a jutro wieczorem ide do sauny. ktora jest b finska. ale muminki, z tego, co
pamietam, do sauny nie chodzily. co tylko potwierdza fakt, ze sa finskimi
szwedami :)
w finlandii na 5 mln mieszkancow przypadaja prawie 2 mln sauen. statystyczny
finskojezyczny mieszkaniec kraju ma dwie - w miescie i domku letniskowym w
lesie, nad jeziorem, lub morzem. lecz populacja szwedzkojezyczna charakteryzuje
sie miedzy innymi tym, ze od sauny stroni.
i niech zaluja :) nie wiedza, co db!

milego wieczoru!

[Gość: gangsta]

Biedne Muminki - jak by nie spojrzeć; z jednej strony Poke-gnomy, z drugiej
Harry (i to nie brudny), a gdzie myśl skandynawskich twórców? Nie chodzi już
nawet o nordycką mitologię, na której motywach (często bez pomyślunku)
żerują "Zespoły ciężkiego uderzenia", ale o bezczelną, chamską agresję jakiej
dopuszczają się twórcy takich pereł jak pokemony, digimony i ich kolejne klony,
odzierające takie (iście barokowe) perły jak Muminki czy książki A. Lindgren.
Gdzie znajdziemy tak wyraziste postaci jak Ryjek - zachłanny, naiwny
materialista, Mała Mi - złośliwa, zaciekle, zdumiewająco trafnie kontrująca
każdą opinię spryciara której nie sposób nie lubić, Włóczykij - enigmatyczny
przybysz, "samotny jeździec" który widział na tle dużo, że Dolinę traktuje jak
Arkadię mimo zachodzących w niej dziwactw, opanowany, skryty melancholik...
Gdzie spotkamy tak przejmującą, tragiczną postać jak Buka, gdzie delikatność
pasji Paszczaka, gdzie renesansowe wizje Migotka??? Zapowiedź katastrofy,
spełnienie katastrofy, obrócenie katastrofy w przygodę - serdeczność i cały
zestaw "niedzisiejszych" zachowań - to, co niegdyś było atutem, dziś staje się
pokrytym patyną zapomnienia archaizmem...Smutne to, ale dzieciaki, jeżeli już
oderwą się od konsoli, chwytają za to, co zdążyły "wypiać" media; książki zaś
takie jak "Muminki", "Ronja, córka zbójnika" (z jednym z ciekawszych
bestiariuszy), czy rodzime "Porwanie w Tiuturlistanie" (to jest dopiero
mistrzowska meskalancja magii, wzruszeń i awantur spiętych klamrą humoru
dorównujągo Maestro Makuszyńskiemu), pokrywają się szarą barwą kurzu.
Refleksje refleksjami, ale za oknem pada śnieg i dobrze by było położyć się do
ciepłego łóżka z brzuszkiem pełnym igliwia i wyśniwać sobie powolutku melodię
harmonijki Włóczykija na wiosnę.

[Gość: dina]

o proszę jak ładnie..... Ale ja bym nie tragizowała, Na pewno są dzieci,
które czytaja Muminki.Są to dzieci rodziców czytających Muminki. Przeciez i za
naszych czasów ( moich przynajmniej ) były różne rzeczy z przemoca w treści (
np. He-Man).
A ja tez bym zapadła w sen zimowy. Może tylko bez rego igliwia w brzuszku.

[Gość: Anna M]

Ale trzeba pamiętac o jednym - dzieciom ciężko jest zacząć czytać, jeśli ktoś
(ciekawe, kto!) nie nauczy ich kochac książki... Nie wystarczy siedzieć i
czekać, aż się przypadkiem oderwą od konsoli, bo a nuz wtedy trafią na coś do
czytania.

[suz]

Przecież Muminków nie trzeba (nie wolno?) rozumieć, tylko pochłaniać całym
sobą, kochać itp. Czysto emocjonalnie, a nie analizując czy racjonalizując...

[Gość: dina]

A dlaczego???? ja bardzo lubie rozumieć i rozkładać na czynniki pierwsze.
Lubię w baśniach ( nie wiem czy to dobra określenie) nawiązania do
rzeczywistości, do człowieka ( nawet jeżeli chodzi o wady).Pozwala mi to
wierzyć , że troche magii w tym moim świecie naookoło jest. Może stąd sie
bierze popularność Sapkowskiego, który całkiem " ludzkie " klimaty i sytuacje
osadził w innym świecie. To samo jest z Muminkami, tyle że one łagodniejsze
troche i maja takie całkiem tycie, malutkie wady....

[suz]

Co innego zauważać pewne analogie i nawiązania do rzeczywistości czy ludzi, a co
innego racjonalizować. Wśród moich znajomych mam paru takich Ryjków, Paszczaków,
Włóczykijów, Panien Migotek, Filifionek, a nawet samego Muminka i to, że
spostrzegam te analogie charakterów i różnych zachowań nie zmienia faktu,
że "Muminki" 'chłonę' całą sobą, bardziej emocjami niż rozumem... Co nie znaczy,
że ich nie rozumiem; po prostu istnieje różnica pomiędzy 'rozumieniem'
a 'zrozumieniem'. I właśnie to pozwala mi wierzyć w tę magię otaczającą mnie w
realnym życiu. Gdyby 'udowodnić' istnienie tej magii - przestałaby ona istnieć, a
ja przestałabym ją czuć i w nią wierzyć, bo to własnie jej ulotność i
enigmatyczność daje jej rację bytu.

[Gość: kazba]

jesli naprawde ktos nie zrozumial - to moze i dobrze, nie wszystko trzeba
rozumiec, moze lepiej sie wczuc i poddac nastrojowi. Czy sluchajac Mozarta albo
Bregovica "rozumiemy"? Chyba raczej czujemy.
Muminki to taka historia o tym, ze ludzie sa bardzo rozni, ale to nie zakloca
ogolnej harmonii, jesli inni sa tolerancyjni, a moze po prostu zachowuja
wiekszy dystans. Zyja w zgodzie z porami roku, ciesza sie pieknem natury i z
bojaznia zglebiaja istote zywiolow.
Czytalam i ciagle czytam Muminki, za kazdy razem odkrywajac nowe "smaczne"
zdania, a mysle, ze nie ma tam zdan zbednych. Moim ulubionym tomem jest "Tatus
Muminka i morze", taka kwintesencja zycia pelnego marzen, wyzwan, rodziny,
samotnosci... Polecam.

[Gość: Blue]

Gość portalu: Momo napisał(a):

> Bo ja tak do końca nie. Oprócz tomu 'W Dolinie Muminków' nie udało mi się tego
> rozgryźć. I mam na myśli poważne traktowanie tematu, poza tym klimat tych
> opowiadań jest wg. mnie totalnie poważny. Spróbować przeanalizować klimat i
> przesłanie- to jest dopiero coś! Osobiście skłaniam się ku buddyjskiej
> osobowości autorki (choć to tylko moje przypuszczenie), stąd ta głębia i smutna
>
> mądrość...

MUMINKI należy czytac po raz pierwszy jak ma się max. nie więcej niż 10-12 lat.
Potem...no cóż ma się takie problemy jak Momo :)
Pozdrawiam,
Blue