Jaques Brel - tłumaczenia tekstów

[rosenrot]

Tak mi fajnie pomogliście przy trójkątach miłosnych i pomyślałam sobie, że i
tu pomożecie... :-)

Zeby nie było - poguglowałam trochę i nic nie znalazłam. Może źle
guglowałam :-)
W każdym razie pilnie poszukuję jakichś książek z polskimi tłumaczeniami
tekstow piosenek francuskich bardów - Brela, Ferre.. Miałam cos takiego w
ręku jako nastolatka, ale już nie pamiętam, co to było.
Pomożecie?... :-)

[agni_me]

W 1990 roku pojawiły się w tłumaczeniu (bardzo takim sobie)Mariana
Miszalskiego. Wydały to Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, a książeczka była
wielkości dwóch pocztowych znaczków.

[agni_me]

tiny.pl/7k2p

[kubissimo]

na potrzeby Studio Buffo teksty Brela swietnie tlumaczyl Wojciech Mlynarski
(tak jak go nie lubie, tak musze przyznac, ze tym razem mu wyszlo)
tyle, ze to nie bylo chyba nigdzie publikowane. ja znam na pamiec, ale to Ci
chyba nie wystarczy ;)

[rosenrot]

Jaka szkoda, że nie wyszło w wersji książkowej... Myślałam, że znajdę
tłumaczenia gdzieś w necie, ale nic z tego.
A "Ujrzeć.." Brela też umiałam kiedyś na pamięć :-))
Kubissimo, jak masz to wykute na blachę, to dawaj na maila pliz :-)))

[mamarcela]

Nie opuszczaj mnie
sł. i muz. Jaques Brel
tłum. Wojciech Młynarski

Nie opuszczaj mnie
każda moja łza
szepcze, że co złe
się zapomnieć da,
zapomnijmy ten
utracony czas,
co oddalał nas
co zabijał nas
i pytania złe
i natrętne tak -
jak? - dlaczego? - Jak?
zapomnijmy je
nie opuszczaj mnie

Ja deszczowym dniem
ci przyniosę z ziem
gdzie nie pada deszcz
pereł deszczu sznur,
jeśli umrę, z chmur
spłynie do twych rąk
światła złoty krąg
i to będę ja,
w świecie ziemskich spraw
miłowanie twe
będzie pierwszym z praw,
królem staniesz się
a królową ja
nie opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie
ja wymyślę ci
słowa, których sens
pojmiesz tylko ty,
z nich ułożę baśń
jak się serca dwa
pokochały na
przekór ludziom złym,
z nich ułożę baśń
o tym królu, co
umarł z żalu, bo
nie mógł poznać cię
nie opuszczaj mnie

Przecież zdarza się,
że największy żar
ciska wulkan, co
niby dawno zmarł,
pól spalonych skraj
więcej zrodzi zbóż
niż zielony maj
w czas wiosennych zórz
gdy księżyca cierń
lśni na nieba tle
i z czerwienią czerń
nie chcą rozstać się
me opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie
już nie będzie łez,
już nie będzie słów
dobrze jest jak jest
tylko taki kąt
mały kąt mi wskaż,
gdzie twój słychać śmiech,
widać twoją twarz,
chcę gdy słońca krąg
wzejdzie- być co dnia
cieniem twoich rąk,
cieniem twego psa
nie opuszczaj mnie

[mamarcela]

Piosenka dawnych kochanków
sł. i muz. Jacques Brel
sł. pol. Wojciech Młynarski

Rozświetlały burz rozbłyski
Miłość naszą tyle lat
Raz ty brałeś swe walizki
To znów ja ruszałam w świat
Lecz pokój, gdzie kołyski brak
Pamięta echa dawnych burz
I słów namiętnych do szaleństwa
Więc choć porażki dawnej smak
Z mych ust uleciał dawno już
A z twych pierwszego smak zwycięstwa

Czy ty wiesz
Kochany, czuły i jedyny mój
Że ja od wschodu, aż do zmierzchu dnia
Wciąż bardziej cię kocham

W kłótniach, schadzkach, przeprowadzkach
Poznaliśmy się do cna
Wpadaliśmy w swe zasadzki
Zastawione, gdzie się da
Ty miałeś kogoś, dobrze wiem
I ja też nie bez grzechu byłam
Lecz zawsze żyliśmy nadzieją
Że z pojednania pierwszym dniem
Oboje dołożymy sił
By starzeć się, nie doroślejąc

Czy ty wiesz...

A czas goni, a czas goni
Straszy, że źle z nami jest
I że zawieszenie broni
To miłości będzie kres
Zmęczeni trochę, bądź co bądź
Posłusznie wyruszamy więc
Na pole bitwy wyruszamy
Żeby, jak co dzień, udział wziąć
W potyczce czułej dwojga serc
W serdecznej wojnie zakochanych

Czy ty wiesz...

[mamarcela]

Amsterdam

sł.: J. Brel - tłum. W. Młynarski, muz.: J. Brel.

Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam.
Marynarze od lat pieśni swe nucą tam.
Jest jak świat wielki port, marynarze w nim śpią,
Jak daleki śpi fiord, zanim świt zbudzi go.
Jest port wielki jak świat, marynarze w nim mrą,
Umierają co świt, pijąc piwo i klnąc.
Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam,
Marynarze od lat nowi rodzą się tam.
Marynarze od lat złażą tam ze swych łajb,
Obrus wielki jak świat czeka ich w każdej z knajp.
Obnażają swe kły skłonne wgryźć się w tę noc,
W tłuste podbrzusza ryb, w spasły księżyc i w los.
Do łapczywych ich łap wszystko wpada na żer,
Tłuszcz skapuje kap, kap, z rybich wątrób i serc.
Potem pijani w sztok w mroku odchodzą gdzieś,
A z bebechów ich w krąg płynie czkawka i śmiech.
Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam,
Marynarze od lat tańce swe tańczą tam.
Lubią to bez dwóch zdań, lubią to bez zdań dwóch,
Gdy o brzuchy swych pań ocierają swój brzuch.
Potem buch kogoś w łeb, aż na dwoje mu pękł,
Bo wybrzydzał się kiep na harmonii mdły jęk.
Akordeon też już wydał ostatni dech,
I znów obrus i tłuszcz, i znów czkawka i śmiech.
Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam.
Marynarze od lat zdrowie pań piją tam.
Pań tych zdrowie co noc piją w grudzień, czy w maj,
Które za złota trzos otwierają im raj.
A gin, wódka i grog, a grog, wódka i gin
Rozpalają im wzrok, skrzydeł przydają im.
Żeby na skrzydłach tych mogli wzlecieć, hen, tam,
Skąd się smarka na świat i na port Amsterdam.

[mamarcela]

a tego to ja nie lubię (w polskim wykonaniu), ale proszę


Walc na tysiąc pas


W pierwszym takcie walca jesteś
Sama, lecz uśmiechasz się już
W pierwszym takcie walca jestem
Sam, lecz wiem, że ty jesteś tuż
Paryż sam rytm walca odmierza
I uczucia moje i twe
Paryż sam równiutko odmierza
I cichutko powiada mi, że
To jest walc na trzy pas
Co tę zaletę ma
Ma tę zaletę, że
Nie śpieszy się, ma czas
I nie ponagla nas
I nie ponagla nas
To walc na cztery pas
Tańczony znacznie mniej
Tańczony znacznie mniej
Lecz równy w gracji swej
Walcowi na trzy pas
A już po chwili
To walc na dwadzieścia pas
To walc na prawdę pyszny
Znacznie bardziej niż
Daleko bardziej niż
Ten biedny walc na trzy
A już po chwili to
To jest walc na sto pas
To jest walc na sto pas
I na ulicznym skrzyżowaniu
Białe bzy miłośnie nucą go
W paryskiej wiosny dni
To walc na tysiąc pas
To walc na tysiąc pas
Walc, który dopadł czas
I w tysiąc pytań zgadł
Co trzeba zrobić, by
Znów mieć dwadzieścia lat
To walc na tysiąc pas
To walc na tysiąc pas
Walc, który dopadł nas
I śpiewa naszym dniom
Że już budować czas
Miłości jasny dom

No, a w drugim takcie walca
Płyniesz już w ramionach mych i
W drugim takcie tego walca
Ze mną w głos liczysz już raz, dwa, trzy
Paryż sam rytm walca odmierz
I uczucia moje i twe
Paryż sam rytm walca odmierza
I powtarza i nuci nam, że
To jest walc na trzy pas
Co tę zaletę ma
Ma tę zaletę, że
Nie śpieszy się, ma czas
I nie ponagla nas
I nie ponagla nas
To walc na cztery pas
Tańczony znacznie mniej
Tańczony znacznie mniej
Lecz równy w gracji swej
Walcowi na trzy pas
A już po chwili
To walc na dwadzieścia pas
To walc na prawdę pyszny
Znacznie bardziej niż
Daleko bardziej niż
Ten biedny walc na trzy
A już po chwili to
To jest walc na sto pas
To jest walc na sto pas
I na ulicznym skrzyżowaniu
Białe bzy miłośnie nucą go
W paryskiej wiosny dni
To walc na tysiąc pas
To walc na tysiąc pas
Walc, który dopadł czas
I w tysiąc pytań zgadł
Co trzeba zrobić, by
Znów mieć dwadzieścia lat
To walc na tysiąc pas
To walc na tysiąc pas
Walc, który dopadł nas
I śpiewa naszym dniom
Że już budować czas
Miłości jasny dom

No, a w trzecim takcie walca
Przybył ktoś - tym kimś miłość jest
W trzecim takcie tego walca
Troje nas tańczy po balu kres
Paryż rytm równiutko odmierza
I w tym rytmie serca nam drżą
Paryż sam rytm walca odmierza
Z nami radość wyśpiewać chce swą
To jest walc na trzy pas
Co tę zaletę ma
Ma tę zaletę, że
Nie śpieszy się, ma czas
I nie ponagla nas
I nie ponagla nas
To walc na cztery pas
Tańczony znacznie mniej
Tańczony znacznie mniej
Lecz równy w gracji swej
Walcowi na trzy pas
A już po chwili
To walc na dwadzieścia pas
To walc na prawdę pyszny
Znacznie bardziej niż
Daleko bardziej niż
Ten biedny walc na trzy
A już po chwili to
To jest walc na sto pas
To jest walc na sto pas
I na ulicznym skrzyżowaniu
Białe bzy miłośnie nucą go
W paryskiej wiosny dni
To walc na tysiąc pas
To walc na tysiąc pas
Walc, który dopadł czas
I w tysiąc pytań zgadł
Co trzeba zrobić, by
Znów mieć dwadzieścia lat
To walc na tysiąc pas
To walc na tysiąc pas
Walc, który dopadł nas
I śpiewa naszym dniom
Że już budować czas
Miłości jasny dom

[kubissimo]

smarka na świat????

nie no, Kasia Groniec spiewala "pluje na swiat"

[agnieszka_azj]

W "Ateneum" spiewali "smarka".

[kubissimo]

na potrzeby Buffo Mlynarski czesciowo zrobil nowe tlumac zenia, a czesc tylko
poprawil
niemniej opcja ze smarkaniem jest dla mnie smieszna :)

pamietasz moze, kto to spiewal w Ateneum?

[agnieszka_azj]

kubissimo napisał:

>> pamietasz moze, kto to spiewal w Ateneum?

No właśnie nie bardzo :-( Akurat "Amsterdam" jest jedną z niewielu posenek
Brela, którą słyszałam (i widziałam ;-))) później w wielu wykonaniach. Chyba
Kamiński - takie miałam pierwsze skojarzenie.
Mam gdzieś w domu kasetę magn. z nagraniem tego spektaklu.
Nagrywałam "przemyconym" radiomagnetofonem "Kasprzak" siedząc w kucki miedzy
pierwszym rzędem a sceną. Słuchałam tego potem mnóstwo razy i taśma jest
kompletnie zdarta, ale jak się wie, co się słyszy, to można poznać ;-)))
Spróbuję sprawdzić.

[kubissimo]

pod reka mam tylko "Starych ludzi" (bo to chyba moja ulubiona piosenka Brela)

Nie mówią prawie nic, bezradnie patrzą w krąg
Wyblakłym wzrokiem swym.
Choć mogą forsę mieć, to biedni przecież są,
Bo marzeń braknie im.
W ich domach zapach ziół i zapach dawnych słów
Wśród smutnych ścian się zbiegł.
W Paryżu żyje się jak na prowincji,
Gdy ktoś przeżył życia wiek.
A gdy wpadają w śmiech,
Głos pęka im, gdy o swych świetnych piszczą dniach.
A gdy wpadają w płacz,
Ich zmarszczek gęsta sieć perliście lśni we łzach.
A jeśli trochę drżą,
Drżą słysząc zegar, co w salonie mierzy czas
I gada noce, dnie swe "tak" i swoje "nie",
I gada "czekam was".

Nie mają złudzeń już,
Ich książki dawno śpią, pianino w kącie śpi
I kot już dawno zdechł.
Niedzielne winko zaś
Już nie rozgrzewa krwi.
Tak skurczył się ich świat,
Że nie ruszają się za wiele, zwłaszcza że
Przy oknie zaśnie się, w fotelu zaśnie się,
Spać mogą byle gdzie.
Jeśli wychodzą, to wychodzą wbici w czerń
I człapią resztką sił
Pochować kogoś, kto był jeszcze starszy
I kto jeszcze brzydszy był.
I opłakując go zapomnieć chwile chcą
O tamtych myślach złych,
Że zegar noce, dnie, swe "tak" i swoje "nie"
Gadając czeka ich.

Nie umierają, nie,
Lecz zapadają w sen, któremu końca brak.
Wczepieni w dłonie swe,
Tak rozstać bojąc się, rozstają się i tak.
Kto z dwojga został sam,
wciąż dotyk będzie czuł stygnących drogich rąk.
Kto z dwojga został sam,
bez trudu znajdzie swój ziemskiego piekła krąg.
Zobaczyć można ich, jak z trudem niosą w deszcz
Parasol swój i wstyd,
Że mówią cicho zbyt, że chodzą wolno zbyt,
Że żyją długo zbyt.
A jeśli czegoś chcą, chcą komuś chociaż raz
Powierzyć myśli swe,
Że zegar gada wciąż swe "tak" i swoje "nie",
I gada "czekam cię".
Że zegar raz po raz
Swe "tak" i swoje "nie" gadając, czeka nas.


reszte moge wklepac, ale w pazdzierniku. teraz niemaczasuniemaczasu

[rosenrot]

O rany, dzięki Wam, Kochani, normalnie serce mi topnieje ze wzruszenia....
Czekam na jeszcze!

[agnieszka_azj]

Gwoli prawdy historycznej - Młynarski tlumaczył Brela nie dla BUffo tylko dla
swojego przedstawienia w teatrze "Ateneum" w 1984 roku. Wystepowali: Agnieszka
Fatyga, Grażyna Strachota, Maichał Bajor, Emilian Kamiński i Marian Opania.
To było przedstawienia kultowe w najlepszym tego słowa znaczeniu - sama byłam
na nim kilkanaście razy.
W programie są teksty "Amsterdamu", "Płaskiego kraju" i "Flamandów", ale
przepisywać nie będę ;-))) Mogę zeskanować.

Wydaje mi się, że niektóre z tych piosenek były drukowane w jakimś pismie
literackim w latach osiemdziesiatych. Chyba to był "Akcent", ale głowy nie dam -
pamietam, że przepisywałam coś sobie w bibliotece.

[kubissimo]

gwoli prawdy historycznej na potrzeby Buffo czesc tekstow tlumaczyl od nowa, a
czesc poprawil
buffowy spektakl moze nie odniosl wielkiego sukcesu komercyjnego (to chyba juz
nie te czasy), niemniej byl znakomity i sam bylem na nim kilkanascie razy :)

[agnieszka_azj]

Spektakl w Buffo widziałam chyba w telewizji w jakimś fragmencie, więc się nie
będę wypowiadać na jego temat.

W przypadku spektaklu "Ateneum" trudno mówić o sukcesie komercyjnym, bo to były
czasy "przedkomercyjne" ;-))) Miarą jego sukcesu były tłumy młodzieży, które na
niego przychodziły. Z tych moich kilkunastu razy - tylko raz miałam bilet i
miejsce siedzące. Poza tym zawsze wejściówka i miejscówka na podłodze - byłam
szczęśliwa, jak widziałam scene ;-)))
W szcycie popularności w dni przedsprzedaży w "Ateneum" czyli we wtorki kolejka
pod kasą zaczynała się ustawiać o 7 rano (kasę otwierali o 10). Ale co to była
za kolejka !!! Piknik po prostu, czasem z gitarami i spewaniem ;-)))

[rosenrot]

Agnieszko, czy sprawiłoby Ci kłopot zeskanowanie tych tekstów i wysłanie mi na
gazetową pocztę? Byłabym Ci dozgonnie wdzięczna!

[agnieszka_azj]

Postaram się :-)))

[agnieszka_azj]

Poszło