swoboda w związku

[ewolwenta]

Zastanawiam się od dłuższego czasu gdzie się zaczyna obszar „my” a gdzie
wciąż pozostaje obszar „ja” i „on” („ona”)

Ostatnio podsłuchiwałam mojego kolegę jak zadzwonił do żony i PYTAŁ czy może
zostać w pracy dłużej. Nie zrobił czegoś takiego pierwszy raz więc nie byłam
zaskoczona ale uświadomiłam sobie że w moim związku jest zupełnie inaczej.
Jeżeli muszę zostać w pracy lub nagle gdzieś wyskoczyć, to łapię komórkę i
KOMUNIKUJĘ, że będę później.

Pół nocy przegadanej z przyjacielem (płci odmiennej) nie jest powodem do scen
zazdrości. Znajomych mamy różnych. Akceptujemy odmienne zainteresowania
partnera, choć niektóre rzeczywiście dzielimy.

Czasem zastanawiam się czy ta swoboda nie sprowadzi nas na manowce, ale z
drugiej strony jestem pewna, że takie bycie jednością i dążenie do pełnej
zgody we wszystkim jest błędem.

Gdzie Waszym zdaniem powinna być ta granica? Czy nie czujecie się osaczeni w
związku albo przeciwnie osamotnieni?
Gdzie leży ten złoty środek?

[revecca]

Ojej, co za trudne pytanie... :)
Zaczęłam pisać na nie dwie różne odpowiedzi. Z jednej strony wydaje mi się, że
jestesm dośc tolerancyjna, z drugiej wiem, że męcząca. A naprawdę wszystko
zależy od dnia. Jednego dnia nie wypuszczę swojego faceta po notatki do
koleżanki z roku, drugiego zaś pozwoliłabym mu iść na wieczór kawalerski ze
striptiserką.
Więc nie wiem jak jest ze swobodą (w stos. do partnera) w moim związku...

[dobrek40]

Granica, przebiega tam, gdzie Wasza tolerancja. Nie ma modelu życia lepszego,
czy gorszego. Wazne, aby żadne z partnerów nie bylo sfrustrowane.

[revecca]

dobrek40 napisał:

> Granica, przebiega tam, gdzie Wasza tolerancja.

Czyli wg PMS. ;)

[ewolwenta]

Wiem gdzie jest moja granica. Wiem też, że geografia tego regionu u mnie jest
zmienna z upływem lat. Pytam o Twoje odczucia.

[anais_nin666]

W moim małżeństwie panuje bezgraniczna swoboda. A żeby było śmieszniej, ja tej
swobody nie znoszę. Chciałabym kiedyś sceny zazdrości, słów: nie chcę byś robiła
to czy tamto, ale nie słyszę. Jest zawsze i na wszystko "tak". Mąż mi wierzy.
Begranicznie. I to piekne. Tylko, ze ja jestem troszkę dzika i jeśli daje mi sie
totalna wolnośc to ja wykorzystuję. A potem wkurzam się, że nie mam faceta,
który potrafiłby mnie powstrzymać. Potrafię rezygnować i chciałbym nawet,
sprawiłoby mi radośc zrezygnowanie z czegoś, by sprawic przyjemność M. Chore,
prawda? Wiem... Bo z drugiej strony za próbę ograniczenia mojej wolności (zbyt
mocnego ograniczenia) mogłabym pokąsać. Sama sie cholera pogubiłam w tym
wszystkim:(

[paszczak54]

Tolerancji czy zaufania?

[ewolwenta]

anais_nin666 napisała:

> Mąż mi wierzy. Begranicznie. I to piekne.

i odbiera cała przyjemność ulegania pokusom :)


>Tylko, ze ja jestem troszkę dzika i jeśli daje mi sie
> totalna wolnośc to ja wykorzystuję. A potem wkurzam się, że nie mam faceta,
> który potrafiłby mnie powstrzymać.

To niepoukładanie własnych uczuć nie jest mi obce w tej sprawie :)


> sprawiłoby mi radośc zrezygnowanie z czegoś, by sprawic przyjemność


czy to nie lęk przed obojętnością? Znów dziwnie znajomu :)

>Sama sie cholera pogubiłam w tym wszystkim:(

A myśłisz czemu ja pytam?

[loppe]

Zastanawiam się od dłuższego czasu gdzie się zaczyna obszar „my” a gdzie
wciąż pozostaje obszar „ja” i „on” („ona”)

Nie wiem.

[ewolwenta]

Rozczarowujesz mnie Loppe. Nie wierzę :)

[alien81]

hmmm, nie wiem... trudny temat zadałaś:) dla mnie wystarczające jest aż (tylko?)
gdy mój miły poświęca mi około 60% swojego wolnego czasu. tzn. nie tylko
przychodzi, siedzi i patrzy na mnie:) to czas przeznaczony na wspólne gotowanie,
oglądanie tv, seks, rozmowy. ale ja lubię mieć czas dla swoich znajomych, więc
przynajmniej 2-3 razy w miesiącu rezerwuję go sobie nieco i on to rozumie. mamy
dzięki temu okazję stęsknić się za sobą.

ale rozumiem też ludzi, którzy prawie 100% wolnego czasu spędzają razem. mniej
rozumiem te, które prawie wcale nie chcą (tłumacząc to różnie) spędzać ze sobą
czasu wolnego. ale każdy ma co lubi.

swoboda-TAK, ale bez nadmiernej tolerancji dla wszystkiego. jakaś mała kontrola
musi być żeby się nie zdeprawować.

[ewolwenta]

Że trudny temat to się zgodzę.
Natomiast nie rozumiem tych, co spędzają czas wyłącznie we własnym
towarzystwie. To jest realne na etapie gorącego zakochania, później musi
nastąpić przesyt. Ciekawe byłoby zobaczyć ile związków papużek nierozłączek się
rozpada i po jakim czasie.

[drobiazg]

Pewnie każda para ma tę swoją granice gdzie indziej. Ja większą część dnia
jestem z daleka od mojego męża, poza pracą ma jeszcze dodatkowe zajęcia
przynajmniej dwa razy w tygodniu, co powoduje, że zdąże się za nim "stęsknić"
i np. nie wyobrażam sobie wakacji osobno bo to jedyne dwa tygodnie w roku kiedy
mamy tyle czasu dla siebie. Mamy znajomych wspólnych, oraz takich bardziej jego
i bardziej moich . Każde z nas ma swoje pasje i rzeczy które lubi robić (inne
niż partner) ale też lubimy sobie zwyczajnie razem posiedzieć pogadać czy
pomilczeć. Każde z nas jest zazdrosne, trudno mi powiedzieć, które bardziej bo
wydaje mi się że to falami;-) ale chyba troche zazdrości jest potrzebne na mnie
przynajmmniej działa mobilizująco ;-) chce mi się chcieć i starać ;-))

[ewolwenta]

Ja przeszłam taką drogę.

Kiedyś zdarzało mi się czekać na mojego mężczyznę ze stygnącym obiadem i
pretensjami, że przynajmniej nie zadzwonił.

Potem stwierdziłam, że nie warto i tak go nie zmienię. Jak on jest zbyt zajęty
pracą to zjemy osobno, przynajmniej nie stoję przy garach. Takie podejście
zapewniło mi mniej stresu a więcej czasu i ochoty na swoje zabawki. W efekcie
to ja zaczęłam mieć mniej czasu popołudniami.

Teraz jest tak, że oboje planujemy swoje sprawy tak by się spotkać wieczorem.
Nie muszę już się prosić. Sam z siebie zaczął dzwonić. Jeszcze nie jest to
regułą ale zdarza się dość często. Postępy widoczne, tylko kurcze czemu
dochodziliśmy do tego tyle lat. Albo może to tylko przystanek i zaraz znów coś
się zmieni?

[alien81]

no i bardzo dobrze:)

[kalina81]

"nigdy nie znjadź się w takiej sytuacji, w jakiej nie chciałbyś zastać mnie"-
to jest moja granica tolerancji, niezmienna od lat, sprawdza się rewelacyjnie

[krzysiek_dwadziesciapare]

hehe, tak sobie czytam i pod nosem podśmiewuję. Zjednej strony "nie dam się
ograniczać" a z drugiej "no mógłby czasem być zazdrosny".
Przed oczami staje mi androgyn o cechach bohuna i skrzetuskiego
Ech, kobiety....

[drobiazg]

krzysiek_dwadziesciapare napisał:

> hehe, tak sobie czytam i pod nosem podśmiewuję. Zjednej strony "nie dam się
> ograniczać" a z drugiej "no mógłby czasem być zazdrosny".
> Przed oczami staje mi androgyn o cechach bohuna i skrzetuskiego
> Ech, kobiety....

oj Krzysiu ;-) to działa w dwie strony; bo niby ma być piękna i mądra, ale nie
za piękna bo zazdrość się wkrada i nie za mądra bo czasem lubicie błysnąć
wiedzą ;-) i jeszcze nich dba o siebie ale nie chcecie jej widzieć w wałkach i
z maseczką na twarzy, niech fajnie wygląda ale nie szykuje się do wyjścia 2
godziny, niech ma piękne umalowane paznokcie i umyte wszystkie gary na błysk i
mogę tak jeszcze długo

[krzysiek_dwadziesciapare]

no nie.. ja może jestem dziwadłem, ale nie oczekuję 3/4 tego o czym pisałaś -
gary zmywam sam, malowanych pazurów nie lubię [ choć toleruję ], wałki i poranne
wory pod oczami są dla mie jak najbardziej naturalne i wcale nie wpływają na
odbiór kobiety, nie musi co dzień wyglądać jak bóstwo z żurnala, mądrością
błyszczeć przy niej nie muszę [ bo nie mam na tym tle kompleksów ;P ], zazdrosny
o oglądających się facetów nie jestem [ ach to męskie poczucie "posiadania na
wyłączność"... ]

Po jakichś potwornych stereotypach tutaj pojechaliśmy....

[drobiazg]

oj zaraz dziwadłem ;-) wyjątkowy jesteś ;-) a zupełnie poważnie masz racje
poleciałam po stereotypach ale przesłanie miało być takie że ludzie nie
zależnie od ich płci czasem chcą diametralnie różnych rzeczy w zależności od
nastroju w danej chwili no bo w końcu ma być czuły i delikatny ale taki
soczysty klaps …no dobra ziemia do Drobiazgu ;-))) ten piątek tak na mnie
działa ;-)

[krzysiek_dwadziesciapare]

"przesłanie miało być takie że ludzie nie zależnie od ich płci czasem chcą
diametralnie różnych rzeczy w zależności od nastroju w danej chwili "

zgadzam się, tylko, z mojego doświadczenia [subiektywnego i nie mającego NIC
wspólnego z prawdą objawioną ;) ]wynika, ze w takich dysonansach przodują kobiety.
Stąd te moje "ech, kobiety..."

[anais_nin666]

Każdy z nas ma w sobie wiele sprzeczności. I dzięki temu jest ciekawie.
Gdybyśmy byli oczywiści, byłoby...nudno;-)
A umiarkowane ograniczenia z odrobiną zazdrości świetnie się dogadują. Nic
nie musi sie w tym wypadku wykluczać Krzysiu.

[krzysiek_dwadziesciapare]

"Nic nie musi sie w tym wypadku wykluczać "
toć i ja nic takiego nie napisałem :)
takie luźne spostrzeżenie mnie naszło, gdyż z ostatnich moich ekspad po forum i
lekturze postów pań tu i ówdzie, wynika, że najlepiej, jakby facet był
połączeniem batmana, hydraulika, ojca, rasputina profesora miodka i bankomatu

niczego/nikogo tu nie krytykuję - tak się tylko pod nosem uśmiecham ;)

[anais_nin666]

W drugą strone to samo:-) Przyjrzyj się oczekiwaniom panów. Czy nie podobnie;-
)?

[krzysiek_dwadziesciapare]

no właśnie nigdzie nie natknąłem się na posty w stylu "jaka powinna być idealna
kobieta" [ pomijając te głupawe w stylu 1,2 m i płaska głowa ].

[anais_nin666]

Widać nieuważnie czytasz posty panów:)) Dużo tego, za duzo bym mogla teraz
opisac oczekiwania. Wlasnie wychodze z pracy:)) Ale pozniej zrelacjonuje swoje
spostrzezenia:) Pozdrawiam:)

[ewolwenta]

Pęknę ze śmiechu :) Jak więcej się nie odezwę to znaczy, że to się stało.

ideał

[thistle]

W poście początkowym ( zwiazek ewolwenty) - ja chyba nigdy do tego nie dotrę;(
to co M uważa za normę małżenską i kwestie bezdyskusyjne,dla mnie jest jak
ciasna obroza, takie złote kajdanki.
Ale nauczył się prać, sprzątać i gotować,to moze i tu zmięknie.

[ewolwenta]

Musiałam do tego dorosnąć. Na początku nie potrafiłam zrozumieć tej potrzeby
niezależności. Jak każdy zakochany szczeniak chciałam wszystko z nim razem. Na
początku nawet z wzajemnosćią, ale krótko. Wydawało mi się, że to jedyna droga.
Jakiś czas temu odkryłam że jednak nie! Szkoda, że tak późno i dopiero po
poważnym kryzysie naszego związku.
Efekt mojego odpuszczenia sobie, diametralna poprawa na całym froncie.

Oczywiście taka całkowita przemiana postwy jest nie możliwa. Coś z dawnej mnie
zostało.Tak jak napisałam w wątku Alien „trzy najbardziej wkurzające cechy”,
wśród nich tajemniczość mojego mężczyzny, która mnie po prostu wpienia.

Złoty środek leży tam, gdzie obojgu pasuje...

[witkacy1975]

to jest też element dopasowania. Wolność i jej brak zależy tylko od wzajemnego
dogadania się. Spędzanie czasu razem jest ważne, ale jeśli żona idzie na
zakupy "połazić po sklepach" to słusznie czyni mnie nie zabierając - ja się
nudzę po 30 minutach i robię się nie do zniesienia - ona nie może spokojnie
zrobić zakupów, a ja jestem wściekły o nic... lepiej spędzić ten czas
oddzielnie. "My" powinno być tam, gdzie oboje tego "my" pragniemy. Gorzej, gdy
się okazuje, że "mapa" "my" nie pokrywa się w wielu przypadkach - są inne
oczekiwania. Dla niej "my" jest tam, gdzie dla niego jest "on" i "ona" i
odwrotnie - wtedy zaczyna się kłopot.

[ew99]

U mnie jest podobnie , mowimy sobie wszystko i mój mąz nie robi mi problemów
gdy mam się spotkać z przyjacielem .

[ewolwenta]

My sobie nie mówimy wszystkiego, mimo to (a może dlatego?) ufamy wzajemnie.