przyjaciel, czy juz kochanek ? problem zdrady!!

[miki1114]

Załozyłen nowy temat , poniewaz jesytem ciekaw gdzie jest ta cienka linia po
przekroczeniu ktorej,kolega jest przyjacielem ,A PRZYJACIEL STAJE SIE
KOCHANKIEM, czyli w ktorym momencie jest to juz zdrada
Za wszystkie wypowiedzi z gory serdecznie dziekuje.
Pozdrawiam
MIKI

[tomek_abc]

grubość lini zależy tylko od nas- banalne

a jesli juz ktoś chce definiować "kroki w intymność" to może poczytać
(art w ostatnich Charakterach)

kiosk.onet.pl/charaktery/1322241,1250,artykul.html

[miki1114]

Dobry tekst , duzo mowi ,dzieki
A co sadza inni , moze jakies przykłady z zycia.
Pzd
Miki

[lider_60]

Oczywiście,że relacje zależą od nas samych, ale czasem taki przyjacielski układ
może przerodzić się w coś więcej niż tylko przyjaźń, trudno o przyjaźń między
kobietą i mężczyzną, wtedy wyzbywamy się naszej fizycznośni

[wojo65]

Trodno Cię wyczuc przyjacielu, jako mężczyzna dajesz taki temat?
Facio+przyjaciel(lub) kochanek, pomyliłeś strony!

[miki1114]

Czesc ,
1. Na poczatek chce odpowiedziec Wojo65, bo chyba nie zrozumiał tego tematu,a
wszyscy zrozumieli , coz mam pytanko , co jest w tym dziwnego ze załozyłem taki
temat - a jeszcze takiego nie było- chyba , chodzi o to co ma sobie myslec
facet ktorego zona twierdzi ze ma przyjaciela a nie ma kochanka , inaczej
mowiac nie chce sie przyznac do kochanka - moim zdaniem . Wiec gdzie zaczyna
sie pojecie jeszcze przyjazni a gdzie juz pojecie kochanka czyli romansu.
2.Moja zona twierdzi ze to jej przyjaciel , nie chce sie przyznac ze miała
kochanka , i jest niby moja wina bo rzucam sie nie wiadomo o co , a to przeciez
tylko przyjaciel , a ja twierdze ze to kochanek , zreszta wszystko na to
wskazuju.
pozdarwiam Miki

Jak penis przekroczy granicę vaginy...

[anna-dark]

Jak penis przekroczy granicę vaginy...

[fraise78]

...ta cieńka linia jest najpierw na granicy naszyc spojrzeń, gdy ich ciepły
blask ją przekroczy, stajemy się ludzmi szukającymy siebie nawzajem by wypełnić
niechcianą już pustkę w wytęsknionych nas...

[asiakal]

Nie ma przyjaźni damsko-męskiej! Jest kolega i tyle a jak coś więcej to już
zmierza (szybciej lub wolniej) w stronę kochanka....

[living_free]

mam przyjaciela, jak to w przyjaźni męsko -damskiej istnieje miedzy nami
erotyka, był tez seks, ale istotą naszej bliskości jest przyjaźń, jego
pojawienie sie uratowało moje małżeństwo, uratowało tez mnie; jest więc
przyjaciel, kochanek, mąż i jest dobrze, bo w zyciu czasem nie wszystko leci
jednotorowo, są czasem inne kolory, poza tymi widzianymi zawsze i oczywistymi.

[c.bryant]

suuper, living_free, a jak tam mąż odbiera cały ten układ? czy może nie ma
pojęcia o so called "przyjacielu", biedny misiaczek?

[living_free]

tak, mąż ma świadomość, telepatycznie tego nie odbiera;], dopiero pojawienie
sie kogoś trzeciego spowodowało, że sie ocknął, zauważył mnie i moje potrzeby,
żałosne nie?
cóż, kłania sie tu teoria o piesku i obsikanym terytorium, dopiero jak pojawia
sie inny piesek i próbuje wkroczyc na zajęty teren, coś sie w piesku numer 1
porusza.

[gemini27]

Jestem w tej samej sytuacji. Pojawił się ten drugi, był sex, wtedy mąż obudził
się z długiego snu. Tylko, że on zabronił mi jakichkolwiek kontaktów z tym
drugim. Bardzo mnie to boli, bo zaczęłam go traktować tylko jak przyjaciela
(niestety mam ich mało) a tutaj zostałam sama. To boli.

[kalj]

Nie wiem czy moja odpowiedź tutaj pasuje.

Ze swoją przyjaciółką jedliśmy z niejednego pieca. Oboje nawzajem pocieszaliśmy
się po nieudanych związkach. Zawsze byliśmy blisko siebie. Każde z nas wiedziało
co u drugiego się dzieje. Niejednokrotnie partnerzy nasi byli zazdrośni o nas.
Jako, że byliśmy dorosłymi ludźmi każde z nas miało własne mieszkanie
nocowaliśmy u siebie nawzajem. Nigdy nie było między nami seksu, owszem często
czuliśmy do siebie pociąg. Zreszta śpiąc koło nagiej przyjaciółki trudno było mi
np. kontrolować wzwód penisa śpiąc także nago koło niej. Więc widziała moje
pożądanie. Ale nigdy, nigdy nie posuneliśmy się ani o krok dalej. Nigdy się nie
kochaliśmy w co nie mogą uwierzyć nasi partnerzy. Związek nie był aseksualny,
ale seks nigdy nie został skonsumowany. I do dziś przyjażnimy się chociaż
spotykamy się rzadziej ze względu na odległość i stałych naszych partnerów,
którym się wciąż wydaje, że my na siebie lecimy. Więc problem przyjaźni
damsko-męskiej to problem dojrzałości emocjonalnej ludzi.

[dadaczka]

no chwała Panu, ze nie jestem jedyna, ktora tak myśli.

Z moim przyjacielem przyjaznimy sie hmm pewnie cos koło 20 lat w sumie. Od
czasu, kiedy bylismy nastolatkami. Był czas, kiedy sie przytulaliśmy, raz się
zadziało na tyle, ze byliśmy blisko trafienia do łóżka (nie w celu spania
bynajmniej, chociaz spalismy ze sobą nie raz) - ale bylismy wtedy wolni, bez
partnerów, młodziaki. Zdecydowaliśmy jednak, ze nie - właściwie to ja
zdecydowałam, chyba ku jego uldze ;-)) (bo przeciez to by oznaczalo kres
przyjazni, a czy miłość by nam wyszła?) I zgodnie postanowiliśmy, ze chcemy
sie dalej przyjaznic. Od tego czasu jakby wszystko miedzy nami zostalo
wyjasnione, sprawa erotyki i seksu została załatwiona raz na zawsze - jesteśmy
dla siebie ważniejsi jako przyjaciele niż jako potencjalni kochankowie, więc
nie mamy już potrzeby wchodzenia na ten obszar - mimo, ze zawsze uwazałam go (i
uważam) za atrakcyjnego mężczyznę - i na odwrót (wiem, bo rozmawiamy na kazdy
temat). I tak to sobia nasza przyjazn trwa od tylu juz lat, akceptują ją mój
mąż i jego żona i jesteśmy dla siebie jednymi z nielicznych osób w życiu, na
które zawsze możemy liczyć. Dlatego tak, jak kalj uważam, ze to kwestia
dojrzałości emocjonalnej.

[lady_butterfly]

moim zdaniem wasi partnerzy maja uzasadnione obawy. To ze czuje sie pociag
seksualny do przyjaciela, spi sie razem nago (a to po co? jakas tania
prowokacja? czy wasi partnerzy wiedza ze spicie razem bez ubran? ja z
przyjaciolkami nie spie nago bo po co), fakt, ze masz wtedy wzwod i ona o tym
wie - wasz zwiazek przyjacielski nalezaloby nazwac zdrada bez skonsumowania,
nieuchronnie do tego zmierza. Twierdzenie inaczej jest oszukiwaniem siebie zeby
miec lepsze zdanie o sobie i nikogo rzekomo nie krzywdzic.

[gizmotoud]

A ja myśle że wyciągnełaś złe wnioski - przeczytaj jeszcze raz tę wypowiedz - bo
twoje wnioski są błędne. I czytać ze zrozumieniem.

[moretta1]

Ja też mam przyjaciela, zanim stał się kochankiem, był moim przyjacielem przez
4 lata, nigdy nie myślałam, że do czegoś może dojść między nami. Jeśli chodzi o
romans, to fakt - to ja byłam stroną wykazującą inicjatywę - ale podobnie jak u
dziewczyn, wtedy w moim małżeństwie było bardzo źle, nie tylko z sexem, ale z
rozmowami i ogólnie całą atmosferą. I pomime tego co działo się pomiędzy nami,
(bo już się skończyło) dalej pozastajemy przyjaciółmi, a on mi wiele rzeczy
uświadomił, może dzięki temu moje małżeństwo ma jeszcze szansę.
Myślę, że jeśli u Ciebie w małżeństwie jest wszystko ok, to naprawdę jest to
tylko przyjaciel, bo kobieta czasami potrzebuje poradzić się kogoś kto stoi z
boku, i oceni sytuację racjonalnie, bez emocji - a kto lepiej zrozumie "męskie
rozumowanie" niż inny męszczyzna.

[skorpionica11]

przyjaciel staje sie kochankiem wtedy kiedy dojdzie do zblizenia intymnego,i
raczej pozniej nie ma co liczyc ze juz beda tak samo patrzec na siebie jak
przed tem,w wiekszosci przypaku koncza znajmosc jesli nic nie czuja do siebie

[ronina]

Nie ma przyjaźni damsko-męskich. Zawsze kiedyś wkroczy fizyczność, któraś ze
stron zapragnie czegoś więcej.

[anais_nin666]

Dlaczego zawsze ma wkraczac fizyczność? Czasem obie strony kompletnie się nie
pociągają, super za to się dogadują. Idealny układ na przyjaźń.
Świetnymi przyjaciółmi bywają też dawni kochankowie. Znam z autopsji.

[ronina]

Ale kiedyś "się pociągną", tzn., jedna ze stron zapała czymś więcej niż
przyjaźń. Dawni kochankowie - tu się zgodzę, oczywiście, o ile miłość wygasła.

[anais_nin666]

Jeśli ktoś mnie fizycznie absolutnie nie pociąga ani ja jego to nie sądzę, by
nagle po latach wybuchla miedzy nami namietnosc. Zatem sadze, ze
kobieta + męzczyzna + przyjazn to polaczenie mozliwe, a nwet dośc przyjemne;)
choc niezbyt czeste.

[your_and]

anais_nin666 napisała:
> Jeśli ktoś mnie fizycznie absolutnie nie pociąga ani ja jego to nie sądzę, by
> nagle po latach wybuchla miedzy nami namietnosc.

Nie sadzisz? Ale regularnie takie przypadki chodzą po ludziach. A katalizaterem
są traumatyczne gwałtowne wypadki życiowe, wspólne burzliwe przeżycia. Śmierć
najblizszej osoby, tragiczny wypadek, wojna, zamach, głebokie rozczarowanie,
gorycz. I ludzie odkrywaja że porzebują dramatycznie bliskości, której już
zalażek jest (w przyjaźni) Adrenalina stymuluje resztę niebędnej do namietności
chemii.
To z teorii, ale w zyciu tez już coś takiego obserwowałem.

[ronina]

Chyba, że kandydat/kandydatka na przyjaciela jest gejem/lesbijką :)

[e.globtrotuar]

Jestes niestety na dobrym tropie... Przyjaznie damsko - meskie ewoluuja
niebezpiecznie czesciej niz rzadziej. Wazniejszym pytaniem jest co teraz z tym
fantem zrobic ?

[your_and]

e.globtrotuar napisała:
> Jestes niestety na dobrym tropie... Przyjaznie damsko - meskie ewoluuja
> niebezpiecznie czesciej niz rzadziej. Wazniejszym pytaniem jest co teraz z tym
> fantem zrobic ?

Zakazać? Wylać dziecko z kąpiela?

[searena]

Jestem dumna z tego, że nigdy przyjaciel nie pomylił mi się z kochankiem :)
Nigdy nie miałam takiej sytuacji, aby kolega czy przyjaciel przekroczył u mnie
tą granicę. I to ja ją trzymam, od kobiety tylko to zalezy. Łatwo popsuc dobrą
przyjaźń. Łatwo zdradzić i stracić szacunek do samego siebie i zaufanie
partnera. Zdrada zawsze prowadzi do destrukcji.
Ale równie problemowe jest jak kochanka zmienić w przyjaciela czy kolegę??:)
Czyli postawić granicę tam gdzie została już przekroczona. Własnie to próbuję
zrobić..zobaczymy.

[nikkka5]

Cienka ,czerwona linia...
Rozciagamy ja juz na samym poczatku znajomosci, pod warunkiem, ze poznana osoba
jest dla nas interesujaca i atrakcyjna ( jesli nie to nie ma zadnego problemu)
Wtedy zaczyna kielkowac w nas pragnienie o zaprzyjaznieniu sie.Tak rozwija sie w
nas przyjazn, ktora moze byc trwala. Ale jesli kontakt emocjonalny staje sie
silniejszy niz z naszym stalym parnerem to zaczyna sie swiadoma bitwa z
pozadaniem . Wtedy im wiecej walczymy z naszymi tesknotami tym pikantniejsza i
fascynujaca staje sie ta walka.Wygrywamy w niej nie ladujac w lozku jescze z
tak zwanym przyjacielem tylko wtedy , kiedy relacje ze stalym partnerem sa
silne i pozytywne, czyli wtedy, kiedy sa na pierwszym miejcu.

[clnumber9]

Mysle, ze najwiecej zalezy od tego, czy maz jest rownoczesnie przyjacielem. Bo wowczas przyjazn z innym mezczyzna nie stanowi konkurencji, nie wypelnia luki. Przeciez trudno sobie wyobrazic trwala milosc bez glebokiej przyjazni. Ale jesli kobieta ma meza, ktory jest egoista, nie zauwaza jej potrzeb, nie wsluchuje sie w nia przypominajac sobie od czasu do czasu, ze jest (najczesciej wieczorem), to pojawienie sie przyjaciela wypelnia bolesna luke, deficyt ciepla, relacji intelektualnej i emocjonalnej. Oboje moga nie chciec niczego wiecej. Ale ona wyczuwa coraz bardziej, ze przyjaciel uosabia to, czego oczekiwalaby od meza. Bezpieczenstwo zrozumienia, cieplo (wciaz nie mowie o czyms wiecej), troche tej adoracji, kultury i szacunku. Nie oszukujmy sie - nawet jesli ona bedzie w stanie kontrolowac sytuacje, i tak postwanie w jej swiadomosci obraz rozdarcia i kontrastu pomiedzy pozytywnym i kreujacym ja jako kobiete obrazem przyjaciela i z drugiej strony meza, ktory "jest dobry i kocham go, nie chce go krzywdzic". Cos w niej zaczyna kwitnac z potega nie dajaca sie opanowac, ona sie przed tym broni, podczas gdy maz wisi na pilocie telewizora, rozmawia z nia tyle co kot naplakal, nie przytuli, nie poglaszcze, nie polozy rozy rano na poduszce. Nie pomoze w kuchni, w zakupach. Przesadzam? Bynajmniej Panowie. Wystarczy poczytac wypowiedzi Pan na tym forum i wielu jego watkach. Jestesmy czesto psychicznymi leniami we wlasnych zwiazkach. Pozostawiamy swoje zony z ich frustracjami, niespelnionymi tesknotami, nie dajemy im ciepla a kocham z zalacznikiem w postaci wiazanki slysza przy okazji imienin i dnia kobiet udziez podobnych uroczystosci. Nie rozmawiamy z nimi nie liczac codziennych, rutynowych tematow. Sami rozwijamy w nich glod prawdziwej rozmowy, bycia rozumianym i sluchanym przez mezczyzne. Kiedy ktos taki sie pojawia, wsciekamy sie jak buraki zamiast zastanowic sie nad soba. Nie bede tu pisal ksiazki, zeby Was nie zameczac. Powiem na koniec - szczesliwa, spelniona intelektualnie, emocjonalnie i erotycznie zona nie musi sie obawiac przyjazni poza zwiazkiem i nie musi sie jej obawiac jej maz. To oczywiscie tylko moje osobiste przekonanie. Pod dyskusje

[salvadore01]

Nie wierzę w świadomą przyjaźń kobieco-męską. Moim zdaniem zawsze taka relacja będzie miała za zadanie wypełnienie braku, jaki gdzieś się pojawił w związku „podstawowym”. Nie ma znaczenia kogo to dotyczy. Jestem w stanie uwierzyć, że przez dłuższy czas taka forma relacji może istnieć i dawać poczucie bezpieczeństwa, że nic się nie stanie. Warunkiem jest jednak dobra sytuacja w związku „podstawowym”. Gdy tu się coś zaczyna psuć, to relacja przyjacielska jakby z automatu jest obarczana większym bagażem oczekiwań. Tak jak próbą dla związku jest czas jego kryzysu, tak samo jest on próbą dla przyjaźni. Myślę, że w wielu wypadkach posiadanie „przyjaciela/ki” jest pewnym sposobem na budowanie sobie „drogi odwrotu” na wypadek rozpadu związku podstawowego. Budowanie nawet nie koniecznie uświadomione. Droga ta może nie być nigdy użyta, ale spełnia zadanie zabezpieczenia przed samotnością.

Przyjaciel dla kobiety będącej w związku spełnia zadania, których widocznie nie spełnia partner. Nie musi być to wcale seks. Może być to właśnie (jak ktoś już wcześniej zwrócił uwagę) wysłuchanie, cierpliwość, poczucie bezpieczeństwa. Problem w tym, że gdy taki koktajl otrzymuje ona od przyjaciela, to prędzej czy później w grę zaczynają wchodzić emocje, a za nimi pociąg seksualny.

Z własnych doświadczeń dochodzę do wniosku, że posiadanie przyjaciela to też forma ucieczki przed komunikacją z partnerem. Nie wnikam teraz w motywy, ale łatwiej jest znaleźć sobie kogoś, z kim można pogadać, bo nie ma strachu odrzucenia, bo jednak od „przyjaciela” w naszym życiu wiele nie zależy. Partner to partner i tu ocena jest boleśniejsza. Inna sprawa, gdy partner nie ma ochoty na komunikację. Wtedy trzeba próbować ją na siłę. Jej brak prędzej czy później zaowocuje poważnymi problemami. Fiasko prób nie owocuje zwykle rozstaniem (bo.... i tu mamy listę powodów), ale znalezieniem powiernika – czyli faktyczną powolną, częściową, element po elemencie wyprowadzką psychiczną ze związku. Obecność przyjaciela jest jak syreni śpiew- wciąga. Konflikty i nieporozumienia przestają być rozwiązywane w domu, gdzie powoli więź przestaje istnieć. Partner zwykle budzi się późno, gdy symptomy rozpadu są już widoczne. Bardzo ciężko wtedy wysilić się, by z przyjaciela zrezygnować (tak naprawdę w danej chwili osoby bliższej niż partner), a to jest najlepsza na takie sytuacje rada. Jeśli oczywiście chce się jeszcze walczyć.

Salvadore01, zgadzam sie z Toba

[clnumber9]

Zgadzam sie z Toba - w zasadzie nasze poglady (moj wyrazony przed Twoim postem) sa zbiezne, choc inaczej artykulowane. Twoja wypowiedz tchnie dojrzaloscia i madroscia zyciowa. Czestokroc slysze to pytanie - czy mozliwa jest przyjazn ( domysle: i tylko przyjazn) miedzy kobieta i mezczyzna. Wiadomo, ze pytanie to nabiera innego ciezaru gatunkowego, gdy w gre wchodzi przyjazn pomiedzy mezatka i - jak to pieszczotliwie prawnicy okreslaja) osoba trzecia. Jakas kolezenska sztama - jak najbardziej tak. PRzyjazn - jak to bardzo celnie zauwazasz, bedzie czyms w rodzaju papierka lakmusowego jakosci partnerstwa w malzenstwie, przy czym z papierka moze zmienic sie latwo w goracy list milosny odwzajemniany rownie zarliwie. Wielu mezow uwaza, ze nie trzeba dbac o swoje partnerstwo emocjonalne i intelektualne z wlasna zona, bo ona jest i tak w "ewidencji" i o nic juz nie trzeba sie specjalnie starac, niczego pielegnowac. Ich pewnosc doznaje gorzkiej lekcji zycia nader czesto. Ale tak nawiasem mowiac, podobnie bywa i na odwrot, gdy zona traktuje swojego meza jak "dobre i poczciwe zwierze domowe", a prawdziwego mezczyzne widzi w innych. Pozdrawiam

przyjaciolka czy juz kochanka?

[lady_butterfly]

ja zaproponuję wątek równoległy - przyjaciółka czy już kochanka?
Kiedy dla Panów przyjaźń z przyjaciółką zmienia sią w coś wiecej?
czy Panowie potrafią traktowac wieloletnią (np. od szczenięcych lat) bliską
znajomą / przyjaciółkę aseksualnie? Czy gwarancją pozostania tylko i wyłacznie
w przyjaźni jest aseksualność przyjaciółki?
Czy potraficie się Panowie przyjaźnić z kimś dla was zupelnie nieatrakcyjnym?

No i główne pytanie - Czego szukają mężczyźni pozostający w (szczęścliwych)
związkach w przyjaźni z inną kobietą?

[yoric]

A ja odpowiem dwoma cytatami:

• anna-dark 22.04.06, 22:41
Jak penis przekroczy granicę vaginy...


• fraise78 03.04.06, 21:35
...ta cieńka linia jest najpierw na granicy naszyc spojrzeń, gdy ich ciepły
blask ją przekroczy, stajemy się ludzmi szukającymy siebie nawzajem by wypełnić
niechcianą już pustkę w wytęsknionych nas...

Która wersja?
Pozdr

tak, potrafie ... ale...

[clnumber9]

Nie wiem, czy mozna stopniowac przyjazn w relacji z kobieta. To chyba trudne do zdefiniowania. Ja potrafie utrzymywac przyjacielskie relacje z kobieta ale to raczej kolezenstwo, czyli ta "potoczna" odmiana przyjazni. Moim przyjacielem jest jedna Kobieta i te akurat kocham i jestem z nia. Moge z kims sobie porozmawiac, wymienic poglady, wzajemnie sobie pomagac w jakichs sprawach, problemach. Nie ma znaczenia, czy ta kobieta jest atrakcyjna czy nie - co to zreszta znaczy... Jezeli mam potrzebe porozmawiania z przyjacielem na bardziej delikatne tematy, tak bez zadnych tajemnic, to mam takiego przyjaciela ale jest to mezczyzna. I raczej nieczesto zdarzaja sie takie sytuacje. W naszym zwiazku jest o wiele wiecej czasu na rozmowe, niz na telewizje i odwracanie sie plecami do sciany. Milosc jest przyjaznia i odwrotnie. Jestem cholernie szczesliwym i cholernie spelnionym mezczyzna, a oprocz wspanialej Kobiety mam cudownego przyjaciela - w tej samej osobie. Gdyby mialo byc tak, ze inna kobieta bylaby dla mnie wiekszy, lepszym, bardziej rozumiejacym przyjacielem niz moja Ukochana, to... chyba zaczalbym sie najpierw zastanawiac, co jest ze mna nie tak.

[perla15]

Wszystko pieknie i wspaniale, też miałam taki związek, spełniony i gdzie więcej
czasu było na rozmowę niz tv, ale kiedy cos burzy układ, a potrzeby się nie
zmieniają..?? mąż zaczął pracować na szalonych obrotach, zaczął chorować i stał
się tak nerwowy, ze jakakolwiek rozmowa jest niemożliwa, bo zwykle ze zmęczenia
śpi wcześniej niż dzieci.. a ja nadal mam potrzebę rozmowy... o seksie nie
wspominając... praca zaburzyła nam dobry układ, powstała pustka, a natura nie
lubi pustki...i tak pojawiają się myśli o przyjacielu, albo może i o zdradzie..
i nikt nie powie mi że wina lezy po stronie osoby poszukującej zaspokojenia
swoich potrzeb, bo wina leży zawsze pośrodku;-))