Sprawa się rypła

[obecna_xyz]

No i pie......... nosem o zamknięte szklane drzwi.
Byłam tylko dwa dni w wymarzonej pracy i mam takiego lota jak 7 lat
temu(od tak dawna nie czułam się tak źle). Sympatyzujący!Nie
mówcie,że to nic, że przetrwam. G...., jestem chora jak pies i pora
się do tego przed sobą przyznać. To chyba najtrudniejsze: NIGDY NIE
BEDĘ JUŻ PRACOWAĆ.SM i CHAD to chyba wystarczy, by sobie
odpuścić,jak będę forsować jeszcze na wózku wyląduję.Muszę nauczyć
się siebie i życia na nowo w roli Perfekcyjnej Pani Domu i Domowej
Kurki Złotopiórki. Czapki z głów przed pracującymi, ja nie mogę.:-
/Uściski

[36.a]

No to podziw, że mając SM (i ChAD) próbujesz. Mów, co Cię tak
wyprowadziło z równowagi.

[dr.zabba]

Założę się,że to praca nieodpowiednia, a w żadnym wypadku Ty. Co się stało?

[obecna_xyz]

Praca "stara", ukochana, z ludźmi i dla ludzi. Mam jednak
AUTENTYCZNIE USZKODZONY MÓZG, gdyż aktualnie (i dużo później)dostaję
takich panicznych ataków lęku,że nikomu nie życzę. Ale co nas nie
zabije to nas wzmocni: właśnie w tym momencie strach odbiera mi
oddech, ale nie wezmę Lorafenu. Poczekam aż Paroxetyna mnie "złapie"-
pewnie ze 2-3 tygodnie.

[dr.zabba]

Terapia? Paroxetyna - brałaś już?
Może właśnie te 2-3tygodnie trzeba poczekać?
Czy dobrze rozumiem, że poszłaś do pracy na zupełnie nowych lekach? To błąd,
zapewne lekarza.

[megan.k]

Praca, którą sobie wybrałaś "Perfekcyjnej Pani Domu i Domowej
Kurki Złotopiórki", jest jeszcze cięższa niż praca zawodowa (przynajmniej dla mnie). Nie musisz być aż tak PERFEKCYJNA. Ale nigdy nie mów NIGDY. Przecież kiedyś przyjdzie remisja, tego Ci życzę, i może znowu zatęsknisz za pracą. Teraz po prostu wybrałaś zły moment. Aktualnie zadbaj o siebie.

Sympatyzujący!

[obecna_xyz]

Dziękuję za dowody zainteresowania i słowa otuchy

[poetkam]

Też uważam, że to był po prostu zły moment. Spróbuj poczekać na
działanie leku. Przeczekaj najcięższy okres, a za jakiś czas znowu
zacznij pracę.
Nie poddawaj się tak łatwo.