moja córka jednak ma coś po mnie

[czubata]

moja siostra dzisiaj ten temat poruszyła.Klaudia uchodzi za spokojne dziecko
poza domem.Wszyscy chwalą,a w domu coraz gorzej.Klaudia bywa normalnie
nakręcona,ma przymus mówienia,słowotok,czasami zdanie ze zdaniem się nie
klei.Zasypia wieczorem,z musu,po godzinie już wstaje wyspana i budzi
brata.Adaś sobie też z nią rady nie daje,chyba nikt w tym domu sobie już rady
nie daje.Klaudia wpada w rozdrażnienie,innymi razy ciągle wyje i wyje bez
końca.A potem są okresy że jest tak grzeczna i spokoina że człowiek się w tym
wszystkim gubi.Może wszyscy przesadzamy,może jest zle wychowana,ale mam dwoje
dzieci,z tym starszym niema takich problemów.

[kamyczek_0]

Może wyładowuje nadmiar energii w domu? Skoro poza nim jest spokojna.
Miałam taki przypadek chłopca w rodzinie Istne żywe srebro-masakra! Poza
domem super.
Również jestem przewrażliwiona w stosunku do dziecka jeżeli chodzi o chorobę i geny.
Może przechodzi okres buntu (?). Bunt 2 latka, bunt 5 latka,ble ble ble. U mnie
był 2 latka, ale to było dawno (jak ten czas mija...).
A można takie dziecko przebadać psychologicznie? sama zadaję tobie to pytanie bo
nie wiem.Może można.

BTW każde dziecko jest inne-inna osobowość.

[corka-matki]

Nie zadręczajcie się kobitki pytaniami. Ja mam całe mnóstwo cech charakteru
mamy i póki co nie choruje(jednakże nie wykluczam)ale 28 lat przeżyłam
elegancko. Jako dziecko też w domu byłam diabełkiem a poza domem aniołkiem.
Najważniejsze nie krytykujcie swego dziecka, doceniajcie i dajcie dużo miłości.

[facet_l]

Na podstawie swoich dzieciaków mogę powiedzieć tyle. Konsekwencja w wychowywaniu
to 80% sukcesu.

[dr.zabba]

Tak, są psycholodzy zajmujący się dziećmi. Warto zrobic przed pójściem wywiad,
żeby nie trafic do osoby niekompetentnej.

[lolinka2]

u czubatej w rejonowej PPP jest fajna psycholog, doradzi dobrze,
behawioralnie pomoże zmodyfikować co potrzeba. Jedna z sensowniejszych
pracownic PPP (których zaliczyłam 5 w historii) jaką poznałam.

[czubata]

dobrze wiedzieć lolinko,bo różne opinie na ten temat słyszałam.Ale sie boje iść
z dzieckiem do psychologa.Boje sieiż sie dowiem że to moja wina,że opieka
społeczna sie przyczepi.

Spróbuj

[poetkam]

> dobrze wiedzieć lolinko,bo różne opinie na ten temat słyszałam.Ale sie boje iść
> z dzieckiem do psychologa.Boje sieiż sie dowiem że to moja wina,że opieka
> społeczna sie przyczepi.

Spróbuj. Po prostu spróbuj. Najgorzej jest się wybrać pierwszy raz. Nie znasz
osoby, nie wiesz, czy pomoże, etc. Mnóstwo pytań. Jeśli jest to osoba polecana,
nie wahaj się zbytnio.
Ja z mą Klaudią wybrałam się do psychologa dziecięcego we wrześniu 2008 roku.
Mała miała potężne problemy emocjonalne. Zaparcia na tle psychicznym,
autoagresja, wyć potrafiła całymi dniami... O raju... Kiedy to sobie wspominam
wierzyć mi się nie chce... Terapia u pani psycholog dała spore efekty, do tego
włączone leczenie u psychiatry dziecięcego, konsultacja a gastrologiem
dziecięcym... W chwili obecnej- Klaudia dawno już nie wykazywała autoagresywnych
zachowań- na szczęście, bo to był bardzo przykry widok, zaparcia pojawiają się w
chwilach stresu (rozpoczęcie roku szkolnego, pasowanie na ucznia, urodziny,
etc...), ale wiem już ja sobie z tym radzić.
Jest o niebo lepiej od czasu kiedy zaczęłam terapię.

[38takatam]

Moja Córka ma 16 lat.
Byłam z nia u psychiatry dzieci i młodzieży(oczywiście prywatnie-
masakra)
Po długiej rozmowie z Adą poprosiła mnie i powiedziała-Dziecko jest labilne. Podejrzewam stres pourazowy(smierc taty,moj alko).Obserwacja
w kierunku CHAD.
Podsumowując-konieczna terapia DDA podczas ktorej ma "przerobić"tez śmierć taty. Jeśli podejdzie do niej uczciwie i będzie ciężko
pracować,ma szanse na "normalne" życie.Jeśli nie,bedzie miała takie
życie jak ja.
Na terapie bylo ciężko sie dostać. I tak obie (do innych
placówek)bedziemy jezdzic 45 km na terapie...

Syn ma niedługo 20 lat.Za sobą 2 pobyty w szpitalu psych. Podejrzenie
CHAD.Narazie ,a minęło 3 lata,jest ok. Bez leków,bez psychologa(jest
nie pogodzony ze śmiercią taty-ale nie chce dać sobie pomóc )

Najmłodsza ma 5 lat.Potrafi być tak dwubiegunowa jak nikt.
Jest słodka,mądra i śliczna. Z drugiej strony czasem zachowuje sie
jak "rozpieszczony bachor" i potrafi wyć godzinę w niebogłosy
demolując w tym czasie pokój w przypływie szału.Dziś w nocy budziła
mnie trzy razy.Jeszcze nie przespała całej nocy odkąd się urodziła
Błąd wychowawczy? Niewątpliwie.Ale czy tylko?

Niech nikt mi nie mówi...że moja choroba,moje geny nie są
przekazane.A to chyba najwiekszy ból matki

[czubata]

tak,tak to właśnie wygląda u mojej Klaudii.Nie ma autoagresji ale agresywna jest
w stosunku do innych,czasami oczywiscie.Jest jak człowiek z dwoma obliczami,a
jedno oblicze bywa nie obliczalne.Mam jednak pytanie.Czy dzieciom też sie podaje
leki i czy nie szkoda faszerować od małego,i ewentualne skutki uboczne,bo to też
bardzo ważne.

[lolinka2]

jeśli trafisz do dziec. psychiatry, to pewnie do kogoś z tej samej
szkoły co my - z racji lokalizacji. Psychiatrzy nie lubią leczyć dzieci
Pracują z nimi, jeśli w ogóle, metodą behawioralną albo wdrażają
systemową terapię RODZIN. Nutella z leków dostała w życiu atarax i
diphergan, na okoliczność tego, że spała 4-5h na dobę... po jednym i po
drugim była jeszcze bardziej pobudzona... no comments.

[czubata]

czy udając sie do specjalisty z dzieckiem musze przedstawić dokumenty o własnej
chorobie?

[lolinka2]

nie musisz - ale warto.
jeśli zaczniesz od tej kobiety o której mówię - Iwona Tyczyńska - z
nią da się naprawdę na spokojnie, długo i szczerze porozmawiać. Ode
mnie, do badań dojrzałości szkolnej, czyli pozornie niezwiązanych,
wywiad zbierała 2h. Potem badała dziecko 2h i jeszcze pedagog
badała... Z wywiadu zrobiła notatki dość dokładne - jak już
nasłuchała się superlatyw o Natalce z jej rozwoju całożyciowego,
usłyszała o problemach, potem o tym, że my jesteśmy dwubiegunowi. I
zupełnie normalnie to przyjęła. Na koniec, mimo świadomości, że jej
lada dzień "wypadniemy z rejonu" bo N. szła do szkoły mocno poza
obwodem, powiedziała, że jeśli będzie nam mogła kiedyś pomóc, to mimo
nierejonowości zaprasza I strasznie fajne zalecenia wpisała w
opinii - mocno podkreślając konieczność "suplementacji" rozwoju
emocjonalnego N. i zrównoważenia ogólnie. Pierwszy psycholog, spośród
całej watahy badających N., który ją zobaczył innymi oczami - wszyscy
dotychczas popadali w skrajności: córka wariatów, dziecko zaburzone i
opóźnione (!!! - tak tak, o N. tak pisano...), dziecko
przestymulowane intelektualnie zgodnie z szajbą rodziców.... różności
ta kobieta zobaczyła, na czym N. samej zależało, co ją kręci, z
czym ma problemy (akceptacja własnej niedoskonałości, kończenie tego
w czym prawdopodobnie nie okaże się najlepsza - uznaje, że nie warto
w ogóle..., takie podejście "wszystko albo nic") i informacja o
naszej chorobie pomogła jej dostosować zalecenia do potrzeb tej N.,
żyjącej w takiej a nie innej rzeczywistości, z tymi a nie innymi
rodzicami. Zresztą - podobnie istotna jest informacja, że
wynajmujecie dom, ze nie pracowałaś parę lat - i teraz niedawno
zaczęłaś etc.etc.etc.

[czubata]

powiem wam że to w gruncie rzeczy taka głupia sprawa,i we własnych uszach mi
brzmi nieprawdopodobnie.Ja to ja,ale moje dziecko,w takim wieku?Jak facet
napisał,no konsekfencja,fakt,ale moje dzieci zawsze były znane z tego że są
poukładane.No pojawiły sie kłopoty ze snem u Klaudii i można by to krytykować że
nieumiem na niej tego wymusić,ale to jest nieustanna walka.Nie umiem usypiać
dziecka strasząc pasem,nie umiem ułożyć dziecka do snu strachem,bo nawed jeżeli
sie położy,bo sie kładzie,to i tak nieśpi,tylko gada z bóg wie kim i sie
wierci,albo wyje,co potrafi godzinami do pużnej nocy.Ranne wstawaniw też nie
pomaga.Budzi razem z nami jak wstajemy do pracy o godzinie 4 rano i nigdy
niejest zmęczona wieczorem.jak zaśnie to na godzine a potem od nowa polsko ludowa.

[lolinka2]

ale dziecka się nie kładzie pasem...czubata, broń Boże!

na godzinę lub dwie wcześniej, każdego dnia o tej samej porze,
wprowadza się dziecku ustalony "rytuał zasypiania". Czyli np. chcesz
żeby poszły spać o 21 (moje tak śpią), więc o 19 jest dobranocka -
obejrzą, potem idziecie robić kolację - zejdzie do 20.10 ze
zjedzeniem powiedzmy, potem idą się kąpać, zęby myć etc., potem
jakieś czytanie wspólne albo gadanko albo spokojne przytulanie (bez
dzikich, pobudzających zabaw!) - ale zawsze ten sam element, modlitwa
i już mamy 21 - żelazna godzina o której z żelazną konsekwencją
dzieci MUSZĄ leżeć w łóżkach, mogą się bawić każde własną wyobraźnią,
nie wolno gadać (a to plaga, niestety, jak jest ich dwoje... wiem).
Na każdą próbę wyjścia z łóżka - metodą zdartej płyty "czas na sen" i
odprowadzasz z powrotem. To - w zależności od starych zakorzenionych
zwyczajów może trwać różnie - ale daje fajne rezultaty. Dość
powiedzieć, że moja pierworodna sypiająca okresowo max. 6h (nadal jej
sie to zdarza... ) w pozostałych okresach psiejsko czarodziejsko o
21 czuje ociężałe powieki.... sama idzie do pokoju... i odlatuje ,
a i przy skróconym śnie trzyma się tego pokoju dość konsekwentnie, bo
taka jest zasada "po 21 rodzice mają czas dla siebie, a dzieci czas
na sen".
Dodatkowo: nie pozwalać spać w dzień, rano pobudka o ustalonej
godzinie (myślę, że 6.30 to dobry pomysł...). Czyli: rutyna - rytuał
- konsekwencja. I na spokojnie.

[czubata]

no to mam teraz kilka dni wolnych,dobry czas na rozpoczęcie terapii zasypiania.