Problem z wybraniem sie do lekarza

[u2u2u2]

Nie wiem jak zacząć. ....
Jak zwykle....
To może tak. Tak jak w temacie, nie umiem się wybrać do psychiatry.
Po trosze to bariera psychologiczno-społeczna, ale głównie problem z
wybraniem dobrego lekarza. Lekarzy jest tak wielu. Moja lekarka
pierwszego kontaktu powiedziała, żebym sobie wybrał kogoś ze strony
NFZ, a tam cała masa nic nie mówiących mi nazwisk.
Nie umiem zdecydować, czy coś jest ze mną nie tak i wymagam
specjalistycznej porady, czy po prostu jestem głupi i powinienem
przeczytać dobrą książkę i wziąć się w garść. Moi znajomi mówią mi,
że przesadzam, że każdy bywa smutny i twierdzą, że wizyta u
psychiatry do jak już się ma omamy słuchowe i próby samobójcze itp.
Zrobiłem sobie ankietę depresji Burnsa, wyszło 61 pkt, rzekomo
ciężka depresja.
Czytam o Waszych szanownych objawach i stwierdzam, że moje częściowo
się zgadzają, a częściowo nie. Nie miewam raczej manii, jeśli już to
okresy podwyższonego nastroju (kiedy to czuję się wspaniale, robię
wielkie plany na świetne biznesy, nową karierę, nowe życie), ale one
trwają pół dnia, potem przychodzi osłabienie psychiczne, lęk przed
życiem, niechęć do wszystkiego totalny brak motywacji. Do tego
stopnia, że chciałbym osiąść na dnie oceanu albo wystrzelić się
daleko w kosmos, żeby niczego wokół mnie nie było. Zapaść w niebyt.
A tu trzeba iść do pracy.
Wszędzie mam bałagan. W domu, samochodzie, w pracy, w głowie. Nie
mam zupełnie siły żeby coś z tym zrobić. Wszystko niby w granicach
normy a jednak nie.
Po co to piszę? Chciałbym żebyście mi coś poradzili. Co tu zrobić z
tym życiem, by zadowolonym i szczęśliwym być. Jak wybrać speca,
który mnie zrozumie i pomoże. Dziękuję z góry za wszelkie porady.

[aurelia_aurita]

jeśli te dolegliwości przeszkadzają Ci w normalnym codziennym funkcjonowaniu, to
nie zastanawiaj się, tylko idź do psychiatry. a znajomych nie słuchaj, bo nie
mają racji.

[dr.zabbon]

No to ja powiem tak:
sama nie przepadam za lekarzem i pigułkami, ale do psychiatry pójść warto.
1. Nie znam ankiety Burnsa, ale jeśli wychodzi Ci tam, że masz ciężką depresję,
to na pewno ją masz. Znajomi nie mają racji. Jeśli Ty widzisz niepokojące
objawy, to znaczy, że u Ciebie występują. Radzę nie czekać do próby samobójczej
(nawet jeśli wydaje się mało prawdopodobna), bo wtedy może być juz za późno, ale
przede wszystkim dlatego, że po co się męczyć? Depresja utrudnia funkcjonowanie
baaardzo i aż niesamowite, jak właściwe leczenie może pomóc.
2. Przeczytać dobrą książkę i wziąć się w garść - to zawsze jest potrzebne.
Nawet jeśli będziesz leczony farmakologicznie, czynniki psychologiczne nie
przestają działać i im lepiej potrafisz radzić sobie ze stresem i swoją
słabością, tym większa szansa na wygraną w walce z chorobą. Pigułki nie resetują
niestety naszej psychiki, kierując ją na właściwe tory, tylko pomagają, bo sama
praca nad sobą
zwykle nie wystarcza. Przecież jedną z metod leczenia deprechy jest psychoterapia.
3. Warto pójść do dobrego lekarza - spróbuj się jakoś rozpytać, znaleźć opinie w
necie... Ale jak się to nie uda, to idź do kogokolwiek, np. wybierz nazwisko,
które najbardziej się Tobie podoba. Ale idź.
Naprawdę nie warto się męczyć.

Pozdrawiam i trzymaj się.

[poetkam]

Ja pierwszy raz u lekarza psychiatry byłam miesiąc temu. Bardzo
obawiałam się tej wizyty. Na lekarkę trafiłam przez oddział dzienny
psychiatryczny, gdzie mój mąż był pacjentem. Lekarka jest
ordynatorką tego oddziału. Jeśli mogę Ci polecić, to spróbuj w swoim
mieście dowiedzieć się, gdzie jest taki oddział dzienny i czy
ordynator jego jest dobrym lekarzem. Można popytać pacjentów przed
gabinetem. Albo w rejestracji przychodni możesz zapytać, którego
lekarza polecają na pierwszą wizytę, bo np.jesteś bardzo wystraszony.
Jeśli sam czujesz potrzebę pójścia do lekarza psychiatry, to musisz
tam pójść i nie zważać na opinie innych.
Ja też miałam silną potrzebę i bardzo mi ta wizyta pomogła.
Może lekarz oprócz farmakologii skieruje Cię na psychoterapię?
W każdym razie spróbuj.
Powodzenia. Trzymaj się.

[ja-lew]

Jasne, że idź do psychiatry i to jak najszybciej, bo skoro masz
takie skoki nastrojów w ciągu jednego dnia, to może być naprawdę
bardzo poważne. Lekarzowi należy powiedzieć wszystko z
najdrobniejszymi detalami, ponieważ są różne rodzaje depresji: jedne
cięższe, inne lżejsze (jeśli można to tak ująć) a granice między
nimi są dość płynne. A jeśli dojdzie do próby samobójczej to może
już być naprawdę o wiele za późno na cokolwiek, taj, jak ktoś wyżej
zauważył.
Ja nie jestem chora, ale mam kogoś chorego, dlatego zaczęłam się tym
interesować i troszkę poczytałam. Również ostatnio rozmawiałam z
jedną psycholog, która powiedziała mi, że ludzie z psychozą
maniakalno-depresyjną (to inna nazwa choroby) mogą całkiem dobrze
funkcjonować w życiu. Oczywiście jest trudniej, ale można
Z kolei moja znajoma (bardzo wybitna psycholog) mówi, że czasami ta
choroba uspokaja się samoistnie z wiekiem. Dużo zależy od tego, jaka
jest przyczyna, no i oczywiście leczyć się: Farmaceutycznie, ale
koniecznie też chodzić na psychoterapię. Dobra jest też terapia
grupowa. No i można to połączyć z leczeniem metodami
niekonwencjonalnymi - to zawsze dużo pomaga, nawet jeśli nie uleczy
całkowicie. Reiki polecam

Dzięki wszystkim dobrym duszyczkom

[u2u2u2]

W skutek Waszych mądrych porad wybrałem się do psychiatry. Cóż mogę powiedzieć?
PANI MONIKA JEST NAJLEPSZA. Nie tylko ładna, ale taka mądra i cierpliwa!
Przepisała mi efectin er 75 mg dziennie.
A jeszcze wczoraj czytałem stare posty na tym forum, m.in. ten o głupich
tekstach znajomych typu "Weź się w garść, jutro będzie lepiej". Obawiałem się,
że pani Monika się uśmiechnie i powie mi "Jest pan młody, niech pan
optymistyczniej patrzy na świat". Ale za siedem dych tak się chyba nie robi
Mam nadzieję, że nie będzie Wam strasznie przeszkadzać, jeśli sobie Was czasem
poczytam i cuś od siebie też dodam, choć najprawdopodobniej jestem bardziej
jedno- niż dwubiegunowy. W kupie zawsze raźniej (I kto to mówi, ten co ma
dodatkowo syndrom jelita nadwrażliwego.... Straszny syf, ale to zuuuuupełnie
inna historia)

[poetkam]

Cieszę się razem z Tobą.
Pewnie, że wpadaj! Czytaj i pisz.
Współczuję Ci tego syndromu jelita.
Trzymaj się cieplutko!

[aurelia_aurita]

to dobrze, że zdecydowałeś się na wizytę. a obawy, które miałeś przed pierwszą
wizytą, zdarzają się bardzo często. ja też takie miałam, mimo ewidentnych (w tym
obiektywnych, somatycznych) objawów depresji.
ale, jak widzisz, Twoje obawy okazały się niesłuszne.
a efectin to świetny lek, tylko musisz trochę poczekać, aż zacznie działać.

[czareg]

A jakby efectin nie zadziałał, nie przejmuj się - są inne. Z lekiem trzeba się wstrzelić. Zdrówko.

[miriam11]

Łączę się w bólu co do tego jelita, też to mam i potwierdzam - syf wyjątkowy.
Zwłaszcza jak złapie nagły atak - ja wtedy takie ładne pokłony biję, hi hi,
czytaj: zgina mnie w pół z bólu. Już się nauczyłam, że w domu zawsze musi być
Duspatalin Retard, jak coś się zaczyna dziać, to przez tydzień Duspatalin plus
siemię lniane. Tak więc jak widzisz nie jesteś tu sam ani z dołem ani z jelitem.
Pozdrawiam z doła właśnie (już wyłaziłam, ale mnie coś tam znowu wepchnęło).