TOKSYCZNY ZWIAZEK

[dzimi4]

Jestem w podobnej sytuacji od 6 lat, tylko że podjęłam decyzję dokładnie 3
maja, bo nadarzyła się okazja a ja nie skromnie powiem, że czekałam na nią,
bo jeszcze jeden raz nazwałby mnie "k..wą lub dziwką" a skończyłabym w
psychiatryku. Na dziś dzień jestem „nikim” dla samej siebie a to jest już chyba
najgorsze. Wiem, że Wy rozumiecie co to znaczy, oni nie i proszę żeby ludzie
typu real men nie robili sobie z tych tematów żartów, bo to jest dla niektórych
bardzo już zgnojonych tylko kilka kroków od samobójstwa.Nasuwa mi się jednak
pytanie, na które dotąd nigdy nie usłyszałam odpowiedzi. Jeśli możecie i wiecie
odpiszcie. A mianowicie: Dlaczego oni wszyscy tak nas upadlają, gnoja i robią z
nas wycieraczki do butów, co jest z nimi nie tak, czy oni są świadomi tego że
zadają drugim ból, czy oni to robią świadomie, czy to im daje satysfakcję?
DLACZEGO?
A do xxx piszę - nie poddawaj się, walcz, ja też walczę i z satysfakcją
wykreślam kolejny dzień w kalendarzu bez kontaktu z nim czyli z piekłem.

[alabamma]

Nie wszyscy mezczyzni sa swiadomi tego, co robia innym- to ich jednakowoz nie
usprawiedliwia. Niektorzy swietnie wiedza co "dolega" samochodowi gdy silnik
zaczyna brzmiec odrobine inaczej niz zwykle,ale nie widza co sie dzieje z ich
zona/partnerka....To braki wychowania, braki wrazliwosci. SA kobiety po ktorych
takie meskie zachowanie "splywa" ale jesli nie splywa po Tobie to musisz
odejsc. On sie nie zmieni, a jesli nawet, to tylko wtedy gdy sam dostanie
kopniaka od zycia. Niekoniecznie od kobiety - moze stracic prace, albo w pewnym
momencie dzieci go odrzuca.....
Mysle tez, ze mezczyzna ktory upokarza kobiete ma gdzies jakies glebokie
kompleksy, poczunie niesprawdzenia sie. Ale Ty tego nie zmenisz,i gdy nawet
bedziesz pracowala zeby go zmienic, to nic Ci to nie da. Moze dac dopiero
nastepnej kobiecie, ktora pozna po rozstaniu z Toba....

racja!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[wasza_bogini]

taka kultura i ich matki, ktore im wtlaczaja, ze sa mezczyznami, a mezczyzna
sobie nie pozwoli.
bardzo prymitywna kultura.

[married1]

z Twojego opisu wynika ze nie jest az tak bardzo zle skoro wolisz byc z nim niz
sama.Chcesz poczekac az bedzie az tak zle?

[mozi3]

to poprostu powiedz koniec! teraz sie katujesz a jak to skonczysz to poczujesz
sie naprawde lepiej. wtedy to nie bedzie samotnosc tylko wolnosc!

[hellaa]

A co z taka sytuacją, kiedy do pewnego momentu historia toczy się klasycznie:
Na poczatku związku: wspaniały, czuły, troskliwy partner; po dłuższym czasie:
macho lubiący dołować, olewający potrzeby kobiety, egocentryczny, gburowaty,
lecz.. gdy papiery rozwodowe są przygotowane i widzi, że kredyt cierpliwości
się wyczerpał - on sam załatwia konsultację z psychologiem, błaga o drugą
szansę i.. kurka wodna, juz ponad rok jest "do rany przyłóż"!
Problem w tym, że choć teraz mam męża, którego tylko pozazdrościć, jakoś nie
czuję się dobrze i bezpiecznie. Wydaje mi się, że w każdej chwili może mu
się "odkręcić" w poprzednią stronę - i teraz to mnie nie chce się za dużo
wkładać w ten związek, asekuruję się. Jest to sytuacja, w której nie ma dla
mnie mowy o pełnej miłości, bo nie ufam i mam żal o kilka zmarnowanych lat.

Czy w takiej sytuacji warto budować relację, starać się, otwierać, ufać, czy
lepiej, mając w pamięci to, co było, rzucić.. aktualnie bardzo sensownego i
umiejącego dbac o związek faceta - i tylko, do licha, jakaś obca panna dostanie
go takiego, że tak powiem, gotowego, i spije smietankę, która wytworzyła się za
sprawą mojej kilkuletniej męki...

[s_s]

spróbuj na nowo pokochać męża... skoro jemu się udało zmienic i pokochać Cię to
może Tobie sie też uda...

[more.words]

jush kiedys sie wypowiadałam tutaj <ania (ŁDZ) >

od ponad 1,5 miesiaca jestem na wolnosci <czyt. po zerwaniu> i jestem
szczesliwa!!!

poprostu odzyłam!!! nie załuje mojej decyzji .. było ciezko..szczeg. jak sie
spotkalismy przypadkiem i musielismy spedzic ze soba prwie godzine <ze wzgl.
niezaleznych ode mnie ani od niego>

ale generalnie..nie wyobrazam soeie teraz zebym miała wrocic do tego
wszystkiego!! nie chciałabym!! chociaz wiem ze jush niedloogo zacznie mi
brakowac jakiegos pzrytulania itede..ale chetnych na mnie jest
wystarczajaco..poza tym...

jak jush sie wyrwałam z tak dloogiego zwiazku to nie mam zamiaru do niego
wracac za szybko!!!

kazdemu w podobnej do mojej sytuacji <jest tu opisana> radze podjac decyzje i
nie zwlekac ... bo to nie ma sensu!!!

powodzenia !!

i pozdrawiam:D

[mamagocha]

Po pierwsze, nie szukaj w sieci!!!! Niech Cię Pan Bóg broni(trafić możesz - na
99% - na jeszcze bardziej toksycznego padalca). Mojego męża poznałam w necie i
pomimo to, że jest najwspanialszym człowiekiem na świecie, to niestety czatuje
wciąż za moimi plecami, ostatnio odkryłam, że korzysta z "sympati" i nie wiem z
czego jeszcze. Net to nałóg, pamiętaj o tym.

Po drugie, nie zakochuj się!! Klin klinem nie jest rozwiązaniem.

Po trzecie postaraj się zrobić coś sama i dla siebie. Może wtedy poczujesz się
silniejsza: A jednak dałam sobie sama radę i było fajnie.

Po czwarte, porozmawiaj z nim i powiedz o swoich wątpliwościach podkreślająć co
naprawdę czujesz, i że tylko to się teraz liczy.

Spotykaj się z przyjaciółmi, wyjedź gdzieś (bez niego), odżyj!

A potem naucz się żyć bez niego.

Mnie się nie udało tego dokonać. Może Tobie się to uda:))

Życzę powodzenia!

Pozdrawiam

[aveeva]

Hej, baardzo dobrze Cie rozumiem... chociaz ja (i tu bede smieszna) jestem w
takim zwiazku niecale pol roku i juz mam problem zeby odejsc :( interesuja sie
mna inni faceci...jeden calkiem powaznie,a ja nie umiem zostawic
mojego...niszcze mnie od srodka...cos mnie ciagnie do niego...nie pozwala
odejsc...wszyscy mi kaza to zrobic...a ja ech szkoda slow... nie umiem :(
Mam nadzieje, ze Tobie sie uda i zycze Ci tego z calego serca ;)

[teresa79]

dziewczyno odejdź od tego faceta, wiem ze latwo sie tak mowi ale nie masz
jakichkolwiek zobowiazan wobec tego chlopaka wiec nie marnuj sobie zycia. Ja
bylam w takiej samej sytuacji jak Ty - dwa razy, na poczatku wszystko super a
po wielkim zaangazowaniu przyszło wielkie rozczarowanie i męki. Jak tylko uda
ci sie uwolnic odetchniesz cala piersia i zauwazysz ze swiat nie jest taki zły
z perspektywy osoby samotnej, wyciszysz sie bedziesz mniej zdenerwowana i pelna
energii, zrób to dla siebie masz jeszce tyle zycia przed soba i nie marnuj go w
tak mlodym wieku.

[uslugibiurowe]

Co do autorki listu wydaje mi sięże już podjeła decyzjętylko boi sięjeszcze
wprowadzić ją w życie.
Słuchajcie kochani, ja jestem w związku od ponad roku, od pół roku mieszkamy
razem (w tej chwili 12 dni w miesiącu bo mój facet pracuje za granicą), problem
w tym ze on ma wielki problem z dołożeniem siędo płat za mieszkanie. Nie czuje
sie jak u siebie, bo ono jest moje, a mnie wystarcza na pokrycie kosztów.... no
tak ale gdzie tu partnerstwo? co o tym myślicie? Macie podobne doświadczenia?

[wkurzona151900]

ja własnie odeszłam(na poczatku maja).nie dalam szansy.przez 4,5 roku wyrobiłam
sobie w psychice taka otoczkę, że on nie ma szans. i wiecie co? jest fajnie.nikt
nie gledzi mi nad głowa, nie muszę być gdzies tam o 15:00, robie co mi sie
podoba, spotykam się z MOIMI znajomymi kiedy mam na to ochotę. wmawiam sobie ze
bedzie dobrze i o dziwo tak jest, jest lepiej. a poza tym beda wakacje, nie
wiadomo co przyniosa. papa.nie bać mi się!

[dorota633]

Przerabiam to juz 10 lat,Wielka milosc ,opowiesci o przyszlosci i ,po 3
miesiacach nagle przebudzenie.Odchodzilismy od siebie wiele razy ,mamy dziecko
ale nie mieszkalismy razem.Jezeli ktos pisze odejdz od niego ,wiem jak
reagujesz ,pierwsza mysl nigdy wiecej,nie chce,jak sie uspokoisz przychodza
inne mysli -przeciez go kocham ,to moja najwieksza milosc ,moze to ja cos zle
robie,i brakuje ci tchu ,wszystko cie boli jakby rzeczywiscie brak uzywki-to
jest uzaleznienie nie ma o czym dyskutowac,Przerazajace jest to jak w myslach
pomniejszach jego winy i zaczynasz obwiniac siebie,gdybym byla
ladniejsza ,bardziej wyrozumiala na pewno by sie udalo i nie dociera do
mnie ,ze ja jestem ktoras z kolei 6-ta,10-ta,ktore sa dla niego
nieodpowiednie.Niestety racja ,leczenie trzeba rozpoczac od siebie ,wlasnie
szukam terapeuty,zeby sie "odtruc"dorota

[green_way]

mam radę dla czytelniczki, która napisała ten list i nie może sobie poradzić z
tym toksycznym związekiem, trzy lata to i tak bardzo długo, stanowczo za długo
biorąc pod uwagę, ze to Cię niszczy i tak zrobiłasz już źle, że trwasz w tym.
Im dłużej zwkleasz tym gorzej dla Ciebie, tym bardziej cierpisz i masz coraz
więcej obaw. Mówisz, że boisz sie samotności i boisz się odejść, teraz tak
myślisz, bo nie znasz przyszłości, ale kiedy już od niego odejdziesz, zdzwisz
się, że można poczuć taką ulgę, zaufaj mi. I ręczę Ci, że jeśli będziesz potem
cierpieć, to tylko dlatego, że jednak cos do niego czułaś i tak naprawdę nie
chciałaś odejść. Ja też byłam w podobnym związku, bałam się odejść, męczyłam
się i łudziłam, że coś jeszcze może się zmienić, któregoś dnia niespodziewanie
to on zostawił mnie pierwszy, nie dlatego, że podzielał moje zdanie,ze to
toksyczny związek, zrobił to z zupełnie innych powodów. Pierwszą noc cała się
przespałam, płakałam jeszcze jakieś 2-3 dni i to bardzo inensywnie, myślałam,
że świat mi się zawalił, jednak to tylko pierwsza myśl jaka przychodzi nam do
głowy. Jednak po niedługim czasie zrozumiałam, że przecież już się męczyłam, że
teraz mam nowe życie, że to szansa. Poczułam ogromną ulgę, naprawdę. Możesz
spróbować rozmowy, zmian, może mała przerwa? Albo zmiana trybu życia? Więcej
życia towarzyskiego? Lecz jeśli sprawa jest poważna to pewnie wiesz, że ludzie
nie zmieniają się za kiwnięciem palca. Jeśli jednak naprawdę się kochacie, to
los was jeszcze połączy, może całkiem nieoczekiwanie i niespodzianie. Tymczasem
życzę dużo odwagi i siły. Powodzenia i pozdrawiam.

[99b2]

Kup i przeczytaj książkę Marie-France Hirigoyen "Molestowanie moralne.
Perwersyjna przemoc w życiu codziennym" Parę tygodni temu była w MPiKu w
Galerii Mokotów. Uświadomi Ci to sprawy, których sama nie jesteś w stanie
zauważyć i zaczniesz sobie zadawać pytanie, gdzie dotychczas miałaś oczy.
Powodzenia.

[nierozumiem]

Mam wrażenie, że jestem w toksycznym związku. Kobieta, z którą jestem, jest od
6 lat moją żoną. Nie ma zainteresowań, hobby. Chciałaby, żebym cały czas
siedział z nią w domu. Jeżeli gdzieś sam wyjeżdżam (3-4 razy w roku) zaczyna
się permanentna kontrola (telefony, sms-y). Twierdzi, że poświęcam jej za mało
czasu. Czuję, że powinienem coś z tym zrobić (ze sobą), ale jest coś, a raczej
ktoś - dziecko. Myślę, że moje odejście straszliwie odbiłoby się na jego
psychice. Chcę mu tego oszczędzić.
Poradźcie CO ROBIĆ.

[misiakkk1]

Ja też byłam w toksycznym związku. Na początku pięknie, wprost książę z bajki,
czułe słówka i obietnice. Później dołowanie, nic mu się we mnie zaczęło nie
podobać, za długie włosy, czemu spodnie zamiast mini itd. potem zaczął mnie
porównywać do swojej byłej, do koleżanek w jego wieku. A ja coraz bardziej
zamykałam się w sobie, czułam się kimś gorszym. Psychicznie panował nade mną,
byłam na każde jego zawołanie. Każdy, dosłownie każdy powtarzał mi że on
zwyczajnie bawi się mną, też o tym wiedziałam, ale jakoś nie potrafiłam obejść
od niego. Uzależnienie psychiczne, przyzwyczajenie i strach przed samotnością
było silniejsze. mimo że nie raz próbowałam to skończyć. Zawsze powroty i znów
chęć uwolnienia się od niego . I tak w kółko. Trwało to 1,5 roku, kiedyś nie
wytzymałam i sama na stałe wszystko zakończyłam. Zrywając miesiąc temu nie
byłam świadoma że to właśnie był "taki" związek. Nawet mówiąc że to koniec
czułam wyrzuty sumienia, nie byłam pewna czy dobrze robie. Bałam się
samotności, bólu, smutku i załamania. Ale nie udało mi się tego wszystkiego
uniknąć niestety. Nawet teraz jeszcze nie umiem w pełni wrócić do siebie. W
końcu minął tylko miesiąc. Od tego czasu się nie odezwał. Ale boję się żeby nie
było tak jak zwykle, gdy znów napisze do mnie. Mam nadzieje że tak nie będzie.
Od tego czasu jeszcze nie w pełni odzyskałam wiarę w siebie i poczucie własniej
wartości. Ale myślę że z kazdym dniem będzie coraz lepiej. Jak na razie nie
ufam facetom... nie wiem czy kiedyś jeszcze zaufam i będe potrafiła żyć w
normalnym związku i kimś wartościowym...

wychodzi sie tak jak z kazdego nalogu

[kobieta_na_pasach]

od razu i stanowczo.ale nie kazdy ma sile skonczyc z nalogiem i to moze takze
dotyczyc wychodzenia ze zlych zwiazkow. jestes i tak w lepszej sytuacji ode
mnie, wiec sie tobie dziwie.

[takafajnaja]

Fakt, że natknęłamsię dzisiaj na ten post chciałabym nazwać przeznaczeniem.
Jestem w TOKSYCZNYM ZWIĄZKU

[takafajnaja]

od 2 lat. Wszystko jak w poprzednich wypowiedziach: na początku bajka, aż nie
do wiary. Z tym że mój mi nie odbiera poczcia własnej wartości przez jakeiś
chore gadki na mój temat. Nadal twierdzi, że jestem ładna i fajna. Problem tkwi
w jego egocentryzmie: jak mu się coś nie podoba, wychodzi, odchodzi na
zawsze... potem wraca, ja sie godzę na to, bo przeciez go kocham i czekam. Nasz
związek to rozstania i poroty. Stałam się przez to kłębkiem nerwów, każda nawet
małą rzecz nie po mojej myśli jest w stanie mocno wyprowadzić mnie z równowagi,
trzęsą mi się rece... Do tego mój facet ma inna i to do niej tak odchodzi jak
ja mu nie pasujęi wraca pewnie wtedy,kiedy ona mu z czymś nie odpowiada. jestem
w o tyle lepszej sytuacji, że o ile ja tkwię w tym dwa lata i to uważam jest
dużo, ona tkwi w tym już... 13!!! Chciałabym uwolnić się od niego, wiem że jest
to najrozsądniejsze rozwiązanie, ale tak jak moje poprzedniczki tutaj: boję się
zostać sama, podporządkowałam jemu cały mój świad, duszę się w pustym
mieszkaniu, kiedy on odchodzi, czekam jak na zbawienie, żeby wrócił... Poza tym
zjada mnie myśl, że kiedy sobie go odpuszzczę, ONA bedzie gomiała tylko dla
siebie.. wiemże to wszystko chore jest, wciąż szukam w sobie siły, żeby to
zmienić, ale tak po cichu i tak licze, że on wróci i znowu będzie bajka. Boję
sie, ze zwariuje w końcu od tego. Martwią się o mnie przyjaciółki, martwi
rodzina, martwie ja sama... ech... największemu wrogowi bym takich przezyć nie
życzyła...

[misiakkk1]

ja też tak czekałam na mojego. A gdy widziałam od niego smsa na telefonie to
szalałam z radości, dodawało mi to skrzydeł. Ale tylko na chwile. Czar szybko
pryskał. To stało się już niemal jak obsesja, tysiące myśli, nerwy, nerwy i
jeszcze raz nerwy, czemu nie pisze, nie dzwoni itd. Co sekunde spoglądanie na
telefon czy nie ma jakiejś wiadomości... po prostu chore.

takafajnaja- ja Cie prosze, dla własnego dobra zerwij z nim. Nie unoś się choć
raz honorem że jak go zostawisz to ta inna go będzie miała dla siebie. I ona w
niedługim czasie przejrzy na oczy. Pomyśl o sobie, o swoim szcześciu i życiu.
Chcesz zwariować przez niego???? Weź głęboki oddech. Dasz radę. Uwolnisz się od
nerwów i stresu. Wreszcie zaczniesz żyć. Nie myśl w taki sposób jak teraz.
Chcesz mieć związek w którym raz jest pięknie, a raz wytrzymać nie możesz? Nie
bój sie samotności. Przecież masz przyjaciół, rodziców którzy martwią się o
Ciebie- nie będziesz samotna. Pomyśl o tym.