przesilenie wiosenne?

[nevada_blue]

a jednak napiszę..
chodzi o coś, co mnie dopada dokładnie co roku o tej porze mniej więcej -
nazywam to syndromem kwietniowym, bo kiedyś brało w kwietniu właśnie i trwało
około miesiąca, potem odpuszczało. ciągnie się takie cudo od końcowych klas
podstawówki, więc 14-15 lat. z czasem się zaczęło przedłużać i na przykład
potrafi zacząć się w marcu i trwać do maja - choć nie ma tu żadnej
regularności poza tą, że co roku. o czym piszę? o ogólnym zniechęceniu do
wszystkiego, braku siły i chęci na cokolwiek, do życia w ogóle, ale jednak z
możliwością zmuszenia się do tego, co trzeba, o poczuciu beznadziejności,
ospałości, zmęczeniu przez duże Z - i takich różnych, które by mogły
wskazywać na depresję. może raczej stan subpresyjny. nie wiem. o ile potrafię
świetnie odróżnić w sobie smutek depresyjny od niedepresyjnego to pojęcie
subdepresji i depresji jest dla mnie ciągle łamigłówką. ale nie o tym.

do tego dochodzi ogólna huśtawka - jak zauważyłam dość popularna tutaj
tendencja ostatnio. jakiś dzień, dwa na wyżu (a czasem tylko parę godzin),
kiedy dokonuje się niemal rewolucja mojego życia, a potem dolina, czasem dość
głęboka zahaczająca o myśli samobójcze. pomiędzy tym mieszanka obu lub
chwile "spokoju" - czyli tego, co opisałam w pierwszym akapicie.

no to się zastanawiam - czy ma z tym coś wspólnego głośne w ostatnich
latach "przesilenie wiosenne"? myślałam też o tym w kontekście szukania
początków mojej ew. (!) "choroby" - czy to się rzeczywiście zaczęło półtora
roku temu czy tak naprawdę trwa od lat - właśnie te obniżenia nastroju
wiosną. hipomanii nie wychwyciłam, ale to mnie nie dziwi, tej się zwykle nie
zauważa.

wprawdzie takie "przesileniowe" stany zawsze mi jakoś przechodziły w
poprzednich latach i choć potrafiły osiągać całkiem przyzwoite głębokości, to
jednak chyba nigdy nie trąciły większą patologią... ale się zastanawiam czy
to ma jakiś związek. i czy jest sens zawracać tym głowę mojej lekarce? jeśli
to nic takiego, a tylko właśnie "przesilenie"..

trochę może chaotycznie bredzę, ale macie coś podonego?
pozdrawiam serdecznie!
[nev.]

[nevada_blue]

te 14-15 lat to tyle miałam w podstawówce, a nie jak wynika z kontekstu, że
tyle miałoby trwać.. mówiłam, że bredzę, sorry
pozdr.

[jagoda16]

wlasnie napisalam o przesileniu w watku o hustaniu, wyslalam, a tu patrze Ty
tez o przesileniu.
TAK JEST TO ZWIAZANE Z CHAD I Z DEPRESJAMI W OGOLE. Niestety. Depresje
zazwyczaj dopadaja lub poglebiaja sie w momencie przesilenia wiosennego i na
przelomie pazdziernika i grudnia. Manie , hipomanie zas pozna wiosna. To tak w
ogolnym zarysie, jest to opisane w literaturze przedmiotu. Depresja jest scisle
zwiazanA z problemami z serotonina , a ta z kolei oprocz nastroju wplywa tez na
regulacje cyklu dobowego - melatonina wlasnie powstaje z serotoniny. Stad te
charakterystyczne dla chadowcoW zaklocenia aktywnosci dobowej : fatalne ranki,
lepsze wieczory, a gdy pora isc spac do nierzadko nadmierne ozywienie. To w
skali doby, podobnie mamy tez wiekszy problem niz zdrowi z przejSciem przeZ
okresy przesilen, zmiany dlugosci dnia i nocy.

Zaobserwowalam u siebie tez takie zjawisko: depresja w okresie jesienno -
zimowym jest u mnie bardziej "bezsilna" - apatyczna i beznadziejma; trudniej
mi sie zmusic do jakiejkolwiek aktwnosci, siedze, gapie sie w sciane i placze,
nie moge sie obudzic rano. Te wiosenne sa na nieco wiekszym napedzie i pelne
rozpaczy, czarnych mysli, silniejszych negatywnych emocji

A teraz jak stara ciotka: w wieku 15 - 25 lat moje depresje wiosennne tez tak
wygladaly. Wiec prosze bierz stabilizator!

[awanturka]

No tak, u mnie zawsze ta korelacja z porami roku była dokładnie taka jak opisujesz. awanturka

[awanturka]

Jagodo! Już dawno miałam się zapytać skąd wiesz tak wiele o tej chorobie. nie sa to rzeczy, które mozna przeczytać w pierwszym podreczniku psychiatrrii. Ja przeczytałam troche i z literatury przeznaczonej dla pacjentów i rodziny i z literatury fachowej ale na taka dogłębną analizę pewnych prawidłowosci nigdzie się nie natknełam.

Możesz zdradzić skośd to wszystko wiesz? awanturka

[jagoda16]

odnoszac sie do Twojego zapytania o moja wiedze na temat tego nieszczesnego
tematu: wydaje mi sie , ze to Ty jestes najbardziej zorientowana w wiekszosci
tematow poruszanych na forum. A ja coz, lata praktyki....
A tak przy okazji przychodzi mi na mysl w zwiazku z tym pewien kawal:
Jas dostal w szkole w nagrode ksiazke o bialych niedzwiedziach. Nastepnego dnia
pani pyta : I co Jasiu podobala Ci sie ksiazka?
Jas : Eeee, tak sobie
Pani : Jasiu, ale chyba dowiedziales sie z tej ksiazki wiele o bialych
niedzwiedziach?
Jas: Eeee, tak prosze Pani, ale ja wcale nie chcialem tyle wiedziec o bialych
niedzwiedziach!

[nevada_blue]

heh, biorę stabilizator - od początku stycznia nawet regularnie i jeszcze nie
rzuciłam, normalnie prawie sukces dobra, parę razy zapomniałam, ale to jak
mnie chwilowo gdzieś niosło akurat.. teraz nawet w większej dawce, a i tak
czasem mam wątpliwości czy to cosik w ogóle daje (?), choć aktualnie nie
zamierzam się przekonywać - przejechałam się okrutnie w styczniu ;/

u mnie jest chyba odwrotnie - jeśli w ogóle coś jest - wiosną właśnie pseudo(?)
depresyjny "syndrom kwietniowy", hipo/manię miałam właśnie jesienią.. na razie
(?) jedną, ale te "depresje" wiosenne powtarzają się już od jakichś.. 6-7 lat
jakby nie patrzeć.. rety.. ;/ w zeszłym roku depresja zaczeła się pod koniec
listopada, ale dopiero pod koniec marca osiągnęła takie szczyty, żeby mnie
zmusić do szukania lekarza.. i jakoś w tym roku sie nie cieszę na myśl o jej
nadejściu, mimo że bardzo lubię.. dopiero się wygrzebałam ze styczniowego
ciężkiego stanu.. agrh ;/

niby mechanizm melatoninowo-serotoninowy znam, choć trochę w skrócie, ale u on
się u mnie nie zawsze potwierdza.. fakt, poranki są najgorsze kiedy trzeba
zwlec się z łóżka, za to wieczorem się często ożywiam i nie mogę długo zasnąć,
ale zawsze myślałam, że to po prostu mój przestawiony rytm dobowy - skądinąd
też końcówka podstawówki.. bo bywa i tak, że największego doła, a nawet czasem
napad lęku łapię właśnie wieczorem.. w pierwszej depresji dobrze czułam się
tylko w dzień, wieczorami wpadałam w panikę ;/ (ale to może z kolei wynik
długich miesięcy fatalnej bezsenności, na samą myśl o długich czarnych
godzinach bez chwili snu..)

ciekawe, bo Twój opis jesiennych depresji pasuje jakby do moich wiosennych..
właśnie takie bezsilne, apatyczne, czas leci, a ja gapię się w ścianę, ciężko
idzie zrobienie czegokolwiek i milion razy dłużej niż powinno.. najchętniej bym
poszła spać, bo jestem permanentnie zmęczona wszystkim i wszystkimi.. dlatego
optuję za wakacjami wiosennymi bo tego nijak nie idzie pogodzić z gonitwa z
czasem na uczelni.. bleeeh ;/

marudzę, nie o tym w sumie miało być..
chciałam tylko zapytać czy to "norma", bo ciągle jestem na etapie układania
układanki i dochodzenia czy w ogóle takowa istnieje..
no i też czy jest sens zawracać tym głowę swojej lekarce skoro zawsze
przechodziło i teraz pewnie też przejdzie? bo w zasadzie nawet mi się nie chce
do niej iść, najchętniej bym nigdzie nie łaziła tylko zakopała się w kocyk i
poszła spać.. no i co ona zrobi? antydepresant mogłaby mi zwiększyć najwyżej,
ale mnie buja i mogłabym łatwo polecieć gdzieś w przestrzeń na dłużej niż dwa
dni może.. to i tak zostaje przeczekać.. argh ;/

no wiem, rozlazła i marudna jestem.. ;/
bleeeh

ale dziękuję Ciociu za troskę!
staram się być grzeczna, naprawdę
chociaż chwilami łatwo nie jest..
ale trochę się mimo wszystko boję powtórki października/listopada
i stycznia..

pozdrawiam ciepło i ciągle trzymam kciuki za poprawę!
[nev.]

[planasana]

nev, Kochanie, koniecznie zawroc glowe Twojej lekarce i powiedz jej o tym.
TO JEST WAZNE.
To moze miec znaczenie w CHAD.
Wiesz, nigdy nie przepadalam za wiosna. Chyba wlasnie dlatego, ze przewaznie
nastroj zjedzal mi do piwnicy i czulam sie klapnieta, no chu..wo po prostu.

Odezwij sie czasem.

przytulam jak zwykle mocno

p.

[nevada_blue]

ech, niezależnie od wszystkiego i tak zawsze lubiłam wiosnę.. i lato..
do zeszłego roku przynajmniej..
do lekarki spróbuję się przejsc jutro lub najdalej pod koniec tygodnia jak się
nic nie zmieni - bo to już nie sam tylko depresyjny "syndrom kwietniowy", ale
huśtawki zaczynają przekraczać pewne granice i jestem już nimi cholernie
zmęczona.. zdarzył mi się też ostatnio dwa fatalne napady lękowe i tak się po
prostu nie da.. zobaczę co powie, jak nic, to zostanie jakoś przeczekać..

przepraszam ,że się nie odzywam ostatnio, ale czuję się jak widać - z doła w
górę albo szalony galop przez ciemne doliny.. dziś jest jakoś spokojniej -
odpukać! choć już znó wieczór się robi i czuję jak coś w środku się zrywa..
do tego mam mnóstwo roboty na uczelni, bieżące zaległości, zaległości z
poprzedniego semestru, nie zamkniętą ciągle sesję zimową, zaległości w
korespondencji w ogóle.. za dużo.. a jak mnie wyniesie na wyż na dzień lub dwa
to jeszcze się w coś dodatkowo wpakuję, jakieś zobowiązanie, a potem siędzę i
mam ochotę się pochlastać, no bo kiedy? więc wybacz, jak znajdę chwilę to
coś skrobnę, bloga czytam co jakiś czas

trzymaj sie Kotku cieplutko, serdeczne uściski!
[nev.]