męczę się ze sobą

[anies4]

Witajcie. Od lutego męczę się ze świadomością, że mam CHAD.
Wcześniej leczyłam się na depresję, psychiatra, terapie itp. Po półtorej roku
miałam dość grzebania we mnie. Przez ponad rok nie brałam żadnych leków.
Własciwie było tak samo, raz do góry i szał potem na dół do łóżka.
W lutym zmieniłam lekarza, od tego czasu dużo zaszło, pomimo leków wpadłam
w stan pobudzenia związany też z moimi ciągotami do alkoholu na imprezach.
Wakacje poświęciłam na terapię na oddziale dziennym, to sporo dało.
Jednak jest październik i znów czuję sie okropnie. Od lutego faszeruje się
depakiną oraz najpierw był mobemid, potem rexetin, potem bioxetin teraz efektin.
Przytyłam od wiosny 15 kilo wyglądam jak miś kuleczka a czuje sie
beznadziejnie. Nie mam siły, motywacji do zycia. Mam wrażenie, że to nigdy sie
nie skończy. Moja niechęć, lenistwo, apatia.
Pierwszy raz poszłam na L 4 z pieczątka od psychiatry i dołuje mnie to.
Najgorsze w mojej sytuacji jest to, że mieszkam sama i nie mam bliskiej osoby
przy sobie na codzień. Przesiaduje czasem u znajomych, ale to też mnie męczy.
Znalazłam to forum i postanowiłam napisać. Wiem, że jest trochę takich osób
jak ja, ale to mnie nie pociesza. Moje życie to wegetacja z dnia na dzień.
Agnieszka.

[fannie6]

Witaj!!!
Mnie też długo leczono na depresje aż po latach wielkie bum...to Chad a wyszło
dzięki manii którą przeszłam podczas pobytu W Katowickim Centrum Psychiatrii.
Tak parawdą a Bogiem to z manią zawsze było mi dobrze gorzej z depresją rzecz
jasna dlatego też nie chwaliłam się lekarzom, że miewam bardzo podwyższony
nastrój i stąd dopiero po 6 latach leczenia wyszło,że to chad. Staram się
przede wszystkim być czujna na objawy i w miarę możliwości szybko reagować.
Tobie życzę wytrwałości tym co teraz Cię drąży i oby skończył się ten złyczas
jak najszybciej.

Pozdrawiam cieplutko
Jeśli chcesz to napisz do mnie [e-mail]

[suchyxxx2]

u mnie chad wykryto dopiero 3 miesiące temu mimo 3 letniego leczenia lekami
antydepresyjnymi bo myślano że to depresja a potem że nerwica.U mnie nie było
takich dużych stanów manii albo po prostu nie umiałem tego określić.U mnie
ciągle były depresje nawracające mimo stosowania leków no i jak dobrze sobie
przypominam kilka razy miewałem taką lekką manię objawiającą się
bezsennością-wtedy łykałem benzodiazepiny bo myślałem że to wina leku
antydepresyjnego.Potrafiłem nie spać do 2 i nawet jak się położyłem to
zasypiałem dopiero o 3-4.Jakoś byłem wtedy energiczny bardzo zwłaszcza w nocy i
bywało że miałem euforię albo się ze wszystkimi kłóciłem o byle co i łatwo mnie
było zdenerwować.Od 3 miesięcy po wykryciu chad biorę depakinę 600mg wieczorem i
cital 20mg rano.Jak narazie muszę przyznać że jest ze mną normalnie bo depresji
dawno nie miałem a euforię miałem tylko kilkugodzinną bez powodu raz.Mieszkam w
Warszawie-jeeli mieszkasz blisko to możemy się spotkać i podyskutować.

[anies4]

Dzięki za list. W warszawie studiowałam, mam tam sporo znajomych.
Teraz mieszkam na śląsku i myślę, że brak bliskiej osoby dodatkowo utrudnia mi
walkę z chorobą. Teraz od ponad miesiąca jestem w bardzo złym stanie, męczę się.
Moja praca i zaangażowanie podczas pobytu na dziennym oddziale poszły na marne.
czuję się jakbym sie bardziej pogrążyła w chorobie.

[anies4]

Dzieki za list. Czy jesteś z Katowic? lub okolicy? Jeśli tak, to super,
ja mieszkam w Siemianowicach i mogłybyśmy się czasem spotkać i pogadać.
Większość moich znajomych nie rozumie co się ze mną dzieje. W fazach manii
jestem duszą towarzystwa, rozrabiam, śpiewam, śmieję się, to jednak mija i potem
jestem wycofana, czasem ten stan trwa tak długo, że myślę jak ze sobą w miarę
bezboleśnie skończyć. Nie mam namacalnych efektów leczenia a teraz gdy przyszedł
kolejny dół po ogromnej pracy jaką wykonałam na dziennym oddziale myślę, że całe
to leczenie i prochy i grzebanie we mnie jest bez sensu. Przepraszam, że tak
akurat piszę ale męczę się już ponad miesiąc i jestem cholernie zmęczona.
pozdrawiam ciepło, Aga.

[planasana]

Anies4, mam tak samo jak Ty - w manii - dusza towarzystwa, towarzyska itp., a w depresji kompletnie
wycofana, unikam ludzi i 90% czasu spedzam w lozku spiac.
Czasem tesknie za lekka mania, chcialabym byc taka zawsze - pewna siebie, potrafiaca zawalczyc o
swoje.
Mysl o ewentualnym samobojstwie przynosi ulge.

pozdrawiam Cie

planasana

[avoid]

Witaj
ja mam Chad zdiagnozowany od sierpnia zeszlego roku (wtedy nastapila gigant
mania i wyladowalam w szpitalu dzieki rodzinie, ktora zupelnie nie mogla sie ze
mna porozumiec).
Od zeszlego roku leki mialam juz kilkakrotnie zmieniane i od miesiaca jestem na
Lamitrinie i Ketrelu i jakos ciagne.
Wczesniej, pare lat temu nie myslalam, ze moge na cos chorowac, szczegolnie, ze
mialam kolo siebie kumpele psychologa, ktora jak sie pozniej okazalo byla
beznadziejnym diagnosta bo zupelnie nie widziala u mnie depresji tylko moj
wiecznie ponury nastroj.
Wtedy zwyzki nastroju byly raczej rzadkoscia, czasem zdarzalo sie zarywanie
nocek (ale wtedy pisalam np. mgr) i jakos do glowy mi nie przyszlo, ze to moga
byc jakies objawy chorobowe (pare miesiecy pozniej zdiagnozowano u mnie Chad).
Do psychologa chodzilam prawie rok ale przynioslo to raczej srednie skutki -
nie pomoglo w tym z czym przyszlam.
Nie jestem sama mam kolo siebie bliska mi osobe, mam w miare rozumiejaca i
wspierajaca rodzine.
Natomiast kontakty towarzyskie utrzymuje raczej przez telefon lub gg bo nie mam
sily ani ochoty na spotkania.
Zrobilam sie nieco aspoleczna ale po prostu nie daje rady, zeby spotkac sie z
ludzmi i tak sobie towarzysko pogadac.
Tez sie z tym mecze.
Przez dosc dlugi czas wegetowalam i wydawalo mi sie, ze nie jestem nic warta,
ze jestem beznadziejna i wlasciwie po jaka cholere zyje.
Do dzis nei stanelam na nogi ale to juz warunkuje moj stan emocjonalny.
czasem jest lepiej czasem gorzej.
Ale najgorszy w tym wszystkim jest utrzymujacy sie prawie od poczatku stan
mieszany, ktory nie daje mi normalnie funkcjonowac i na remisje sie na razie
nie zapowiada.
Czasem marzy mi sie odizolowanie od swiata, bycie zupelnie sama bez nikogo z
rodziny obok.
Ale wiem, ze to slabosc mna manipuluje, ze to po prostu efekt choroby, niemniej
latwo nie jest.
Pozdrawiam Cie serdecznie i zycze zmiany stanu jak najszybciej
A

[planasana]

Tez nie mam sily na utrzymywanie kontaktow towarzyskich. Czasem czuje sie jak dziwadlo, porownuje
sie z innymi, "normalnymi" ludzmi. Nie wszyscy ludzie rozumieja, kiedy odmawiam spotkania i biora to
osobiscie, wcale sie im nie dziwie. Sa zdezorientowani - kilka miesiecy wczesniej bylam chetna na
kazde wyjscie, idealna kumpela do balowania, a teraz nagle mi sie nie chce. Przyjaciele wiedza i nie
wyciagaja mnie na sile z domu, pozwalaja mi przeczekac i wiedza, ze za jakis czas do nich wroce i bede
pelna spontanicznej energii (mania???) jak przedtem. Niektorym blizszym nowym znajomym
powiedzialam, ze jestem chora, zeby wyjasnic moje nieobecnosci i zeby nie czuli sie dotknieci, kiedy im
odmawiam.

Czuje sie zmeczona tymi hustawkami.

pozdrawiam

planasana

[anies4]

Witaj, dziękuję Tobie za słowa otuchy, teraz powoli wyszłam z dołka i jest
coraz lepiej. Nie mogę jednak pozbyć się napięcia związanego z myślami o tym,
że po dobrym okresie znów się zapadnę. Mam odczucie, że kolejne doły są głębsze
i możliwe, że któregoś następnego nie przetrzymam.
Pozdrawiam Aga vel anies

[avoid]

BTW
ja po zalascie przytylam prawie 20 kilo ale jakos zaakceptowalam to, ze mam
troche wiecej ciala.
Zal tylko ciuchow, w ktore juz sie nie mieszcze.

[kapuzda]

nie martw się, jesteś w depresi a to minie jak grypa