Samopoczucie

[blue_a]

Pomarudzę Wam, mogę?

Od jakiegoś czasu (1,5 miesiąca) czuję się dziwacznie. Na początku był duży
dół, jakoś podciągnęłam się na rękach, a teraz jest nijak. Lekarz skrzyczała
za niebranie stabilizatora (przyjmowałam wyłącznie Efectin ER 75). I
przepisała Depakine Chrono 300 (2x1). Plus Asentrę (przeciwlękowo i
antydepresyjnie). Przyjmuję. Czuję się jeszcze bardziej dziwnie. Tak jakbym
była postawiona na baczność i zamurowana.

Co to jest?
Słaba depresja?

Pomyślałam, że może będę brać wyłącznie Efectin, ale ...

Mętlik. Jasne, że wolę zamurowanie od depresji, ale...

[empeka]

No widzisz - uważasz, że sama wiesz ile czego brać.
Się nie da.

Co Ci jest - przecież nie możemy wiedzieć.
Możemy Cię wesprzeć.
Ja to robię:
nie posłuchałaś konowała, to teraz posłuchaj ))
Spytaj co Ci jest i bierz co Ci zapisze.
I daj znać jak idzie.

Tel na priv do mnnie znasz, też możesz użyć.
Buzi
Marta

[ne.la]

Blue!!!! Czekam na jakiś mail czy tp. od Ciebie - wiesz o tym.

Słuchaj lekarzy, proszę.

Ściskam bardzo mocno.

spróbuję

[blue_a]

Tylko wiesz? Ja mam teraz pustkę w głowie. W ogóle nie czuję tego, co piszę.
Cholera.

Ściskam mocno.
Postaram się wziąć w garść, zadzwonić, napisać.

wiesz, Marta?

[blue_a]

Ostatnio wyraziłam chęć przeczytania swojej karty "Historia choroby" czy jakoś
tak. Powiedziała, że na końcu wizyty. Ktoś wtargnął i zapomniałyśmy, ale jestem
zdumiona brakiem protestu.

Myślisz, że ona wie, co mi jest?
Na jakiej podstawie tak uważasz?

Wiem, wiem. Takie pytania zadaje człowiek chory.

A wiesz? Może Ty masz rację. Ona powiedziała, że "pani ma swoje zdanie, a tu
chodzi, abu pani zaufała i zrobiła tak, jak mówię".

Dzięki, że jesteś.

blu zamurowana

[ne.la]

Rozumiem, o czym mówisz. Zwłaszcza, że jaką możemy mieć pewność, że lekarz jest
kompetentny? Żadną. Ja jestem u trzeciego (na szczęście już dobrego - dzięki,
Marta ))) lekarza (co prawda nie psychiatry), przy czym po drodze już
mogłabym się parę razy wybrać na tamten swiat; przypisywano mi leki potęgujące
ryzyko zapadnięcia w śpiączkę itp.

Rozumiem Twoją nieufność - może, żeby się upewnić, wybierz się kontrolnie do
kogoś innego? Nie zaszkodzi.

[empeka]

ne.la napisała:
>. Ja jestem u trzeciego (na szczęście już dobrego - dzięki,
> Marta )))
Miło mi, jeśli się przyczyniłam - jakoś nie pamiętam ))
>
> Rozumiem Twoją nieufność - może, żeby się upewnić, wybierz się kontrolnie do
> kogoś innego? Nie zaszkodzi.

To można zawsze, ale z tego co Blu_e pisze to mi się Jej lekarka podoba. Głupia nie jest.

Może jednak, dziewczyny, zdzwonimy się kiedyś?

Buzi
Marta

ja jestem za

[blue_a]

Chciałabym Was poznać.
Lubię poznawać mądrych, ciekawych, fajnych ludzi.

Problem teraz polega na tym, że (banał) w depresji "nie chce mi się z nikim
gadać". To trudne, nawet w głupim sklepie, jeśli muszę z kimś rozmawiać. Czasem
nie da się podać karteczki z wypisanymi zakupami (żart).
Mówienie boli.

Znowu stosunkowo najlepiej czuję się wieczorami i nocą.
I czuję się "mniej fajna", mniej mądra niż w hypomanii.
Niby wiem, o co chodzi (zaniżona samoocena, spowolnienie myśli), ale to teoria.
W praktyce cholernie się cierpi.

Wiem, że wiecie.

Znowu przyszłość maluje mi się czarno.

Chyba pójdę do psychiatry, to chyba depresja

Pozdrawiam Was, leki biorę, jak się poprawi, umówimy się gdzieś "na mieście".

Ściskam Was bardzo mocno.

[empeka]

Buzi
Marta

[miron17]

Droga Blue_a,
poczujesz się lepiej. To truizm, ale zawsze powtarzam to Żonie, kiedy ma nawrót
choroby. A teraz właśnie czuje się fatalnie, ma myśli "s" itp. Zrezygnowaliśmy
z prób poczęcia dziecka, włączyła sobie depakine, strasznie to przeżywa.
Ale nie o tym chciałem napisać.
Musisz jakoś przeczekać, przecierpieć, to minie. Wydaje mi się, że czas jest tu
najważniejszy. Tylko nie poddaj się jakimś wrednym podszeptom depresji, żeby
coś sobie zrobić. No i oczywiście idź do lekarza.
Pozdrawiam Cię serdecznie, życzę udanego weekendu i zdrowia
Miron

[awanturka]

Witam - awanturka jestem.

Chce powtórzyc po Mironie - trzeba pamiętac, że takie stany przechodza. I to jest w tym wszyskim jakis akcent optymistyczny, chociaż w depresji trudno to dostrzec.

Nie jest mi łatwo Cię pocieszac, bo ja też w tej chwili czuję się podle. Zwiekszyłam dawkę leków, ale zrobiłam to trzy dni temu więc trudno spodziewac sie szybkich efektów. Jestem przestraszona koniecznościa chodzenia do pracy w tym stanie. Wszystko zaczyna mnie przerastac. Wszystko robi sie cholernie trudne i wymaga ogromnego wysiłku...
Nie mam pojecia jaka głębie osiagnie tym razem moja depresja ani jak długo potrwa. Czuje sie troche jak skazaniec skazany na tortury, których żadnym sposobem nie da sie uniknac.... Boje się.... Ale powtarzam sobie dzielnie,że to kiedyś, prędzej czy później, minie. Tylko nie wiem na jak długo wystarczy mi tej "dzielności".

- awanturka

[empeka]

> Boje się.... Ale powtarzam sobie dzielnie,że to kiedyś,
> prędzej czy później, minie. Tylko nie wiem na jak długo wystarczy mi tej "dzielności".

Właśnie, właśnie. Tego się boimy. Czy próbowaliście wyluzować? Coś takiego mam na myśli jak
ćwiczenia relaksacyjne, tyle że oprócz tych na mięśnie jeszcze żeby dodać takie psychiczne. Nie
wiem co, pewnie dla każdego coś innego.
Ja bym mogła wyobrazić sobie że pływam wciąż w brzuchu matki: ciepło, miło, przyjemnie
kołyszę się, niczego nie muszę...
Z takim nastrojem da się może wytrzymać do wieczora?

na razie
Marta

co mi pomaga?

[blue_a]

Do bazy dorzucam:

- zapach olejku pomarańczowego z kominka
- kąpiel z solą z olejkiem (takie fajne, niemieckie torebki, ale to - cholera -
droga impreza, a ja się przyzwyczaiłam)

a Awanturkę witam ciepło

[blue_a]

I dziękuję za wcześniejsze miłe słowa.
A Żonę Mirona wszyscy ściskamy.

A Mironowi dziękujemy za "schronienie" nas tutaj

[miron17]

Dziękuję w imieniu Żony za uściski
Już ma się lepiej.
Podobno można przeżywać bardzo szybkie, gwałtowne i krótkotrwałe nawroty
choroby - nawet kilka razy w ciągu dnia... Być może u Niej tak teraz przebiega
choroba - w jednej chwili czuje się dobrze, w następnej planuje "s", a potem
przechodzi. Cały czas boimy się manii, a od jakiegoś czasu miewamy tylko stany
depresyjne.
A ja żyję jak we śnie, co też nie jest zdrowe. Ale żyję. I pozdrawiam
serdecznie.
Miron