Waldemar Łysiak

[nurni-flowenol]

Witam,
uważam, iż jest Geniuszem, przez duze "g"; nie mam zamiaru udowadniać
swojej tezy - wystarczy przeczytać pierwszą lepszą pozycję tego Autora...

A jakie jest Wasze zdanie, szanowni Forumowicze? Czy znajdą sie na tym
forum zajadli antagoniści Łysiaka?

Łaczę pozdrowienia:
NF

[staua]

Oj, chyba znajdziesz tu i zwolennikow, i antagonistow...Nie zgodze sie z Toba,
ze wystarczy przeczytac jakakolwiek ksiazke Lysiaka, zeby sie przekonac o jego
geniuszu, uwazam, ze jest bardzo nierowny. Moja ulubiona jego ksiazka
to "Muzeum wyobrazni".

Wyjaśnienie

[Gość: Marian]

Nie zdenerwowałem się, starałem się zwrócić uwagę Szanownych Listowiczów (i to
niektórych), że argumenty przeciwko Łysiaka twórczości, te niby-uchodzące za
rzeczowe i obiektywne, są li tylko sądami. Jak to w Dem****cji - każdy myśli po
swojemu,lecz nie znaczy to, że musi mieć racją. A ton sądoów ludzi pokroju Mały
Książę jest tak napuszony i groźny, jakby przedstawiał nie wiem jaką prawdę,
odkrycia, a tam nie ma nic poza czystą opinią (z argumentami gorzej). Ludzie,
którzy nie napisali jednego ładnego zdania literackiego, a chcą uchodzić za
Krytyków, mogą być groźni dla otoczenia. Wystarczy palnąć "Łysiak to kicz" i w
zasadzie jest po sprawie. Zostałem wielkim krytykiem! Ale ze mnie znawca! Ja
wiem, że się go większość boi (W.Ł.), tej jego prawdy, lecz, na Boga, są jakieś
wymierne kryteria oceny pisarstwa Łysiaka. Jak w skoku w dal. Tutaj są to -
nakłady i milczenie jego wrogów. O literackich walorach nie piszę. I taki
ktoś, mówiący, że Łysiak to wielkie nic, jest b. dziecinne. Dzieci też wyrażają
sądy krótkie i pozbawione krytyki. Jest czas dla Synów i Córek uprawiających
relatywizm moralny, więc sobie tańcują niektórzy wesoło, kiedy mogą, ale nie
znaczy to, żeby się przejmować ich sądami. Ale co sobie poużywają - to ich.
Pozdrawiam.

[Gość: taipan13]

Witam!
Nie byłby zły gdzyby nie polityka i to niesamowicie zaciekła, wręcz zajadła z
niego nie wychodziła. A MW, francuskie, włoskie itp sa świetne, fakt.

[Gość: Grzech]

Znajdziesz i wielbicieli, i paszkwilantów, i gości którzy zarzucają plagiat, a
nie umieją tego udowodnić.
Cierpliwości.

Grzegorz Hajduk

[ich1]

Jestem, jestem. Jeszcze tydzień. Przepraszam za zwłokę. Jeżeli nie znajdę tej
książki, to na tym forum zarzut odszczekam. A co z tym miesiącem wyborczym w
Anglii.

ŁYSIAK JEST NAJLEPSZY

[Gość: Grzech]

Nie myśl, że zapomniałem; mamy jeszcze parę spraw do omówienia, kilka rachunków
do zapłacenia. Oto one:

Jeśli chodzi o plagiat, to podpowiem Ci, żebyś nie musiał "szukać" przez
następne kilka tygodni: kilka lat temu jeden z pseudodziennikarzy "Wygodnej"
próbował oczernić Mistrza Łysiaka, sugerując, że Ten popełnił plagiat odpisując
z dzieł Kornela Makuszyńskiego. Szczegóły znajdziesz w "Wybiórczej" nr 1476
(20.IV.1994 r.). W skrócie: padł zarzut, że Łysiak w swym opowiadaniu
pt. "Cudowna lampa Alladyna" przepisał całe fragmenty "Awantur arabskich".

Łysiak odpowiedział w tekście pt. "Anagram, chłopcy!" (opublikowanym pierwotnie
w "Tygodniku Solidarność" nr 18 z 29.IV.1994 r.; również ten artykuł można
znaleźć w zbiorze publicystyki "Łysiak na łamach 3 oraz wywiad-rzeka", Warszawa
1995, s. 73-80 - do znalezienia już tylko w bibliotekach).
Naturalnie, "prawdomówna", z "zasadami", "godna"-"Wygodna" nie przeprosiła za
kłamstwo.
Oto fragment Jego odpowiedzi, w tym mały popis Jego mistrzostwa erudycyjnego –
rzecz dla wielbicieli drukowanego z pewnością ciekawa, cytuję:
Sławny Adam w Kaplicy Sykstyńskiej został przez Michała Anioła całkowicie
zerżnięty z fresku Paola Uccello. Van der Weyden zrzynał kompletnie obrazy van
Eycka. To samo robili wszyscy wielcy malarze w historii, bez wyjątków, także
Rubens, Rembrandt i Goya. I żadnego z tych geniuszy nie nazywa się plagiatorem,
w malarstwie nie ma zastosowania pojęcie plagiatu. Ale w literaturze tak. Co
nie powstrzymało żadnego z wielkich – wszyscy kradli od kolegów, i to nie
drobne fragmenciki, lecz całe duże partie, całe akty i rozdziały, „exspressis
verbis” zrzynane bez cudzysłowu. Robili to notorycznie: Szekspir (brał z
Bacona, Marlowe’a i in.), Scott (z Szekspira, Sheridana i in.), Molier (z
Cyrana de Bergerac i in.), Sienkiewicz (z Flauberta, Renana, Chateaubrianda,
Tacyta, Kubali i in.), Shelley, Giraudoux, Valery, France, Słowacki, etc.,
etc., można tak wymieniać cały słownik biograficzny literatury światowej. Wielu
tych gigantów (m.in. Byron, Goethe, Heine, Montaigne, Stevenson, Reynolds, La
Bruyere, a u nas Wańkowicz, i Sienkiewicz), przyznając się do plagiatowania,
jednocześnie broniło tego procederu i wyśmiewało „czepiaczy”, których Heine
określił mianem „idiotów, co nie rozumieją, na czym polega literatura i
poezja”. Giraudoux w swojej sztuce o Amfitrionie przywłaszczył sobie teksty 38
(!) kolegów; Stevenson był skromniejszy i przyznał się do cytowania w „Wyspie
skarbów” bez cudzysłowu z dzieł tylko 6 kolegów; Sienkiewicz, który w „Quo
vadis” z innych autorów „wziął dosłownie całe ustępy”, parsknął, gdy mu
zarzucono: „Czego chce ode mnie ta psiarnia, żem porządną powieść napisał?!”.
(...) Mógłbym tak cytować długo. Z braku miejsca przypomnę już tylko ukochanego
pisarza „Wybiórczej” gazety. Kosiński był czołowym jankeskim plagiatorem,
większość jego dzieł to kompilacje cudzych tekstów. Na temat plagiatu u
literackich patałachów i geniuszy wydano mnóstwo akademickich prac (...). Czy w
ten sposób zbudowałem sobie alibi? Nie, Łysiak nie potrzebuje tego alibi, ja
nie popełniłem grzechu.

„Cudowna lampa Alladyna” ze zbioru „Łysiak-fiction” (1986) była jednym z
typowych moich tekstów antykomunistycznych, pisanych alegorycznie vel
metaforycznie dla ogłupienia cenzora i sprawienia, by rzecz wydrukowano w
pierwszym obiegu, czyli wielonakładowo (...). Cały tekst jest pełen
antytotalitarnych (antybolszewickich) smaczków, zaś strona folklorystyczna
została zaczerpnięta z Arabianów Makuszyńskiego.
Czy pastiszując kilkanaście fragmentów „Awantur Arabskich” popełniłem plagiat?
Otóż plagiat mam miejsce wtedy, gdy zrzyna się od kogoś bez użycia cudzysłowu
lub bez podania autora teksów tak wykorzystywanych. Tymczasem ja Makuszyńskiemu
oddałem w swojej noweli to, co było jego własnością, o czym za chwilę, gdyż
najpierw pragnę wyrazić zdumienie, że nos michnikowcom nie dopisał, że zabrakło
im tej typowej dla nich błyskotliwej półinteligencji noszącej miano
sprytu. „Awantury arabskie” Makuszyńskiego są bowiem bardzo specyficzne
językowo i są znane milionom Polaków (kilka wydań!), więc publicznie użyć tego
tekstu jako własnego mógłby tylko człowiek psychicznie chory! Byłbym samobójcą
twierdząc, że Makuszyniana w mojej literaturze są mojego pióra! Dla Michnika i
michnikowców powinno to być oczywiste, powinni byli wyczuć, że coś tu nie gra,
że takim wariatem Łysiak być nie mógł, że jest w tym jakiś trik. Ale nie
wyczuli, zawiódł ich nos.

Zawiodła ich także spostrzegawczość, która nie zawiodła wielu moich Czytelników
(również kilku publicystów). Otóż po trzech pierwszych, wprowadzających,
akapitach „Cudownej lampy” oddałem głos Makuszyńskiemu, pisząc, że teraz
przytoczę opowieść tak „jak o tym prawi dziejopis arabski Szakkum Isin el-
Nrok”. A więc Kornel Makuszyński! Imię Kornel należy czytać od końca, zaś
nazwisko Makuszyński zostało podane anagramem, nie brakuje ni jednej litery.
Makuszyński w wywiadzie prasowym przed wojną sam się tak żartobliwie nazwał! Ja
zaś kocham anagramy. O moich gierkach przy pomocy anagramów i innych sztuczek
językowych piszę sporo w „Lepszym” (m.in. o Bourreaugne, czyli o Katyniu, co
pozwoliło mi wydrukować za komuny duży tekst na temat Katynia). Parafrazując
hasło clintonowców („Gospodarka, durniu!”) dedykuję Michnikowskim „chłopcom” do
zadań specjalnych hasło: „Anagram, chłopcy!” (...) o moje Makuszyniana
publicznie mnie już pytano, więc publicznie (m.in. w dwóch wywiadach radiowych)
ględziłem wyczerpująco na ten temat.
Koniec cytatu.

Myślący inaczej chłopiec z GW poległ na anagramie. Cóż, taki poziom.

Zarzutów odnośnie twórczości napoleońskiej nawet nie próbuj, bo Łysiak
najlepszym bonapartystą Rzeczypospolitej jest. A może szukasz książki
Archibalda G. Macdonella „Napoleon i jego marszałkowie”?
Zwróć tylko uwagę, zanim cokolwiek napiszesz, że Archibald to także jeden z
pseudonimów Wilka.
Jeśli masz odrobinę honoru, to odszczekaj teraz i przeproś Mistrza Łysiaka (i
Jego fanów przy okazji), bo potem wstyd będzie jeszcze większy. Taki zarzut to
pomówienie. (Najpierw sprawdzaj czy masz ślepaków w magazynku, potem strzelaj).

W temacie „A gdzie Łysiak!?!” napisałeś 14.09.2003 r.:
)Możemy sobie o tym "handicapem" dykutować do woli, ale zwracam uwagę na jedno:
)napisałeś, że handicap to to samo co for i odesłałeś mnie do słownika wyrazów
)obcych. Pytam więc: te wyrazy to synonimy, czy wręcz przeciwnie?

Na fory można spojrzeć z dwóch stron. Forem dla kobiet jest biologia. One w
istocie wybierają samców do kopulacji. Niezależnie, czy to się komuś podoba,
czy nie. Pod koniec podałem trochę definicji rzeczownikowych handicapu.

)Napisałem, że Dobry to bełkot i nadal to podtrzymuję, nie dlatego, że tego nie
)rozumiem, tylko dlatego, że ta książka to groch z kapustą, w dodatku
)niechlujnie napisany. Na marginesie: zupełnie mnie rozśmieszyła opowieść o
)warszawskich gangsterach, którzy byli pod wrażeniem "kminy". Trzeba być bardzo
)naiwnym, żeby wierzyć w takie bajki.

Ja lubię bajki.
Ale jeśli jakiemuś autentycznemu gangsterowi spodobała się ta pisownia, to nie
musi być to od razu bajka.
Wcześniej (09.09.2003 r.) napisałeś, że „((Dobrego)) nadal uważam za bełkot, bo
nikt mi nie może wytłumaczyć, po co są te skoki w czasie”.
Więc zdecyduj się, z jakich powodów nie lubisz „Dobrego”. Nie musisz lubić, nie
o to chodzi, tylko nie odwracaj kota ogonem, bo tego nie lubię.
Ale wypowiedzi Łysiaka, że jakiemuś gangsterowi spodobała się ta pisownia, nie
uważam za bajkę, ponieważ ten facet ma taką cechę, której brakuje większości

[Gość: Grzech]

cz. 2

)Napisałem, że Dobry to bełkot i nadal to podtrzymuję, nie dlatego, że tego nie
)rozumiem, tylko dlatego, że ta książka to groch z kapustą, w dodatku
)niechlujnie napisany. Na marginesie: zupełnie mnie rozśmieszyła opowieść o
)warszawskich gangsterach, którzy byli pod wrażeniem "kminy". Trzeba być bardzo
)naiwnym, żeby wierzyć w takie bajki.

Ja lubię bajki.
Ale jeśli jakiemuś autentycznemu gangsterowi spodobała się ta pisownia, to nie
musi być to od razu bajka.
Wcześniej (09.09.2003 r.) napisałeś, że „((Dobrego)) nadal uważam za bełkot, bo
nikt mi nie może wytłumaczyć, po co są te skoki w czasie”.
Więc zdecyduj się, z jakich powodów nie lubisz „Dobrego”. Nie musisz lubić, nie
o to chodzi, tylko nie odwracaj kota ogonem, bo tego nie lubię.
Ale wypowiedzi Łysiaka, że jakiemuś gangsterowi spodobała się ta pisownia, nie
uważam za bajkę, ponieważ ten facet ma taką cechę, której brakuje większości
ludziom planety: jest prawdomówny. Poza tym takimi wypowiedziami nie musi
nikogo kaptować. Czy to jest naprawdę niemożliwe, by jakiś gość z półświatka
wyraził się dobrze o stylu „Dobrego”? (No i w końcu nikt Ci nie każe w to
wierzyć).
Co do języka „niechlujnego” to takowego nie zauważyłem, czytałeś chyba coś
innego. Kmina (gwara) przestępcza ma swoje prawa. Narrator jest z podziemia,
więc nie będzie posługiwał się czystym językiem polskim. A wypowiedzi „Księcia”
czy „Petra” są napisane bezbłędną polszczyzną. Zresztą o języku używany do tego
rodzaju literatury perorowałem już w ww. temacie „A gdzie Łysiak !?!”.

)Co do fragmentu Konkwisty, to chodziło mi nie tylko o język ( w którym - mam
)wrażenie - Łysiak ostanio się lubuje), tylko o jego stosunek do kobiet. Wydaje
)mi się, że w pełni podziela poglądy Casablanki na temat owego "biologicznego
)handicapu". Jeżeli tak jest - to mogę mu ( i jego żonie) tylko współczuć.
)Komentować tego i tak nie ma sensu.

To tak czytasz wszystko Łysiaka i męczysz się niemożebnie Jego językiem, że
wiesz, w czym się ostatnio lubuje? To niezwykłe, choć jest to już od dawna
zdefiniowane. Jeśli chodziło Ci nie tylko o język, to czemu nie wyartykułowałeś
tego? Po tym wstrętnym Łysiaku język zóborzał czy cuś?
Reszty komentować nie ma sensu, fakt. Powyższa wypowiedź o współczuciu dla
Niego i Jego żony to zwykłe chamstwo. Nie rób tego więcej, bo dalsza dysputa
będzie bezprzedmiotowa.
Nie ten poziom.

)Sama Konkwista jest zresztą powieścią bardzo słabiutką. Pomijam już to,że z
)Forsytha zrzyna bez najmniejszych oporów. Całość jest przykładem na to jak
)Waldek sobie politykę międzynarodową wyobraża.

Daruj sobie to spoufalanie się z Mistrzem Łysiakiem.
Daj dowody zrzynania przez Łysiaka od Forsytha, a Wygodna Cię ozłoci. Będziesz
bogaty niczym padyszach.
Jak nie masz dowodów to przeproś i odszczekaj.

)Najśmeszniejszy jest wątek
)irlandzkiego terrorysty, który idzie na układy z Brytyjczykami - jest to
)pomysł obrażający inteligencję każdego, kto przeczytał więcej niż jeden
)sensowny kryminał.

Mojej inteligencji to nie obraziło. Pytałem jej jeszcze przed chwilą;
potwierdziła opinię.
Na układy pójdzie każdy, komu zależy na rodzinie, jeśli ktoś, kto ma możliwości
wypełnić wszelkie groźby, oświadcza serio, że w razie nieposłuszeństwa zgładzi
najbliższych. Jeśli tym kimś jest szef służb specjalnych to prawdopodobieństwo
zaistnienia takiego czarnego scenariusza równa się heden.
Ceną pójścia na układ było tylko okresowe zawieszenie broni i udzielenie
informacji o porwanej córce dyktatora, więc gdzie tu śmiech?
Pamiętasz Gogola? (Zresztą szef IRA zapłacił za tę uległość - oczywiście w
powieści).

)Zabawny jest też jeden malutki błąd, który świadczy o
)poziomie wiedzy Łysiaka na tematy, o których pisze. Lord Benton wspomina na
)początku, że listopad to w Wlk. Brytanii "miesiąc wyborczy". To oczywista
)bzdura, bo w tym kraju nie ma stałej daty wyborów - odbywają się wtedy, gdy
)jest to najwygodniejsze dla akurat rządzącej partii (ale nie rzadziej niż 5
)lat). To drobiazg, ale jeżeli ktoś chce napisać książkę o "rzeczywistości
)geopolitycznej", to powinien mieć o takich kwestiach pojęcie (chociaż blade).

Łysiak nie pisał „Konkwisty” jako książki dokumentalnej, nie był to
chronologiczny zapis jakichś zdarzeń historycznych (choć wiele postaci jest
autentycznych: władcy państw, nazwy służb specjalnych, sposób atakowania
suwerennych państw przez czerwonego raka esp.). To beletrystyka. W czasie
trwania tej powieści w 1987 roku akurat listopad jest miesiącem wyborów i to
przecież w niczym nie przeszkadza w odbiorze lektury.
Data wyborów – tu uczepiłeś się listopada. Taki miesiąc widać odpowiadał
autorowi w prowadzeniu fabuły. Natomiast wyśmiewanie się z Niego, że nie zna
podstawowych spraw geopolitycznych jest oszukiwaniem się przez wyśmiewającego.
Ściślej: jest samoośmieszaniem i kompromitowaniem się. Teraz szczegóły: na 21
wyborów rozpisanych od momentu wejścia w życie prawa wyborczego, bodajże w 1911
r., w Wielkiej Brytanii, o pardon, jeszcze napiszesz, że nie znam nazwy
państwa: Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii, tylko
9 wyborów odbyło się w terminie 5-letnim, pozostałe odbywały się mniej więcej
co 4 lata. Taka sytuacja nie była traktowana jako nic nadzwyczajnego (jako np.
skracanie kadencji), ale jako naturalny proces, kiedy zaufanie wyborców spada i
legitymacja do sterów rządów jest już mocno wytarta ich niezadowoleniem. Zasadą
jest, że nie rzadziej niż co 5 lat, a to oznacza podanie tylko li górnej
granicy okresu między wyborami. A z historii ostatnich wyborów: wybory w 1979,
1983, 1987 i 1991 roku.
Czy masz może jakieś inne argumenty geopolityczne oprócz „listopada”, będącego
w istocie licentia poetica autora?
Z góry uprzedzam następny zarzut: wiem, że państwo Tanga (Tangaland) nie
istnieje. Za to znakomicie skupia jak soczewka problemy zdekolonizowanej
Afryki, systematycznie podbijanej przez ZSRR, rozkładu państw.

Dam Ci coś: Łysiak pomylił się w jednym tekście angielskim. Nb. ten błąd czyni
wielu Anglików (nie jestem znawcą tego języka, ale pytałem kilku lektorów; mam
też informacje, że można to też inaczej odczytać). Znajdź go sobie i będziesz
się mógł popisywać na forum.

)I jeszcze jedna kwestia: dialogi w książkach Łysiaka są dla mnie tak
)drewniane, że można nimi w piecu palić. Ale to oczywiście kwestia gustu,

Tak, de gustibus non est disputandum, dla mnie są świetne.
Palę nimi ognisko pamięci o Nim i Jego dziełach.

)Poozdrawiam.
)PS. do plagiatu wrócę za kilka dni.

Minął miesiąc (bez doby).

Wreszcie, na dobranoc, poniżej kilka znaczeń tego słowa ze źródeł angielskich w
znaczeniu rzeczownikowym (czasownikowe jest jeszcze obszerniejsze).
Wybierzcie sobie któreś, gazdo:

handicap , n.
[A word of obscure history. Two examples of the n., and one of the verb, are
known in 17th c.; its connexion with horse-racing appears in the 18th; its
transferred general use, esp. in the verb, since 1850. It appears to have
originated in the phrase _hand i' cap', or _hand in the cap', with reference
to the drawing mentioned in sense 1.]
1. The name of a kind of sport having an element of chance in it, in which
one person challenged some article belonging to another, for which he
offered something of his own in exchange. (Also fig.)
On the challenge being entertained, an umpire was chosen to decree the
difference of value between the two articles, and all three parties
deposited forfeit-money in a cap or hat. The umpire then pronounced his
award as to the _boot' or odds to be given with the inferior article, on
hearing which the two other parties drew out full or empty hands to denote
their acceptance or non-acceptance of the match in terms of the award. If
the two were found to agree in

[Gość: Grzech]

Wreszcie, na dobranoc, poniżej kilka znaczeń tego słowa ze źródeł angielskich w
znaczeniu rzeczownikowym (czasownikowe jest jeszcze obszerniejsze).
Wybierzcie sobie któreś, gazdo:

handicap , n.
[A word of obscure history. Two examples of the n., and one of the verb, are
known in 17th c.; its connexion with horse-racing appears in the 18th; its
transferred general use, esp. in the verb, since 1850. It appears to have
originated in the phrase _hand i' cap', or _hand in the cap', with reference
to the drawing mentioned in sense 1.]
1. The name of a kind of sport having an element of chance in it, in which
one person challenged some article belonging to another, for which he
offered something of his own in exchange. (Also fig.)
On the challenge being entertained, an umpire was chosen to decree the
difference of value between the two articles, and all three parties
deposited forfeit-money in a cap or hat. The umpire then pronounced his
award as to the _boot' or odds to be given with the inferior article, on
hearing which the two other parties drew out full or empty hands to denote
their acceptance or non-acceptance of the match in terms of the award. If
the two were found to agree in holding the match either _on' or _off', the
whole of the money deposited was taken by the umpire; but if not, by the
party who was willing that the match should stand. (See Notes & Queries 23
June, 1855). This sport is described under the name of Newe Faire, in Piers
Plowman A. v. 171, B. v. 328, C. vii. 377, where _Clement Ţe cobelere caste
of his cloke', for which _Hikke Ţe hakeneyman' wagered his hood, and _Robyn
Ţe ropere' was named for _a noumpere', to ordain how much _who_so haueth the
hood shuld haue amendes of the cloke'. For reference to a similar sport in
Scandinavia and Germany (where called Freimarkt), see Germania XIX. (1847)
1, Engl. Stud. V. 150. A recent example occurs in R. S. Surtees _Mr.
Sponge's Sporting Tour' ch. xlv, in which the challenge is between a gold
watch and a horse. In later times the result became the subject of further
betting on the part of the bystanders: see The Sportsman 17 April 1897, 5/5.
?_1653 G. Daniel Idyl ii. 120 Ev'n those who now command, The inexorable
Roman, were but what One step had given: Handy-Capps in Fate.
1660 Pepys Diary 18 Sept., Here some of us fell to handicap, a sport that I
never knew before, which was very good.
1832 Mem. Sir J. Campbell I. xi. 300 Buying horses by what is called
handy-cap; a kind of lottery, which everybody knows.
1852 R. S. Surtees Sponge's Sp. Tour xlv.
2. Horse-racing. (orig. attrib.)
_ a. handicap match: a match between two horses, the arrangement of which
was made in accordance with the sport of handicap in 1, the umpire here
decreeing the extra weight to be carried by the superior horse, and the
parties drawing as in 1 to declare whether the match should be _on' or
_off', with the same chances as to the forfeit-money. Obs.
(Such matches are recorded as early as 1680, but the term _handicap' does
not appear.)
1754 Pond's Racing Calendar p. xxxii, Rules concerning Racing in general,
with a Description of a Post and Handy-Cap Match_A Handy-Cap Match, if for
A. B. and C. to put an equal Sum into a Hat, C, which is the HandyCapper,
makes a Match for A. and B. which when perused by them, they put their Hands
into their Pockets and draw them out closed, then they open them together,
and if both have Money in their Hands, the Match is confirm'd; if neither
have Money, it is no Match: In both Cases the Hand-Capper draws all the
Money out of the Hat; but if one has Money in his Hand, and the other none,
then it is no Match; and he that has the Money in his Hand is intitled to
the Deposit in the Hat. If a Match is made without the Weight being
mentioned, each Horse must carry ten Stone. [So in _Rules of Racing' in
Racing Calendar 1826, and Blaine Encycl. Rural Sports ed. 1832.]
b. handicap race (shortened handicap): a horse-race in which an umpire (the
handicapper) decrees what weights have to be carried by the various horses
entered, according to his judgement of their merits, in order to equalize
their chances. So handicap plate, sweepstakes, etc.
1786 Pick Sportsman & Breeder's Vade Mecum I. 103 (Newmarket) Handicap Plate
of 83 gs. for all ages. Two Middle Miles. Won by Mr. Fox's Balloon_13 others
started.
1789_90 Weatherby Racing Calendar 194 (Curragh, June Meeting) Handicap plate
of 50 gs. from the Red Post home. Mr. Hamilton's King David, by High_flyer,
6 yrs. old, 8 st. 12 lb.; Mr B. Daly's Little Moll, 5 yrs. old, 6 st. 12 lb.
[and 2 other horses].
1793_4 Ibid. 288 (Races to come: Bath.) The day after the Races, a Handicap
Sweepstakes of 5 gs. each, for horses, etc, of all ages, two miles. The
horses to be named to the Clerk of the Course by eight o'clock the evening
before running, and the Stakes to be then paid.
1806 Sporting Mag. XXVIII. 184 Six horses entered for a Handicap-plate of
_50.
1812 Ibid. XXXIX. 99 Four or five of the greatest Handicaps, to be run for
at Newmarket next Spring.
1856 H. H. Dixon Post & Paddock iv. 75 The luckiest of handicaps was the
Chester Cup of 1853, when 131 out of 216 horses accepted.
Ibid. vii. 114 In these more degenerate days of light-weights and handicaps.
1858 Jockey Club Rules 17 in Blaine Encycl. Rur. Sports (1870) 373/1 If a
horse shall fraudulently run_The owner shall_return any sum_won in plates,
matches, or sweepstakes (whether handicap or not), which the said horse may
have won.
Ibid. 39. 374/1 In all handicaps with twenty subscribers, when the highest
weight accepting is under 8 st. 12 lb., it is to be raised to that
weight_but in all minor handicaps and in two-year-old handicaps_the highest
weight_is to be raised to 8 st. 7 lb.
1862 Times 2 Jan., The most prolific source of mischief, perhaps, on the
Turf, is the increase and magnitude of the handicaps. There is no beast so
miserable, but that he may possibly succeed in a handicap.
187. Rules of Racing in J. Rice Hist. Brit. Turf (1879) II. 367 A _handicap'
is a race in which the weights which the horses are to carry are to be
adjusted after the time limited for entering or naming, according to the
handicapper's judgment of the merits of the horses, for the purpose of
equalizing their chances of winning_A free handicap is one in which no
liability for stake or forfeit is incurred until acceptance, and no entry
need be made.
3. Any race or competition in which the chances of the competitors are
sought to be equalized by giving an advantage to the less efficient or
imposing a disadvantage upon the more efficient.
Besides the method of weighting, as in 2, this may be done in various ways,
according to the nature of the game, as by requiring the superior competitor
to accomplish a greater distance (i.e. giving a start to the inferior), to
do it in a shorter time, to play with fewer men or pieces, etc.
1875 J. D. Heath Croquet Player 87 There is a variety called Time Handicaps,
in which, if the game be not concluded at the expiration of a given time,
the player who is ahead wins.
1895 Badminton Libr., Billards 439 No two men should play in the same
handicap when one can give the other much more than a third of the game.
4. The extra weight or other condition imposed on a superior in favour of an
inferior competitor in any athletic or other match; hence, any encumbrance
or disability that weighs upon effort and makes success more difficult.
1883 E. Pennell-Elmhirst Cream Leicestersh. 153 Two minutes at such a time
is_a heavy handicap on the efforts of hounds.
1890 Pall Mall G. 25 June 1/3 The president_will not be called upon for an
address, as this is felt to be a severe tax upon the person and a handicap
on the post.
Ibid., His broken wing is a heavy handicap to him, and his chances against
fox and stoat are now reduced to a minimum.
1894 H. H. Gibbs Colloquy on Currency 231 If

[Gość: Grzech]

cz. 4

4. The extra weight or other condition imposed on a superior in favour of an
inferior competitor in any athletic or other match; hence, any encumbrance
or disability that weighs upon effort and makes success more difficult.
1883 E. Pennell-Elmhirst Cream Leicestersh. 153 Two minutes at such a time
is_a heavy handicap on the efforts of hounds.
1890 Pall Mall G. 25 June 1/3 The president_will not be called upon for an
address, as this is felt to be a severe tax upon the person and a handicap
on the post.
Ibid., His broken wing is a heavy handicap to him, and his chances against
fox and stoat are now reduced to a minimum.
1894 H. H. Gibbs Colloquy on Currency 231 If other nations are injured by
the absence of that advantage, what is to prevent them from altering their
laws, throwing off the handicap, and riding with equal weights?
5. (See quot.)
1868 Brewer Phr. & Fable, Handicap, a game at cards not unlike Loo, but with
this difference---the winner of one trick has to put in a double stake, the
winner of two tricks a triple stake, and so on. Thus: if six persons are
playing, and the general stake is 1s., and A gains three tricks, he gains
6s., and has to _hand i' the cap' or pool, 3s. for the next deal. Suppose A
gains two tricks and B one, then A gains 4s. and B 2s., and A has to stake
3s. and B 2s. for the next deal. [No confirmation has been found.]
6. attrib., as handicap match, plate, prize, race.
1754, etc. Handicap-match, -plate [see 2].
1856 H. H. Dixon Post & Paddock x. 175 At York about 10,000 [cards] are sold
on the Handicap day.
1897 Whitaker's Alm. 633/2 The A.A.A. rules fixed a limit of ten guineas for
handicap prizes [in foot races].
Ibid. 649/2 The Hester_was more successful in handicap matches, winning 5
firsts and 4 seconds.

Grzegorz Hajduk

Tak, oczywiście, chodziło mi plagiat z Macdonella.

[Gość: ich1]

Niestety, to Ty musiałeś mi przypomnieć nazwisko tego autora. To brzydko z
mojej strony, że tak długo nie mogłem sobie tego nazwiska przypomnieć.
Sugerujesz, że Archibald to pseudonim Łysiaka? Hmmmm, faktycznie, nie
doceniłem twojego literackiego idola. Ja małodusznie zarzucałem mu plagiat, a
nie spodziewałem się, że mam do czynienia z geniuszem, który opanował sztukę
przenoszenia się w czasie. Mało tego: nie tylko przenoszenia się w czasie, ale
i wydawania tam książek. To naprawdę imponujące. Ktoś taki zasługuje na to, by
go nazywać mistrzem. Tylko dlaczego wydaje tam książki pod pseudonimem?
Książka "Napoleon and his marshals" autorstwa Archibalda G. Macdonella ukazała
się w Nowym Jorku w 1934 r., w wydawnictwie Mcmillan. Będę miał tę książke za
jakiś tydzień, i wrzucę co bardziej podobne cytaty na forum.
A tutaj mały link:
www.napoleon-series.org/military/battles/c_jonge.html
Jak się zapewne domyślasz, straszniem ciekaw, co mi teraz napiszesz.

Łysiak

[Gość: Grzech]

Ty udajesz czy taki jesteś naprawdę niekumaty?
Przeczytaj uważnie jeszcze raz fragment mego tekstu o Macdonellu.
Czy sugerujesz, że ja napisałem, że Łysiak to ta sama osoba co Macdonell???
Wolnego! Nie przekręcaj znowu.
Napisałem: "Zarzutów odnośnie twórczości napoleońskiej nawet nie próbuj, bo
Łysiak najlepszym bonapartystą Rzeczypospolitej jest. A może szukasz książki
Archibalda G. Macdonella <<Napoleon i jego marszałkowie>>?
Zwróć tylko uwagę, zanim cokolwiek napiszesz, że Archibald to także jeden z
pseudonimów Wilka".
Czy ja napisałem, że Archibald G. Macdonell to jeden z pseudonimów Łysiaka? Tak
należy rozumieć te trzy zdania?
Niby Go tak dużo czytasz, męcząc się przy tym okrutnie, a nie wiesz, że w
latach 70-ych używał peudonmiu - uważaj, podaję cały! - Archibald.
Nie Archibald G. Macdonell! Tylko Archibald. Jasne teraz?
Ten pseudonim świadczy o tym, że Łysiak już w młodości czytał Macdonella i,
widać, bardzo lubił (w mej ocenie ten pseudonim jest pochodną fascynacji
twórczością Macdonella).

Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

A widziałeś kiedyś tę książkę?

[mkw98]

Gość portalu: Grzech napisał(a):

> Znajdziesz i wielbicieli, i paszkwilantów, i gości którzy zarzucają plagiat,
>a nie umieją tego udowodnić.

Witam

Łysiaka w zasadzie lubię, choć mam do niego masę zarzutów (obrzydliwy stosunek
do kobiet, książki bardzo nierówne, balansowanie na pograniczu kiczu)
Plagiat też chyba udowodnić mogę:
W książce "Dobry" (wyd Officina 1990), str 108 znajduje się dygresja o tym, jak
to nigdy w życiu nie bywa tak, ze wszystko się udaje. Kto ma książkę, może
sprawdzić, jak będe miała czas, to wklepię.
Cały ten passus jest, delikatnie mówiąc, parafraza słynnego felietonu
Kisiela "Historia tubki z klejem". Można sobie znaleźć w sieci.

A zresztą macie:

[mkw98]

Kisiel: (...) Jeśli masz coś do powiedzenia, to nie chcą cię słuchać, a gdy już
chcą cię słuchać, okazuje się, żeś zapomniał, coś miał mówić. Gdy masz wstręt
do wódki, okazja gratisowego a wesołego picia nadarza ci się dzień po dniu, a
gdy pragniesz się napić, okazuje się, że nie ma za co ani z kim. Gdy jesteś
samotny, pies do ciebie nie przyjdzie, gdy czujesz się zmęczony i chcesz się
przespać, nudziarze przyłażą jeden za drugim. Jeśli w ogóle chcesz coś w życiu
zrobić, to stwierdzasz, że akurat nie ma po temu możliwości, a jeśli możliwości
się otworzą, wtedy na pewno zachorujesz; po wyzdrowieniu widzisz, że nie masz
już ochoty na zrobienie tego, co zamierzałeś, choć możliwości nadal są, a kiedy
po pewnym czasie ochota ci powróci, okaże się, że tymczasem możliwości się
ulotniły, gdy zaś z kolei możliwości wrócą - tobie wróci choroba, bo to był
rak. Jeśli masz w pokerze cztery trefle z asem oraz asa kier i postanawiasz
odrzucić asa kier i kupować do koloru, wtedy na pewno przyjdzie ci as pikowy,
jeśli zaś przeciwnie, zdecydujesz się zrezygnować z koloru i kupować do pary
asów, okaże się, że szedł piąty trefl. Życie to pasjans, który nigdy nie
wychodzi(...)

Łysiak: (...)Jak masz coś do powiedzenia, to nie chcą słuchać, a gdy już chcą
cię słuchać, to zapomniałeś, coś miał mówić; jak jest interes do zafarcenia, to
nie masz szmalu, a jak już łyknąłęś gotówkęm, to na okazję jest szlag; Jak
jesteś samotny, pies z kulawą nogą do ciebie nie przyjdzie, ale jak skołowany i
chciałbyś przykimać, dzwonią do drzwi jeden po drugim. Życie jest jak loteria,
na której wszystkie losy są trefne lub jak poker: trzymasz cztery dzwonki (z
asem) i asa pikowego i główkujesz jak dobierać, do trójki lub karety, czy do
koloru; kiedy odrzuciszpikowego, decydując do koloru, wtedy na pewno przyjdzie
inny as, a jak zostawisz asy, to bankowo dokupisz piątego dzwonka (...)

w kwestii

[jottka]

formalnej :)


nurni-flowenol napisał:

> uważam, iż jest Geniuszem, przez duze "g"; nie mam zamiaru udowadniać
> swojej tezy



to właściwie czemu oczekujesz, że komuś będzie sie chciało udowadniać coś
przeciwnego? :)

Łysiak - Pepeg Z Gumy, Nieślubny Syn Wodza Azteków

[dr.krisk]

Nie lubię. Kabotyn, powierzchowny. Narcyz.
Też nie będę udowadnial dlaczego nie lubię. Bo nie!
KrisK

[Gość: Grzech]

Te epitety to chyba po wizycie przed własnym lustrem.
Nie trzeba uzasadniać.
Grzegorz Hajduk

O przepraszam..

[dr.krisk]

Gość portalu: Grzech napisał(a):

> Te epitety to chyba po wizycie przed własnym lustrem.
> Nie trzeba uzasadniać.
> Grzegorz Hajduk
Widzę, że zdenerwowałem jakiegoś łysiakofanatyka. Niepotrzebnie starasz się
mnie obrazić, przecież wątek dotyczy m.in. tych, którzy o Wielkim Geniuszu
Łysiaku sądzą to co ja.
Musisz pogodzić się z tym, że nie wszyscy modlą się do twego idola.
KrisK

[Gość: Grzech]

Nie pisz w taki sposób, bo tylko sobie sam dajesz świadectwo poziomu.
A mnie Twój poziom nie interesuje; tym bardziej nie denerwuje.
Nie wymagam, żeby się do Niego modlić. Sam tego nie robię; tylko podziwiam i
cenię bardzo.
Niepotrzebnie tylko starasz się obrazić Łysiaka i Jego fanów.
Grzegorz Hajduk

Niepotrzebnie się nabzdyczyłeś...

[dr.krisk]

Gość portalu: Grzech napisał(a):

> Niepotrzebnie tylko starasz się obrazić Łysiaka i Jego fanów.
> Grzegorz Hajduk
Nikogo sie staram się obrazić. Czy to, że uważam kogoś za powierzchownego
kabotyna jest obraźliwe? Niewątpliwie krytyczne, ale w żadnym razie nie jest
to, jak piszesz, "epitet". To jak miałem napisać: "głęboki inaczej"?
O fanach Łysiaka nie napisałem ani słowa, więc nie podstawiaj nogi...
No.
KrisK

Najbardziej u Łysiaka wnerwiają mnie...

[maly.ksiaze]

...jego fani.

[petelka]

:))))) Coś w tym jest!
A co do samego Łysiaka: mam do jego pisania stosunek mocno ambiwalentny. Owszem
czytałam jego książki, niektóre nawet z duzym zainteresowaniem. Ale jest w nich
coś, co zawsze mnie wkurzało i wkurza. Nie potrafię powiedzieć co, ale
najchętniej okresliłabym go jako 'genialnego grafomana'.

wzruszenia

[hellio]

petelka napisała:


> najchętniej okresliłabym go jako 'genialnego grafomana'.

Jest w jego tekstach taka gotowość do majstrowania we wzruszeniach. Ale robi to
tak ładnie, układa takie patetyczne melodie ze słów. Pamiętam, że poddawałam
się temu bez żadnych targów. Lubiłam "Francuską ścieżkę" i "Empirowy", przy
szkicu o Neyu płakalam za każdym razem, czytałam to mojemu synowi, też
Michałowi, kiedy był dzieckiem i też się poryczałam :). A teraz...wzruszyłam
się na samo wspomnienie...Coś jest w tych tekstach, jeśli o mnie chodzi.H

[Gość: Marian]

A mnie wkurzają pseudointeligenckie szczeknięcia; schowani za elektronicznym
parawanem Sieci, siedzący przed ekranem skarłowaciali krytycy, książęta
samozwańcy, tchórze, uważają, że posiedli jakąś wiedzę o tym świecie. Siedzą
sobie oto w ciepełku, po kolejnym dniu pańszczyźniany i dają upust
swej "wielkości".

Cytaty z Tischnera nieadekwatne, no chyba, że do samego Tischnera się odnoszą,
argumenty typu, że wnerwiają mnie adwersarze to już szczyt prowadzenia
dyskusji. Kibice piłkarscy przynajmniej mają odwagę użyć pięści, twierdząc, że
nie podobają się im kibice przeciwnej drużyny. Po co głupie argumenty? Lepiej
przyłożyć. Krócej, czasu szkoda.

Zaczarowany ołówek.

[maly.ksiaze]

Dyskusja? Przecież nie przyszedłeś tu dyskutować, tylko 'dać świadectwo
prawdzie'. Dałeś, możesz się odmeldować, ilustracjo ożywiona.

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: Marian]

A Ty dyskutujesz? Wyrażasz swój sąd; poza tym pierwszy szczekałeś na
przeciwników Łysiaka(i nie chodzi tu o Łysiaka nawet). Czego chcesz,
obrońco "prawd inaczej"?

[maly.ksiaze]

Gość portalu: Marian napisał(a):
> i nie chodzi tu o Łysiaka nawet
No proszę, myślałem, że nigdy nie zauważysz, mój Ty bystrzacho. Łysiaka cenię.
Bez fanowskiej przesady i egzaltacji; stawiam go po prostu wśród mych
faworytów.

Nie znoszę natomiast łysiakowych akolitów Twojego pokroju. Matołków,
którzy 'jadą Łysiakiem' w czasie dyskusji z konkretnymi osobami na forum. O,
na przykład w ten sposób: "schowani za elektronicznym parawanem Sieci,
siedzący przed ekranem skarłowaciali krytycy, książęta samozwańcy, tchórze,
uważają, że posiedli jakąś wiedzę o tym świecie".
Na trybuna można pozować gdy ma się nakład od 100000 w górę. Tutaj wyglądasz
jak kabotyn na skrzynce po jabłkach. Zresztą, może i pasuje. Łysiak też miewa
kabotyńskie momenty.

Literatura jest do czytania.

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: Marian]

Mały(bo mały, ale jednak)Książę napisał sobie w przypływie złości:

"Literatura jest do czytania".

Ot i cała filozofia! Wymiekam wobec takiego intelektu.

Wcześniej mamy:

"Nie znoszę natomiast łysiakowych akolitów Twojego pokroju. Matołków". Chcę
zauważyć, że Matołek jest wyższy od małego księcia, nie podskakuj.

I: "Na trybuna można pozować gdy ma się nakład od 100000 w górę".

Ot i znalazł sie facet, co nam mówi, co można, a co nie, kiedy można, a kiedy
nie. Wiedziałem, że to socjalista. A jak sie ma nakład 80000, to co? Szczamy do
umywalki? Przyjemniejsze to.

A jednak...

[maly.ksiaze]

Gość portalu: Marian napisał(a):

> Mały(bo mały, ale jednak)Książę napisał sobie w przypływie złości:
To się nazywa: projekcja. Wyluzj.

> Ot i cała filozofia! Wymiekam wobec takiego intelektu.
Do usług. Czy jeszcze mogę Ci coś wyjaśnić. Znam odpowiedzi na wszystkie
pytania...

> A jak sie ma nakład 80000, to co?
Oh, źle się wyraziłem. 'Pozować' to można nawet (a może i 'zwłaszcza') na
imieninach u cioci. Tylko że to takie mało efektowne wtedy...

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: es]

najgorsze jest to że sam Łysiak też uważa że jest geniuszem. jego oceny są
nieomylne, a komunizm zwalczył niemal sam.
co dziwne kiedyś uwielbiałam jego książki- przeszło mi po przeczytaniu Lepszego-
ale do dziś z prawdziwą przyjemnością wracam do niektórych- np Szachista , MW,

[griszah]

Polecam zagorzałym fanom "Geniusza" ten adres
www.solidarnosc.pw.edu.pl/aktualnosci/WLysiak.html
Dobrze jest czasami wysłuchać argumentów drugiej strony.

lone wolf in run

[staua]

A moze w takim razie to pan Lysiak zalozyl ten watek? Sadzac po nicku
zalozyciela i pomysle W. Lysiaka dot. cytowania Makuszynskiego...mozna by tak
pomyslec :-)

[Gość: Grzech]

Dobrze odczytane (chyba, że znałaś to wcześniej), ale Nurni Flowenol to
bohater "Statku" - superbestselleru 1994 roku i jednej z najlepszych książek
polskich w XX w.
Grzegorz Hajduk

[staua]

Nie, nie znalam tej ksiazki...tak tylko pomyslalam sobie w zwiazku z Twoim
postem :-)

[Gość: Grzech]

Ok, potem proszę przejść do artykułu Łysiaka z "Tygodnika Solidarność"
pt. "Dwaj panowie z szafą" (nr 24 z 15.VI.2001 r.), gdzie Łysiak punktuje dwóch
paszkwilantów.
Tekst również w zbiorze pt. "Łysiak na łamach 6 oraz wywiad-rzeka. Piórem i
mieczem" (Chicago-Warszawa 2001, s. 217-235).
Polecam zagorzałym antyfanom Mistrza Łysiaka.
Grzegorz Hajudk

[Gość: Grzech]

Ww. artykuł dostępny również na stronie "Tysola":
www.solidarnosc.pol.pl/2001/ts24/t13.html
Grzech

Łysiak nie jest grafomanem.

[Gość: wqrwiony]

Nawet jeżeli Łysiak to grafoman nie użyłbym tego
określenia, w polemice, bo jest ono podstatowym z
arsenału epitetów lewicowych przygłupów, rzucających się
jak sfora psów na tych którzy nie szczekają jak one.
Miernota ta, ujadając za swoimi ideologicznymi mentorami,
niedostrzega, ze to co się jej wciska jako krytykę w
służbie literatury i dobrego smaku, jest jedynie
środkiem do zdezawuowania aksjomatów wspierających
niewygodną zaprzańcom i intelektualnym predygiitastorom -
eh qrwa niech będzie magikom, postawę.

Ale to marny pisarczyk

[Gość: wqrwiony]

Żartowałm Panie Waldemarze, jest Pan naprawdę niezły,
nie wybitny, żaden geniusz, ale naprawdę dobry autor
literatury klasy "B", dlatego te ciągłe ataki na pana to
zwykłe świństwo i hipokryzja.
Tym bardziej, ze Wybiórcza nachalnie promuje i nobilituje
autorów naprawdę mizernych.

To wielki pisarz

[Gość: Grzech]

Zgadzam się w większości kwestii - zwłaszcza o atakach lewaków,
ich "argumentacji", ale nie w tym, że Jego literatura ma klasę "B".
Jakie "B"? "B" zwykłe, do sześcianu, w kropki, szlaczki czy co insze?
Co taka klasa w ogóle oznacza?
Może On jest w "C6" lub "D3"?
Szach.
Dla mnie i tak Łysiak jest Mistrzem.
I pozostanie wybitnym (co najmniej, bo ma momenty geniusza; zresztą nikt nie
jest genialny constans, tylko czasami tak jest, bywa).
Grzegorz Hajduk

[Gość: Marian]

Ja uważam Łysiaka za pisarza dużego formatu. Najbardziej mnie zadziwia nie
istnienie jego zaciekłych przeciwników, którzy go czytają (ja po prostu nie
czytam złych rzeczy) - którzy twierdzą, że on jest "grafoman". TO PROWOKOCJA!
Zero argumentów! Przeciwnik Grzegorza wmawia mu, że ten wciąż powtarza, że
łsyiak wielkim pisarzem jest, a sam nie ma żadnych argumentów poza swoją
sugestią, odczuciem, które dzieli od obiektywizmy... ho, ho, ho.

Moim zdaniem, wiekszośc ludzi ma niewolniczą mentalnośc, kształtowaną przez
media, literaturę jedynie "słuszną" (przez wielkie "L"), którzy nie potrafią
odóżnić nie tylko prawdy od fałszu, lecz piekna od brzydoty. Twierdzenie, że
Łysiak nienawidzi kobiet jest śmieszne. No comment. Nie da rady - ręce opadają.
Wołanie na Łysiaka, że wietrzy spisek jest NAIWNOSĆIĄ do potegi. Ślepi
jesteście ot i co! Drażni was ktoś silny i niezależny. Jesteście bandą
niewolników, którym Eco wmówi wszystko.

Nazywanie twórczości Łysiaka kiczem jest kolejuną Prowokacją. Najlepsza rada
dla tych, którzy cenią tego pisarza, to dać sobie spokój z dyskusją. Z ludźmi
niepoważnymi, albo takimi, którzy chceliby uchodzić za poważnych, nie ma co
dyskutować. CZAS pokaże kto ma rację. Kto będzie pamiętał o Masłowskiej za 5
lat? Czy Eco będzie czytany za 25 lat? Łysiak będzie i wiem za co. Ale Wam nie
powiem, boście głusi.


Marian

[Gość: ich1]

> Ale Wam nie
> powiem, boście głusi
> Moim zdaniem, wiekszośc ludzi ma niewolniczą mentalnośc, kształtowaną przez
> media, literaturę jedynie "słuszną" (przez wielkie "L"), którzy nie potrafią
> odóżnić nie tylko prawdy od fałszu, lecz piekna od brzydoty..

> Ślepi jesteście ot i co! Drażni was ktoś silny i niezależny. Jesteście bandą
> niewolników, którym Eco wmówi wszystko.

No to żeśmy sobie podyskutowali.Wobec takich argumentów muszę jestem
bezradny.

[Gość: Marian]

No właśnie, pogadaliśmy. Moje argumenty nie są gorsze od Twoich. To rozmowa
ślepego z głuchym (mogę być ślepy). Ja uważam "A" za wybitnego pisarza, Ty
uważasz, że "A" jest do kitu i rzucasz kilka innych wybitnych nazwisk.

Obiektywizm szlag trafił, subiektywizm zwycięża - torując drogę relatywizmowi.
Rozmowa, dyskusja przypomina karczmę albo pogaduszki niewiast u fryzjera.

[maly.ksiaze]

Gość portalu: Marian napisał(a):

> Obiektywizm szlag trafił, subiektywizm zwycięża - torując drogę
relatywizmowi.
Cytat tygodnia. Czytasz czasem to, co napiszesz?

> Rozmowa, dyskusja przypomina karczmę albo pogaduszki niewiast u fryzjera.
Otóż to właśnie, koleżanko Marianno...

Relatywnie, subiektywnie, spekulatywnie... pozdrawiam,

mk.

[Gość: Marian]

Co tam czytanie, koleżanko Mały Książę, ważne, czy z sensem.

[Gość: nowy]

Aby uspokoić emocje proponuje dla tych za i tych przeciw ,stworzenie wspólnie
listy trzech najlepszych lub najgorszych książek Łysiaka.

Wyjaśnienie

[Gość: Marian]

Nie zdenerwowałem się, starałem się zwrócić uwagę Szanownych Listowiczów (i to
niektórych), że argumenty przeciwko Łysiaka twórczości, te niby-uchodzące za
rzeczowe i obiektywne, są li tylko sądami. Jak to w Dem****cji - każdy myśli po
swojemu,lecz nie znaczy to, że musi mieć racją. A ton sądoów ludzi pokroju Mały
Książę jest tak napuszony i groźny, jakby przedstawiał nie wiem jaką prawdę,
odkrycia, a tam nie ma nic poza czystą opinią (z argumentami gorzej). Ludzie,
którzy nie napisali jednego ładnego zdania literackiego, a chcą uchodzić za
Krytyków, mogą być groźni dla otoczenia. Wystarczy palnąć "Łysiak to kicz" i w
zasadzie jest po sprawie. Zostałem wielkim krytykiem! Ale ze mnie znawca! Ja
wiem, że się go większość boi (W.Ł.), tej jego prawdy, lecz, na Boga, są jakieś
wymierne kryteria oceny pisarstwa Łysiaka. Jak w skoku w dal. Tutaj są to -
nakłady i milczenie jego wrogów. O literackich walorach nie piszę. I taki
ktoś, mówiący, że Łysiak to wielkie nic, jest b. dziecinne. Dzieci też wyrażają
sądy krótkie i pozbawione krytyki. Jest czas dla Synów i Córek uprawiających
relatywizm moralny, więc sobie tańcują niektórzy wesoło, kiedy mogą, ale nie
znaczy to, żeby się przejmować ich sądami. Ale co sobie poużywają - to ich.
Pozdrawiam.

[ich1]

Argumenty przeciwko Łysiakowi są tylko sądami, natomiast argumenty w jego
obronie już nie. To czym są w takim razie? Równaniami matematycznymi?
Większość się boi Łysiaka, i dlatego go tak zaciekle atakuje. Łysiak to wielki
pisarz bo ma wielkie nakłady, a jego przeciwnicy milczą. Zatem jeszcze większą
autorką jest K. Grochala, bo ma jeszcze większe nakłady, a krytycy też o niej
milczą. albo wyrażają się z pobłażaniem. Ten kto krytkuje Łysiaka wyraża tylko
swoją opinię, natomiast ten kto go chwali ma rację. Bo ma. I na zakończenie:
każdy, kto krytykuje tego autora to relatywista moralny z bandy Michnika.
Nie bolą cię kolana, Marianie?

[Gość: Marian]

Nie bolą mnie kolana. W każdym razie dziękuję za troskę. Ja też jestem
troskliwy i zapytam, czy nie boli Cię głowa?

Ktoś twierdzi, że lubi pisarstwo Ł. i jest OK. Opinia jego, nie musi wiedzieć
dlaczego lubi. jeden lubi Ł., inny "Ich 3". Ktoś - atakuje Ł. i daje opinie o
jego marnym pisarstwie. Ma prawo, oczywiście. Ale oto mi chodziło - o ten atak
bez argumentów. Ja nie lubię Grocholi, lecz wydając na jej temat krytykę -
powinienem używać argumentów, a nie sądów emocjonalnych, inaczej robi sie
bełkot polemiczny. Oczywiście, tak byłoby najlepiej.

Co to za atak na Ł.???!!! W sieci??? Kto Ty jesteś? Kupka elektronów, która się
podpisała? Krytykuj w jakiejś gazecie - niech to będzie podpisane nazwiskiem i
imieniem, a nie jakimś "Ich1". I co to za atak z przyzwoleniem
szanownej "bandy", trzymającej władzę?!

To, że Ł. ma nakłady Grocholi, wynika duzo. Ł. czytają inteligencji, G.
kucharki i studentki oraz kilku zniewieściałych osobników.

Ten kto chwali Ł. ma dobry gust, niekoniecznie musi używać dobrych argumentów.
Ten kto go krytykuje ma do tego prawo, lecz dobrze by było, gdyby dał
argumenty. Dajcie przykład - Kretony!

Swoją drogę przeciwnicy Ł. zadziwiająco dobrze znają jego twórczość! Imponujące.

[Gość: ich1]

Najpierw uwaga ogólna. Jak sam się podpisujesz imieniem, to nie wypominaj
innym, że posługują się nickami, bo wychodzisz na idiotę. Ja przyajmniej
podałem swój e-mail. A teraz trochę argumentów.
1. Łysiak w licznych wywiadach kreuje się na pierwszego opozycjonistę prlu,
zażartego antykomunistę, nieposkromionego pogromcę komuchów, przy którym
wszyscy inni to kolaboranci. To może mały cytat:" zgodnie z wolą Józefa
Mackiewicza zabrania się natomiast jakichkolwiek przedruków, nawet bez skrótów
i zmian, wydawnictwom legalnym, jednoznacznie reżymowym, czy tylko
koncesjonowanym, ale zależnym od bieżącej polityki komunistycznych władz.(...)
Józef Mackiewicz był w poglądach bezkompromisowy. Uważał, że jedyne godne
miejsce dla emigranta politycznego w kraju rządzonym przez wroga jest więzienie
(...)" Cytat z oświadczenia Barbary Toporskiej Mackiewicz. W.Ł. był łaskaw
drukować w wielu wydawnictwach, i to legalnych, jednoznacznie reżymowych. Co
więcej - drukował w wielu zupełnie legalnych gazetach
np. "Kulisach", "Razem", "Polityce" czy też "Kulturze" (i to nie tej
paryskiej, oj nie). Żeby była jasność: dla mnie Łysiak mógł pisać gdzie tylko
chciał, nijak nie wpływa to na jego ocenę, pisał rzeczy neutralne. Drażni mnie
tylko jego kabotyństwo, zwłaszcza w zestawieniu z postawą człowieka, który był
antykomunistą w czasach, kiedy wymagało to rzeczywistych wyrzeczeń.
2. Poczytaj sobie, drogi Marianie, posty w wątku "Marquez: bubel czy dzieło".
Dyskutowano tam kwestię wartości literatury pisarza bardzo lubianego, problem
zostawiał postawiony dość prowokacyjnie. I co? Nikt nikogo nie obrażał, nie
pytał o stan głowy, nie przekręcał cudzych nicków. Ot, zwykła rozmowa o
literaturze. Kiedy pojawia się temat Łysiaka, natychmiast pojawiają się
miłośnicy tego pisarza, którzy rzucają się na każdego, kto oświadcza, że w
takiej literaturze nie gustuje, i zaczynają dzielić świat na uczciwych fanów
W.Ł. i cała zgniłą resztę. Ktoś złośliwy mógłby powiedzieć, że przez swoją
agresję zagłuszają swoje wątpliwości, czy aby to na pewno dobra literatura.
3. Możemy się w nieskończoność przekomarzać, czy to dobre czy słabe książki.
Mi się nie podobają, uważam, że to bardzo przeciętny pisarz, nawet jak na
polskie warunki. To moja OPINIA, kilka jego książek przeczytałem, więc mogę
sobie tak pisać. Ty uważasz, że to geniusz, na kolana chamy itd. To twoja
OPINIA i masz do niej pełne prawo.
4. Przeczytaj sobie "Napoleon i jego marszałkowie" Macdonella. zapewniam, że
po tej lekturze ksiązki napoleońskie W.Ł. tracą nieco uroku. Jak "Zycie na
gorąco" po obejrzeniu Bonda...

[Gość: Marian]

Ich1 napisał: "...bo wychodzisz na idiotę".

OK, nie odpowiadam, z idiotami nie rozmawiasz pewnie. I nie uważam Ł. za
geniusza. Nie słuchasz (czytasz) co napisałem. Za dużo tych emocji. I znowu nie
ma argumentów po Twojej stronie. Ciągle - ja uważam i uważam. Nie podaje
swoich, gdyż to Wy (niektórzy) zaczęli sypać emocjami, więc czekam na
arhgumenty. Nie znajduję ich jednak, więc czekam sobie i pozwalam na taką sama
taktykę.

Inaczej: znajdź kawałek lepszej literatury (współczesnej) polskiej od
pierwszych stronic "Kielicha". Literacko wyłącznie! Albo - kto mówi prawdę o
establishemencie lepiej i goręcej od Łysiaka? Nie mów, że Ty w domu ze
znajomymi. Publicznie. Co z tego, że drukowało się w reżimowych gazetach i
wydawnictwach za PRL. A Ty nie chodziłeś po socjalistycznych chodnikach?

[ich1]

Przecież napisałem, że nie przeszkadza mi, że pisał wtedy, bo z księżyca nie
spadłem. Przeszkadza mi, że robi siebie teraz takiego bezkompromisowego
antykomunistę i tak chętnie rozlicza moralnie ludzi, których wówczas dotknęły
autentyczne represje (niezależnie od ich postawy po 90 roku) np. członków
dawnego KOR-u. Czemu w 1978 roku nie wypowiadał się tak bezkompromisowo o
establishmencie? Miał ku temu i okazję i możliwości (vide wspomniane tytuły -
na marginesie, redaktorem naczelnym Polityki w tych czasach był chyba
Rakowski).
A co literatury: może zabrzmi to brutalnie, ale w sporach o literaturę nie ma
miejsca na rzeczowe argumenty. Jednemu podoba się to, innemu co innego. I
dzięki Bogu - w Chinach wszystkim podoba się to samo. Nie mogę Ci podać
merytorycznych argumentów przeciwko twórczości Łysiaka, bo takich nie znam. Po
prostu nie podobają mi się jego książki, uważam, że są słabe. I tyle. Kielicha
nie czytałem, więc się nie wypowiadam.

Jako socjolog amator...

[maly.ksiaze]

...chciałbym wtrącić, że - i to jest pasjonujące - żaden inny polski autor nie
ma tak żarliwych miłośników. Oprócz, ma się rozumieć, Kingi Dunin.

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: Marian]

Po pierwsze, czemu to Ci, których niby Łysiak opluwa są dzisiaj tacy zgodni co
do niektórych tematów i milczą w kwestiach dla kraju fundamentalnych? Dalej.
Czy sam fakt represjonowania mnie, jest świadectwem mojej czystości. Czy nigdy
nie słyszałeś o popularnych tricku władzy zwanym - "wtyczką"? Czy nie istnieje
takie coś jak zwykłe zeszmacenie się? Czy nie wiesz, że władza, aby zamknąć
buzię krzykaczom - dawała im stanowiska, przywileje? A nawet gdyby
byli "czyścioszki" jedne, czyści jak łza, to nie znaczy automatycznie, że
teraz nie grzeszą. Właśnie oni gadają zgodnym chórem, a tacy jak Łysiak cały
czas są w opozycji - dlatego, że Ł. i nieliczni jemu podobni chcieli zmiany
systemu. Wielu "represjonowanych" to byli opozycjoniści PRL, których bolało co
PZPR zrobiła z socjalizmem. Dlaczego mamy lubić klasycznych socjalistów, tylko
dlatego, że byli represjonowani? Dla mnie to oni mieli wczasy przymusowe.

Po drugie, skąd wiesz, że Ł. nie jest bezkompromisowym antykomunistą?
Dlaczego "robi się" na takiego, a nie - "jest"? Już w tym zdaniu starasz się
zasugerować jakoby Ł. nie był antykomunistą. Z moich danych wynika, że był,
podobnie jak Herbert, w przeciwieństwie do np. Miłosza i Szymborskiej. Nie ma w
tym nic nowego i szokującego, tamci dwaj byli zawsze antykomunistami. Wtedy, za
PRL cenzura była inna. Wtedy, po prostu wycinało się tekst, bądź nie
dopuszczało całości do druku. Prosto i "uczciwie" w pewnym sensie. Dzisiaj,
pozwala się drukować, to fakt, lecz b. często zamilcza fakt wydania książki (bo
się opanowało ślicznie media), w efekcie - dziesiątki wartościowych pozycji
krąży gdzieś w tle, a Stasiuki i Świetlickie są na piedestale, i chyba oni sami
nie wiedzą, jakim cudem tam są. Chociaż ten drugi już chyba uwierzył w
posłannictwo.

Po trzecie, czemu mam nie napisać rzeczowo, że Łysiak jest lepszy od
Świetlickiego, ode mnie albo od Mini-Księcia? Można to jakoś udowodnić, obronić
argumentami. Np. wielkością nakładu, ale to tylko pomocniczy dowód (bo i
Grochola ma wielkie nakłady, a literatura jej to, jak mawia moja żona - co
najwyżej licealna). To, że w Chinach podoba się wszystkim to samo, też nie jest
argumentem, że u nas musi koniecznie ewidentna grafomania i cały gówniany kram
być dopuszczany do Parnasu (do domów nie wpuszczamy chyba w imię oświeconej,
rzecz jasna, tolerancji ćpunów, brudasów i pijaków). Przecież dzisiaj
mainstream kulturalny (sprzężony z władzą) "uchwala" wręcz co jest dobre, a co
złe. Efektem tej działalności są przeróżne boomy na Pilchów i trzecioligowców z
tikiem nerwowym oraz towarzyszyki łechtaczki, których normalny człowiek czytać
nie może. Sławę się dzisiaj rozdziela, za grzeczne siedzenie i klaszczanie. Tu
nic się nie zmieniło. Czasami weźmie się niegrzecznego i da nagrodę. Zmięknie w
try-miga.

Po czwarte, nie możesz podać argmentów przeciwko Ł.? Szkoda. A zatem
znaleźliśmy się w Klubie Dyskutanta "Pod Znikającym Argumentem". Dalej -
istnieje więc taka słodka dla mnie możliwość, że się mylisz! Bo nie masz
dowodów. A mnie po prostu większość jego książek się podoba! No i
podyskutowaliśmy sobie. To już nie można powiedzieć coś więcej o literaturze
niż "po prostu"?!?! Nasza dyskusja jest zatem babskim ględzeniem.

Po piąte, piszesz, że książki Ł. Ci się nie podobają, bo są słabe. Znaczy to,
że dysponujesz systemem wartości, który odróżnia książki dobre od książek
słabych. Dlatego ich nie lubisz, bo uważasz je za słabe (nie chodzi chyba o
okładki, które są w przypadku Ł. mocne!). Zapytam więc inaczej - dlaczego
książki Ł. są słabe? I... najważniejsze pytanie, jakie książki są dobre w takim
razie? I czy w przypadku tych literackich konfitur też posługujesz się
argumentem: "dlatego, bo ponieważ"?

Po szóste, mam pytanie "intymne". Czemu zajmujesz się słabym pisarzem, jakim
jest Ł.? Nie zarzucam, lecz pytam z ciekawości. To mnie b. dziwi, zazwyczaj
każdy człowiek woli marnotrawić czas dla swoimi ulubieńców bądż wartych
napisania zdanka idola. Skąd u Ciebie pasja dyskutowania o słabeuszu? Czemu
jest Was tak wielu? I czemu nie ustępujecie w wyrażaniu emocji jego zwolennikom?

Być może nie czytałem poprzednich maili, gdzie to wyjaśniasz. Sorry.

PS. Mainstream olał (jak zwykle) spotkanie z Łysiakiem w EMPiK w W-wie na Nowym
Świecie - mowa o konferencji prasowej (aczkolwiek upłynęła ona w kameralnej,
miłej atmosferze). Na szczęście czytelnicy dopisali i o 17-tej ustawiła się
długa kolejka do Ł. I o to chodzi! Czytelnik jest bogiem!

Ich 1, kiedy w końcu odszczekasz swe łgarstwa?

[Gość: Grzech]

Czekam już dwa miesiące na to, aż udowodnisz rzekomy plagiat Łysiaka, który Mu
zarzuciłeś. Choć nawet nie wiedziałeś o jaką knigę Ci chodzi. Tytuł ja musiałem
Ci przypominać.
Po paszkwilancu napisałeś tuż potem jako temat: "Tak, oczywiście, chodziło mi
plagiat z Macdonella", choć nie miałeś bladego pojęcia, na czym ten "plagiat"
miał polegać. To było 8 października.
I Ty szermujesz Józefem Mackiewiczem? Jaja sobie robisz z miłośników
Mackiewicza? Od kiedy interesujesz się Mackiewiczem? Czy aby przypadkiem nie od
momentu, kiedy zacząłem zwracać uwagę na paszkwile pisane przez Wygodną o tym
wielkim pisarzu? Odpowiedz na to pytanie.
Może znasz to: "Tylko prawda jest ciekawa"?
Chcę poznać prawdę, którą objawiasz, na razie oszczerczo, w tym forum.
A propos Mackiewicza, argument, że Łysiak publikował swe artykuły (historyczne
przede wszystkim) w PRL-u i to czyni z Niego jakiegoś cichego zwolennika
komunistów jest, krótko mówiąc, do bani. Równie dobrze możesz powiedzieć, że
Stanisław Bareja robił filmy na zamówienie KC PZPR (zwłaszcza takie
prokomunistyczne jak "Miś", "Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?", "Nie ma róży
bez ognia", "Brunet wieczorową porą"); że księża mogli nauczać z ambon tylko
dlatego, że komuniści im pozwalali prowadzić studia teologiczne; że lekarze
mogli leczyć tylko z legitymacją partyjną w kieszeni; aktorzy mogli wyjść na
sceny tylko dzięki znajomościom w KW; piloci mogli latać jedynie po ukończeniu
kursu podstaw markisizmu-leninizmu; że oddychanie na terytorium czerwonego
państwa od razu czyniło z wszystkich mieszkańców niestrudzonych i wiernych
marksistów...
Nie czyń z tego poglądu Mackiewicza broni przeciw tym, którzy nie zgadzali się
na władzę kacapów w Polsce, ale którzy musieli w niej żyć, uczyć się, pracować -
bo to po prostu niedorzeczne. Mackiewicz miał prawo do takiej wypowiedzi, ten
facet naprawdę wiele przeszedł w życiu.
A Łysiak nie skalał się jak inni pisarze, literaci ani jedną prokomunistyczną
sylabą. A Jego studenci są świadkami, w jaki sposób prowadził wykłady na
Politechnice Warszawskiej i o czym na nich opowiadał. Czy innym wykładowcom
zdarzało się, że na zajęciach miejsc brakowało, bo przyjeżdżali z innych
uczeli, również z innych miast? Czytałeś "Lepszego"? Czytałeś "Łysiak na
łamach" od 1 do 6 części? Czytałeś "MW"? Czytałeś "Cesarskiego pokera"?
Po raz kolejny pytam: kiedy wreszcie przedstawisz światu dowody na to, co
piszesz?
Lewicowe media Cię za to ozłocą, weź to pod uwagę.

Grzegorz Hajduk

[Gość: aj waj]

"Po raz kolejny pytam: kiedy wreszcie przedstawisz światu dowody na to, co
piszesz?"

Ło ło ło, stary, jeśli Twój mistrz pisze w takim stylu jak Ty, to musi być
jakimś strasznie nadętym bubkiem! Przecież stylistyka Twoich wypowiedzi (kalać
się, czynić broń, odszczekiwać...) to wypisz wymaluj Rydzykowszczyzna.
Czy czytelnicy Łysiaka mają trochę poczucia humoru? Albo dystansu?

W czym masz problem?

[Gość: Grzech]

Płacą Ci za takie teksty czy robisz je gratis?
Co ma jakaś "Rydzykowszczyzna" do chęci dowiedzenia się o rzekomej kradzieży
intelektualnej?
Czy to ma być argument przeciw temu, by pytać o wyjaśnienie oszczerstwa?
Poczytaj Łysiaka, to się dowiesz, jakim stylem pisze.
Grzegorz Hajduk

[Gość: aj waj]

> Płacą Ci za takie teksty czy robisz je gratis?
Gratis. Chęć zrozumienia świata. W ogóle nie warto szafować tymi teoriami
konspiracyjnymi, może trochę śmiesznie wyjść.

> Co ma jakaś "Rydzykowszczyzna" do chęci dowiedzenia się o rzekomej kradzieży
> intelektualnej?
Nie, mnie nie interesuje kradzież intelektualna - zainteresowała mnie pewna
pompatyczna gniewność... że ktoś siedzi w domu i nie może spokojnie zjeść
kolacji, bo ktoś nazwał Łysiaka plagiatorem - no sorry, takie wrażenie
sprawiają Twoje długie, rozsierdzone posty - nawet jeśli spożywasz w pokoju.

Myślę sobie, że to pewnie dlatego, że ten pisarz stał się w jakimś ważnym
stopniu wyrazicielem Twojego i innych fanów stosunku do świata i atakowanie go
atakuje też światopogląd.
Mnie też irytuje miałkość i łatwość obecnego społeczeństwa - ale do Łysiaka mi
daleko. Chwalenie się wojowaniem z komunizmem teraz, kiedy już wolno, jest
śmiesznie łatwe. Popisują się tym wszyscy, z potwornie nudnym, nadętym i
pozbawionym poczucia humoru Janem Pietrzakiem na czele.
Kiedy byłem mały, przeczytałem "Łysiak Fiction". Było tam opowiadanie
wyśmiewające kapitalistyczny sąd amerykański, który oskarża Disneya o bycie
komunistą. Opowiadanie to wydało mi się dość poprawne politycznie jak na
samotnego samuraja bijącego się z systemem.

[maly.ksiaze]

To opowiadanie nie o amerykańskich sądach było, o nie.

Pozdrawiam,

mk.

PS. Nadal uważam kalambury za kabotyństwo, ale...

[Gość: Grzech]

Z opowiadania o Disney'u nie zrozumiałeś nic, jak widać, ale przyczyny tego nie
szukaj u mnie.
Mnie interesuje kradzież intelektualna, dlatego pytam.
Czas zacząć odróżniać epitety natury obyczajowej od oszczerstw. Dla mnie
mówienie o kimś "plagiator" oznacza to samo, co mówienie "złodziej".
O mój światopogląd proszę się nie martwić.
Łysiak wcale nie chwali się wojowaniem z komunizmem. Jemu to nie jest do
niczego potrzebne. Jeśli o tym pisze bądź mówi, to dlatego, że jacyć osobnicy,
którzy za PRL sprzedawali się w każdy możliwy sposób, po 1956, 1968, 1976, 1980
i 1989 nagle przekręcili się na "antykomunistów". Łysiak tej wolty nie musiał
czynić, więc pokazuje, co robił "piórem i mieczem".
Jan Pietrzak zrobił w 1980 r. błąd, który polegał na tym, że do "Kabaretu pod
Egidą" zaprosił takiego sługusa jak Ryszard Marek Groński.
Mam w domu jeszcze taśmy z występami Pietrzaka (są tam również rewelacyjni
Pszoniak i Fronczewski. Poczucia humoru jednak Pietrzakowi za tamte teksty nie
odmówię. Za późniejsze również.
Grzegorz Hajduk

Służę

[Gość: ich1]

W książce W. Łysiaka pod tytułem "Empirowy pasjans" znajdują się całe zdania
żywcem wyjęte z " Napoleona i jego marszałków". Nie został przepisany jeden
konkretny fragment, jednak podobieństwo wielu zdań jest uderzające.
Szczególnie jest to widoczne w części poświęconej Neyowi, ale nie tylko. Żeby
było śmiesznej, Łysiak w jednym miejscu powowłuje się na Macdonella, ale
podaje za nim cytat z Napoleona. Kiedy przepisuje całe zdania, nie daje
żadnych odsyłaczy. 60 procent anegdot jest przepisanych z niewielkimi tylko
zmianami. Nie mam dostępu do skanera, więc mogę ci tylko poradzić poszukać tą
książkę. Została ostatnio wydana przez wydawnictwo PULS w 1992r.
A co do innych kwestii: śmieszny jesteś, jak odmawiasz mi prawo do powoływania
się na Mackiewicza. A tobie kto je dał? Mackiewiczem interesuję się od czasu
gdy pisał o nim Cezary Michalski w swojej powieści "Siła odpychania" (dość
słabe, zresztą). Artykułów w Wyborczej o nim nie czytałem, musiałem
przegapić. Wyzywasz mnie od paszkwilantów, ale nie podałeś przykładów na
współpracę Leca z komunistami. A wracając do Łysiaka, to powtórzę: nie
przeszkadza mi, że publikował w prl-u. Jednak dziwi mnie, że mając tak
radykalne poglądy, jak je dzisiaj przedstawia, mógł publikować w tygodniku,
którego redaktorem naczelnym był M. F. Rakowski. Nie przeszkadzało mu to
wtedy? Wtedy prawda była mniej ciekawa? Wytłumacz mi z łaski swojej, gdzie
wtedy podział się jego "etyczny maksymalizm"? Kolejny Wallenrod? Mówimy o
schyłku lat siedemdziesiątych, gdzie czego, jak czego, ale okazji do
manifestowania swojej opozycyjności nie brakowało. Pisywanie w "Kulturze"
(warszawskiej) walką z komuną bym nie nazwał, zwłaszcza w czasach, gdy wielu
ludzi trafiało na indeks i mieli zakaz publikacji. Nie masz co mi pisać, że
wtedy nie można było inaczej, bo z tym nikt nie polemizuje, tylko niech Łysiak
nie robi z siebie takiego pogromcy komuny, bo określenie kabotyn jest
najłagodniejsze jakie przychodzi mi na myśl.

Gdzie ten dowód, do diaska?

[Gość: Grzech]

> W książce W. Łysiaka pod tytułem "Empirowy pasjans" znajdują się całe zdania
> żywcem wyjęte z " Napoleona i jego marszałków". Nie został przepisany jeden
> konkretny fragment, jednak podobieństwo wielu zdań jest uderzające.

Gdzie tu logika? "Żywcem wyjęte", a potem "nie został przepisany konkretny
fragment".
Łysiak pisząc o Napoleonie, i w ogóle o całej epoce napoleońskiej nie wymyśla
faktów, anegdot, bitew itd. Jeśli ktoś wcześniej pisał frapująco o Napoleonie,
to ktoś, kto to robi równie interesująco, nie jest plagiatorem przez sam fakt,
że pisze o tych samych ludziach, zdarzaniach, tezach.
Może miał wymyślać anegdoty? Może trzeba było wymyśleć na nowo całą historię
wojen, życiorysy marszałków, przebieg bitew, nazwiska bohaterów?
Czy sądzisz, że z kolei sam Macdonell wymyślał anegdoty o Napoleonie? Może to
on w ogóle Napoleona wymyślił i ma do niego autorskie prawa majątkowe i
osobiste?
Czy jeśli ktoś z historyków, pisarzy napisze o zdarzeniach historycznych
przedstawionych uprzednio np. przez Jana Długosza to wtedy też powiesz, że to
plagiat? Karol Bunsch pisząc o Piastach jest więc w takim pojmowaniu
plagiatorem Galla Anonima i Kadłubka. Czy to byłoby poważne?

Tak już na marginesie: skąd te 60 procent? Może 65 albo 80? Dlaczego nie? Jeśli
60, to znaczy, żeś liczył, a jak liczył, znaczy, że masz tę książkę, więc daj w
końcu, proszę ponownie, owe dowody, które obiecałeś dwa miechy temu. No, chyba,
że to tylko tak, znowu, z głowy wzięte.
Nawet jeśli Łysiak 100 % anegdot powtarza, to nie jest to plagiat, On się
przecież nie przedstawia jako ich autor.

Nie odmawiam Ci prawa do powoływania się na Mackiewicza, ale po Twych ostatnich
oszczerczych postach jest to najzwyczajniej żałosne.
Ja Cię nie wyzywam od paszkwilantów - Ty nim po prostu jesteś. Sam na to
zapracowałeś.

Ja, pisząc że Lec służył komuchom, nie jestem paszkwilantem, jakeś sugerował
słodko znowu przeinaczając fakty - stwierdziłem po prostu
fakt. To nie to samo, co Ty robisz, pisząc o twórczości Łysiaka, nie znając jej.
Czy naprawdę nic nie znalazłeś o życiorysie "nieuczesanego" sługi czerwonych z
lat 1944-1956, że domagasz się tego bym ja to uczynił, tzn. oświecił Cię?
Dobrze, zrobię to niedługo.

Na łamach "Polityki" Łysiak pisał o ochronie zabytków, o Wenecji, a nie o
wyższości czerwonego nad imperializmem, nie chwalił socjalizmu, nie podlizywał
się władcom obozu.
Czy Ty rozróżniasz te rzeczy?
Jakby pracował np. w drukarni, to też zawsze można powiedzieć, że jej
dyrektorem był jakiś komuch, więc ci, którzy w drukarni pracowali są "be". Już
o tym pisałem, nie przeczytałeś uważnie.
Czy masz jeszcze jakiś inny, ciekawy "argument" z "Polityką"?
Wyjaśnij mi ten "etyczny maksymalizm", proszę.
Ponowię pytania o to, czy czytałeś wymienione w poprzednim mym liście książki
Łysiaka? Ten "kabotyn" już jest ta wyświechtany przez lewaków, że znalazłbyś
coś innego.

Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

Po prostu wysil swoją inwencję i znajdź tę książkę. Skoro z ciebie taki
gieroj, nie powinieneś mieć z tym problemów. Jeszcze raz: A.G.
Macdonell "Napoleon i jego marszałkowie". Dla takiego miłośnika Łysiaka jak
ty, wrażenia gwarantowane. Wrażenia w stylu "deja vu". A co reszty: czy to
przystoi takiemu antykomuniście jak nasz bohater publikować w takich pismach?
Jak można było funkcjonować na tak wygodnych zasadach w czasach zdrady
narodowej (stosując jego kryteria)? Nie wiesz jak wtedy dostawało się paszport?
A jednak pan Łysiak zwiedzał Włochy, Francję, nawet USA. Zaiste, ten system
musiał upaść, skoro tak chętnie wypuszczał swojego zajadłego wroga raz po raz
z kraju, zeby ten mógł sobie popisać o malarstwie i innych pierdołach. Dziwne,
że inni nie mogli wyjeżdżać. Widocznie nie byli tak zażarci.

[Gość: Grzech]

Posłuchaj, żałosny paszkwilancie:
powiedziałeś dwa miesiące temu, to, co powiedziałeś, więc teraz nie przerzucaj
po bolszewicku ciężaru znalezienia dowodów na mnie!
Nie będę się wysilał - Ty masz to zrobić, inaczej jesteś oszczercą.
Czy każdy turysta wyjeżdzający z PRL-u to zwolennik ustroju?
Może masz jakąś wiedzę na temat otrzymania paszposru przez Mistrza Łysiaka, ro
się podziel nią na forum.
Tylko nie tak, jak wyszło Ci plucie na utwory Wilka o Napoleonie, błagam.
Jeśli dla Ciebie malarstwo, czyli Sztuka to "pierdoły", to może wróć do jaskini.
Co to w ogóle za teza "malarstwo i inne pierdoły"? Czytałeś "Wyspy
zaczarowane", "Francuską ścieżkę", "Asfaltowy saloon"? Masz jakieś argumenty
przeciw tym utworom?
Wiesz, naprawdę nie pluj więcej na Łysiaka, bo tylko robi mi się coraz
śmieszniej po Twych bezsilnych "zarzutach".
Grzegorz Hajduk

łysiak dał dupy

[Gość: wqrwiony]

jak można legitymizować tak nieskalanym nazwiskiem komuchów, pracując dla
reżimowej prasy/

Możesz jaśniej?

[Gość: Grzech]

Podaj choć jeden tekst "legitymizujący" komuchów.
Wiesz, na czym polega wolność, jak się ma "szczęście" mieszkać w reżimie?
Grzegorz Hajduk

to proste, pomyśl

[Gość: wqrwiony]

Nie rób uników, tylko podaj konkret

[Gość: Grzech]

pracował w reżimowej gazecie, ergo wspierał reżim

[Gość: wqrwiony]

Pytania żałosnego paszkwilanta

[Gość: ich1]

Mam do ciebie jedno pytanko, Grzechu. Trochę się denerwujesz czytając moje
posty, za co bardzo cię przepraszam. Domyślam się, że wynika to z tego, że
uderzam celnie.
W "Stuleciu kłamców" mistrz (albo któryś z jego wyznawców) podaje informację,
że w 1980 r. jakiś tekst Łysiaka wywołał furię na Kremlu. Powiedz mi zatem,
ale szczerze: czy ty naprawdę wierzysz w takie bajki? Tę o warszawskich
bandziorach zaczytujących się w "Dobrym" łyknąłeś gładko. Ale czy naprawdę
sądzisz, że w Moskwie w 1980 nie mieli nic lepszego do roboty, jak tylko
czytać twórczość samotnego wilka? A nawet jeżeli przyjmiemy coś tak
nieprawdopobnego, to czy twój idol mógłby potem spokojnie wydawać sobie
książki w prlowskich wydawnictwach? A do paszportu: nie pamiętasz jak to było?
Czy sądzisz, że ktoś, kto miał tak radykalnie antykomunistyczne poglądy jak
mistrz mógł rzeczywiście dostać paszport? I to nie raz i nie dwa, i nie do
jakiejś tam Bułgarii, tylko do Stanów Zjednoczonych, siedliska imperializmu.
Samotny Wilk musiał rzeczywiście bardzo dobrze się konspirować, jeżeli władza
tak chętnie wypuszczała go z baraku. I jeszcze jedno: jakoś nie odniosłeś się
do postu z cytatami z "Dobrego" i z Kisielewskiego, autorstwa mkw98 (pod
tytułem "A zresztą macie"). Przeoczyłeś?

Odpowiedź dla paszkwilanta

[Gość: Grzech]

> Mam do ciebie jedno pytanko, Grzechu. Trochę się denerwujesz czytając moje
> posty, za co bardzo cię przepraszam. Domyślam się, że wynika to z tego, że
> uderzam celnie.

Nie przepraszaj mnie, tylko Łysiaka.
Kłamcy zawsze mnie denerwują, więc nie dziw się, że tak reaguję.
Czy Łysiak coś Ci dobrego uczynił, że tak plujesz na niego?
Oberwałeś może w jakimś tekście od Niego, albo może ma On poglądy inne niż Ty?
O co Ci chodzi właściwie? Masz jakiś kompleks, że to jeden z lepiej piszących w
tym kraju? Że to jeden z najpoczytniejszych pisarzy? O co?
Nie umiesz udowodnić swej wypowiedzi sprzed 2 miesięcy, i unikasz tego jak
diabeł święconej wody. Czego się zatem spodziewasz? Że Ci odpuszczę te łgarstwa?
Z tą celnością to tak, jak z pamięcią u Ciebie i ze zdolnością do wyłożenia
dowodów. Na razie ładujesz na ślepo, po omacku.

> W "Stuleciu kłamców" mistrz (albo któryś z jego wyznawców) podaje informację,
> że w 1980 r. jakiś tekst Łysiaka wywołał furię na Kremlu. Powiedz mi zatem,
> ale szczerze: czy ty naprawdę wierzysz w takie bajki? Tę o warszawskich
> bandziorach zaczytujących się w "Dobrym" łyknąłeś gładko. Ale czy naprawdę
> sądzisz, że w Moskwie w 1980 nie mieli nic lepszego do roboty, jak tylko
> czytać twórczość samotnego wilka?

To nie jest bajka. To fakt. Za dużo czytasz "recencji" Łysiaka z Wygodnej. Tam
padł ten zarzut, że nota dyplomatyczna Kremla i furia Akademii im. Suworowa to
baśń wymyślona przez Łysiaka. Łysiak naprawdę dostał zakaz druku po ukazaniu
się "Cesarskiego pokera", kacapy chciały cofnąć dystrybucję, ale było za późno.
Cały nakład został wykupiony. Po szczegóły znowu odsyłam do Jego książek.
A tę notę to może mieli pokazać całej Polsce w dzienniku wieczornym?
Nie było bajki o "warszawskich bandziorach zaczytujących się w <Dobrym>" - Ty
znowu przekręcasz - już mnie to nudzi - przeczytaj jeszcze raz uważnie ten
kawałek, w którym Łysiak o tym wspomina.

> A nawet jeżeli przyjmiemy coś tak
> nieprawdopobnego, to czy twój idol mógłby potem spokojnie wydawać sobie
> książki w prlowskich wydawnictwach? A do paszportu: nie pamiętasz jak to
było?
> Czy sądzisz, że ktoś, kto miał tak radykalnie antykomunistyczne poglądy jak
> mistrz mógł rzeczywiście dostać paszport? I to nie raz i nie dwa, i nie do
> jakiejś tam Bułgarii, tylko do Stanów Zjednoczonych, siedliska imperializmu.

Czy tysiące ludzi jadących do USA w latach 70-ych (przeważnie górale) to a
priori komuniści? Co niby mam pamiętać o paszporcie Mistrza Łysiaka, kiedy mnie
nie było przy tym, jak go dostawał. Masz wiarygodne informacje, co do sposobu
uzyskania paszportu, to napisz, a nie ściemniaj o tym, co Ci się zdaje.

> Samotny Wilk musiał rzeczywiście bardzo dobrze się konspirować, jeżeli władza
> tak chętnie wypuszczała go z baraku. I jeszcze jedno: jakoś nie odniosłeś się
> do postu z cytatami z "Dobrego" i z Kisielewskiego, autorstwa mkw98 (pod
> tytułem "A zresztą macie"). Przeoczyłeś?

Nie martw się czy coś przeoczyłem.
Martw się i bacz, żebyś Ty nie przeoczył.
Zadałem kilka pytań i omówiłem kilka spraw - przeoczyłeś?
Bez tego dysputa robi się jałowa. Rzucasz jakiś przeczytany epitet lub tezę, a
nie odnosisz się do mych odpowiedzi.
Tekst podany przez mkw98 to nie jest plagiat. To parafraza.
Grzegorz Hajduk

Paszkwilu ciąg dalszy

[Gość: ich1]

1.Parafraza? No dobrze, nie ma plagiatów są tylko parafrazy. Przepisywanie
Macdonella to też tylko parafraza. Zapewne znajdziesz definicję plagiatu z
Prawa autorskiego (podpowiadam: artykuł 115) i zaczniesz się dopytywać,
czy "Empirowy pasjans" jest plagiatem. Odpowiadam: w tym znaczeniu nie jest.
Możemy mówić o daleko posuniętej inspiracji (do tego stopnia, że kiedy
czytałem Macdonella miałem wrażenie, że już skądś to wszystko znam). Po twoim
poście odnalazłem tę książkę i powtarzam: Łysiak bardzo wiele zaczerpnął z
tego dzieła. Tak wiele, że powinien zrobić odesłanie. W potocznym rozumieniu
tego słowa mamy do czynienia z plagiatem. Znajdź ksiązkę i przeczytaj.
2. Tak, zakaz druku. A kiedy ukazał się Łysiak Fiction? A MW? Dziwny to był
zakaz druku, że został tak szybko cofnięty. Jak na system totalitarny,
wyjątkowo łagodnie obchodzono się z takimi zażartymi dysydentami. Szkoda, że
inni nie mieli tyle szczęścia.
3. Nie mam do Łysiaka żadnych uraz, kompleksy wywołują u mnie pisarze z trochę
wyższej półki. Denerwuje mnie tylko jego megalomania i hipokryzja. Naprawdę
nie wiesz, jak fukcjonował prl? Odpowiedz mi na to kilka pytań: czy naprawdę
sądzisz, że ówczesne władze tolerowałyby kogoś o tak radykalnych poglądach?
Wydał w państwowych wydawnictwach wg mojej niepełnej wiedzy 13 książek do
1989r.(pewnie mnie poprawisz, ale raczej in plus). Publikował swoje teksty w
siedmiu róznych czasopismach, z czego co najmniej dwa trudno uznać za zupełnie
neutralne politycznie (Kultura i Polityka). Paszport dla osób o nieokreślonych
poglądach był czymś trudno osiągalnym, ale dla ludzi zaangażowanych w
politykę, deklarujących swoje przekonania polityczne był prawie niedostępny, a
jeżeli już to na zasadzie wyjątku i raz na 15 lat. Łysiak dostawał go - sądząc
po książkach poświęconych zachodowi - jak, nie przymierzając, Kałużyński. Czy
wtedy prawda też była przeciwko całemu światu? Czy rzeczywiście sądzisz, że
jest to najwłaściwsza osoba do opowiadania o tym, jakim piekłem był prl? Czy
sądzisz, że właśnie on ma legitymację do tego, by rozliczać całą ówczesną
opozycję? Powiedz szczerze, co o tym myślisz. Nie dostrzegasz żadnego
dysonansu? Będę wdzięczny za sensowną odpowiedź.

[Gość: X]

Czytam i czytam i mam ochotę tylko na jeden komentarz (na plagiatoparafrazę
albo parafrazoplagiat - czy jak to nazwać - Sienkiewicza): Czego chce od
Łysiaka ta psiarnia, że porządne książki pisze?

Słusznie zauważyłeś w końcu, że to paszkwil

[Gość: Grzech]

Gość portalu: ich1 napisał:

> 1.Parafraza? No dobrze, nie ma plagiatów są tylko parafrazy. Przepisywanie
> Macdonella to też tylko parafraza.

Jeśli Łysiak przepisał książę Macdonella, a Ty ją już masz, to może w końcu
łaskawie - po jakim to już okresie? - podasz to, co suponowałeś oszczerczo?
Przestań ściemniać, napisałeś Tylko oskarżenia, a dowodów jak nie ma, tak nie
ma. To jest właśnie mentalność PRL-owska.
Od soboty też mam już książkę Macdonella (trafiła do mnie z Holandii).
Czytam ją i zastanawiam się, o co Ci chodzi?
Gdzie - do kurki wodnej - jest ten rzekomy plagiat? I od kogo, idąc tym „tokiem
rozumowania” „przepisywał” Macdonell? Nie przeczytałeś mych poprzednich postów –
tam to klarownie wyjaśniłem – pisanie o zdarzeniach historycznych nie jest
plagiatem, w jakimkolwiek rozumieniu. Najpierw sprawdź, co może być przedmiotem
prawa autorskiego. Chyba że potrafisz pokazać, które fragmenty Łysiak „żywcem
wyjęte”. Na razie, konsekwentnie, budujesz swój image paszkwilanta. Przedstaw
się, jeśli masz odwagę. Swe kłamstwa powinieneś odszczekać, jeśli miałbyś
odrobinę przyzwoitości.
Pamiętasz, co napisałeś? Przypominam:
Re: A GDZIE ŁYSIAK !?! IP: *.ists.pl / 192.168.0.*
Gość: ich1 09.09.2003 00:14
"Dobrze, podyskutujmy. Zarzut plagiatu podtrzymuję. Co do szczegółów - podam za
tydzień. Książka o którą mi chodzi jest dość trudno dostępna i nie jestem
teraz pewien pisowni nazwiska autora. W ciągu siedmiu dni obiecuję sprawę
przybliżyć".
Re: A GDZIE ŁYSIAK !?! IP: *.ists.pl / *.ists.pl
Gość: ich1 14.09.2003 18:49
"PS. do plagiatu wrócę za kilka dni".

„Empirowy pasjans” to nie książka naukowa, tylko beletrystyka, więc, jakbyś
mógł zobaczyć do innych dzieł tego czy innego pisarza, że w takim gatunku nie
podaje się przypisów (odesłań).
Łysiak jeśli cytował Macdonella, to podał autora (vide „Cesarski poker”, w
którym oddał hołd Macdonellowi – s. 274-275, wyd. II, Kraków 1991).

Powtarzam kolejny raz: dalej brak odpowiedzi na me pytania.

Łysiak nie kroił się na dysydenta w latach PRL. Nie każdy antykomunista musiał
być ogłoszony w mediach PRL jako przeciwnik systemu.
Odnośnie noty kremlowskiej i sprzeciwu Akademii Wojskowej im. Suworowa w
temacie „Łysiak zbawiciel” odsyłam do odpowiedzi Łysiaka (w formie listu
otwartego) na zarzut wyssania z palca tych faktów, miotany przez różnych
paszkwilantów. Miłej lektury.

Łysiaka władza nie mogła, ot tak sobie, odstrzelić – już pod koniec lat 70. był
bardzo znanym i poczytnym pisarzem. Przestał pisać do prasy od grudnia 1981. A
książki były chlastane przez cenzurę.
On nie uważa się za sędziego tamtego systemu i nie uważał nigdy, że
ma "legitymację do tego, by rozliczać całą ówczesną opozycję". Nie czytałeś
chyba Jego wywiadów i artykułów.
Pomału wychodzi szydełko z wora. Czy może głównym zarzutem przeciw książkom
Łysiaka jest Jego mówienie prawdy o niektórych "herosach" lewackiego skrzydła
KOR-owskiej opozycji?
To może otworzymy osobny temat o tym w forum?
I może tam już obędzie się bez chamskiego oczerniania jednego z najlepszych
pisarzy polskich?
Ty piszesz anonimowo, łagodnie mówiąc bzdury o Łysiaku, których nawet przy
dużym natężeniu dobrej woli nie można nazwać krytyką, a On nie ma prawa
krytykować „ówczesnej opozycji”? Czyżby tęsknota za cenzurą?
I na koniec, a propos "sensownej odpowiedzi": różnica między mną a Tobą jest
taka, że ja swe tezy potrafię udowodnić, opowiadam na każdy pseudozarzut (choć
te „zarzuty” są śmieszne i odgrzane z rozmaitych oszczerczych „recenzji”),
piszę, zwracając się do Ciebie wprost, wielką literą, nie chowam się za
nickiem – podaję swe prawdziwe dane personalne.

Grzegorz Hajduk

Zapomniałem zapytać o jedną rzecz

[Gość: ich1]

Ilu bezkopromisowych antykomunistów miało swój program w latach
siedemdziesiątych w telewizji? Jakoś nie słyszałem o "Godzinie ze Zbigniewem
Herbertem". Nie pamiętam też, żeby Herling - Grudziński występował w "100
pytań do...".
Grzechu,jak masz Macdonella, to sam oceń, czy jeden "hołd" wystarczy.

[Gość: Mandarynka]

Ich1, Ich1, tu Mandarynka, tu Mandarynka, Ty nie zapominaj, Ty nie pytaj, Ty
nie wymyślaj, Ty do roboty się weź i zacytuj w końcu ten plagiat (czy para-coś
tam) albo cosik białego do ręki weź i pomachaj oponentowi, który do ściany Cię
przykleja... (póki co, sromotnie przegrywasz!)
Mandarynka

Saga o Mistrzu Łysiaku

[Gość: prawdziwy_polanin]

SAGA O MISTRZU ŁYSIAKU

Bijcie Polskie bębny!!
Zagrajcie trąby Prawdy!
Choć bełkoczą zawistnie lewicowi pseudo-intelektualiści,
Wygra w końcu obnażyciel jawny.
Niech tapla się w błocie relatywizmu
Służalcza "Gazeta", co karmi kłamstwami
Niech krzyczy "róbta co chceta" tłuszcza
Niech broni komunizmu antypolskimi wykrętami!
Jest Ktoś, kto stawi odpór - posłuchajcie!
Jest Pisarz, słowo jego przetrwa Waszych "geniuszy"
Którzy wsławili się tym tylko - sowieckim służactwem
Ale on, Prawdzie wierny, Ojczyznę poruszy.
Możecie sobie pluć jadem, feministki,
Rzecznicy "mniejszości" z kalnych ścieków!
Bonapartysta zerwie wam przesłony listki,
I staniecie jak nadzy, Naród ujrzy: umysłowych kaleków.
Wieloma kłamstwami próbowali Go skazić:
Plagiator, Faszysta, Grafoman
Ach, proszę Cię, pamiętaj: z ich krzywych ust to komplementy
Zaśmiej się z tego i zacznij - nowy Roman! (francuski: powieść - przyp.)
Czasem może być trudno, to prawda:
Przecież zewsząd postmodernizm, pornografia
Należy jednak wierzyć, wygramy i zaśmiejemy się
Patrząc, jak tonie w ścieku historii Michnikowska mafia!

Jan Hubert Rychter ("prawdziwy polanin")