Herling - Grudziński

[vilya1]

Co sądzicie o jego twórczości? Przyznaję się, że jestem ostatnio
zafascynowana przede wszystkim jego opowiadaniami. :) Czy ktoś go jeszcze
wciąż czyta? Czy też może jest postrzegany tylko jako klasyk, którego
ewentualnie nazwisko wypada kojarzyć? Na podobną sugestię dotyczącą
Gombrowicza odezwał się chór głosów oburzonych wiernych czytelników, jestem
ciekawa jak będzie tym razem...
Pozdrawiam

Vilya.

[myth2004]

Mam pewne sentymenty względem p. Herlinga.
Pisałem w końcu na temat jego dzieła maturę.
To były dobre czasy...

Pzdrv

[Gość: abc]

Dla mnie jeden z najważniejszych pisarzy polskich (obok A. Bobkowskiego i
Z.Herberta).Pamiętam jak kupywałem na bieżąco wszystkie tomy Dzieł Zebranych
wydawanych przez Czytelnika i z miejsca czytałem od deski do deski. Wspaniałe
owiane tajemnicą opowiadania, mądry Dziennik Pisany Nocą, przejmujacy Inny
Świat. GHG, AB i ZH obudzili we mnie człowieka myślącego. Zawdzięczam im bardzo
wiele. Spotkanie z GHG w kawiarni Czytelnika w maju 1997 r. pamiętam jak by
było wczoraj. Zrobiłem kilka zdjęć na pamiątkę - cenna to pamiątka. Jest tam
uwieczniony m.in. J. Lebenstein - doskonały ilustrator opowiadań GHG. Brakuje
takich ludzi...

[ich1]

Przy całym szacunku, razi mnie nieco moralny wydżwięk "Innego świata". Z
jednej strony GHG odmawia moralnego rozgrzeszenia ludziom, którzy w łagrach
dopuścili się różnych świństw, z drugiej gwałt na Polce jest opisany jako
zabawna anekdota...Nie zmienia to oczywiście znaczenia tej książki dla
historii powojennej literatury, ale niesmak pozostaje. Sołżenicyn - moim
skromnym zdaniem - w "Jednym dniu Iwana Denisowicza" powiedział dużo więcej i
ciekawiej o łagrach niż Herling. Natomiast "Dziennik..." jest świetny.

[Gość: dab]

A ja mam odwrotnie. Bardzo spodobały mi się jego eseje (np. w
książeczce "Godzina cieni"),natomiast raczej nie przekonam się do jego
opowiadań. Czuję w nich jakieś emocjonalne zafałszowanie, sztucznie wysoki ton,
tak jakby autor chciał na siłę zabarwić opowieść.
W esejach tego nie ma.

[cest_moi]

Gość portalu: dab napisał(a):

> A ja mam odwrotnie. Bardzo spodobały mi się jego eseje (np. w
> książeczce "Godzina cieni"),natomiast raczej nie przekonam się do jego
> opowiadań. Czuję w nich jakieś emocjonalne zafałszowanie, sztucznie wysoki
ton,
>
> tak jakby autor chciał na siłę zabarwić opowieść.
> W esejach tego nie ma.

Mnie też się podobają jego eseje, ale moja fascynacja Herlingiem zaczęła się
bardzo poźno- "Inny świat" mnie nie przekonał w czasach licealnych,ładnych
kilka lat temu. Dopiero trzy lata temu, w czasie pobytu w szpitalu połknęłam
najpierw tom drugi Dzieł zebranych ("Skrzydła ołtarza") a potem "Gorący oddech
pustyni". Od tej pory zaczęłam czytać go łapczywie- wszystko, co kiedykolwiek
zdarzyło mi się kupić tego autora (jako, ze często kupuję "na zapas" w tanich
księgarniach), potem również wszystko to, co nie znalazło się w moim zasięgu
dotychczas. Liczyłam, ze napisze coś nowego, niestety własnie wowczas odszedł..
Z czasem zaczął mnie męczyć styl jego opowiadań, własnie taki: "sztucznie
wysoki", zabarwiony. Za dużo tych opowiadan w takim samym klimacie. W dodatku
zaczęła mnie irytować obecność narratora-autora na kazdym kroku. Wszystko
widział, przyjaciół ma wszędzie i to własnie jego spotkało coś
niesamowitego, "metafizycznego", niewyrażalnego..To on był ś w i a d k i e m.
Jako zawodowiec (polonistka) mam świadomosc, ze ulegam tu pewnej zamierzonej
mistyfikacji, zaczęło mnie jednak drażnić to nieodróznianie świata fikcji od
swiata faktów, w dodatku z duuuuzą porcją moralizatorstwa. Co do dzienników,
one również nie są wolne od pewnych zafałszowań, tym razem (podejrzewam)
niezamierzonych. Przypuszczam bowiem, ze G. H. G. miał jakiś rodzaj obsesji, i
kto się zagłębi w jego dzienniki musi to zauważyć.Jakiś czas temu próbowali go
zresztą zdemaskować włoscy dziennikarze(?) na łamach "Gazety".
Opowiadań i dzienników nie czytuję już tak często, bo po zbyt duzej dawce
(ostatnio kupiłam dwunasty[? - opowiadania] tom z Dzieł zebranych i próbowałam
po dawnemu "połknąć"), po prostu robi mi się niedobrze. Paradoks- bo nadal
uwazam go za jednego z najlepszych pisarzy polskich i nadal, mimo wszystko, mam
ochotę czasem go czytać. Szczególnie eseje- jako najbardziej "obiektywne" w
jego twórczości. Czyli: polecam, w niezbyt duzych dawkach jednorazowo. Na raty
raczej:)

pozdrawiam :)
-

[yagnieszka]

Nawet nie macie pojecia jak fajnie sie czyta, ze ktos
kupowal ksiazki Herlinga w normalnej ksiegarni albo pisal
na temat jego tworczosci mature. Dla mnie czytanie
Herlinga to wspomnienia podziemnych drukow pozyczanych na
jedna noc, jakichs okropnych wydawnictw z brudzaca farba
na paskudnym papierze. Mialam na wlasnosc "Inny Swiat"
wydany nakladem KORu w takiej niebieskiej okladce, kos mi
ukradl te ksiazke w akademiku.
Dzieki wam wszystkim za moja prywatna chwile wspomnien.
Pozdrawiam milosnikow Herlinga. Nawet jezeli w "Innym
Swiecie" moralizowal to czyz nie mial powodow?

[Gość: imbir]

Dla mnie bylo szokiem jak pierwszy raz na bibule przeczytalem Onych Toranskiej.
Klapki z oczu. Co za czasy, co za literatura
pzdr
Inny swiat znakomity. Moim zdaniem , lepiej sie to czyta niz Archipelag...