Refleksje

[kamyczek_0]

Zimny,ponury dzień...to mi się zebrało.
Tak sobie myślę,że gdybym teraz z wiedzą o byciu posiadaczką Chadu miała ot
tak sobie żyć,to nie wyszłabym za mąż,nie miała dzieci.
Nie narażałabym swoich potencjalnych bliskich na swoją obecność.
A tak,mąż którego w zasadzie obarczyłam swoją osobą,dziecko które może mieć
predyspozycje.Nie podoba mi się to.
A wiecie,co jest najśmieszniejsze (w zasadzie tragiczno-komiczne),że osoby
dookoła,z którymi mam do czynienia myślą,że jestem wysoce emocjonalnie
inteligentą kobietą.Tekst powalił mnie na kolana.
Czuję się jakbym miała w sobie dwie osoby.Jedna to ja-chora,ze wszystkim
tym,co się wiąże z chadem.Druga-na pozór ok,taka cud miód i orzeszki.Wiem,nie
jestem zupą pomidorową...
Założę się,że gdyby ktoś pożyłby ze mną kilka tyg.,to zwróciłby na podstawie
reklamacji jako wadliwy towar.
Śmieszne to wszystko jest.Złudzenia bycia kimś kim nie jestem.Chciałabym
zobaczyć miny ich wszystkich gdybym oświeciła ich swoim dziedzictwem.Gdyby
mogli zobaczyć mnie w skrajnych emocjach,w skrajnych dniach.
I gdy tak mówią,to JA wiem jak bardzo si mylą i wiem jak odbierana
jestem.Odbiór jest złudzeniem.Matrix...

[kamyczek_0]

Doła nie mam.

[w_dole]

Mam podobnie,tylko mnie nachodzi myśl,że gdybym nie założyła rodziny
może choroba nie uaktywniłaby się u mnie. Drzemała sobie czekając na
odpowiednie wydarzenia.Ja wiem co było powodem takich a nie innych
reakcji, lęk przed czym doprowadził do załamania stanu równowagi.
Żal mi jest dzieci,które patrzą i juz rozumieją. W nich mam
oparcie,ale czy zadaniem dziecka jest byc powiernikiem matki?

[kamyczek_0]

Mała na razie jakoś jest odcięta.W gorszych dniach jest u babci (a mama musiała
pojechać pozałatwiać kilka spraw-to jej wystarczy).
Wiem,że nigdy nie wybaczę sobie gdyby okazało się,że Mała dostała w spadku ode
mnie taki "prezent".Tak,tak rodziców nikt sobie nie wybiera,zawsze mogła trafić
gorzej.Równie dobrze ja mogłam trafić lepiej.

Cud, mód i orzeszki

[36.a]

Nie wiem.
Ale wiem, że wychodząc do ludzi wkładam w kontakty z nimi 100%
posiadanego uroku osobistego. I jestem "komunikatywna, miła, dobrze
ułożona, ładna i taka młodziutka" (sama się z tego śmieję - cytuję
ulubioną sąsiadkę, lat 80, mieszkającą vis-a-vis)

Jestem miszczem kontaktów powierzchownych.
Pomyśl, czy ci inni rzeczywiście chcieliby wiedzieć o Tobie wszystko.
Środek przecież i tak ujawnia się nielicznym.

[skwr2]

36.a napisała:

> Jestem miszczem kontaktów powierzchownych.
...czyli pozostaje Ci samotność.

[36.a]

A skąd. Ujawnić się można, ale przecież nie całemu światu.
I taki (i tylko taki) jest sens mojej wypowiedzi.
Przecież przy bliskiej osobie/bliskich jestem i humorzasta, i wrzeszczę, i rzucam kurwami - owszem.
Bycie ludziem społecznym narzuca konieczność noszenia maski.
Banalnie: dla siebie teraz nie jestem umalowana, wczoraj wychodząc ładnie rzeźbiłam sobie twarz używając ziemi egipskiej (fajny kosmetyk).
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że wychodzisz na ulicę, a tu wszyscy nagle pozbawieni hamulcow...

Nie udaję, wychodząc do ludzi. Ale nic mi nie zrobili, więc usiłuję im dać z siebie to, co mam najlepsze. Jak to zwać: dobre maniery? kultura? ogłada? Miło mi być przez chwilę z obcymi ludźmi. Reszta (miłość, złość i inne skrajności są dla ludzi będących blisko)

[skwr2]

Teraz Cię rozumiem.

[dr.zabba]

Ja praktycznie kontaktów nie mam. Nawiązywać nie umiem.

[dr.zabba]

Mam to w spadku po rodzicach, którzy towarzyscy to na pewno nie są. Żyją na
samotnej wyspie nie utrzymując kontaktów prawie z nikim. Tata niemalże rytualnie
zerwał więzy z rodziną. Nie da się z nimi nawiązać głębszej relacji. W moich z
nimi stosunkach nie ma miejsca np. na poinformowanie ich o chad. Nie wiedzą. Nie
zrozumieliby...?
A, no i z siostrą też nie mam wspólnego języka.

[ewita100]

Nie jestem chora, jest znacznie gorzej mam chorego syna. świadomość jego choroby
jest najgorszą rzeczą jaka mnie spotkała, a przeżyłam niemało.... Nie wiem co
będzie dalej, nie wiem jak uświadomić mu jego chorobę, chce żeby brał leki jak
mam to zrobić może ktoś odpowie?

[dr.zabba]

To ogromnie trudna sytuacja. U mnie musiał minąć czas, żebym uświadomiła sobie,
że muszę brać leki i że jestem chora (kolejność nie przypadkowa) Długo negowałam
możliwość chad. I jedną sprawą jest zmuszenie mnie do wzięcia leków w manii,
żeby ją spacyfikować (choroba ujawniła się manią), a drugą zaakceptowanie
konieczności przewlekłego leczenia.
W jakim wieku jest syn?
Jakie leki ma brać?

[ewita100]

Syn ma 25 lat. Pierwszy epizod byl w listopadzie ubieglego roku. Problem polega
na tym ze mieszka w innym miescie.Wyjechal na studia za 2 tygodnie obrona pracy
a tu.... beznadzieja. Nie ma przypisanych lekow. Nie wiem jak wytlumaczyc mu ze
isc do psychiatry. Wydaje mi sie ze cos do niego dociera, ze ma swiadomosc ale
ucieka od niej. W ubieglym roku po epizodzie starcil prace. Ale jakos sie
podniosl. Znow podpisal kontrakt, a tu ciach i wczoraj nawrot...teraz spi...
boje sie jutra i dzisiejszego dnia, nie wiem czy zgodzi sie pojsc do lekarza

[dr.zabba]

Wszystko możesz robić, ale się nie bój.
Nie strach lecz zdecydowanie.
Nie strach tylko działanie.
Twardym trzeba być nie miętkim.

Ja nie mędrkuję, jeśli Ci ten post nie pasuje, to szybko o nim zapomnij.

[ewita100]

dzieki dr. zabba, wiem ze nie moge sie zalamywac, ja juz nawet przestalam
plakac(od godziny).Jestem zdecydowana ale jak mam moje zdecydowanie przekazac
jemu? Nie moge go zmusic do wizyty u lekarza, czyli wedlug ciebie co powinnam
zrobic-wezwac pogotowie czy zmusic go do pojscia na wizyte ,ktora umowiłam na
jutro na 8.30

[skwr2]

Serdecznie Ci współczuję.((

[skwr2]

Choroba dziecka bardziej boli niż własna. Czasem się zastanawiam,
czy nie uczęstowałam niewłaściwymi genami swoich synów. Mam
nadzieję, że nie. Chcę mieć nadzieję.

[w_dole]

Ja sprzed choroby:roześmiana,gadatliwa a jednocześnie małopewna
siebie, bojąca się ludzi,licząca się ze zdaniem wszystkich, biorąca
z innych wzór, nie chcąca zawieżć oczekiwań rodziny.
Nadal staram się być roześmiana, ale już nie poszukuję wzorców,
nikogo nie będę naśladować, w nosie mam to czy ktoś będzie ze mnie
zadowolony (egoistą trzeba być,bo im jest łatwiej w życiu), ukrywam
chorobę przed znajomymi na życzenie rodziny(chociaż niektórzy byli
świadkami moich odlotów).
Co się nie zmieniło przez piii-lat mojego życia?
Nie znoszę być sama i muszę mieć z kim pogadać!!!

[dr.zabba]

Czat?

[w_dole]

dr.zabba napisała:
> Czat?


Bywam ,ale w doskokach. Kiedy ja mogę Was nie ma

proszę pomóżcie

[ewita100]

jak mam przekonać syna że wizyta u psychiatry jest konieczna? Jak u was
nastąpiło uświadomienie sobie choroby? Nie wiem jak sie do tego zabrać. Ostatnio
jak poruszyłam ten temat skończyło sie nieciekawie, reakcja przeciwna do
oczekiwanej przeze mnie.

[skwr2]

Nie wiem, na ile masz dobry kontakt z synem. Spróbuj wynegocjować
konkretną datę, co do której oboje będziecie mieli pewność, że jeśli
nie nastąpi poprawa, trzeba skorzystać z pomocy lekarza.
Staraj się zbytnio nie naciskać, aby syn czuł się odpowiedzialny za
swój stan, a kontakt z psychiatrą uznał za własną decyzję.

[dr.zabba]

Za mało wiemy, żeby dać receptę. Nie znamy Twojego syna, nie wiemy nawet, jakie
konkretnie ma dolegliwości.
Wizyta jutro o 8mej - będę trzymać kciuki, żeby poszedł.
On mieszka w innym mieście?

[ewita100]

Tak moj syn mieszka w innym miescie. Dzis odbyla sie wizyta, zgodzil sie i
poszedl. Diagnozy jednak nie ma. Jutro znow wizyta- lekarz nie postawila
diagnozy- to moze byc mania, zespol paranoidalny lub chad.
...Gdybym mogła byc na codzien kolo niego, kontakt przez telefon nie jest
najlepszym rozwiazaniem, no coz zobacze jutro. Staram sie wymyslic jakies dobre
wyjscie ale czasami dobrych rozwiazan nie ma, a nawet jesli sa nie zawsze leza w
zasiego mozliwosci