moja mama ...

[martam8]

Mam 25 lat i juz od jakis 5 mieszkam z dala od domu, jestem niealezna, ale
moje stosunki z mama sa kiepskie wrecz tragiczne. Jestem jedynaczka , zawsze
muslalam ze mama bedzie dla mnie ostoja , przyjacielem a .. tak nie jest.
Zawsze chce zebym robila tak jak ona chce, a jak nie po jej mysli to nasze
rozmowy koncza sie " sucho" wlasciwie to juz tak sie od niej odizolowlam ze
ciezko mi sie z nia rozmawia.... bardzo to przezywam... ale jak cos mowie ze
mi zle, czy zle sie czuje to z drugiej strony slysze " a mi to dobrze , tez
mi zle , nie chce mi sie zyc... " i tak jest zawsze. Boze jest mi ciezko,
chyba nie bede juz nigdy szczesliwa.

[b-beagle]

Nie uzalezniaj swego szczęścia od mamy

[martam8]

tak ale ja kocham i strasznei psychicznie zle na mnie to wplywa...

[a.bc]

Tylko spokojna rozmowa z twoja mamą w 4 oczy może tą sytuację zmienić.
Powinnas pojechać na 2-3 dni do domu i o wszystkim jej otwarcie powiedzieć
3 mam kciuki wszystko będzie dobrze

[cioccolato_bianco]

taaa, zeby to bylo tak latwo!

[a.bc]

kto powiedział,ze bedzie łatwo:)
a łatwo jest siedziec w domu i rozpaczać?

[martam8]

Ja juz nie raz próbowałam z nią rozmawiać, zawsze pierwsza ja przepraszalam jak
cos szlo nie tak, zeby wyjechac chociaz troszke z czystym sumieniem. I niestety
to nic nie daje. Jest mi po prostu przykro czuje jak psychicznie sie to na mnie
odbija. Gdybym ja nie zadzwonila dowiedziec sie co slychac ona by tego nie
zrobiła. Jest za dumna. Jest mi zle z tym. I zawsze bede miala do niej żal ze
kiedys dawno temu zabranila mis potykac sie z chlopcem ktorego kochalam, ktory
byl moja miloscia a ona to zepsuła. Moze przez to i ja mam taka awersje a ona
do mnie tez ze ciagle nie mam wyzszego wyksztalcenia .... boze to jest okropne.

A z Tatą jaki masz kontakt?

[saksalainen]

Masz Tate? Ojcowie czesto sa bardziej otwarci na to co dzieci robia, sklonni zaufac dziecku ze samo sobie poradzi. I poprzez ojca mozna tez sprobowac wplynac na matke.

Jezeli kontakt z ojcem jest nie za dobry, to warto postarac sie go polepszyc.

A jezeli nie masz ojca... to potrzebujesz oparcia gdzie indziej. Nie chodzi o to zeby przestac matke kochac, ale zeby miec kogos kto Ci powie "wierze w Ciebie", "poradzisz sobie". Moze masz kogos takiego w kregu znajomych - a jezeli nie, to zastanow sie, pomysl do kogo czujesz na tyle sympatii zeby mu zaufac. Nie kieruj sie tym czy ktos Twoim zdaniem jest "kompetentny", ale wlasnie sympatią, intuicją.

[martam8]

widzisz... z Tata mam dobry kontakt, ale on jest juz duzo starszy i raczej nie
chce go obarczac swoimi problemami, bo to nie to pokolenie, nie zrozumie.
Wiesz wlasnei nigdy od mamy nie uslyszalam słów " wierze w Ciebie" " uda Ci
sie" zawsze byly tylko " nie poradzisz sobie" nigdy nie uslyszalam slowa
pocieszenia , wsparcia , otuchy...... nigdy.

Hmm... o ile starszy?

[saksalainen]

To Twoj ojciec, mysle ze zalezy mu na tym zebys byla szczesliwa. I mysle ze mozesz z nim pogadac o Twoich problemach.

Czy nie zrozumie... nie dowiesz sie jezeli nie zapytasz. Moze wlasnie zrozumie.

[martam8]

duzo duzo starszy w podeszlym wieku. On nie zrozumie. Cieszy sie kiedy ja sie z
czegos ciesze , za to mama nie, bo czasem nie jest po jej mysli.

[a.bc]

Hm wiesz co sama wymyslasz w tym momencie wymówki
Pojedz do domu i pogadaj z mama - trochę ty troche ona i jakoś dojdziecie do
porozumienia
Poznaj jej punkt widzenia, przedstaw jej swój. A w ogóle jesli uważasz,ze Tata
jest za stary aby interweniowac to ja juz nie wiem co ci poradzić
Może najpierw sama ustal czego tak naprawde chcesz

[baba67]

To co robi Twoja mama to szantaz emocjonalny. Polecam ksiazke Susan Forward pod
tym tytulem-przedstawila tam naprawde skuteczne techniki wychodzenia z kryzysu.

[asiulka81]

ksiazka nic nie pomoze. rozmowy z psychologiem takze. co najwyzej dziewczyna
uswiadomi sobie ze tkwi w patologicznej relacji.

do autorki-sama sobie musisz poradzic. powiedz mamie ze to Twoje zycie i zeby
sie nie mieszala w Twoje sprawy. masz prawo do wlasnych decyzji i bledow.
postaraj sie jak najszybciej uniezaleznic finansowo i zmykaj stamtad.

[norijaczek]

nie chciałabym wpływać na twoje decyzje, ale nie pozwól żeby mama na nie
wpływała. Uważam, że kazdy powinien zyć własnym życiem. jednak wiele mam nie
potrafi tego zrozumieć. Musisz dać jej czas, ale zdecydowanie słuchać się
siebie.Uważam,że mądrość życiowa nie jest wprost proporcjonalna do ilości
przeżytych lat. Rodzicom należy się szacunek, ale to nie ma nic wspólnego z
postępowaniem według ich rad.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Marto, jeśli tylko masz taką możliwość (kwestie finansowe)wybierz się na
terapię krótkoterminową u psychologa. Ułożysz sobie wszystko, tak jak moja
bliska przyjaciółka z identycznym jak Twój problemem.
Z Mamami nie ma lekko :-)

[baba67]

Uswiadomic sobie problem to juz polowa sukcesu.

[kasiksa]

marto, znam to dobrze bo tez tak mam.
Zadna rozmowa nie pomoze, u mnie mama eskaluje sytuacje, ja jestem strzepkiem
nerwow a po niej to potem splywa i "no to co wszystko w porzadku?"

To straszne byc uzaleznionym od wzlotow i upakow relacji z matka, mimo ze
mieszkam daleko i widujemy sie rzadko..

[martam8]

super ze mnie rozumiesz. Trudno ja i tak bede robić to co uwazam za sluszne
najwyzej przyjade sie na wlasnych błędach.

[pelikano73]

Bardzo dobrze Cię rozumiem. Mam prawie podobnie, z tym wyjątkiem, że ze swoi
oicem nie mam żadnych kontaktów. Każda rozmowa czy jej próba z mamą kończy się
tak samo. Ona wie lepiej, mam żyć tak, jak ona chce, bo cokolwiek zrobię po
swojemu, jest źle. A jak mam jakieś pomysły, mówię jej o tym, kwituje to
najczęściej ,,nie dasz rady", ,,to nie dla ciebie", ,,przemyśl to, bo inni...",
ostatnio rzuciła mi nawet, że ona zejdzie z tego swiata jak zrobię jedną rzecz,
która jej sie nie podoba. Szantaż aż boli. Zawsze zazdrościłam swoim koleżankom
(niektórym oczywiście) przyjacielskich kontaktów z matkami. Ja miałam
takiego "dyktatora". Przykre, bo to matka, ale cóż. Trzymaj się. Ja też
wyjechałam do innego miasta. Nieco dystansu nie zaszkodzi.