Podglądactwo albumowe - mój zgubny nałóg.

[dr.krisk]

Gdy życie obrzydnie, gdy własne towarzystwo mierzi i męczy, gdy Tania Whisky
nie smakuje - cóż robić, jak nerwy skołatane ukoić??
Biorę wtedy album ze zdjęciami (t.j. książkę, rzecz nie dotyczy zdjęc
familijnych z drem kriskiem w wiklinowym wózeczku, albo z tekturowym
tornistrem i workiem z kapciami), mocarną lupę marki Karl Zeiss Jena i
zaczynam eksplorować niedostępne gołym okiem szczegóły.
Oto mamy rok 1915, miasto Stolp (obecnie Słupsk), Kaiserstrasse. Na oko
letnie popołudnie, parę samochodów, platformy konne, przechodnie. Gdy jednak
spojrzymy okiem uzbrojonym, widzimy znacznie więcej: na wystawie u rzeźnika
Klohsa leży zwój kiełbasek. Z bocznej uliczki wybiega mały chłopiec w
śmiesznej czapce. W oknie za odchylona firanką widać fragment pokoju: stół i
chyba fotel.
Siedzi dr krisk i myśli - co stało sie z tymi ludźmi. Może jeszcze ktoś z
nich żyje (mały chłopiec ma obecnie powyżej 90 lat...)? Czy ocalał stół i
fotel? A jeżeli, to gdzie są, i kto ich używa? Czy wszystko zmielił czas, a
może został jeszcze ślad po tej chwili, letnim (chyba) popołudniu 1915 roku?
Może pod koniec wieku gdzieś siądzie z lupą nad albumem inny dr, i zobaczy w
powiększeniu głupio uśmiechniętego dra kriska, jak wraca z zakupami do domu w
to słoneczne popołudnie sierpnia 2003?
Czy lubicie książki-albumy fotograficzne?
Wasz KrisK.

[hania_76]

dr.krisk napisał:

> Czy lubicie książki-albumy fotograficzne?
> Wasz KrisK.

Bardzo, bardzo, bardzo! Zwłaszcza ze zdjęciami Warszawy - czas obojętny, ale
najbardziej ze zdjęciami powojennymi. Bo w tych zdjęciach zaklęta jest
rzeczywistość unicestwiona. Staram się wyobrazić sobie jak wyglądała
Marszałkowska, zanim została dostosowana dla ruchu pojazdów gąsienicowych, plac
Napoleona (obecnie Powstańców Warszawy) bez przytłaczającej i topornej bryły
gmachu NBP, Teatr Wielki bez "upiększeń" Pniewskiego, plac Saski z pałacem
Kronenberga zamiast hotelu Victoria, itp. itd. No i jeszcze ludzie uchwyceni w
przelotnym geście - co się z nimi stało? Jaki był los szyldów na sklepach i
sklepikach? Wszystko to bardzo zajmujące jest, ale i smutne.

Autokorekta

[hania_76]

hania_76 napisała:


>
> Bardzo, bardzo, bardzo! Zwłaszcza ze zdjęciami Warszawy - czas obojętny, ale
> najbardziej ze zdjęciami powojennymi.

Chodziło mi o zdjęcia przedwojenne!
Aczkolwiek zdjęcia z odbudowy Warszawy z uśmiechniętymi trójkami murarskimi są
również wielce zajmujące.

Smutek starych zdjęć

[dr.krisk]

hania_76 napisała:

> Wszystko to bardzo zajmujące jest, ale i smutne.
No właśnie, dlaczego odczuwamy melancholijny smutek, oglądając stare zdjęcia?
Pewnie chodzi o przemijanie?
Ale z drugiej strony, pocieszający jest fakt, że za jakieś 50 lat będzie
wszystko jedno kim byłem, czy życie mi się udało, czy nie. Mój skromny
inwentarz rozbiorą przypadkowi spadkobiercy, no i bardzo dobrze.
Mam tylko nadzieję najpierw dokładnie osuszyć Wiadome Zapasy.
Już sie biorę do roboty (człowiek nie zna dnia ani godziny..).
Pozdrawiam znad albumu.
KrisK

[hania_76]

Nie wiem, czy chodzi o przemijanie, czy akurat, w przypadku przedwojennych
zdjęć Warszawy, chodzi o to, że tamtego miasta nie ma, a patrząc na twarze
przypadkowych przechodniów, można z wielką dozą prawdopodobieństwa zgadnąć
jaki był ich los.
Jak to dobrze, że nie tylko ja lubię oglądać albumy ze zdjęciami!
Pozdrawiam :-)

[red_45]

Mam to samo, tylko troszke inaczej! Zawsze fascynowaly mnie albumy ze zdjeciami
Łodzi, mojego miasta z lat 70tych. Piotrkowska z neonami, restauracje, tamte
autobusy, tamte samochody, tamte reklamy na murach domow... I podobne pytania,
szczegolnie gdy ogladalem zdjecia osiedli mieszkaniowych noca - setki swiatelek
w oknach - gdzie teraz sa ci ludzie ? Jak potoczylo sie ich zycie ? Czy
dokonali tego, czego pragneli ?

Lata 70-te...

[dr.krisk]

To też już zamierzchła historia. Niedawno znalazłem jakies gazety z tego
okresu - niezwykłe uczucie. Na przykład doniesienia o rychłej sprzedaży w
Pewexie nowoczesnego auta Fiat 127! Za bony i dolary, ma się rozumieć.
Ja z kolei bardzo lubię polski efilmy z lat 50-tych, i 60-tych. Takie "Salto" z
Cybulskim i Holoubkiem.. Albo "Pociąg"...
Ale miło mi, że nie jestem osamotniony w mym nałogu! Juz myślałem, żem całkiem
zdziwaczał.
Pozdrawiam!
KrisK Z Lupą

[hans111]

Cholerka, a już myślałem, że tylko ja jestem taki "dziwny". "Pociąg" to mój
ulubiony film! Nóż w wodzie, Piekło i niebo, wiele wiele innych...

pozdrawiam

hans



> Ja z kolei bardzo lubię polski efilmy z lat 50-tych, i 60-tych. Takie "Salto"
z
>
> Cybulskim i Holoubkiem.. Albo "Pociąg"...
> Ale miło mi, że nie jestem osamotniony w mym nałogu! Juz myślałem, żem
całkiem
> zdziwaczał.
> Pozdrawiam!
> KrisK Z Lupą

[dr.krisk]

hans111 napisał:

> Cholerka, a już myślałem, że tylko ja jestem taki "dziwny". "Pociąg" to mój
> ulubiony film! >
No! Mój też. Najlepiej jak on (ten Niemczyk znaczy) rozmawia z Winnicką i kłócą
się o miejsce w przedziale. Albo jak Cybulski udaje że spadł z wagonu.
Oglądałem "Pociąg" wiele razy, nieodmiennie z satysfakcją..
A taki "Ostatni dzień lata" na przykład? Nic się nie dzieje, mewy krzyczą,
morze szumi.. ale ile przeżyć!
Myślę, że wtedy polskie kino nie było zdominowane ani przez radziecki
socrealizm, ani przez hollywoodzkie standardy piękna. Stąd oryginalność i
wartość tych filmów, choć trącą myszką.
Też pozdrawiam!
KrisK

[Gość: vin]

Drogi Krisku, witaj,
podgladactwo o ktorym piszesz zaprowadzilo mnie do swiatla,
no bo i jak bez swiatla mowic o tych wszystkich doznaniach.
Swiatlo - jedyny malarz, dyrygentem orkiestry, od switu do zmierzchu.
Nawet kiedy chowa sie za horyzontem, nie pozostawia nas samych.
Zapala gwiazdy,
nocne lampki w sypialniach dzieci,
od zmierzchu do switu - spektakl trwa dalej.
Obrazy z tak wielkim trudem malowane,
dzwieki i slowa nimi pobudzone,
dopiero teraz, w nadejsciu nocy,
zmierzchaja w nas,
ukladane jakas tajemna sila.

Mozaika o imieniu czlowiek.

Magiczny album :
zobaczysz w nim
uslyszysz
zrozumiesz
siebie, innych
odniesiesz wrazenie
ze wszechswiat pojales.
To tylko wrazenie
estetyczne, bardzo kruche
o wielkiej wrazliwosci
o Twojej wrazliwosci
ktorej barwy
i nuty
zapisalo swiatlo
I za te wrazliwosc tutaj, na tym Forum dziekuje Ci Krisku i pozdrawiam
serdecznie,bogaty ten Twoj album, o wrazliwosci do pozazdroszczenia,vin
ps
co to za malarz, dyrygent
ktorego reka jest swiatlo
to boska reka ?

Sprawa światła..

[dr.krisk]

Lubię też na murach mojego miasta szukać śladów jego poprzednich mieszkańców.
Tutaj właśnie światło jest moim pomocnikiem niezastąpionym. Otóż, po deszczu
zwłaszcza, gdy zaświeci słońce, spod tynków wychodzą na chwilę stare napisy:
Sparkasse, Restaurant, Waren.... Nikną po pewnym czasie, ale przez chwilę są
obecni dawni mieszkańcy, dla których te same ulice miały zupełnie inne
znaczenie.
Niestety, nowe techniki budowlane (tynki strukturalne) uniemożliwiają starym
napisom owe chwilowe zmartwychwstania. Z żalem żegnam więc niknące głosy
przeszłości.
Pozdrawiam.
KrisK

Jeszcze raz o swietle

[Gość: vin]

Drogi Krisku,
witaj ponownie - swiatlem,

Platonowski mit groty opisuje ludzi uwięzionych od samego dzieciństwa w grocie,
przykutych łancuchami - głowami w stronę ściany. Tego co realne nie widzą
wogóle, tylko cienie na sklepieniach ścian - cienie tańczących przy ogniu(
więzicieli).Jednemu z uwiezionych udaje się uciec - "do światła". Dostrzega,
że świat realny to nie jest to co widział wcześniej ( cienie) - za cieniami są
ludzie, prawdziwi z krwi i kości.
Groty - te ktore zamieszkiwali kiedys nasi przodkowie, zamieszkiwalo tez
przyniesione przez nich swiatlo. Bez swiatla, groty nigdy nie stalyby sie
miejscem schronienia, noclegu czy wreszcie kultu czlowieka.
Pomimo, ze czlowiek z ciemnoscia nie zaprzyjaznil sie tak naprawde nigdy, to i
tak na tyle przyciagaly go wnetrza ziemi, ze staly sie kiedys jego domem.
Ciemnosc kryla w sobie zawsze cos mistycznego, to przez ciemnosc jaskini mozna
bylo dotrzec do piekiel - tak wierzono.
Groty - wnetrzosci ziemi - byly labiryntem, nieskonczonym, budzily strach i
podziw.
Wizerunek reki na scianie groty, cale galeria malowidel - glownie zwierzat -
dzieki swiatlu z ktorym dotarl do nich klikadziesiat tysiecy lat potem
czlowiek - ukazaly nam jego istote .
Czas zatrzymal sie w miejscu. Dlon, niczym negatyw - jej wizerunek - to ten
obraz przed, ktorym zatrzymuje sie najdluzej. Uczucie bliskosci, jak w swietle
opisanym przez S.Vincenza :
"Bo tam, na najwyższych górach tej ziemi, takie srebrno-niebieskie światło
włada, co nie zatapia, nie nijaczy, ani nie oślepia.
Tylko otula to co bliskie, to co tylko na wierzchu, w zasłony przejrzyste, a za
to wyciąga z rdzenia żywota każdego ukryte iskry, ogniste, najżywsze.
Nie tylko wyciąga, także przybliża to, co najdalsze (...)"
Vincenz, Na wysokiej poloninie, T1 Prawda Starowieku
Wizerunek dloni jak u Vincenza otula to co bliskie, wyciąga z rdzenia żywota
każdego ukryte iskry, ogniste, najżywsze. Tak jak te zdjecia o ktorych piszesz,
czy fragmenty muru, ktory za pomoca swiatla i deszczu odkrywa przeszlosc.
Podobno - nie wszyscy naukowcy maja jednakowe zdanie - wierzono, tworcy tych
malowidel wierzyli, ze przykladajac dlon do namalowanej dloni mozemy wejsc w
kontakt przeszloscia, z umarlymi, z sila wyzsza...
pozdrawiam
vin

[Gość: margota]

Też lubię to zajęcie. Z dzieciństwa pamiętam dwa albumy - Rzym - do tej pory
znam każdy szczegół - i Warszawa w starych fotografiach.