oto jestem

[czubata]

Ciężki okres moi drodzy przeżywam ostatnio,i to nie z powodu mojej choroby,
ale z powodu choroby mojej siostry.Jak wam pisałam,przyjechała do mnie w
odwiedziny i siedzi już miesiąc.Dwa chady pod jednym dachem to ciężka sprawa
zwłaszcza że ona pije bez opamiętania,a co to się potem dzieje...W tym
wszystkim jestem zaskoczona jak dobrze się trzymam.Biore leki jak w zegarku bo
tylko się na nią spojżę to wiem że musze.Jej leki też załatfiłam.Poprostu
poszłam do przychodni rejonowej do takiego zakręconego doktorka i
opowiedziałam o swojej chorobie,że zbrakło mi leków i bez problemu dostałam co
potrzeba.Siorunia zażywa clonazepam,więc w zaistniałej sytuacji troszkę jej te
tabletki podbieram.Wiem co na to powiecie ale wierzcie mi,co mnie nie zabije
to mnie wzmocni.Tylko czekam kiedy sobie z głowy włosy powyrywamy.Kocham ją to
oczywiste,ale co za długo to niezdrowo.pozdro

[poetkam]

No to nie zazdroszczę....
Wiesz kiedy siostra wyjedzie? Jeśli przeszkadza Ci jej obecność, zapytaj wprost,
ot co.

Trzymaj się...

[czubata]

nie przeszkadza mi,nie to chciałam powiedzieć.kocham ją przecież taką jaką
jest.Jest chora.Ale jest ciężko.Bardzo jej też współczuje bo ona jest sama.Ja
mam rodzinę,dzieci,męża,a ona tam za granicą niema nikogo oprócz swojego psa.Mąż
ją zostawił przez chorobę,ludzie się od niej odwrócili wszyscy pseudo
przyjaciele położyli na nią lachę.Ja wiem,ona bywa nieznośnia,co
ciekawe,zupełnie tak jak ja.Kto ma więc ją bardziej rozumieć niż ja.

[ditta12]

To fakt,ludzie opószczaja chorych psychicznie a rodzina sie
wstydzi ,nawet o tym mowic.Nie jestem przestepca.
Czasem boję się i nie wychodzę z domu,dzieją się rozne zawirowania i
nikt mi juz nie wierzy bo pewnie myślą sobie ze po co wierzyc takiej
jak ja.Zakwalifikowanej na ca cale zycie.