mąż zagraniczniak

[wiedzma_ple_ple]

Chciałabym się Was zapytać o opinie dotyczące małżeństw z obcokrajowcami.
Szczególnie tych z was, które wyjechały i zamieszkały w kraju "ukochanego".
Ciężko było Wam się przyzwyczaić? Jak wam się żyje? Miłość miłością ale
codzienność codziennością...
(Zwraciłam się do kobiet, bo jakoś wydaje mi się że to one raczej wyjeżdżają -
ale opinie panów też bardzo mile widziane.)

[Gość: Andrzej]

Nie zauwazylem po slubie roznic kulturowych dzielacych mnie z moją zoną.

[Gość: renia]

Andrzeju, a jakiej narodowosci jest Twoja zona, jesli to nie tajemnica? Bo
jesli Słowaczka, to faktycznie, mozna nie zauwazyc roznic kulturowych. Ale juz
z Niemka - watpie. Im dalej w ktorakolwiek strone od ktorejkolwiek granicy
Polski, tym mniej to prawdopodobne bedzie, ze nie zauwazy sie roznic
kulturowych. Ale same roznice to nie problem - problemem jest elastycznosc,
umiejetnosc dostosowania sie do tych roznic, to, na ile te roznice odbija sie
na konkretnej osobie (w konsekwencji na zwiazku), a na ile po niej splyna jak
woda po kaczce. I z tym bywa naprawde roznie, dlatego Twoj post, choc bardzo
optymistyczny w wymowie, nie moze byc traktowany jako norma. Tym bardziej, ze
to chyba Twoja zona zamieszkala w Twojej ojczyznie, skoro klikasz z peelu.
Zazwyczaj bowiem jest wlasnie tak, ze to Polki wychodza za maz za
obcokrajowcow i mieszkaja w ich ojczyznach. Tak ze ja Autorce wątku
doradzalabym nader daleko posunieta ostroznosc w podejmowaniu decyzji i
dokonywaniu waznych zyciowych wyborow. Z grubsza rzecz ujmujac glownym
problemem moze sie okazac roznego rodzaju uzaleznienie od męza, samotnosc,
tesciowie, wyznanie, w ktorym ochrzcicie dziecko. Takie niby prozaiczne
rzeczy, ale niejedna dziewczyna pluje sobie dzisiaj w brode.

[Gość: Andrzej]

Moja zona przed slubem mieszkala w sasiedniej dzielnicy:)))

[Gość: renia]

Ha! Byc moze wlasnie ten szczegol zadecydowal o tym szczesliwym zbiegu
okolicznosci, ze po slubie nie zaobserwowales roznic kulturowych :)))))))
Pozdrawiam

[Gość: Andrzej]

Moze?:)) Ale tez nie do konca, bo miala pretensje ze umyte sztućce ukladam w
szufladzie nie w ta strone:))
Rowniez pozdrawiam:)

[wiedzma_ple_ple]

Chodzi mi głównie o Europejczyków. Nie mam namyśli krajów arabskich - bo pewnie
nigdy w życiu bym się nie odważyła.
Mimo iż znam język, trochę się obawiam że własnie takie "szczegóły" mogą być
szalenie ważne. Dlatego ciekawa jestem czy to da się jakoś "ustawić" czy też
jednak częściej się żałuje że się zrobiło taki krok?

[socka2]

zastanow sie dobrze, zanim poslubisz zagraniczniaka. Albo poznaj go
dobrze...cos o tym wiem ;)

[vika411]

Moje obserwacje po 11 latach:
Moj jest Austriakiem.Roznic kulturowych,w mentalnosci czy ogolnej tradycji
raczej nie ma a jesli juz to znikome.Mimo to zazdroszcze dziewczynom,ktore maja
mezow Polakow.Nasi panowie sa czulsi,kulturalniejsi,maja wiecej atencji dla dam
bez wzgledu na wiek,sa bardziej opiekunczy i ciepli w okazywaniu uczuc,bardziej
odpowiedzialni,odwazniejsi,mniej egoistyczni,sa ogolnie leprzymi ojcami i
gospodarzami domu.Pomysl o tym.

[Gość: kropeczka]

wiedzma_ple_ple napisała:

> Chodzi mi głównie o Europejczyków. Nie mam namyśli krajów arabskich - bo
pewnie
>
> nigdy w życiu bym się nie odważyła.
> Mimo iż znam język, trochę się obawiam że własnie takie "szczegóły" mogą być
> szalenie ważne. Dlatego ciekawa jestem czy to da się jakoś "ustawić" czy też
> jednak częściej się żałuje że się zrobiło taki krok?


jestem narzeczona turka, ale urodzonego i wychowanego w niemczech. jeszcze nie
malzenstwo ale razem zyjemy, wspolnie i niczym malzenstwo, tzw konkubinat.
mieszkamy w niemczech, jest mi z nim baaardzo baardzo dobrze, jest kochany, on
byl 11 razy w polsce, ja jakos przyzwyczajam sie do niemiec, wiekszych roznic
mentalnych nie widze. mamy inne podejscie do niektorych spraw, ale to zdarza
sie rowniez i z polakiem czy mezczyzna z jednego podworka. jezeli spotkalas
tego jedynego, nie przejmuj sie narodowoscia, ja np odkad zobaczylam troche
swiata, wiedzialam ze nie chce byc z polakiem bo mi nasi mezczyzni po prostu
grubo nie odpowiadaja, coz, kazdy ma swoje poglady.
p.s. znam sporo mieszanych zwiazkow, tzn polek z wlochami, francuzami i
niemcami, dunczykami, i wiekszosc z nich nie narzeka :))

Oj Kropeczko

[Gość: renia]

Z jednej strony mowisz zeby nie zwracac uwagi na narodowosc, a z drugiej, ze
od ktoregos tam momentu wiedzialas juz, ze nie chcesz Polaka. Taka z Ciebie
Kropeczka :)))

[Gość: Zdzichu]

Buhahahahahaha Ma narzeczonego Turka?! A to dopiero musi być szczęśliwy
narzeczony, nie zna polskiego i nie wie, że jego Kropeczka figuruje na
poczesnym miejscu w statystyce "najflitrowniejsi ludzie" na portalu randkowym
o2.pl. Dziewięć randek w ostatnim miesiącu i wszystkie chyba z tymi strasznymi
Polakami, bo nie sądzę, żeby kto inny wchodził na polski portal. Tyle flirtów,
to jak na ilość Polaków w Koeln chyba całkiem niezły wynik, co?! Ciekawe co w
tym czasie robił ów Turek?

PS. Popatrzcie sobie na profil randkowy tej, co nie lubi Polaków, ha ha ha
randki.o2.pl/profil.php?id_r=125710

[Gość: Polka]

Nie ma co generalizowac - maz Polak albo zagraniczniak. Owszem czasem roznice kulturowe daja o sobie znac, ale takie same roznice wystepuja pomiedzy malzonkami, gdzie np. jeden jest jedynakim a drugi wychowal sie w wielodzietnej rodzinie, lub czy pochodza z inteligenckich badz robotniczych rodzin, itd...

Uwazam taka gadke troszke za bzudrna, a juz slowa jedej z poprzedniczek, ze Polacy sa bardziej kulturalni, szarmanccy itp bbb mnie rozbawily.

Powtarzam - wszystko zalezy od danej osoby!!!!!!!! W Polsce tez znajdziecie i gbura i opiekuna i chama i dzentelmena..........i w Polsce i zagranica sa wredne i kochane tesciowe itp...

Najtrudniejsza rzecza jest to czy sie jest gotowym, dojrzalym na wyjazd do zupelnie obecgo kraju, gdzie na poczatku nie ma sie wlasnych znajomych, gdzie jest sie zdanym na przyjaciol meza ( ktorzy nie zawsze musza nam az tak odpowiadac aby spotykac sie z nimi co tydzien), gdzie nierzadko uczymy sie nowego jesyka, poznajemy spoleczenstwo zyjace wdlg innnych zasad i regul itd itp.moglabym sie tak rozpisywac w nieskonczonosc.

Pozdrawiam

Polka co chciala obcokrajowca....................

[Gość: Polka]

glw skrytykowalam wypowiedzi o olbrzymich niby roznicach kulturowych w Europi - bo o to Wam chodzilo - np. jak wielce roznia sie Austriacy od Polakow...Wiadomo ze wychowanie, religia, srodowisko itd ksztaltuja danego czlowieka, ze ludzie pochadzacy z innych kultur roznia sie miedzy soba - ale uwazam za bzudrna gadke czy wyjsc za obcokrajowca czy Polaka.
Powtarzam - decydujemy sie na zycie z DANYM CZLOWIEKIEM, wiec najpierw wypada poznac JEGO, jego srodowisko itp i WTEDY podejmowac decyzje....a nie pisac tutaj ze TO JEST OLBRZYMIE RYZYKO POSLUBIAJAC OBCOKRAJOWCA.

[Gość: pipi]

zawsze jest ryzyko bo to bardziej boli kiedy Ty walczycz z całym światem że ten
jest najlepszy i jedyny a on póżniej okazuje sie być takim jak mówiły Ci ciotki
czy "dobre" znajome ,
"dobre" celowo pisze w cudzysłowie bo kiedy z nimi "walczyłaś" były Twoimi
największymi wrogami...
ech
pipi

[ellenai]

[Gość: Amy53]

Gdy jest sie szalenczo zakochana marzy sie o jednym, o byciu razem. Wszystko,
roznice kulturowe - wspolne korzenie - dystans od rodziny itp wydaja sie
niewazne...
A gdy sie juz tu (tzn za granica) zyje, przychodza pierwsze problemy, pierwsze
rozczarowania, tesknota, depresja, bezpodstawne pretensje 'ze ukochany nie zna
np. Misia Uszatka)i ... spozniony zal.
Wydaje mi sie ze kazda kobieta zyjaca za granica kiedys zaluje swojego wyboru
ale gdyby zrezygnowala z tej milosci i zostala w Polsce to rowniez by tego z
pewnoscia zalowala.
Ja zyje juz od 7 lat we Francji i dotad nie moge samej siebie przekonac ze
zostane t do konca zycia, ze moje dzieci beda chodzily Tam do szkoly, ze Tam
umre! Jest to postawa bez sensu bo przeszkadza integracji ale to silniejsze
ode mnie. I zyje tak nierealnie od wyjazdu do Polski do wizyty kogos z
rodziny, od e-maila do telefonu... Jestem naprawde beznadziejna.

[Gość: papuga]

Moze po prostu nie nadajesz sie na emigrantke, mi by do glowy nie przyszlo,
zeby wracac..

[socka2]

a ja podobnie -nie moge sie doczekac wyjazdu do Polski. telefony, maile,
internet - wszystko, co polskie. nie nadaje sie na emigrantke :(((

[vika411]

Gość portalu: Amy53 napisał(a):

> Gdy jest sie szalenczo zakochana marzy sie o jednym, o byciu razem. Wszystko,
> roznice kulturowe - wspolne korzenie - dystans od rodziny itp wydaja sie
> niewazne...
> A gdy sie juz tu (tzn za granica) zyje, przychodza pierwsze problemy,
pierwsze
> rozczarowania, tesknota, depresja, bezpodstawne pretensje 'ze ukochany nie
zna
> np. Misia Uszatka)i ... spozniony zal.
> Wydaje mi sie ze kazda kobieta zyjaca za granica kiedys zaluje swojego wyboru
> ale gdyby zrezygnowala z tej milosci i zostala w Polsce to rowniez by tego z
> pewnoscia zalowala.
> Ja zyje juz od 7 lat we Francji i dotad nie moge samej siebie przekonac ze
> zostane t do konca zycia, ze moje dzieci beda chodzily Tam do szkoly, ze Tam
> umre! Jest to postawa bez sensu bo przeszkadza integracji ale to silniejsze
> ode mnie. I zyje tak nierealnie od wyjazdu do Polski do wizyty kogos z
> rodziny, od e-maila do telefonu... Jestem naprawde beznadziejna.
>
Nie jestes.My Polacy juz tak mamy.Mickiewicz i Slowacki niewiele przesadzili...
Pisalam juz kiedys o tym.Znajomosci internetowe w jakims sensie mi pomagaja
tutaj zyc.Kontakty z rodakami mieszkajacymi tutaj tez.Ale tesknie podobnie jak
Ty.Z jednej strony juz chyba nie umialabym zyc w Polsce,z drugiej nie wyobrazam
sobie,ze zostane tu na zawsze.To chyba najpowazniejszy nasz polski
dylemat:tesknota za...misiem Uszatkiem,za zurkiem z kielbasa,ciocia Mania ta
spod Warszawy,za krakowskim rynkiem,nawet za szyldami po polsku w sklepach.
Czesto to ma wplyw nawet na sprawy malzenskie.

[Gość: ToeToe]

Skup sie moze na chwili, na tym ze TU i TERAZ. Zycie jest jedno i bez sensu je
spieprzyc... No chyba ze rola meczennicy z wyboru jest twoja rola zyciowa,
Wiesz jak sobie dajesz rade na emigracji, to wydaje mi sie, ze dasz sobie i
rade w PL. Jakbym miala tu gdzie jestem cierpiec to bez wahania wracalabym do
Polski.
Pozdrawiam,
Szczesciara z wyboru:))

[ellenai]

[wiedzma_ple_ple]

Dzięki za wszystkie opinie :) Tak naprawdę myślę sobie że ten facet wart jest
tego żeby zaryzykować. Nie przeraża mnie sam wyjazd, przeprowadzka - to nie
stanowi problemu. Martwi mnie jednak fakt że w Polsce jestem przyzwyczajona do
niezależności finansowej - mam dobrą pracę itd a tam przynajmniej przez jakiś
czas będę musiała się "uwiesić" na nim, zanim znajdę pracę (a też nie
powiedziane że ją szybko znajdę). Doceniam rolę kobiety zajmującej się domem i
rodziną ale dla mnie ważną rzeczą jest praca zawodowa i poczucie pewnej
niezalezności. Facet nie należy do biednych - i nie sądzę żeby z jego punktu
widzenia - utrzymywanie żony - było jakimkolwiek problemem. Martwię się tylko
jak ja to zniosę...