Ekspiacja despoty

[Gość: prawnik]

Autorowi chyba martyrologiczna wersja patriotyzmu rozum
odebrała. Niezaleznie od faktu jak przykre bylo polozenie
oswiaty polskiej w i polowie XIX w. i jakie podejmowano szykany
wobec Liceum Krzemienieckiego od powaznego autora w powaznej w
sumie gazecie mozna czasem wymgac by zdobyl sie na zrozumienie
meandrow imperoalnej i mocarstwowej polityki Rosji w tym
okresie, a nie tylko obrzucanie epitetami-zeby nie rzec g...
Warto sie dla porownaia przyjrzec sytuacji podbnych instytucji
gzdie indziej a szczegolnie w pozostalych krajach zaborczych a
takze w pozostalej czesci Europy zwlaszca tam gdzie byla podbna
sytuacja mniejszosci o silnie zakorzenionej tradycji i
tozsamosci w obcym panstwie. na koniec jedna uwaga - dobrze
byloby choc troche poznac historie okresu o ktorym sie pisze
zanim zacznie sie wylewac patrityczno-egzaltowany pomyj...

[Gość: mik]

panie prawniku szanowny i rozezlony, jesli pana zawisc meczy,
ze pan tak nie umie pisac, jak RP, to sie nie dziwie - nie umie
pan, fakt. poza tym - wsadz sobie pan ten proimperialny
sentyment w coniebadz. jesli z pana taki prawnik, jak historyk,
to palestra nie ma z pana wielkiej chwaly. ale pan nie prawnik
wcale, przypuszczam, lecz wlasnie historyk spieniony zawistnie,
ze RP umie lepiej i Jego GW drukuje. o mozg zas to sie pan swoj
martw, bidulku. nie pozdrawiam.

myślałem, że prawnicy są ludźmi konkretnymi

[Gość: good son]

... ale w twoim długawym poście nie ma ani jednego konkretu,
popis pustosłowia i obelg. Może zmienisz specjalnośc na PR?


Gość portalu: prawnik napisał(a):

> Autorowi chyba martyrologiczna wersja patriotyzmu rozum
> odebrała. Niezaleznie od faktu jak przykre bylo polozenie
> oswiaty polskiej w i polowie XIX w. i jakie podejmowano
szykany
> wobec Liceum Krzemienieckiego od powaznego autora w powaznej w
> sumie gazecie mozna czasem wymgac by zdobyl sie na zrozumienie
> meandrow imperoalnej i mocarstwowej polityki Rosji w tym
> okresie, a nie tylko obrzucanie epitetami-zeby nie rzec g...
> Warto sie dla porownaia przyjrzec sytuacji podbnych instytucji
> gzdie indziej a szczegolnie w pozostalych krajach zaborczych a
> takze w pozostalej czesci Europy zwlaszca tam gdzie byla
podbna
> sytuacja mniejszosci o silnie zakorzenionej tradycji i
> tozsamosci w obcym panstwie. na koniec jedna uwaga - dobrze
> byloby choc troche poznac historie okresu o ktorym sie pisze
> zanim zacznie sie wylewac patrityczno-egzaltowany pomyj...

och,jak ja to lubię...

[Gość: iwan wasiljewicz]

jak polaczki liżą mnie po cholewach...

Ciesze sie, ze udalo mi sie panow (panie) sprowokowac

[Gość: prawnik-Wasyl Aleksandrowicz]

do zabrania glosu. Cenie bardzo pisarstwo RP (i chetnie czytam
wszystko co pisze) ale calkowicie nie podzielam jego pogladow
zwlaszcza na tematy zwiazane z historia polski w szcegolnosci.
szkoda takze, ze nic panowie nie rozumieja z pokreconej historii
Rosji i jej polityki wobec innych narodow w tym Polakow. I mimo
wszystko pozdrawiam

nie emablujcie teraz, Wasylu Aleksandrowiczu

[Gość: good son]

nawymyślaliście Przybylskiemu od pozbawionych rozumu ignorantów, jego tekst
określiście jako "patriotyczno-egzaltowane pomyje", więc czekałem, aż
wytkniecie konkretne przeinaczenia, fałszerstwa i faktograficzne błędy. Nie
doczekałem się, zamiast tego znowu wzruszające ogólniki o bolesnych
powikłaniach wewnętrznej i zewnętrznej polityki rosyjskiej.
Skoro zamiast konkretnej polemiki z Przybylskim na temat dziejów liceum
krzemienieckiego próbujecie zbaczać na historiozoficzne dywagacje, wyjaśnię wam
jedno. Różnica między cesarstwem rosyjskim a innymi mocarstwami europejskimi
tego okresu polegała m.in. na tym, że - jak ktoś przytomny zauważył - w zaborze
rosyjskim nie mogłoby być mowy np. o żadnym wozie Drzymały. Wpadłoby kilku
kozaków, stukłoby raba nahajkami, wóz spaliliby i byłoby po zawodach. Żebyście
nie próbowali mi zarzucić, że przesuwam dyskusję o kilkadziesiąt lat, powiem
jeszcze tylko: nie jest przypadkiem, że markiz de Custine, który do
aleksandrowskiej Rosji wyruszył jako zdeklarowany kontrrewolucjonista,
monarchista i konserwatysta, wrócił z niej nieledwie jako demokrata. To był po
prostu inny świat niż zachodnie monarchie, nawet jeśli te ostatnie również
mocno się różniły od dzisiejszych demokracji.
Takie były realia imperium, w którym dzieje się akcja opowieści Przybylskiego.
Z niej też możemy się dowiedzieć kilku pikantnych szczegółów. Jeśli wolicie,
Wasylu Aleksandrowiczu, zatkać na to wszystko uszy, tupać nogami jak dziecko i
wyśpiewywać na głos komunały nt. rosyjskiej racji stanu, skomplikowanej
sytuacji mniejszościowej nieszczęsnego imperium i jego pokręconej, ach, jakże
tragicznie pokręconej historii, wasze prawo. Nie pozujcie jednak na
ucieleśnienie społecznego i ekonomicznego rozumu, a gdy przybieracie takie
pozy - używajcie przynajmniej rzetelnych argumentów.

bede emablował -Wasyl Aleksandrowicz

[Gość: WasylAleksandrowic]

Jeżeli pragnie waszmosc konkretów bardzo prosze. Aleksander nie był
obłudnikiem - szaleńcem którym miotał się od liberalnych ciągotek początku
panowania do sklerotycznego despotyzmu u jego końca. Był politykiem, który
razem ze swoim otoczeniem przeszedł ewolucję i swoistą szkołę "carskiego
politycznego żywota". prosze zwrocic uwagę, iz nawet biorąc na wzgląd końcowy
okres jego panowania był to liberał jak na rosyjskie warunki - jeżeli jako
skalę porównawczą wziąż dokonania jego poprzedników (Katarzyny i Pawła oraz
następcy - Mikołaja) Przełom w jego panowaniu niewątpliwie stanowiła wojna z
Napoleonem, która dla całej Rosji była sporym szokiem albowiem elity rosyjskie
były zafascynowane francuską kulturą a i sam Aleksander był pod sporym urokiem
Napoleona (a tradycję tej fascynacji przechowała rosyjska literatura-patrz Lew
Tołstoj "Wojna i pokój"). W początkach panowania Aleksander otoczył się ludzmi
znanymi w owym czasie z liberalnych poglądów-mówiono nawet o triumwiracie panów
Nesselrodego, Czartoryskiego i Nowosilcowa tego samego, o ktorym mowa w
tekście. postawa Aleksandra a także Nowosilcowa wobec Polaków i ich aspiracji
niekoniecznie wynika z obłudy - zamiary modernizacji i liberalizacji polityki i
ustraoju cesarstwa niekoniecznie musiały oznaczać poprawę sytaucji ludnosći
polskiej. W I połoiwe XIX wieku modernizacja i liberalizm wiązaly się często z
romatycznym nacjonalizmem i dotyczy to nie tylko Rosji ale takze Niemiec czy
Włoch. Sam pomysł aby pisac konstytucje dla Rosji był już sam w sobie
rewolucyjny albowiem zgodnie z ówczesną doktryną konstytucja to
samoogranizcenie monarchy a coś takiego tradycyjnej w rosyjskiej doktrynie
państwowej wzbudzało grozę. Poza tym nawet najbardziej liberalny monarcha
musiał się liczyć z nieliberalnym otoczeniem i małoliberalnym społecznym
ustrojem rosyjskim, ale to jakby osobna historia. Wsród takich kamieni
młyńskich procesów modernizacji Rosji znalazło się także i Liceum
krzemienieckie. Osobną kwestią jest sciganie tajnych stworzyszeń uczniow i
studentów to nie był odsobniony przykład represji ale świadoma i
ogólnoeuropejska polityka wszystkich krajów Świętego Przymierza, którego to
Rosja była założycielem i filarem. W gorliwości i sciganiu studentów,
profesorów oraz pilnowaniu prawomyślnosći podręczników Nowosilcowowi i jego
współpracownikom daleko było do kanclerza Metternicha i tego co działo się np.
w niektórych krajach włoskich. Zatem przy ocenie znaj proporcie mocium panie.
Druga sprawa; audiatur et altera pars; oceniając rosyjską polityke oświatową
przynajmniej w jej policyjno-administrcayjnym wymiarze warto spojrzec z punktu
widzenia drugiej strony - czego się bali i jakie cele osiągną chcieli sternicy
tej polityki. Skąd wnioski, że kierowała nim ślepa nienawiść i lizusostwo?-to
wersja polskiej strony do tego prezentowana przez "pokrzywdzonych" we włąsnej
sprawie-zatem trudno to nazwać sądem wyważonym.Kolejna sprawa po wygranej z
Napoleonem to jednak ten obłudny car zaproponował Polakom najlepsze warunki
egzystencji. Oczywiscie kierował się politycznym interesem i wyrachowaniem ale
fakty są faktami. Sytuacja Polaków na zeimiach zabranych i tak była w tym
okresie (do lat 30 XIX w.) o niebo lepsza od sytuacji na pozostałych
terytoriach i w innych krajach zaborczych (pomijam rzecz jasna Królestwo i
Wolne Miasto kraków). Casus Drzymały to historia o 8o lat póżniejsza gdy we
wszytskich tych krajach zaszły poważne zmiany (druga poł XIX w. to początek ery
konstytucyjnej i tworzenia nowoczensgeo państwa w całej niemal Europie) zatem
kontekst był zupełnie inny. Taki drobny szczegół; gdzie prawo polskie z okresu
przedrozbiorowej Rzeczpospolitej pozostało najdłuzej w mocy ?- ano własnie na
ziemiach zabranych do roku 1840. na innych terytoriach jedną z pierwwzych
rzezcy jaką nowe włądze-czyli zaborcze- czyniły, było wprowadzenie własnego
ustawodawstwa w miejsce polskiego. Okres o ktorym mowa jest jednocześnie
okresem dosć znacznego rozwoju gospodraczego polskich terytoriów pod rosyjskim
panowaniem a car dając cart blanche Konstantemu dawał ją jednocześnie Druckiemu-
Lubeckiemu który stawiał na nogi gospodarkę Królestwa. Konserwatywna postawa
polskiej i litewskiej szlachty oraz ziemiaństwa wynikała takze z tej
okolicznosci, że żywioł polski dominował na tych ziemiach tylko w tej warstwie
ale nizsze stany to była pzreważnie ludnosć ruska i prawosławna i budzenie się
wśród niej poczucia włąsnej tożsamosći raczej zblizało do prawoałsnwje ludnosći
rosyjskiej a nie do polskich panów, z którymi dzileił konflikt stanowy i
społeczny. Toteż zachowawcza polityka władz i tępienie przez nią wszelkich
zapędów rewolucyjnych gwarantowało zachowanie status quo. Polacy brali
niejednokrotnie czynny udział nie tylko w życiu kulturalnym cesarstwa ale takze
w jego zyciu politycznym i innej aktywności (w takim zakresie w jakim to było
mozliwe w rosyjskich samodzieżawnych warunkach) i obawiam sie, że w pozostałych
zaborach nic podbnego nie mogłoby się w tym czasie zdarzyć (przykład R. Hubego
i E. Tilla biorący udział w kodyfikacjiach prawa w Rosji a jednocześńie
działajaćych w Królestwie)tak więć przykład fetowania na Petersbuskich salonach
Mickiewicza nie był odosobniony. sytuacja znacząco się zmieniła własnie po
wybuchu powstania listopadowego. także po wybuchu i upadku tego powstania
uległo likwidacji Liceum Krzemienieckie- tak więc inicjatorzy tego zrywu winni
do rachunku dopisać sobie i ten "sukces". Niestety jest tak, iż per saldo liczą
się tylko udane powstania, a ci ktorzy je ropoczynają winni miec na względzie
takze i to jakie beda losy kiedy sie nie uda osiągnać sukcesu. goraczka
rewolucyjna nie jest dobrym doradcą a po stronie wroga nie zawsze kryja się
jedynie mroczne intencje

[Gość: good son]

a jednak doczekałem się rzetelnej odpowiedzi i cieszy mnie to. Przy okazji
sprostuję, co sam napisałem: markiz de Custine oczywiście nie podróżował do
Rosji Aleksandra I, tylko Mikołaja I. Nie jestem istotnie przekonany, czy
Aleksander był takim krwawym despotą, ale zwracam uwagę na
sformułowania "liberał jak na rosyjskie warunki" i "nawet najbardziej liberalny
monarcha musiał się liczyć z nieliberalnym otoczeniem i małoliberalnym
społecznym ustrojem rosyjskim." Poza tym byłbym raczej sceptyczny w ocenie
Polaków robiących karierę w Petersburgu i działających w rosyjskiej
administracji; jeżeli choć trochę można wierzyć Dostojewskiemu (znowu
oczywiście w grę wchodzą lata nieco późniejsze), nie była to śmietanka
społeczenstwa i być może antypolskie fobie ukształtowały się u niego również
pod wpływem kontaktów z takimi ludźmi. Niestety, tak się składa, że bizantyjski
system rosyjski łatwo wypychał w górę usłużne i nadgorliwe miernoty, zwłaszcza
w krajach podbitych. I dzieje się tak zresztą po dziś dzień.
Trudno wreszcie oczekiwać od kogokolwiek uważającego się za Polaka akceptacji
ukazu definitywnie uznającego "narodowość polską" za "nierozsądną". Niezależnie
od tego, jak skomplikowana była sytuacja, z którą musiał borykać się Aleksander.

[Gość: WasylAleksandrowic]

ja także sie ciesze. Nie jestem pewien czy Dostojewskiego stosunek do Polaków
ukształtował kontakt z karierowiczami w rosyjskiej administracji - obawiam sie,
ze przy jego dosc zlozonej osobowosci wiele innych czynnikow moglo odziaływać.
Nie wydaje sie takze by rosyjski sytstem wypychał na powierzchnie tylko
miernoty, ale niewatpliwie wiele jego elementow spzryjało dziwnym typom ale
dotyczyło to takze wielu Rosjan ("tak to juz mija wiek jak Rosji nam przysyłają
samych łajdaków stek"). To raczej "syndrom obcego" i dlatego nieakceptowanego.
Nalezy takżę odróznic paroskyzmy biezacej polityki do jakich nalezy zaliczyc
ten ukaz - nawet samodzierzawcy musieli czynic umizgi wobec nacjonalistycznie i
nieprzejednanie nastawionych kregów rosyjskich elit. Rosja miała problem przede
wszystkim sama ze sobą - modernizacja struktur władzy i społeczeństwa w
warunkach opoznienia - jak to się elegancko nazywa. To dalekosiezna polityka
sie liczy. Poza tym miedzy tym co ukaz werbalnie deklarował a praktyka jego
stosowania byla przepasc. To, ze stosunki panujace w Rosji dla Polakow byly per
saldo znosniejsze zauwazyl nawet Dmowski formulujac swoje koncepcje polityki
polskiej (nie nzosze Dmowskiego i jego nacjonalistycznych zapatrywan ale ocene
w tym zakresie podzielam) Tak wiec nie taki byl diable straszny jak go
malowano. A co do tych "karierowiczow" - nie brakowalo moim zdaniem miedzy nimi
wybitnych jednostek. Wielu z nich, atakze wielu Rosjan liczyło i nie bez racji,
iz odegraja taka role jak Szkoci w Imperium brytyjskim a wspolne doswiadczenie
imperialne na rosyjkich przesztrzeniach zatrze konflikt..

[Gość: good son]

>Nie jestem pewien czy Dostojewskiego stosunek do Polaków ukształtował kontakt
z karierowiczami w rosyjskiej administracji - obawiam sie, ze przy jego dosc
zlozonej osobowosci wiele innych czynnikow moglo odziaływać.

Mnie się też tak wydaje - w grę wchodzą w szczególności: ultrapatriotyczne
wychowanie w dzieciństwie, kontakt z polskimi zesłańcami na Sybierii i
powstanie styczniowe - ale warto pamiętać, że w ten sposób tłumaczył jego
antypolskie zapatrywania chociażby Antoni Słonimski.

> To, ze stosunki panujace w Rosji dla Polakow byly per saldo znosniejsze
zauwazyl nawet Dmowski formulujac swoje koncepcje polityki polskiej (nie nzosze
Dmowskiego i jego nacjonalistycznych zapatrywan ale ocene w tym zakresie
podzielam)

No, tu akurat byłbym sceptyczny. W czasach Dmowskiego Królestwo Polskie stało
się już dawno Krajem Priwislanskim i sam pisałeś, że realia i w Rosji, i w
całej Europie warunki były już zupełnie inne. Mógłbym może przyjąć, że przed
powstaniem listopadowym lepiej się działo Polakom w zaborze rosyjskim niż w
pruskim i austriackim. Trudno mi jednak przyszłoby uwierzyć w coś takiego, gdy
w grę wchodzą Rosja Mikołaja II, Austria Franciszka Józefa i Prusy Bismarcka (i
to mimo całego Kulturkampfu i Wrześni; wóz Drzymały jest dla mnie, jak
wspomniałem, paradoksalnie dowodem na wręcz przeciwną tezę). Nie dlatego, że
narodowość polska była w Prusach i Austrii promowana i głaskana po głowie, bo
tak nie było (choć Franc Jozef bynajmniej Polaków nie prześladował), ale po
prostu z uwagi na nieco inne standardy prawne i cywilizacyjne w tych państwach.
Nie jestem przekonany, że Dmowski sformułował swoją ocenę na czysto
racjonalnych i trzeźwych przesłankach.

> A co do tych "karierowiczow" - nie brakowalo moim zdaniem miedzy nimi
wybitnych jednostek.

Być może, ja przecież też nie mam na myśli np. Druckiego-Lubeckiego. Nie sądzę
jednak, by wybitną jednostką był ktokolwiek z polskich negatywnych bohaterów
tekstu Przybylskiego...

[Gość: W.A.]

Jest roznica i to zasadnicza miedzy Franzem Jozefem a Aleksandrem, Mikolajem,
Bismarckiem etc.: aleksander, Mikolaj, Bismarck i Wilehem to byli obcy
monarchowie panujacy takze nad Polakami, a Franz Josef byl takze NASZYM
cesarzem (jestem z Galicji jakby ktos sie nie domyslil) i szczerze mowiac nikt
tutaj zle nie wspomina czasow gdy stolica byla w Wiedniu a do Pragi czy Pesztu
jezdzilo sie nie opuszcajac granic panstwa chodzi oczywiscie o schylkowy okres
cesarstwa Austro-Wegierskiego, gdy panowaly juz rzady konstytucyjne a w sklad
rzadu i Rady panstwa wchodzili polscy ministrowie i poslowie....

[Gość: good son]

no więc gdzie w końcu w czasach Dmowskiego warunki dla Polaków były "per saldo
znośniejsze": w zaborze rosyjskim czy austriackim? Podzielasz geopolityczne
oceny i cele Dmowskiego czy nie? Nie całkiem umiem pogodzić ze sobą te dwa
posty.

[Gość: Wasyl]

Nie, nie podzialam geopolitycznych pogladow Dmowskiego w zadnym, w zasadzie,
punkcie (ale z innych powodow ale to osobna kwestia). Natomiast zwracam uwage,
iz sensownie on wskazuje, ze jezeli bierze sie za podstawe utrzymanie
tozsamosci narodowej i bytu narodu-podmiotu dziejow (tak jak on te pojecia
rozumial, wtedy nie bylo to powszechne ujecie ale nowoczesny nacjonalizm
dopiero sie rodzil, a dzisiaj po stu latach takie rozumowanie tj. a la Dmowski
zdaje sie byc powszechne - vide dyskusja o integracji z UE) to znosniej bedzie
w Rosji niz w Niemczech (Austria sie za bardzo nie przejmowal). Natomiast
stuacja w Austro_Wegrzech ogladana oczami ich mieszkancow i obywateli nie byla
uzalezniona od ich narodowosci bo na szczescie, w owym czasie, niewielu sie tym
ekscytowalo (byly to niestyty zludzenia - to pelzajacy nacjonalizm zwany w w
owym czasie "patriotyzmem" i "dazeniami niepodleglosciowymi", nie tylko zreszta
w wydaniu Polakow, rozsadzil w 1918 r. ten kraj) Narodowosc nie byla,
oczywiscie bez znaczenia, ale nie to jest punktem odniesienia. Zaleta Austrii
bylo to jak traktowano mieszkancow Galicji - mogli oni eksponowac swoja
narodowosc lub nie i nikt sie specjalnie o to nie czepial. liczy sie stusunek
kraju do jego mieszkancow ( w tym wypadku austrii do Galicji) a niewielkie
znaczenie ma "słoń a sprawa polska" tzn. ocena kraju z punktu widzenia >jak sie
w nim dzialo Polakom i czy byli oni przesladowani za dzialalnosc narodowo-
polityczna< Decydujace role graja inne elementy jak ustroj konstytucyjny i
wzglednie liberalna polityka - to jak z tego korzystali Polacy dla umocnienia
tozsamosci to kwestia drugorzedna

wracamy do punktu wyjscia...

[Gość: good son]

... bo jeżeli twierdzisz, ze "zaleta Austrii bylo to jak traktowano mieszkancow
Galicji - mogli oni eksponowac swoja narodowosc lub nie i nikt sie specjalnie o
to nie czepial," to nie masz o co sie klocic z Przybylskim. Przeciez jego
tekst - skadinad na pewno emocjonalny, jak zawsze w jego wypadku - mowi wlasnie
o tym, ze Rosja lat dwudziestych XIX wieku tej zalety juz nie miala, w
przeciwienstwie moze do poczatkow istnienia Krolestwa Polskiego. Ze aktem
prawnym uznala sama narodowosc polska za "nierozsadna" i szkodliwa, a
jej "szerzenie", cokolwiek mialby znaczyc ten pseudoprawniczy belkot (porownaj
to z klarownoscia i elegancja Kodeksu Napoleona) - za karalne. Argumentacja, ze
takimi rozporzadzaniami i ukazami nie nalezy sie za bardzo przejmowac, bo
Aleksander musial uglaskac reakcje, a poza tym prawo sobie, a zycie sobie, jest
zaiste zdumiewajaca w ustach prawnika i konserwatysty. Prawo jest prawem i juz.
Jezeli Polacy w ten sposob dowiedzieli sie od wladzy, ze - niezaleznie, czy
zywia jakies ambicje polityczne, czy tez pragna pozostac lojalnymi poddanymi -
dla ich narodowosci w carstwie prawnie nie przewiduje sie miejsca, nalezy
uznac, ze carat w ten sposob sam wykopal topor wojenny i uczynil z narodowosci
kwestie rowniez politycznego samookreslenia.

W sprawie samej Galicji - tez jestem z Krakowa, a jednak nie podzielam czulego
sentymentu dla czasow Franciszka Jozefa i bawia mnie potepienia "pelzajacego
nacjonalizmu", ktory rozsadzil ten raj na ziemi. Galicja byla regionem
zacofanym gospodarczo i biednym, nie bez powodu mowilo sie o "Golicji i
Glodomerii". W panstwie Franciszka Jozefa byc moze nie przesladowano
mniejszosci polskiej z tej odleglej i nudnej prowincji (miala ona nawet te
zalete, ze dalo sie ja wygrywac przeciwko reszcie cerskich Slowian, zyczliwym
okiem patrzacych na Moskwe), ale tez nikt nie byl zainteresowany stworzeniem
warunkow do naprawde zywego i dynamicznego rozwoju tego zascianka. Pozniejsza
II Rzeczpospolita byla panstwem biednym i niestabilnym, borykajacym sie z
ogromnymi kontrastami ekonomicznymi, miedzyregionalnymi i etnicznymi - a jednak
np. to, co Kwiatkowski zaczal budowac rowniez w Galicji w ramach COP (to ze nie
mogl skonczyc, raczej nie jest jego wina) nieporownywalnie przekraczało skale i
rozmach inwestycji z czasow dobrego dziadka Franciszka Jozefa. Jakos juz tak
bowiem jest, że ten obrzydliwy "pelzajacy nacjonalizm", zwany przez niektórych
pomylencow "patriotyzmem", potrafi stanowic zdumiewajaco silny bodziec do
rozwoju, a o cos zwanego staromodnie i glupio "Ojczyzna" dba sie zazwyczaj
troche bardziej niz o zapomniana przez wszystkich daleka prowincje
stetryczalego cesarstwa. Cesarstwa, ktorego federalizm byl wylacznie wynikiem
slabosci panstwa i najjasniejszego suwerena.

wracamy do punktu wyjscia...a jakże

[Gość: Wasyl]

Mieszkam w prawdzie tymczasowo w krakowie ale jestem z Galicji z dziada itd...
ale konserwatysta bron Panie Boze nie jestem. co do elegancji sformulowan Code
Civil w porownaniu z ukazami cara to sie zgadzam ale co do przyczyn tego
zjawiska to juz inna sprawa (i polecam porownaie oryginalow w bibliotece Wydz.
Prawa albo Jagiellonce). Co do patriotyzmu to najwyrazniej roznie to slowo
rozumiemy ("rozumiem, ze kazdy ma miec tylko jedną Ojczyne, ale dlaczego musi
to byc Egipt")Za Galicyjskie dziadostwo predzej niz Franza Josefa chyba nalezy
odpowiedzialnoscia obarczyc polskie w 100% wladze krajowe (II pol. XIX w.)
ktore w sferze gospodarki mialy spore do powiedzenia (sprawy tzw. kultury
krajowa nalezaly do Autonomii) oraz polskich ministrow w rzadzie wiedeńskim -
jednego od sparw Galicji a drugiego od finnasow bo tym byl przez wiekszośc
czasu Polak (bodajze Dunajewski) wiec na brak mozliwosci nie mogli narzekac.
Elity polskie w Galicji zwlaszcza te "trzymajce wladze" byly konserwatywne a
jakze i jak ognie baly sie emancypacji chlopow i ostanią rzeczą na jaka mialy
ochote to rozwoj uprzemyslowienia w Galicji - a jezeli komus sie zdaje, iz to
sie bardzo od tego czasu zmienilo to prosze spojrzec na losy wielu projektow
inwestycyjnych podjetych w Krakowie po 1990 r. Ciekawe dlaczego wszyscy stad
wieja na slask lub do warszawy... W razie czego polecam w Jagiellonce b.
obszerną (chyba ze trzy tomy maczkiem po 800 stron) opracowanie o ekonomicznych
skutkach I wojny swiatowej w Europie Srodkowo-Wchodniej (po angielsku
oczywiscie ale napisane przez najlepszech profesowro ekonomii z wegier czech z
Zachodu i takze z Polski) dokladnym tytulem oryginalnym sluze w razie potrzeby.
Kwestia gustu czy woli sie miec stolice w Wiedniu czy w Warszawie lub
Petersburgu...
A co do tego czy prawo jest prawem to hi, hi, hi, hi, juz starozytni rzymianie
mieli problem z tym co to jest prawo? oraz jak je rozumiec?

wracamy...suplement

[Gość: Wasyl]

w moim rodzinnym miescie w kosciele parafilanym jest pamiatkowa tablica
zalnierzy austriackiego pulku ktorzy tu dawniej stacionowali- w wiekszosci byli
to Polacy. W 1866 pod Sadowa dali sie wytluc prawie do nogi za tego smiesznego
starego dziadka z portretow (wraz z dowodcą ale ten byl oczywiscie niemiecko
brzmiacy z nazwiska). Wobec powyzszego w podrecznikach podaje się, ze kiedy
chlopi ida z kosami do powstania albo na moskali to jest to patriotyczny zryw
ludu polskiego (a propos ciekawe czy galicyjska rabacja tez..) a kiedy giną w
austrackich mundurach to sa "ofiarami zaborczej armii i jej wojennej polityki"?
Bardzo jestem ciekaw co sami zainteresowani na ten temat mysleli, bo o ile znam
nastroje na gaicyjskiej wsi to tutaj zawsze cesarz mial dobra opinie jako ten
zniosl w koncu panszczyzne a o rzadach II Rzeczpospolitej wyrazano sie kwasno z
roznych zreszta powodow..

Car Aleksander to chytry grek - Napoleon Bonaparte

[Gość: MDPK]

Czytając Wasilija Aleksandrowicza dziekuje Bogu że żyję w Polsce
która jest czlonkiem NATO i Stanie się członkiem Unii
Europejskiej i cieszę się że Rosja jest w kryzysie i oby nim
była dalej i jak najdłużej
Ale wrócmy do historii
Polecam doskonałą charakterystykę cara Aleksandra w cesarskim
pokerze Łysiaka - trudno ow większego wroga Polski niż on.
Dla mnie to taki uwczesny Stalin, Rosja zawsze była i będzie
ostoją reakcji i totalitaryzmu Świete przymierze bylo pomyslem
Mettrenicha szybko podchwyconym przez Cara. Ten czlowiek był
chwiejnym, pokrętnym, chytrym hipokrytą ktory z wiekiem stawał
sie coraz bardziej despotycznym władcą. W latach 1813 - 21
potrzebowal polaków aby utrwalić i wzmocnić swoją władzę
osłabioną przez huragan wojen i ideologii rewolucji i cesarstwa
napoleońskiego. Kiedy poczuł sie na tyle silny by nie
potrzebować lojalności polaków kupionej tanio za nieweilkie
ustępstwa przykrecił śrubę. To typowe dla sposobu myślenia
przywodców rosyjskich. Zawsze umieli doskonale wykorzystywać
kanalie w tym kraju do swoich celów.
Przez 4 ostatnie lata swojego panowania tylko przykręcał srubę,
wykanczajac opozyję.
Kończąc Rosja miała szansę stać się potęgą na miarę USA to że
nią sie nie stal (chwala Bogu)to wina tylko rosjan a właściwie
ich przywódców carów a potem sekretarzy to proste nie rozumieli
że ludzie narody chcą być wolne i knutem bez marchewki się
rządzić bez końca nie da

[Gość: WasylAleksandrowic]

Ja tez lubie ksiazki Łysiaka (tylko te starsze zbiory esejow-powiesci sa
szmirowate) ale obawiam sie, ze historyk z niego zaden. A charekterystyka w
cesarskim pokerze tez niezla tyljo jakby pisana w luznym zwiazku z faktami...

[Gość: Marky]

Gość portalu: lewnik napisał(a):

> Autorowi chyba martyrologiczna wersja patriotyzmu rozum
> odebrała. Niezaleznie od faktu jak przykre bylo polozenie
> oswiaty polskiej w i polowie XIX w. i jakie podejmowano
szykany
> wobec Liceum Krzemienieckiego od powaznego autora w powaznej w
> sumie gazecie mozna czasem wymgac by zdobyl sie na zrozumienie
> meandrow imperoalnej i mocarstwowej polityki Rosji w tym
> okresie, a nie tylko obrzucanie epitetami-zeby nie rzec g...
> Warto sie dla porownaia przyjrzec sytuacji podbnych instytucji
> gzdie indziej a szczegolnie w pozostalych krajach zaborczych a
> takze w pozostalej czesci Europy zwlaszca tam gdzie byla
podbna
> sytuacja mniejszosci o silnie zakorzenionej tradycji i
> tozsamosci w obcym panstwie. na koniec jedna uwaga - dobrze
> byloby choc troche poznac historie okresu o ktorym sie pisze
> zanim zacznie sie wylewac patrityczno-egzaltowany pomyj...

- Oj, durny ty, durny! :)