Witam!

[w_dole]

Znowu dół
Mam dosyć tych wahań nastrojów,obaw,lęków. I to tak
dosyć,że oddychanie staje się ciężarem. Nie mam co liczyć na
bliskich- nie rozumieją,albo nie chcą zrozumieć (jak można nie
panowac nad własnymi odczuciami,myślami?).Wydaje im się,że jak
łykasz leki, to działają one jak tabletki na ból głowy. Może tu
znajdę zrozumienie i wsparcie.
Jak tylko wahnę się w druga stronę pomogę również.

[facet_l]

Siemka
3maj się mocno, jak umiemy, tak pomożemy
Do wahań trzeba się przyzwyczaić, pokochać i żyć z nimi. Dzisiaj zaliczyłem już
ze 3 doły i kilka górek, dokładnie nie pamiętam, nie liczę

Pozdro
-------------
Nie dyskutuję z debilami, najpierw sprowadzają do swojego poziomu, by następnie
pokonać doświadczeniem

[w_dole]

Dzięki za odzew. Im dłużej choruję tym te wahania częstsze, a i
powody coraz bardziej błahe. Leki łykam,ale bez przekonania.
Pomagają mi zasnąć i może zapobiegają całkowitym odlotom
Od niedawna potrafię nazwać co czuję: wcześniej był wnerw i trudne
dni,albo wg mnie nastrój ok. Teraz doły i mania
Po za tym jestem typem człowieka,który musi się wygadać. A kto lubi
słuchać marudów? Dodatkowo zdaję sobie sprawę,że niektóre moje
problemy to nic,ale głowa sama robi z tego halo.
Kiedy jestem na górze nie ma problemów, góry mozna przenosić, byc
duszą towarzystwa,nie zwracać uwagi na krytyczne spojrzenia bliskich
itp.

[tlenek-gipsu]

Witaj!
Ja to znam z autopsji od dawna.
Kiedyś sobie obiecałam, że jeśli przetrwam tak, żeby nie dopuścić do wielkich
skoków tej sinusoidy, to na starość uznam życie za wygrane.
Lata mijają i chyba cel mi się udaje realizować, czasem z wielkim trudem.
Natomiast im bardziej się przyzwyczajam do swoich własnych objawow, tym bardziej
wydaje mi się że źle wybrałam cel.
Do starości jeszcze mi zostało, ale wniosek wyciągam taki: znajdź sobie jakiś
inny, fajny i ambitny cel nadrzędny.

A co do rodziny: są też chorzy, tylko tego nie wiedzą.

[dr.zabba]

Witaj,
pisz, powinniśmy Cię rozumieć, chyba
Ja to właśnie usiłuję nie wpaść w dołek.

razemnabiegunach.blogspot.com

[skwr2]

Nie wiem, jak długo mocujesz się z Chadem, sama po latach
dopracowałam się skromniutkich regulatorów nastroju, co nie znaczy,
że zapadam się po antenkę berecika. Kurczowo staram się trzymać
środka (normalność), żeby wiedzieć, gdzie on się znajduje,
podpatruję normalsów.
Nie staram się tłumaczyć bliskim zbyt kwieciście, jak się czuję, bo
i tak by nie zrozumieli. Od zwierzeń mam lekarza. Depresje biorę na
przeczekanie, choć ostatnia 1,5 roczna mocno dała mi w kość. Mam
nadzieję, że widzę wreszcie jej koniec i zwyczajnie odpocznę. Na jak
długo, tego nie wie nikt.
Manie nie są moją specjalnością, ale kiedy odbieram sygnały z ciała,
że zaczynam się z lekka unosić, powstrzymuję się przed
spontanicznymi zachowaniami.
Dystans do siebie i jeszcze raz dystans. Chad stanowi chorobę - nie
mylić z częścią czy całością osobowości.

[dr.zabba]

sama po latach
> dopracowałam się skromniutkich regulatorów nastroju, co nie znaczy,
> że zapadam się po antenkę berecika. Kurczowo staram się trzymać
> środka (normalność)
Depresje biorę na
> przeczekanie, choć ostatnia 1,5 roczna mocno dała mi w kość. Mam
> nadzieję, że widzę wreszcie jej koniec i zwyczajnie odpocznę. Na jak
> długo, tego nie wie nikt.
> Manie nie są moją specjalnością, ale kiedy odbieram sygnały z ciała,
> że zaczynam się z lekka unosić, powstrzymuję się przed
> spontanicznymi zachowaniami.
> Dystans do siebie i jeszcze raz dystans. Chad stanowi chorobę - nie
> mylić z częścią czy całością osobowości.

To baaaaaaaaaaardzo cenne, co napisałaś.

[matrioszka42]

Witaj,
ja też w dole. Na dodatek takim z lękami i niepokojem.Dlatego zaserwowano mi lekką zmianę dropsików. Czy pomoże? Zobaczymy.
Życzę Ci aby dołek był malutki.
Proponuję wspólną wspinaczkę po błotnistej krawędzi.

[majagor]

A ja po prostu witam

[poetkam]

To i ja witam , też po prostu

[w_dole]

Dziękuję bardzo za odzew
najgłębsdze doły zaliczyłam dwa razy (10 i 4 lata temu). teraz mam
tylko chuśtawki. Pogoda ma tez swój wpływ-dziś wyszło słońce i od
razu mi lepiej. Zniknął pesymizm i czarne myśli.

[danime]

Witaj

Ja też mam dość tych wahań, już nie wiem jaka jest moja prawdziwa
natura. 5 lat temu zdiagnozowano depresję, teraz okazuje się, że to
prawdopodobnie CHAD. Potrafię mieć kilka róznych nastrojów w ciągu
dnia, od efuroii po totalne załamanie. Strasznie mnie to męczy, nie
mogę na sobie polegac, nie umawiam się ze znajomymi, bo nigdy nie
wiem jak się będę czuła. Na szczęście jest mąż - rozumiejący,
kochający, wspierający. Dzięki niemu jakoś się trzymam i w lepszych
chwilach staram się wierzyc, że będzie lepiej.....

Na razie nie jestem w stanie jakoś specjalnie pomóc, bo też w dole
jestem, ale trzymam kciuki, żebyś szybko wyszła z tego dołu

[w_dole]

danime napisała:

Na szczęście jest mąż - rozumiejący,
> kochający, wspierający. Dzięki niemu jakoś się trzymam i w
lepszych
> chwilach staram się wierzyc, że będzie lepiej.....

Szczęściara
Powiem Wam jeszcze,że dopiero od niedawna zaczęłam czytać cokolwiek
na temat choroby. Cieszę się,że nie jestem jedyna i to co przeżywam
można nazwać.

[grzechisme]

Witaj w_dole.

Ja też chyba trochę dołuję. Staram się trzymać kreski, ale nie jest

to łatwe (szczególnie nie mając bliskiego wsparcia.)

Trzym się dzielnie i nie dawaj smutom.

Pamiętaj ,że to przejdzie.