samotna w związku

[sarenka28]

To okropne uczucie. Kiedy na pozór niczego nie brakuje. Kiedy kochasz drugą
osobę już od dziesięciu lat i nie masz jej nic do zarzucenia.
Pokonujecie razem kolejne lata budując dalsze plany na przyszłość.
Wszystko idzie swoim torem.
I tylko nagle nie daje spokoju to piekielnie poczucie osamotnienia.
Zadaję sobie pytanie czy to ja mam zbyt dużą potrzebę bliskości, jedności,
pragnienie 'nadawania na tej samej fali'.
Staram się to stłumić w sobie. Przekomarzam się z sobą w duchu, że zachowuję
się jak bohaterka romansideł, która tęskni za wielkimi uniesieniami.
Przekonuję siebie, że to normalne, że to właśnie tak wygląda ZWIĄZEK
prawdziwy, nie książkowy, nie filmowy, wymyślony...
A potem zadaję sobie pytanie czy to poczucie osamotnienia jest może jakimś
znakiem, alarmem by coś zmienić, czyli przerwać...
Samotność w związku jest chyba gorsza niż ta odczuwana w pojedynkę. Bo
nieuzasadniona (?).
Czy ktoś z Was ją jeszcze czuje.
Może powinien mnie ktoś ściągnąć na ziemię?
Przekona, że trzeba się cieszyć tym co się posiada.
Obwiniam siebie, że za bardzo pragnę, czegoś co nie istnieje.

[buraque]

sarenka28 napisała:


> Samotność w związku jest chyba gorsza niż ta odczuwana w pojedynkę. Bo
> nieuzasadniona (?).

radzę uważać, to chyba pierwsze objawy globusa...

[diabel-tasmanski]

aż sie wzruszyłem tą opowiastką. :)

[sarenka28]

mogłeś tą ironiczną konkluzję zachować dla siebie. Chyba, że robienie komuś
przykrości sprawia Ci dziką satysfakcję. W takim razie cieszę się, że mogłam
się do tego przyczynić.

[diabel-tasmanski]

to co juz sie nawet qu..a wzruszać nie moge?

[elutka_111]

Sarenko ... świrami na forum nie nalezy się przejmować, oni tu są właśnie
dlatego, że nikt inny ich nie słucha, a tutaj mogą mówić co chcą i do kogo
chcą ... z tym, ze też nie zawsze są słuchani i na tym polega ich problem:)
Co do twojego dylematu, to może warto porozmawiać szczerze z mężem, wybrać się
na kolacje lub przejażdżkę rowerem w ostatnie ciepłe dni? Może jakiś fajny
film, z winkiem, później jakiś romantyczny nastrój ...Trzymam kciuki żeby było
ok:)

[jasnie_pani]

To samo slyszalam niedawno tu na forum. Nie zawsze skutkuje, a moze raczej -
PRZEWAZNIE nie skutkuje:)

elutka_111 napisała:

> Sarenko ... świrami na forum nie nalezy się przejmować, oni tu są właśnie
> dlatego, że nikt inny ich nie słucha, a tutaj mogą mówić co chcą i do kogo
> chcą ... z tym, ze też nie zawsze są słuchani i na tym polega ich problem:)
> Co do twojego dylematu, to może warto porozmawiać szczerze z mężem, wybrać
się
> na kolacje lub przejażdżkę rowerem w ostatnie ciepłe dni? Może jakiś fajny
> film, z winkiem, później jakiś romantyczny nastrój ...Trzymam kciuki żeby
było
> ok:)
>

[elutka_111]

Być może, ale spróbować nie zaszkodzi, a przynajmniej dziewczyna nie będzie
miała sobie do zarzucenia, że nie próbowała polepszyć sytuacji:):):)

[borys32]

I nie widzisz już w tej drugiej osobie tego czegoś co cię zafascynowało.
Pojawia się poczucie straconego czasu, szans które jeszcze raz się nie pojawią.
Mierzi cię rzeczywistość i dziwi zadowolenie z siebie partnera. Że niby tyle
osiągnął i jakie ma plany. Ale coś uciekło...

[seerena]

Szczerze mówiąc to ja w ogóle nie moge sobie wyobrazic tej samotności w związku!
Nigdy nie byłam w az tak długim, abym sie kims znudziła lub ktos mną, więc
jestem trochę laikiem jesli chodzi o takie doświadczenie. Ale zastanawiam się,
przeciez jesli się jest z kimś kogo się kocha z wzajemnością, jeśli ma sie
wspólne sprawy, cele, zainteresowania które łączą, jeśli jest coś co lubi się
robic razem, jesli można porozmawiać ze sobą, posmiać się lub posmucić bo taki
mamy nastrój - to o co do diabła chodzi??? Jeśli czujemy samotność to albo coś w
nas jest nie tak i tu trzeba sobie poradzić, albo jesteśmy z niewłaściwą osobą.

[sarenka28]

seerena napisała:
Jeśli czujemy samotność to albo coś
> w
> nas jest nie tak i tu trzeba sobie poradzić.

Myślę, że trafiłas w sedno.
Tylko tak trudno jakoś temu zaradzić. W pełni zdaję sobie sprawę, że problem
tkwi we mnie. Staram się go zdusić i zbagatelizować. Ale on wyrasta na nowo.
Wiem, że mogę sprawiać wrażenie osoby, która wymyśla sobie problemy.
Jak to już napisałam mam zbyt wielką potrzebę bliskości. Chyba taką, której nie
da się zaspokoić.
Załosne jest to co piszę. Ale jest prawdziwie. Chciałabym tego nie
odczuwać...tylko jak to zrobić. Tak ciężko zmienić własne odczuwanie.

[seerena]

No ale dlaczego odczuwasz tą samotność?? Siedzisz całe dnie sama w domu? Nie
rozmawiasz z partnerem? Nie jecie wspólnie śniadań i kolacji? Nie przytulacie
się? Nie wychodzicie razem? Bo ja naprawdę nie wiem jak to można czuć będąc z
kimś. Wiem, że można będąc samym i to jest całkowicie zrozumiałe, człowiek sam
jak palec jest samotny.

[sarenka28]

Ciężko mi odpowiedzieć i tym bardziej przez to mi wstyd. Najgorsze, że wszystko
o czym mówisz (przytulanie, sniadania i kolacje...)jest jak najbardziej w
porządku.
Tylko ten ciągły niedosyt. Nasz zupełnie inny poziom wrażliwości. Kwestia nie
dotyczy czynności, dlatego mówię, że partnerowi nie mam nic do zarzucenia.
Wiem, że On daje z siebie wszystko, tyle ile potrafi... i dlatego przyznaję, że
problem tkwi we mnie.
Nawet nie zdziwi mnie, gdy ktoś mnie przez to zle oceni. To może być
niezrozumiałe.
W każdym razie dziękuję za próbę zrozumienia.
Niestety zdarzają się ludzie, którym nie można 'dogodzić' (choć to chyba zbyt
banalne słowo) i ja upraszczając do nich należę :(
Może mi minie, może zmądrzeję. Chciałabym bardzo.

[bswm]

a ja Cie rozumiem, miedzy innymi dlatego wlasnie zerwalam 12-letni zwiazek, nie
moglam juz dluzej, czulam sie samotna, nierozumiana (ale tak na poziomie
wewnetrznym), a teraz jestem z kims juz ponad rok i jestem bardzo szczesliwa,
takze jesli naprawde masz watpliwosci, to raczej to nie jest to.

[squirrel9]

Nie wiem jak długi to związek ale gwarantuję,że ogromna większość z nas jest
najczęściej laikiem w sprawach które dzieją się pierwszy raz, są nowe. A takich
w życiu jest sporo.Nie wiem jak długie związki miałaś do tej pory i co było
powodem rozstań. W każdym związku wcześniej czy później zaczyna
się "powszedniość", po prostu poznajemy pogąldy drugiej strony, jej sposób
patrzenia na świat i życie, reakcje na różne sytuacje są już przewidywalne (a
przynajmniej tak nam się już wydaje) i jesteśmy w fazie stagnacji. Niby fajnie
ale już nie to co było na początku,wydaje nam się,że odkrywanie nowości
zakończone. Przypuszczam,że nie macie większych problemów, nie ma o co walczyć
więc doskwiera uczucie bardziej spowszednienia niż osamotnienia. Jeśli
zaczniesz szukać następnego "prawdziwego uczucia" to ono też do tej fazy
dojdzie. Może lepiej uatrakcyjnić ten, samej coś wymyslić i rozruszać
towarzystwo.

[sarenka28]

i jeszcze wyrzuty sumienia, że to się dzieje. Ze to nie jego wina. A moja
własna. Ze to ja zaczęłam go inaczej postrzegać.
Eeech ja wiem, że to dla niego krzywdzące, ale nie potrafię pozbyć się tego
uczuia mimo usilnych starań.

[wcalenietakimaly]

Wyjedz na dluzszy urlop, sama. W gory, nad jeziora do puszczy; co lubisz.
Poczytaj ksiazki,porozmawiaj z obcymi. I "patrz" sie w siebie czy nie zaczynasz
myslec o nim inaczej, czy ci go nie brakuje.

[katrin27]

rozumiem Cie troche.
tez mam duza potrzebe bliskosci, jak kocham to na zaboj itp.
ale powoli z wiekiem ucze sie dystansu i mysle ze Tobie tez tego potrzeba.
trzeba miec swoje wlasne sprawy, tylko swoje, wtedy mozna sie nimi
zajac kiedy nie ma z nami tej drugiej osoby.
i na to samo pozwolic i jemu.
moze powinniscie troche za soba zatesknic-to tez daje dobre rezultaty

:)

[jasnie_pani]

Sarenko, nie jestem pewna, czy jeszcze tu zajrzysz, ale odpisuje.Wczoraj
myslalam o zalozeniu podobnego watku, ale stwierdzilam, ze to bez sensu. Jak
widzisz, nie jestes sama ze swoimi watpliwosciami.
Kup sobie niewielka ksiazeczke (tylko 19zl) pt."Male zbrodnie malzenskie"
(autora nie pomne). Otrzymasz w niej wiele odpowiedzi na pytania o sens bycia
we dwoje. Po lekturze tej ksiazki latwiej bedzie Ci podjac pewne decyzje.
Jest tam m.in takie stwierdzenie, ze dwoje ludzi TKWI z soba w zwiazku z lęku
przed samotnoscia (:)!) , z przyzwyczajania, z niecheci do utarcenia tego, co
sie razem osiagnelo. Dla niektorych te argumenty beda mocna , dla innych (jak
np. Ty i ja) zbyt slabe. (Jesli masz ochote napisz do mnie na priv).
Pzdr.