Pożądanie a zazdrość

[your_and]

René Girard (2002) posuwa się dalej i analizuje zazdrość jako formę
pragnienia. Aby kogoś kochać, potrzebny jest nam jeszcze ktoś inny,
kto kocha i przynajmniej wirtualnie posiada tę osobę. Zazdrościmy
temu komuś i to budzi nasze pożądanie. Pragnienie jest
naśladowcze. "Aby człowiek próżny zapragnął czegoś, wystarczy go
przekonać, że jest to przedmiotem pożądania innej, cieszącej się
pewnym prestiżem osoby", pisze Girard. Mediator jest rywalem,
uosobieniem dwóch konkurujących pragnień. W efekcie trzeci odgrywa
niezastąpioną rolę w relacji między partnerami. Dlatego, że partner
jest pożądany przez trzeciego, wciąż zachowuje atrakcyjność. Aby
naprawdę się podobać, trzeba zdradzać, przynajmniej w duchu. To
argument, który pozwalał Fourierowi słusznie myśleć, że bezwzględna
wierność jest niemożliwa(...)
Kochanek wymaga wolności od ukochanej. Koncentracja na jednej
jedynej istocie jest równie niebezpieczna i fałszywa, jak
rozproszenie uwagi na wszystkich. "Prawem miłości jest wybór, nie
można zaś wybrać jednej [osoby]", podkreśla Michel Lobrot (1975).
Możliwość wędrówki daje nadwyżkę energii, by ożywić relację, która
bez tego zastrzyku zastygnie w śmiercionośnym bezruchu. Choć
kochankowie pragną odizolować się na pewien czas od innych, aby
stworzyć więź, która ich połączy, nie mogą trwać spokojnie w
przeświadczeniu, że to więź na zawsze, ponieważ wszystko wymaga
ciągłej przebudowy. Dlatego tak potrzebny jest trzeci, który pojawia
się, by wstrząsnąć związkiem, zmusić partnerów do nieustannych
przeobrażeń, do podejmowania ryzyka. Bez niego więź miłosna
kostnieje, co sprawia, że przyjemność znika, a jej miejsce zajmuje
zależność. Ofiara relacji wyłącznej, opartej na przyzwyczajeniu,
żywi się wówczas perwersyjnymi przyjemnościami. Taki układ daje
pewność, ale zabija właśnie dlatego, że stwarza poczucie
bezpieczeństwa6. Jeżeli pożądanie jest efektem braku, to tradycyjne
małżeństwo, uniemożliwiając przeżywanie tego stanu, znieczula zmysły
siłą przyzwyczajenia

Razem, lecz osobno. Serge Chaumier
www.proszynski.pl/Fragment-fld-11-29560-.html

[zlosnica100]

Coś w tym jest.Nie od dziś wiadomo że pewność i przewidywalność
rodzi nude /szczegolnie u Panów/, a tym samym prowadzi do znużenia
związkiem.

[your_and]

Niby to oczywiste a bronimy się przed dopuszczeniem do siebie tej myśli.
A przecież wystarczy poobserwować dzieci. Najładniejsza i najdroższa najbardziej
wymarzona zabawka znudzi się i zostanie odstawiona w kąt czy na półkę jak nie po
paru dniach to po paru tygodniach. Ale niech tylko przyjdzie kolega, czy dziecko
znajomych w goście, dostrzeże właśnie ją, doceni i będzie chciał się pobawić,
natychmiast pojawia sie złość i zazdrość - to MOJA ulubiona zabawka! I co
ważniejsze zapał do i zainteresowanie do zabawy nią wraca na parę dni.