Plusy CHAD

[blue_a]

Z uporem maniaka, którego coraz bardziej w sobie kocham, chcę podrążyć temat-

Za co lubicie swoją chorobę?

Tych, którzy z jej powodu bardzo cierpią - przepraszam i naprawdę współczuję.

Dzięki CHAD:

fruwam
cieszę się
rozbawiam
łatwiej się uczę
wierzę (i wcale nie tak bardzo bezpodstawnie), że DUŻO MOGĘ

(wkurzają mnie wstawki z podręczników medycznych o megalomanii maniaków. Czy
zawsze? We wszystkich przypadkach? Lek, który przyjmuję (także działąjący
antylękowo) pozabierał wiele barier, które utrudniały mi życie i
naturalne "rozwinięcie skrzydeł"

mocniej czuję

Ten wątek podrzuciła mi książka Jamison.
W końcówce jej kontrowersyjne słowa: że nigdy nie chciałaby urodzić się bez
tej choroby. (Cytuję z pamięci)

Tak, właśnie tak.
Ja też.

Dzieki CHAD mocniej odbieram rzeczywistość, mocniej cierpię, ale też i
mocniej kocham. Nie chcę żyć letnio. Tak jest, gdy przychodzi depresja, od
momentu, gdy zaczęłam się leczyć, tj. pół roku, niemal nieobecna.

Jestem szczęśliwa.
Tak.



--
Zdegustowanym mówię przepraszam, ale ich zdegustowanie absolutnie nie
przeszkodzi mi w dalszej radości i cieszeniu się życiem.

:)

[blue_a]

Z uporem maniaka albo godnym lepszej sprawy podrążę temat. Naprawdę nic?

Autentycznie żadnych plusów?

W czytanej dziś książce trafiłam na fragment o Wirginii Woolf. Że w okresach
manii, gdy dzieje się statystycznie więcej i intensywniej, gromadziła
najzupełniej dziwne, czasem żenujące doświadczenia, aby wykorzystać je później,
przy pisaniu.
Ucieszyłam się, moje opowiadanko zamieszczone plus mail i tam krótkie "proszę o
więcej". Tak się zastanowiłam, czy to nie standardowa zachęta, ale - myślę
sobie - przecież nie. Kto by mi chciał poświęcać czas, gdyby to opowiadanie
było kiepskie. Przymierzam się do większej formy, nie boję się myśleć, że cały,
niemały nakład pójdzie jak woda. I w końcu będę mieć bardzo dużo pieniązków
Nie zgadzam się tu z psychiatrami, którzy piszą o niczym nie popartej wierze
we własne możliwości osoby chorej.
Długo-długo wkładałam do swoich szufladek, hypomania je bez zażenowania
otwiera.
Przecież nawet zdrowy piszący potrzebuje zachęt, aby pisał, mnie najbardziej
jest potrzebna wiara we mnie, w moje możliwości i..czasem hamowanie, gdy się
rozpędzę w radości.

W rozmowie z psychiatrą:

- Dzieci kochają hypomaniaków.
- Wszyscy kochają!

Jej emfaza była niepotrzebna, ale przecież coś w tym jest.
Znudzeni dzieckiem dorośli zajmą się własnymi sprawami, a hypomaniak wciąż nie
zmęczony, będzie się z nim bawił, radośnie z nim krzyczał etc.

Dla równowagi przyznam, iż bywa, że mój ukochany mały kuzynek męczy mnie. Ma w
sobie tyle życia, że zderzenie z moją nadmierną aktywnością i czasem ogromnym
zmęczeniem oraz potrzebą wyciszenia sprawia, że uciekam od niego.
Ale i tak jest świetny.
Będę go obserwować, nie ejst do końca "normalnym" dzieckiem
Ma za dużo energii

Czuć coś

[empeka]

Ależ coś, jak najbardziej.

Wtedy:
jestem twórcza i mam same zalety. To takie miłe.
Obawiam się, że staję się wtedy bardziej powierzchowna - to też jest miłe.
Teraz:
mi trudno o tym pisać, bo akurat mam subsepresję.
Nawet nie jest mi smutno, tyle że ciepłe kluchy

Tak więc pochwała hypo jest mi z chwilowo obca.
(Pozatym już dawniej zgłaszałam zastrzeżenia, prawda?)

Marta

[ne.la]

noooooooooo, przyznaję, że są

Dzięki niej jadę na konferencję napisawszy super artykuł w dwa dni, i -
najważniejsze - nie dochodzi do mnie, że być może mam guza mózgu (serio, nie
dochodzi).

[empeka]

Też nie wierzę w żadne Twoje guzy.
Daj znać jak Ci pódzie - poszlo na tym seminarium, dobrze?
Trzymam kciuki

Marta

[miron17]

Sądzisz, że bez choroby nie potrafiłabyś przygotować referatu? Wybacz, ale
wydaje mi się że przeceniamy trochę rolę hipomanii w tym, co nam wychodzi. Ja
przed chorobą radziłem sobie naprawdę świetnie: matura na piątki, egzamin
wstępny na piątki, po I roku stypendium naukowe... Sądzę, że po prostu jesteś
dobra, i tyle. Bez wiedzy i przygotowania merytorycznego sama hipomania nic by
nie pomogła.
Co do guza, to trzymam kciuki i wierzę, że to fałszywy alarm.
Pozdrawiam

[ne.la]

Nie wiem sama, bo choruję od 15 roku życia, w podstawówce byłam dobra, no ale
w podstawówce każdy był, więc nie potafię ocenić No a z CHAD poszłam na
studiakiedy jeszcze jednocześnie kończyłam liceum itd.

Chodziło mi głównie o tempo - jestem dość drobiazgowa i referat normalnie
zajmuje mi więcej czasu, no i stresuję się bardzo... A tu: szybko, łatwo,
przyjemnie, jestem na konf., jutro go wygłaszam i zero stresu ))) Masz rację
Blue, czasami da się lubić tę chorobę

[gumaguma]

Dzieki CHAD mocniej odbieram rzeczywistość, mocniej cierpię, ale też i
> mocniej kocham

Święte słowa. Szkoda tylko, że nie można mieć CHAJ (jednobiegun), albo CHAM
(mania))
A tak na poważnie, to ze wszystkich chorób ta wydaje się istotnie
najprzyjemniejsza. I pewnie wydała najwięcej geniuszy...., bo czyż geniusz
ludzki nie jest "wariactwem"?, czy nie smutne byłby świat dopiero gdyby
chodzili po nim sami wyczesani i ułożeni realiści?
Pozdrawiam was wszystkich.

PS Dziękuję za zaproszenie na forum. Chętnie będę tu wracać jak tylko zmienię
login, bo pod ten tylko (za wiedzą właściciela wprawdzie) się podszywam. Taka
fanaberia. Intensywnie myślę nad nazwą od kilku tygodni i nic mnie nie
satysfakcjonuje. Chyba ogłoszę konkurs.... PZDR

[abdon]

Kochani!

Nie czuję się urażony ani dotknięty. Ale są chwile, kiedy myślę, że dla mnie
byłoby lepiej, gdyby udało mi się samobójstwo, które usiłowałem popełnić.

abdon

[empeka]

A dlaczego tak sądzisz?

Serdeczności ślę
Marta

[abdon]

empeka napisała:
> A dlaczego tak sądzisz?

Miałem wieloletnią płytką depresję, przerywaną tylko pogorszeniami.

abdon

[neo422]

Fantastycznie jest byc mlodym, i czuc manie powtarzam poraz kolejny hipo nie
jest szkodliwa wariactwo geniuszy tez pochwalam natomiiast nie zycze hipermani,
bo zjazd po niej jest bardzo pochyly w hipo tez bylem zadowolony z tego ze mi
wszystko dobrze idzie to nic ze powierzchownie nie ma znaczenia.Natomiast teraz
bedac po doswiadczeniach 40 letniego zycia twierdze z cala odpowiedzialnoscia
nie chce geniuszu nie chce mani nie chce depresji nie chce CHAD niestety mam
bardzo powazny pierwsza grupa niezdolny do samodzielnej egzystencji ja kiedys
wielki matematy. Pozdrawiam wszystkich nie czuje sie urazony i sprowadze troche
na ziemie CHAD rozwija swoje mozliwosci w wieku 35 do 40 lat ale nie kazdego
musi tak trafic jak mnie

[jagoda16]

Ja tez jak Neo nie lubie swojej choroby; to wszystko zalezy jakim jej wariantem
jest sie obdarowanym, ja mam akurat CHAD z zdecydowana przewaga depresji,
niestety bez dluzszych remisji i z hipomaniami. No mozecie wziac poprawke na to
ze od pol roku jestem w glebokim dole, wiec i moje spojrzenie na sprawe jest
depresyjne. Owszem gdy bylam nastolatka, potem na studiach to prawdopodobnie
hipomanie pomagaly mi odnosic rozne sukcesy zyciowe, ale wtedy nie wiedzialam
ze powinnam sie leczyc. I dobrze.
Przeczytalam ostatnio Jamison ( a propos wykupilam ostatni egzemplarz w EMPIKU
na Nowym Swiecie ) i musze przyznac ,ze konkluzja jej ksiazki mnie zaskoczyla -
jak dla mnie przeholowala, ze gdyby mogla wybierac wybralaby zycie z CHAD;
chyba byla w manii jak pisala zakonczenie Bo czy my wiemy jak odczuwaja
ludzie bez tej szlachetnej przypadlosci?

pozdrawiam Was wszystkich serdecznie w miare moich skromnych obecnie mozliwosci.

[abdon]

Neo422 napisał:

...ale nie kazdego musi tak trafic jak mnie.

A skąd wiesz jak mnie trafiło?

abdon

[neo422]

abdon napisał:

> Neo422 napisał:
>
> ...ale nie kazdego musi tak trafic jak mnie.
>
> A skąd wiesz jak mnie trafiło?
> Nie osadzam i nie zgaduje jak Cie trafilo abdon mowie o sobie czytuje twoje
posty.Nie bede Cie pocieszal,powiedzonkami jakie to zycie jest wspaniale.Za
soba mam kilka prob samobojczych sa chwile ze mysle o kolejnych .
> abdon

[gumaguma]

Neo, pewnie bardzo wysoką cenę płacisz za to, by być takim, jaki jesteś, ale
jesteś nam wszystkim bardzo potrzebny, nawet , a często przede wszystkim
wtedy gdy się na nas wściekasz. Jeden potrzebuje położenia na łopatki, drugi
postawienia do pionu, a ty masz unikalną umiejętnośc w lapidarny, prosty sposob
zrobić i jedno i drugie.
pozdrawiam.