jutro wraCA mąż...

[kajka68]

no właśnie...kolega po niego pojedzie ,bo jeszcze trzech pacjentów chce sie z
nim zabrać a ja jechałabym z małą...no ok...sama nie wiem jak mi trochę się
boję...taki irracjonalny lęk...nie wiem czego się spodziewac.Po Kai szpitalu
nie mogłam dojśc do siebie...lekarka przepisała mi Afobam i kazała brać...ale
jakoś dziwnie na mnie działa wpadłakm w depresję...matko co za stan...ani
ręką ani nogą i wyć się chce i zyc się nie chce...po jednej dawce leku??? to
jakiś odjazd...wcześniej to brałam ale nigdy takiej jazdy nie miałam...dzisiaj
próbuję walczyc sama z lekką pomoca no-spy...co by mi rozkurczyła zołądek
ściśnięty na maksa...boże ja nawet nie wiem co czuć...cieszyc się czy
martwić?bac czy nie?co za idiotyczny stan...a przecież święta...i co z tego ?

[dol_inka]

Cóż,bardzo trudny dla Ciebie czas,mąż,świeta...nerwy.Może Twój mąż
też ma świadomość "świąt",myślę(mam nadzieje) że też został odp.
ustawiony przez lekarkę i lekami i psychicznie/emocjonalnie. Staram
się przekazać Ci trochę optymizmu Może wystarczy jak będzie
stabilnie,bezpiecznie i tego życzę.

[kajka68]

By łabym szczesliwa gdyby było stabilnie...ale wydaje mi się,że on jest cały
czas nakręcony...mało tego z tego co mówi innym jest nakręcony na mnie i to mało
pozytywnie...oni się boją i ja się boję..nie wiem co z tego wyniknie...albo
wybuchnie wielka awantura albo bóg wie jak to się skończy...mam ochotę już
zwiac..ale coś mnie powstrzymuje..nie wiem ciekawosć,ze moze jednak nie?że moze
jednak rozumoie? ale jego telefony świadcza o tym,ze cos knuje...nie ma co
gdybać...juitro się okarze...okaże?po polsku juz pisać nie umiem z nerwów...ze
strachu..skąd go tyle jest w czółowieku?

[poetkam]

Kajka, jakże Ci współczuję. Widzę, że najgorsze dla Ciebie jest to
czekanie na niewiadomo na co.
Biedactwo, posyłam Ci mnóstwo całusów i pozytywnej energii))))

[kajka68]

tez nie śpisz? a ja tu do ciebie piszę

[poetkam]

Wiem, najgorsze jest to czekanie na coś złego...Kurczę, ile razy ja
to przeżywałam. A wiesz, że ja dokładnie trzy lata temu przeżywałam
podobną historię do Twojej? Z tą różnicą, że mąż wyszedł na
przepustkę tylko na święta, ale po nowym roku całkiem go wypuścili.
Tak się bałam...Podobnie, jak Ty teraz. Sąsiedzi wtedy popiekli mi
ciasta na święta, przynieśli węgiel do kotłowni, przywieźli męża do
domu (ja nie mam prawa jazdy). Mąż prawie cały czas był nieobecny
myślami- autyzm. Ale zmusił się i razem smażyliśmy karpia i
zasiadaliśmy do stołu wigilijnego.

Spróbuj zastosować ćwiczenia oddechowe. Wmawiaj sobie, że Ty
jesteśteż ważna, dzieci. Pomyśl sobie tak: jeśli będzie dla mnie
niedobry, zawsze mogę go zostawić choć na trochę odpocząć od niego.
Mam do tego prawo. Ja, kiedy jest źle tak właśnie myślę. Wiem, że
mam zawsze wybór. Jeśli nie to, to to. Ale zawsze musi być jakieś
wyjście. Może wtedy się opamięta. Kubeł zimnej wody jest najlepszą
metodą sprowadzenia kogoś na ziemię, serio. I na mnie i na męża też
zawsze działa. Ja uciekłam z małą od męża w ataku paniki. Miałam tak
silną depresją z napadami paniki i omdleniami, że prawie non stop
spałam u mamy. Obskoczyłam wtedy ośrodki interwencji kryzysowej,
psychologów...Szukałam pomocy, rad. Na męża moje czterodniowe
odejście podziałało jak kopniak. Od tej pory nie uderzył mnie, nie
gonił z siekierką. Stosuję szantaż emocjonalny wobec niego: jeśli
nie będziesz brał leków- odejdę z małą. Jeśli podniesiesz na mnie
rękę- dzwonię po pogotowie i policję . Niemoralne? Cóż, chcąc żyć
jako tak nie mam innego wyjścia.
Trzymaj się! Musi być dobrze!!!

[kajka68]

za świeta nawet się nie biorę...w końcu nawet nie wiem gdzie je
spędzę..ogarnęłam chatę,ogród..i tak się dopieprzy do detali...jak zawsze...ale
to mnie juz nie rusza..zrobiłam w miarę miejsca i wywaliłam niepotrzebne rzeczy
...przydałoby się jeszcze trocvhę czasu ...przepadły mi dni na pobyt z tusią w
szpitalu...jakie to idiotyczne ,ze nawet nie mogę zaplanować sobie dni...zawsze
cos mi w środek wpada...jak na złość...okrutne to..a ja się nie wyzwqoliłam spod
tyrani...i ciagle myślę jego kategoriami...smutne to jak bardzo człowiek jest
ubezwłasnowolniony...myśli nawet jego tokiem...chyba popadam w jakąś
paranoje...nie wiem czego tak naprawde się boję..było mi w sumioe tak
dobrze...spokój cisza...mogłam poznać Was- w normalnych warunkach mam
ograniczpony dostęp do kompa ,bo jak tylko widzi ,ze siadam odebrać poczte to
krew go zalewa i wymuśla mi tysiąc rzeczy do zrobienia...a tak nie musiałam
nikomu się tłumaczyć...i tak nie miałabym wiele do roboty bo ostatnio odkąd
jesteśmy sami tylko pies brudzi...dzieciaki jakoś szanują moją pracę i
pomagają...nie ma 10 szklanek 100talerzy...kurcze..chyba tego najbardziej mi
zal...i ta cisza,brak wyjacego telewizora,miły półmrok...ech...nie wiem,,może
się okazaćź ,że on gra przed znajomymi a tak naprawdę pojął ,zrozumiał i będzie
miło...marzy mi się?chyba tak...w końcu przeżyliśmy razem 17 lat...to szmat
czasu..różnie bywało ale były przeciez i miłe chwile...choć po tym wszystkim tak
trudno je w sobie odnalexć...
Jesli zacznie się czepiać jesli zacznie się coś nie tak to odejdę...ale tym
razem już bezpowrotnie...tyle już razy odchodziłam ale zawsze dawałam się
przebłagać,,,ale pękło coś we mnie...jeszcze w jakiś sposób za nim
tęsknię,naprawdę po ludzku tęsknię,nachodzi mnie tak czasem ale czy zasłużył na
to ?nie umiem sobie odpowiedziec,z jednej strony tyle złych rzeczy nawywijał
budzę się z koszmarami na oczachm a z drugiej...dzięki Poetkam za te ćwiczenia
oddechowe...pomagajązapomniałam ,ze coś tak prostego moze przynieść taką ulgę
.nie brałam dziś afobamu...wystarczyła jedna no-spa..i cwiczonka i
kilkunastominutowe grabienie trawnikadobranoc

[poetkam]

Nie, nie śpię-szaleję jeszcze. Mało śpię.

Wycisz się. Nie myśl o złym , to nie pomaga , tylko dołuje. Stres, panika.
Dziewczyno! Sama nabawisz się depresji! I kto zajmie się wtedy dziećmi, Tobą?
Zwolnij tempo, pobaw się trochę w flegmatyka- załóż sobie taką maskę spokoju
przed powrotem męża i za Chiny Ludowe nie pozwól jej nikomu zdjąć!
Posyłam Ci ten spokó wirtualnie ode mnie i dobry humor, rzecz jasna

Daj znać jutro, co i jak, okey?

CAŁusy Magda

[kajka68]

Jak tylko dopadnę kompa będę pisać obiecujępowiem Ci ,że dziś wyjątkowo
spokojna jestem...moze to brzmi w tym co piszę inaczej..ale więcej w tym chyba
smutku...zal mi tego ,że to co tyle budowaliśmy może tak łatwo się
rozwalić...ale nie da się samemu trzymać drabiny i reperowac dachu
jednoczesnie...zrobiłam co miałam zrobić nie do końca się udało
,,trudno...nie,,dzisiaj stanowczo jestem inna...sama się sobie dziwię

[vinci28]

wiesz jak ja trafilem do szpitala to bylem w szoku pierwszy raz jacy ludzie jak tam bedzie ale z depresji wpadlem w ciezka manie i bylo super zajebiste wakacje no i przyszedl moment wyjazdu do nowego zycia rodzina milczala cala droge a ja nawijalem i do dzis inaczej na mnie patrza wcale im sie nie dziwie wiadomo szpial byelm tam ,ale minelo juz 4 miesiace od tego i czuje ze jeszcze wiele minie moze i rok zebym to zostawil za soba i w pelni byl tu i teraz

[kajka68]

rozumiem Ciebie...to nie jest taklie proste byc tam...na pewno zostawia to
ślad...ale przecież czasem nie ma wyjścia...człowiek czasem znosi gorsze
rzeczy.Jak byłam teraz z córka w szpitalu tez były kraty i tak sobie
pomyślałam...(bo mąż z tesciową ciagle mi te kraty wypominają),że co z tego ze
są...widać przez nie niebo...a ja i tak byłam wpatrzona w wenflon i kroplówkę
pod która córcia była podłączona...byłam wpatrzona w jej chorobę...więc moze
będac tam warto ten czas poświęcić na popatrzenie się w siebie,w swoja chorobę
swój stposunek do ludzi...nie wiem Vinici jaki jesteś ,z twoich postów wydajesz
się byc bardzo delikatnym człowiekiem,bardzo kruchym kojarzysz mi się z piosenką
Stinga Fragile..."jestesmy tylko ludźmi ,jesteśmy tacy delikatni"...ale wracając
do tematu...nie wszyscy chyba muszą robić taki rachunek sumienia..ale tam gdzie
jest przemoc,gdzie cierpia dzieci to juz jest o czym myślec.tak myślę...myślę
tez ,ze rodzina po prostu oswaja się z Twoją chorobą...moze boją się pierwsi
odezwać?mój mąż do dziś nie zaakceptował choroby córki do dzis uznaje tylko
oczopląs porażenie jest dla niego nie do przyjęcia...mimo ,że młoda ma prawie 5
lat...ja jestem inna ja szukam a moze to co innego a jesli to to co mogę zrobic
zeby naprawić co się da...każdy z nas ma chyba inaczej,,,
i bardzo ciebie lubię

[maciusiko]

jak sie ciesze,ze lubisz Vinciego...-ja tez!

[kajka68]

bo fajny z niego chłopaki potrafi tak miło pisać.że az mi się cieplutko na
sercu robi

[kajka68]

Mąż wrócił...zaczął od tego ,że ja podpisałam na niego wyrok...bo dali mu kartkę
z karetki z moim podpisem ,że się boje o moje zdrowie i życie,,,no a potem
stwierdził ,że jest syf i trzeba sprzątac...i narobił dopiero sajgonu...ja
wcześniej generalkę robiłam...teraz gdzieś pojechał a mnie się chce po prostu
stąd wyjść i zamknać drzwi...mam dość...nie widzę nawszej przyszłosci razem w
ogóle...po czymś takim już zeszło mi bielmo z oczu...moze wieczorem koleżanka
przyjedzie to moze się z nią zabiorę w swiat...zobaczę co będzie jak wróci ale w
cuda nie wierzę...mogłam wczoraj wyjechać...i chyba trzeba było...liczyłam na
coś co nie miało sensu...ale chyba tak trzeba było postąpić ,żeby miec
pewnośc...a na dworze aż biało od mrozu...brrrr...jakby co to wszystkiego dobrego...

[czareg]

Kurde, zapomniałem Ci podpowiedzieć, byś wymieniła zamki w drzwiach. Jak on taki
mądry, zamknąć drzwi, a jakby się dobijał, wzywać policję.
Bardzo chciałbym Ci pomóc, a mogę jedynie przesłać wirtualne uściski.
Przepraszam, że tak chłodno, ale bardziej ciepło nie umiem

[poetkam]

Biedactwo, tulę Cię. Musisz sobie zadać pytanie: co teraz chcesz?
Kto jest dla Ciebie ważny? Nie może liczyć się tylko mąż. Jest
ważny, owszem, ale nie najważniejszy. Nie możesz przez niego
cierpieć ani Ty, ani Twoje dzieci. Nie możesz gdzieś zamieszkać na
jikiś czas? U rodziców, krewnych, przyjaciółki? Ja tak zrobiłam.
Zobaczysz, przyjdzie do Ciebie na kolanach i będzie już wiedział, że
Ty nie cofniesz się przed niczym, aby zapewnić spokój sobie i
dzieciom.
Piszęto na podstawie własnych przeżyć- nie wymądrzam się, serio.
Mnie pomogło, to i Tobie pomoże. Trzymam kciuki, odwagi. Wytrwaj.
Całe forum jest z Tobą myślami!!!

[kajka68]

nie wiem na jakiej podstawie go wypuszczono...on chce odstawić leki...udało mi
się go wczoraj przekonać ,ze nie można od razu więc zmniejszył sobie
dawkę.umówił się z kumplem z detoksu na jutro na piwko...mam nadzieję ,że nie
dojdzie do skutku...a jeśli nawet to będzie świetny pretekst...jestem
spakowana,nie chciałabym go tak zostawiac,ale jeśli nie będzie innego
wyjścia...trudno.jest teraz u naszej bliskiej znajomej dentystki ,więc mam
nadzieję,ze ona mu wbije do głowy,ze leki trzeba brac.on jest taki
rozdygotany...mówi ,że po tych lekach ma problem z utrzymaniem szczoteczki do
zębów w rękach...zaraz wam powiem co bierze...haloperidol,depakine
chrono,polmesilat i na noc tisercin.przespał całą noc.widac ,że ma do mnie żal
ale przede wszystkim jest to jakiś napakowany przez kolegów pogląd o mnie jaka
to jestem wredna wyzyskiwaczka.coś w tym stylu...jakby nie myślał swoimi
kategoriami tylko tym co inni mu mówią.widać to po tych tekstach..jakby jakieś
hasła z siebie wyrzucał...nie jest cały czas taki czasem mówi normalnie w
miarę,trochę sie wycisza ,ale drobiazgi wyprowadzają go z równowagi.nawet
pies.sama nie wiem co o tym myśleć.Teściowa znów się wypieła i mówi no co ja mam
zrobic?ale przez poltora miesiąca twqierdziła ,że ona by go przypilnowała i on
by berał leki...no a teraz że ona nie przyjedzie bo co ona poradzi...na razie ja
olewam ,jaeśli stąd wyjadę to ona będzie musiała przyjechać ,powiedziałam jej
tylko ,że jkestem spakowana i jeśli on nie będzie brał leków i wypije chociazby
piwo nie czekam na nic tylko natychmiast wyjeżdzam ,zeby miała tą
swiadomosć.tyle u mnie z nowości..Czarku i \Poetkam ściskam was oboje
wirtualnie...Dla mnie od kilku lat wirtualnie znaczy o wiele więcej niz realnie
to cały mój świat..tu mam najwierniejszych przyjaciół,niektórych miałam
przyjemnosć spotkać w realu ,niektórych znam tylko ze słów...jakze waznych dla
mnie...czasem dowody przyjazni i pomocy są jak najbardziej realne dzięki Wam ,że
jestescie...łatwiej mi...o wiele...dzięki temu ,ze tu jesteście nie uciekłam od
razu tylko czerpię z Waszych doświadczeń...odezwę się jak tylko będę
mogła...jeśli mozecie powiedzcie czy braliście takie leki j/w i czy one długo
się przyswajają..tzn po jakim czasie brania widać efekty?on je bierze od kilku
tygodni ok. 4-5.tAK MI SIę WYDAJE

[czareg]

Depakina 1500 dziennie, z efektami różnie, czasami w dwa-trzy dni, czasami 3
tygodnie, 4-5 to trochę dużo, ale początkowo mógł mieć niską dawkę by sprawdzić
reakcję organizmu. (w depakinie miałem przerwy na dwukrotnie wprowadzany lit i
raz lamictal - lamotrygina).
Haloperidol parę lat temu się przewinął, lekko uspakający i podnoszący nastrój -
u mnie nie dał tak dobrych efektów by dłużej z nim się bawić.
Tisercin reguluje i u mnie wydłuża sen (potrafił do 12 na dobę).
Polmesiltalu nie kojarzę.
Jednym słowem silna grupa, ale raczej według starej szkoły.
Przy takiej mieszance alkohol to idiotyzm - pal licho śmierć, ale trwałe
uszkodzenie mózgu to już duża nieprzyjemność.
Jak zdecyduję się na jedno piwo to piję je godzinę - mam jakąś szansę, że
wyczuję jakieś niepokojące sygnały.
Jestem ostrożny od momentu, gdy na początku terapii, mając 1300 depakiny,
oglądając w zaprzyjaźnionym barze mecz wypiłem cztery piwa. I pomimo, że szybko
wyprowadziłem się na dwór, a w listopadowy wieczór było około 0 stopni, nie
bardzo potrafię odtworzyć jak z Ursynowa dotarłem na Plac Zamkowy i bij zabij,
nie wiem po co.

[kajka68]

dziękuję Ci najpiękniej jak potrafię...spróbuję mu o tym alkoholu jakoś
podszepnąć...myślimy o wezwaniu do domu prywatnie psychiatry,co by sprawdził
skąd ten efekt ociężalości kończyn...mąż mówi ,że czuje się jak robot...i
rzeczywiście tak chodzi jak automat...zwrot całym ciałem,ciężko mu utrzymać
szklankę w ręce...i ciągle jest w jakimś kołowrotku...mówi ,ze chce mu się
siedzieć ale jak usiądzie to zaraz musi wstać i chodzić...mówi ,że wariuje
juz...nie moze sobie z tym poradzic...moze rzeczywiscie trzeba by było jednak
zmiany leków?boję się ,że jeśli nadal tak się będzie czuł to odstawi leki...na
razie udaje mi się go przekonywać ,ze musi brać...

Kajko

[poetkam]

Jam nie Czareg, wybacz...
Opisujesz dokładnie takie same objawy u swojego męża, jakie miał mój mąż po
wyjściu ze szpitala...Powiedz, czy Twój mąż ma wyznaczony termin do psychiatry?
Na kiedy? Jeśli nie- szybko go ustalcie. On musi być pod stałą opieką lekarza
psychiatry. Pamiętam, że mój mąż brał wtedy lek na tę sztywność kończyn, ale
zabij mnie jaka nazwa tego leku-nie pamiętam. Jak Czaruś rano, jak tylko się
obudzi napewno celnie trafi nazwą leku.
Póki co- cieszę się, że mąż Twój bierze leki.
Dziewczyno, nie wygląda to źle- uszy do góry!
Całusy
M.

[poetkam]

Jeszcze się wcinam. Piszesz, że Twój mąż czuje, że musi chodzić...Kurczę, kubek
w kubek...Wiesz ile mój mąż po wyjściu ze szpitala zrobił kilometrów po naszym
pokoju? Liczę na to, że jak ode mnie do morza naszego....

[kajka68]

o cholera...wizyta dopiero 17 stycznia bo lekarka poszła na urlop...chyba jednak
wezwę do domu tego lekarza o ile będzie taka możliwość...chociaż kurcze...tamta
go już zna wie co i jak...zobaczymy może się uda...może rzeczywiście dałby jakiś
środek ,bo się chłop zawezmie i przestanie brać...
Magda...dzięki ,że się odezwałaś*...jakoś nie mogę spać a juz czas
najwyzszy.No dobrze ,ze trochę się to poukładało choc nie jest łatwo..zaciskam
jeszcze zęby ,rzeczy spakowane lezą...jakby co a z drugiej strony choinka stoi
gotowa do ubrania...a mnie się zwyczajnie nie chce świąt...cały czas w
pogotowiu...nie wiem co dalej...na razie jakoś trzeba przetrwac ten czas...idę
spać...tusia znalazła dziś grę z taką cudną muzyczką ,ze nie mam sumienia kompa
wyłączyc...jest tak piękna ,ze usypiała przy niej...a teraz ja od dwóch godzin
jej słucham i nie mogę przestac...podsyłam link...
www.gry.pl/gra/Sad-Fairy-Dress-Up.html
buziaki dobranoc...

[poetkam]

Spokojnie przeczekaj święta, obserwuj męża, zobaczysz jak będzie się
czuł i co masz ewentualnie dalej robić.
Dobrze, że się wyciszasz muzyką , to dużo daje.
Spokojnych snów w ramionach muzyki, bo na ramiona męża nie masz na
razie co liczyć, prawda?
Buziaki.
Łeb mi pęka...

poetkom

[kajka68]

jest pełnia...mnie boli łeb jak jest pełnia jakies wampirze skłonnosci mam

[poetkam]

est tak piękna ,ze usypiała przy niej...a teraz ja od dwóch godzin
> jej słucham i nie mogę przestac...podsyłam link...
> www.gry.pl/gra/Sad-Fairy-Dress-Up.html

Dzięki za linka, Kajko...Ale nie mogę słuchać, bo mam zaraz dreszcie na całym
ciele i łzy kapią mi strumieniami...Zawsze tak mam , kiedy jakaś melodia
szczególnie mnie wzruszy...

Nie piszesz, co u Ciebie aktualnie, ufam więc, ze z mężem okey.

[dalaj-lama]

Swego czasu brałam haloperidol.Ohydne lekarstwo.Występuje po nim tak zwany
niepokój ruchowy - jak stać to siedzieć itp.Nie mogłam spokojnie stać na
przystanku - tak mnie nosiło.Występowała też sztywność kończyn.Jako antidotum
dano mi Pridinol i wtedy było w porządku.Ale to było dawno,nie wiem czy jeszcze
jest produkowany Pridinol.

[czareg]

To bardzo możliwe. Niepokój ruchowy występuje też często jako uboczne
antydepresantów. UWAGA: Alkohol te niedolegliwości wzmacnia i utrwala!
Ja wieczne poczucie posiadania kończyn i potrzebę ich użycia miałem po
permazynie, po tisercinie mam ociężałą głowę i niemożność koncentracji (co
przerabiam na bieżąco).
PS. Czy będzie wielką obrazą majestatu, jak twój nick zacznę przerabiać na
Dawaj-Lamo (tryginę?) ?

[ditta12]

Kajko ja tez tak kiedys miałam.Picie meza i ciagły
strach.Zachorowałam,bylam w szpitalu i teraz jestem sama i to tez
nie jest dobreSama nie wiem co jest,ale przynajmniej sie nie boje
ze przyjdzie i mnie udezy.Sluchalam twojej muzyczki i ,lza zakreciła
mi sie w oku.Chcialabym wyslac do Ciebie takiego malego elfa aby Cie
strzegl w dzien i w nocy.Zycze Ci spokoju bo bardzo go teraz
potrzebujesz.

[maciusiko]

Czareg-Twoja inwencja tworcza nie zna granic...

Odp: maciusiko

[czareg]

Nie bardzo, lepsze jest Dawaj-Lama (dawaj). Coś a'la "Go Forest! Go!"

PS. Wypiłem godzinę temu kawę (6 albo 7 w roku), ale ociężałości mózgowej mi nie
zdjęła Za to zaczynam spamować
PS.2 A forum za uszy wyciąga mnie ze złapanej wczoraj chandry świątecznej. Może
w tym roku nie będzie tak źle?

Czarku

[kajka68]

no to jestesmy już dwoje...ja też mam chandrę świąteczną...brrr...ale w kupie
rażniej jak mówią...kawy wypijam hektolitry...ale ostatnio jakos wyjatkowo jej
nie potrzebuje...a teraz wypiłam i mnie nosi...blee...choinka stoi i jakos tak
nie chce mi sie na noia patrzec...po co sa święta?

[czareg]

> nie chce mi sie na noia patrzec...po co sa święta?
No ja mam w rodzinie osobę która od kilkudziesięciu lat, wie po co są święta. I
to dla niej nie mogę chodzić po domu i jojczyć jak ja nie lubię świąt. Bozia
pozbawiła ją możliwości zrozumienia moich problemów, bez względu jak by się
starała
Ale z drugiej strony potraktowałem święta parę razy jak zwyczajne dni wolne, bez
sprężu, a raz nawet udało mi się je olać. Zdecydowanie zmniejszyło to napięcia
związane z Wigilią i teraz łatwiej mi się do nich przygotowywać, i łatwiej znosić.
Nie lubić świąt to nic zdrożnego, trzeba je tylko przeczekać.
PS. Z kolei osoby głoszące namiętnie jak wspaniałe są święta i jak nimi MUSZĘ
się cieszyć traktuję na równi z doradcami od "weź się w garść". Mówię tu o
kwestii obyczajowej, nie religijnej, chociaż jeżeli kapłan nie potrafi uszanować
moich emocji świątecznych, to wiem, że Duch Święty poskąpił mu swojej łaski i
zaczynam go żałować.

ufff///

[kajka68]

Mój nastrój świąteczny ...hmm...właśnie skończyłam smazyc ,piec i
gotować...wystarczy nic więcej nie robię ...po raz pierwszy nie ubrałam stołu
teraz jak to zawsze miałam w zwyczaju...a to dlatego ,zeby zajrzeć tutaj zanim
padnę...kurcze...uzależniłam się od Was...tak bardzo...od kilku godzin wciąż
myślę co u was...to niesamowite...dlatego cieszę się ,ze opatrzność -czymkolwiek
jest kazała mi tu zostać...za chwilę 4...a mnie się przypomniała piosenka
Starego dobrego Małżeństwa...czwaryta nad ranem ,moze sen przyjdzie...dobranoc...

[poetkam]

Chandra świąteczna...Ciekawy termin. Mnie łeb pęka już od wczoraj. Tabletek
zażyłam już multum i guzik.

Jak wyciągać za uszy? mm. Ładna pogoda za oknem, chociaż mrozik tęgi..Trzeba
pisać prowokacyjnie to i ociężałość mózgowa zejdzie sama.
Kto zacznie dziś prowokować?

[maciusiko]

Ja rowniez dziekuje Ci Kajko za link do tej muzyki.Boze,jak ona wycisza...
Z rozwodem czekalam 8 lat,o osiem za duzo...

kochani

[kajka68]

odpowiem hurtem...przepraszam ,ze tak...
dzięki za nazwę tego antidotum zadzwonię dziś do szpitala i zapytam co mam
zrobic.Mam nadzieję,że po alkohol jednak nie sięgnie,teraz jest zajęty
świętami...wczoraj choinka,dziś wędzenienasza rodzinna tradycja,sąsiad ma
wędzarnie ,więc korszystamy.Mam nadzieję,że zaden kolega sie nie pojawi z jakimś
piwskiem...bo ubiję.jest ogólnie nawet znosnie,,,obym nie przechwaliła,ale od
czasu do czasu pojawiają się jakieś wkręty...staram sie zastosować wtedy metodę
głupie pytanie głupia odpowiedx...na razie skutkuje.Na szczęscie bnierze leki
ale mówi ,że jeśli nie przestanie go tak męczyc to je rzuci.domyślam sie że nie
jest mu łatwo i staram się to uszanować.Dzięki wam wiejm,że rzeczywiscie tak
jerst.Ciuchy nadal nie rozpakpowane ,ale tak czuje się pewniej...on tez widzi
,że to nie przelewki.buziaki postaram sie póxniejk...

[kassa10]

jest jeszcze drugi specyfik na sztywność po haloperidolu - akineton
(jest to specyfik na parkinsona), jednak nie na wszystkich dobrze
działa - mój mąż dostał zwidów, lekarz kazał go odstawić, ostatnim
razem dostał wymieniany tu pridinol (faktycznie były trudności z
kupnem).
Mam nadzieję, że święta były do zniesienia.
Pozdrawiam
Kasia

Kajka

[poetkam]

Jak po świętach? Jak się czujecie? Jak mąż?

[kajka68]

Polmesilat ,który miał przepisany mąż jest tym antidotum ,ale miał za mała
dawkę,wczoraj znalazłam mu lekarza,był i jest bardzo zadowolonyno to polowa
sukcesu.Swięta minęły w miarę spokojnie,było kilka małych wybuchów,ale do
ujarzmienia...on nie potrafi poradzic sobie z emocjami ...no ,cóż ja tez nie
pozwalam sobie wejsć na głowę...teściowa próbowała mnie utemperowac,ze on chory
i powinnam ustąpić,ale jak zaczał jeździć po niej to już nie była taka
hojraczka...tak jak mówicie choroba chorobą,ale trzeba przynajmniej
próbowac...myślę ,ze trochę do niego dotarło..nie wiem dalej jestem w kropce..on
ponoc pamnicznie sie boi ,ze znów go zamknę.wczoraj bał się tego lekarza jak
ognia w końcui poszedł sam...no i wrócił szczęśliwy...zrozumiał może ,że nie
chcę zamylkac tylko pomóc...chciałabym wierzyc,ze to się poukłada...choć jeszcze
tak trudno....pozdrawiam cieplutko...