Możecie?

[liberica1]

Możecie mnie przytulić? Życie jest cholernie niesprawiedliwe. W mgnieniu oka, w jednej sekundzie świat może się zawalić... Nie, nie mój, ale kogoś bliskiego
W tym roku po raz drugi utwierdzam się w przekonaniu, że zdrowie jest najważniejsze. Tylko ono i nic więcej.

Siedzę i ryczę bo wiem jak łatwo można coś stracić...kogoś.

[avi_co]

liberica1 napisała:

> W tym roku po raz drugi utwierdzam się w przekonaniu, że zdrowie jest najważnie
> jsze. Tylko ono i nic więcej.
Masz absolutną rację. Przytulam mocno.

[poetkam]

Pewnie, że możecie- mocno mocno przytulam.
Mogłabym Ci w jakiś sposób pomóc? Może zadzwonię?
Trzymaj się i daj znać, jak Ci

[liberica1]

Dzisiaj jest już lepiej. Jakoś ochłonęłam. Chyba najbardziej zdołowało mnie to, że taki wiek i tak nagle. Nowotwór - można się jakoś przygotować (zresztą dobrze to ujął mąż Agaty Mróz w jednym z wywiadów), wypadek - możemy winić drugą stronę. A tu zawiódł organizm - jeden narząd i nie ma kogo winić. Na dokładkę nałożyły się wydarzenia z moim mężem i jego zdrowiem. Dwugodzinny strach, gdzie jest, żyje, co z nim. Udar, zawał, zator... Z automatu wczułam się w nią i odnalazłam siebie.
Przeraża mnie ten ułamek sekundy, który niszczy nasze życie. Niemoc, nieprzygotowanie. Zostawiasz szczoteczkę do zębów, bluza rzucona w pośpiechu, niedokończona kanapka,... a potem tak już zostaje. Nie ma nic. Czas zawieszony w miejscu tu i teraz. Ludzi dookoła chodzą, jadą, gdzieś się śpieszą, dzieci wracające z mamami ze szkoły, przedszkola, pan sprzedaje warzywa, pani rozmawia z koleżanką gdzie kupić najtaniej truskawki. A ty jesteś jak w bańce, inny wymiar, patrzysz i nie wierzysz... Jak to?! Jak oni mogę to wszystko robić, przecież on/ona nie żyje, nie ma go i nie będzie,a tu życie toczy się dalej, toczy się jak co dzień, jak zwykle. I to jest oszałamiające odkrycie, bach i jesteś na ziemi.