Nasze sukcesy część 3

[beatrix-kiddo]

Odgrzewam temat, bo uważam, że warto!
Wiecie, co mi się dzisiaj zdarzyło? Studenty, jak się dowiedziały, że wcale
nie mają gwarancji, że to ze mną będą mieć zajęcia w następnym semestrze, to
wpadły w autentyczną nieudawaną rozpacz! I prosiły, żeby jakoś tak zrobić,
żeby mieć zajęcia ze mną, bo ja dobrze tłumaczę, atmosfera na zajęciach
przyjemna i mnie lubią i UWAGA: dla mnie chcą się uczyć! Ludzie, ja naprawdę
nie spodziewałam się czegoś takiego, aż mi się oczka wilgotne zrobiły... no
lubię tę grupę, dobrze mi się z nimi pracuje, ale żeby aż tak?! Taki mały
sukces...
Wpisujcie Wasze sukcesy, no kurczę polepszmy sobie nastrój trochę, proszę!

[35.a]

Zamierzałam ten temat założyć wczoraj, wiesz?

Sukcesy na moją miarę: posprzątane dziś rano mieszkanie,
no i targam zakupy przedświąteczne do domu od paru dni.
Z jednej strony czuję się jakoś głupio (nie jestem w końcu mężczyzną...),
z drugiej - zrobiłam to, działam, współuczestniczę (zwykłam mieć
tendencję do wycofywania się przed świętami,
wiecie, czytanie książki choćby). Opiekowałam się Małą 2 dni,
chociaż wczesnym rankiem czułam się bardzo śpiąco. Jest mi
bardzo bliska i cieszę się, że mnie potrzebuje. Że potrafię
się z nią bawić, śmiać. No i - odchudzam się. Jabłka na kolację.
Joga. Beatrix, gratulacje.

[35.a]

Oglądam filmy w oryginale i łapię!! Przy drugim oglądaniu
rozumiem już więcej niż mniej

[beatrix-kiddo]

35.a napisała:

> Zamierzałam ten temat założyć wczoraj, wiesz?

Ha, to się nazywa czytanie w myślach
>
> Sukcesy na moją miarę: posprzątane dziś rano mieszkanie,
> no i targam zakupy przedświąteczne do domu od paru dni.
> Z jednej strony czuję się jakoś głupio (nie jestem w końcu mężczyzną...),
> z drugiej - zrobiłam to, działam, współuczestniczę (zwykłam mieć
> tendencję do wycofywania się przed świętami,

Oj, jak ja to rozumiem... A., to jest naprawdę WIELKI sukces! Bo święta potrafią
być dołujące...

>Beatrix, gratulacje.

Powinnam napisać: dziękuję. Ale napiszę: wiesz, kiedy mi to powiedzieli,
naprawdę miałam mokre oczy. Kurczę, no nie wierzę w siebie i taka rzecz rozkłada
mnie na łopatki... Zadzwoniłam do Mamy, popłakałam się jej w telefon, jak jej to
opowiadałam... ze wzruszenia. To mnie można lubić?! (To nie kokieteria,
przysięgam, chociaż tak wygląda, to tylko naprawdę zdumienie osoby
zakompleksionej na maxa). Jestem szczęśliwa, wiecie? Przynajmniej na tym odcinku.

[i_am_the_army]

Wow, congrat! Ja to bym po czymś takim pewnie w ostrą manię wpadła

A ja napiszę skromnie - bo tkwię obecnie w ostrej depresji - że jestem w stanie
nie leżeć cały dzień w łóżku, że mimo lęków wstaję, gotuję coś-nie-coś i przede
wszystkim - ŻE JESZCZE ŻYJĘ

... nie słyszę braw i sztucznych ogni, hahahahahahahahahahahahahahaahahhaha

[35.a]

Jesteś ważna dla wielu osób na forum...
Wiesz o tym, co nie?

[i_am_the_army]

Gdybym chciała zachować pozory normalności odpowiedziałabym:
- Dziękuję, mam nadzieję
Ale nie jestem normalna i odpowiem szczerze:
- Dziękuję, ale nie wiem...

[poetkam]

Gratuluję, Beatrix, A., Gąsienico!
Ja tam skromna jestem: nareszcie odrobiłam zaległości w pracy z
okresu mojego L-4! Jupi!!!
Mam nadzieję, że choć kapkę podniosłam na duchu Vinciego - marnie
z nim było- serio...(dołuję?)

[i_am_the_army]

Kolejne sukcesy na miarę całej armii:
Przyszyłam sobie ładną łatkę w kratkę na moje dresy domowe.
Powiedziałam sobie: "PIER**LĘ WSZYSTKO" (łącznie z papierkami po cukierkach
porozrzucanymi po całym pokoju, bo nie mam ochoty ich teraz sprzątać, hahahaha)
i od razu lepiej mi się zrobiło ;-P

[35.a]

Cześć. Dzisiejsze potencjalne sukcesy:
- pójść do lekarza i nie zwariować w godzinnej kolejce,
- pojechać do księgarni, odebrać prezenty dla Małej,
- pojechać do apteki, nie zastanawiając się, dlaczego
apteka pod domem nie ma tego specyfiku,
- nie zwariować w dwugodzinnych korkach, gdy będę wracać.

Chcę na wieś

[poetkam]

> Chcę na wieś
A zapraszam, zapraszam, A. do siebie. U mnie cisza, spokój, tylko
mróz srogi...Brrryyyyyyyy

[35.a]

I nie ma u Was korków i nie słychać samochodów, i Potwora
z Metra? To ja chcę

[poetkam]

A co to jest metro? hehehehe

Góry, doły i górale, li tylko!
A przyjeżdżaj, przyjmę Cię czym chata bogata

[35.a]

Dziękuję...A teraz W Imię Ojca i Syna trzeba mi do lekarza.

[poetkam]

-Wczoraj sama wykonałam generalny porządek w pokoju, w którym
odbędzie się jutro wigilia.

-Odmówiłam mężowi wykonywania idiotycznych telefonów każąc samemu mu
je wykonać-wykonał. ("Dawaj-Lamo(trygino)" jestem asertywna? )

[paulaa29]

Beatrix, myślę że to naprawdę jest coś - sama jako studentka
pamiętam że niewielu było wykładowców którzy nam - studentom
przypadli do gustu. Jeśli już znalazł się ktoś kogo lubiliśmy -
musiał być naprawdę wyjątkowy, także możesz być z siebie dumna

Też się nieśmiało dopiszę z sukcesami:
- największy to chyba to że mam dziecko i wydaje mi sie że jestem
niezłym rodzicem. Mam do mojego dziecka ogromną cierpliwość, większą
niż mój zdrowy mąż. Spełaniam się w wychowywaniu dziecka i jak widze
efekty swoich "działań pedagogicznych" to jest mi naprawdę miło

- skończyłam studia na Uniwersytecie- (wprawdzie przez chorobę
zajęło mi to więcej czasu, w miedzyczasie byłam w psychiatryku po
próbie "S", potem dostałam okropnego uczulenia jednym z leków i
wylądowałam na oddziale alergologii w "noramlnym" szpitalu) - ale
udało się i jestem z siebie dumna bo wiem ile wysiłku mnie to
kosztowało (Choć niestety nie raz od mojej mamy słyszałam jak ją
zawiodłam że tyle czasu mi to zajęło)

- pracuję w niezłej firmie, w niezłym zawodzie i daję sobie radę. Na
początku strasznie się bałam że coś pomieszam, że wykonam obowiązki
nie tak jak trzeba, ze jak będę miala gorszy dzień to nie
zrozumiem... A jest ok, w pracy jestem bardziej skrupulatna niż w
życiu codizennym; na codzień jestem roztargnioną i trochę chaotyczną
osobą, w pracy tak nie jest chyba dlatego że bardzo się staram żeby
jej nie stracić

- no to jeszcze tylko sobie pokadzę że w domu też nieźle sobie
daję radę, jest to dla mnie o tyle ważne że moje początki mieszkania
z meżem to też początki choroby - w moim domu wówczas panował burdel
niestety, najpierw miałam manię gdzie sprzątanie w ogóle mnie nie
itneresowało, a potem depresję gdzie chociaż się starałam to nic mi
nie wychodziło, wszystko szło mi wolno, po prochach byłam
otumaniona, ciuchy do prania segregowałam godzinę... A teraz myk myk
i już Nawet Święta przygotowałam - tzn nie wszystko, kilka potraw
bo idziemy w gości ale mimo wszystko, jestem z siebie dumna

Miło się móc gdzieś pochwalić, bo normalnie te moje "osiągnięcia"
(praca, porządek)to takie zupełnie zwyczajne rzeczy..

Pozdrawiam!

Odp: Paulaa

[czareg]

[lolinka2]

wylazłam z domu i od początku do końca posprzątałam całe podwórze - poukładałam
drewno na opał, gałęzie na rozpałkę na jedną kupkę a większe dechy na drugą,
pozgarniałam śmieci i zdechłe liście oraz psie kupy (hehe, nie mam ani sztuki
psa, a gówna całe tony na podwórzu - nie ma to jak posiadać sąsiadów),
poukładałam zabawki dzieciowe z ogrodu pod dach, grilla schowałam, bo nie
przetrzymałby zimy na podwórku i takie tam... W końcu nie strach ludzi zaprosić
i widok z balkonu nie straszy
Poza tym nie zabiłam Dużej dzisiaj.... a powodów od kilku dni mam tysiące na
dobę: Dużej się ODD nasiliło i ewidentnie koleżanka córka robi mi na złość,
porwała i pogryzła swój szkolny zeszyt, ma go teraz przepisywać i staje na
uszach, żeby nam dni wolne "umilić". I nadal żyje!!!

[poetkam]

Złożyłam Duczce tory i kolejki z wagonami, i stację PKP, i stację
paliw, i ludzi, i drzewa , i udawałam razem z nią pociąg
I nic nie pospułam!
Dobrze się przy tym bawiłam.