Tatusiowe coreczki

[stokrotka000]

Pytam jakimi bylyscie corkami?Jakich mialyscie ojcow, jakie sa wasze emocje
zwiazane z relacja z pierwszym mezczyzna w Waszym zyciu, ktory chcecie czy
nie na zawsze pozostanie pierwszym, czy byl idealem, jaki jest teraz? jakie
emocje towarzysza Wam, gdy o nim myslicie? Jak teraz wygladaja wasze relacje?

[grzeszny-aniol]

Ja jestem coreczka tatusia... z tym ze moj ojciec jest specyficzny, nie potrafi
wyrazac uczuc, ani przepraszac... Tylko mowi "choc coreczko na zakupy"

[stokrotka000]

Wlasnie nasi tatusiowie zawsze beda mieli slaobosc do nas, swych coreczek,
niczego im nie odmowia :). I zapewne trudno z nimi bedzie sie porozumiec, my
emocjonalne, wolne kobiety, oni zamknieci w sobie, w wizji siebie jako
prawdziwego mezczyzny, a chlopaki przeciez nie placza :) nie okazuja
emocji...ehhh

[grzeszny-aniol]

Mnie najbardziej bawi jak moj tatus jest zazdrosny o chlopaka :)))

[stokrotka000]

Wciaz chce pozostac tym najwazniejszym...moj tez jest zazdrosny od chlopaka i
stara sie udowodnic ze jest od niego o niebo lepszy...:)

[grzeszny-aniol]

Moj nie udowadania ale zawsze mu jakos tak przykro gdy mowie ze jade do niego :))

[vandikia]

ideał - nie
ale bardzo kocham. uwazam, ze skrzywdzil mnie i moje rodzenstwo przez niektore
swoje zachowania - trwale, blizna pozostala do dzis.
a poza tym jest bardzo dobrym czlowiekiem, bardzo mądrym, czasami zbyt
apodyktycznym.
teraz? teraz lepsze niz jak mieszkalam w domu - przynajmniej tak sadze, nie ma
czasu na klotnie.

[trypel]

Jestem tatusiem. Mam córeczkę. Moje oczko w głowie. Najwazniejsza kobieta w
życiu :)
Jak bedzie miała chłopaka to kupię sobie psa i będę szczuł :D

[grzeszny-aniol]

Moj chlopak zawsze mowi ze jak bedzie mial corke to nie pozwoli jej sie spotykac
z chlopakami bo to tacy brutale;))

[stokrotka000]

Slicznie :)

[stokrotka000]

Jak bylam mala gdy widzialam samochod taty przed wejsciem do domu, balam sie
wejsc...wiedzialam ze uslysze nam krzyk, zawsze go slyszalam, teraz tato
uspokoil sie, wyciszyl...wiem ze dal mi tyle ile mogl, ze nikt nie nauczyl go
wyrazac emocji...ze dla niego milosc to dawanie poczucia bezpiecznestwa, nigdy
w zyciu niczego mi nie brakowalo, finansowo...ani wsparcia, wiec kocham go i
wybaczam jego emocje zbyt mocne. Teraz jestem dorosla, silna kobieta, musialam
byc taka...ale wciaz bardzo niepewna siebie, niedoskonala...

[grzeszny-aniol]

Widze ze wyroslysmy w podobnych rodzinach... Moj nadal nie spokojny, nadal
krzyczacy, ale kocha wiem to...

[stokrotka000]

Moj tez jak bomba, nie wiadomo kiedy wybuchnie...i dlaczego...:)

Stokrotka

[malaika7]

Doskonale wiem o czym piszesz... "niedoskonała", 'niewystarczająca". Ja
kompletnie nie wiem co z tym zrobić. A coś dobrze byłoby zrobić.

Stokrotka, grzeszny-anioł...

[his_girl]

Ja też mam takiego ojca. Potrzebujecie jeszcze trochę czasu, żeby z tego
poczucia "niedoskonałości" i "niewystarczalności" wyrosnąć, ale to się stanie
prędzej czy później. Sama tak miałam.

[echtom]

Mój ojciec nie żyje od roku. Wiem, że bardzo mnie kochał, ale nie umiał
słuchać, więc przestałam z nim rozmawiać gdzieś w wieku nastu lat. Trochę
szkoda. O chłopaków też był zazdrosny, chociaż wyjątkowo lubił mojego
niedoszłego męża. Teraz obserwuję relacje mojego (doszłego) męża z chłopakami
naszych nastoletnich córek - jest bardzo niechętny i krytyczny. Kiedy po
spotkaniu z aktualnym chłopakiem najstarszej stwierdził zdawkowo, że
jest "fajny", uznałyśmy to za najwyższą pochwałę. A mój ojciec - kiedy teraz o
nim myślę, wspominam go ciepło. Czasem wydaje mi się, że odczuwam z nim
silniejszą więź, niż za jego życia.

[znowuwzyciuminiewyszlo]

Pokręcony dziwak. Odkąd zdałam sobie z tego sprawę i przestałam próbować go
rozumieć nasze relacje są całkiem niezłe :-)

[stokrotka000]

Wlasnie...jak trudno jest zrozumiec naszych ojcow...pewnie im takze trudno nas
zarozumiec, dwa swiaty spetane tak silnymi wiezami.

[znowuwzyciuminiewyszlo]

Tylko mojego taty to i jego rówieśnicy nie rozumieją, co dopiero ja :-) Na
dodatek mój ojciec jest ponad 40 lat ode mnie starszy.

[echtom]

Mój był starszy o 49 lat.

[ilka07]

A ja niestety nie wiem co to znaczy mieć tatę, nie wiem jak to jest mówić "tato". Mój tata zmarł jak miałam 5 lat...mało co pamiętam, a nawet nie wiem czy pamiętam czy znam z opowieści...

[guarana83]

mójojciec był, jest i będzie zawsze skończonym idiotą,chamem i prostakiem
przez niego musze chodzić do psychologa a moje kontakty z mężczyznamizawsze będą patologiczne...

[stokrotka000]

Ja tez przez mojego ojca nigdy nie pokocham...ale siebie, wciaz czujac ze
jestem niedoskonala...nie taka jaka powinnnam, nie jakos wystarczajaoca, wiec
wiem co czujesz, ze potem jego wizja ciebie, swiata milosci siedzi gleboko w
Twoim sercu uniemozliwiajac normalne zycie, szczesliwe zycie.

[aquira]

Mój tatuś chyba różni się od waszych;) Nigdy nie uważałam go za ideał, ale
zawsze bardzo go kochałam:) Traktował mnie czasem jak synka, którego się nie
dorobił - pokazywał mi narzędzia, itd. Nie krzyczy na mnie praktycznie nigdy -
to taki typ "do rany przyłóż" - zazwyczaj bronił mnie i moją siostrę przed
zdenerwowaną mamą:) Ma niesamowite poczucie humoru. Kiedy jestem smutna (a on
zawsze to wyczuwa) potrafi mnie rozśmieszyć w błyskawicznym tempie. Uwielbia
siedzieć przed telewizorem i oglądać dokumenty na Planete, Discovery Channel
itp. Zwykle nie jest gadatliwy, ale wystarczy że podsunę mu temat a on się
nakręca - po tylu latach wzbogacania swojej wiedzy przy oglądaniu filmów min. o
tematyce historycznej, czy przyrodniczej stał się chodzącą encyklopedią
ciekawostek:) A o mojego chłopaka zazdrosny nie jest - to nie leży w jego naturze...

[farelkaa]

A mój ojciec jest mi zupełnie obojętny. Nigdy nie byłam córeczką tatusia ;) Moi
rodzice rozstali się jak byłam mała. ot cała historia.
Nigdy jakoś nie ubolewałam nad tym brakiem. Gdyby nie fakt, że jestem do niego w
90% podobna nic bym nie mogła mu zawdzięczać ;).

[stella.polaris25]

Ja rowniez jestem typowa corunia tatusia:)

Z tej pozytywnej strony,moge powiedziec,ze byl filozofem,lekka buajajacym w
oblokach...niedoszlym mnichem:)
Wrazliwy czlowiek o abstrakcyjnym umysle,uwiklany w emocjonalne
problemy,bladzil przez cale zycie,szukajac sowjego miejsca na ziemi.
Od czasu do czasu zakarapiajac swoje smutki w drogich trunkach..na starosc
znalazl swoja przystan u boku mojej mamy...

hasta la vista!papa

[avital84]

Kiedy byłam małą dziewczynką mój ojciec był dobrym tatą, ale miałam do neigo
pewien dystans. Nie było okazywania uczuć, rozmów. Byłam bardzo wrażliwym
dzieckiem i pamietam, że trochę cierpiałam z tego powodu. Nasze relacje były
trochę dziwne.
Ale kiedy podrosłam, tak mniej więcej od czasów liceum to kompletnie się
zmieniło i to chyba pod wpływem opewnej kłótni. Wtedy poraz pierwszy widziałam
jak mój tata tak płakał i to z powodu słów jakie usłyszał ode mnie. Nie
ozdywaliśmy się przez 2 tygodnie, a potem nagle zaczęliśmy rozmawiać i staliśmy
się przyjaciółmi.
Odkryłam nową twazrz mojego ojca. Teraz to mogę z nim kobie kraść i jestem
teraz przysłowiową córeczką tatusia. Wiem, że to niezbyt dobrze, ale jestem
świadoma tego, że zrobiłby dla mnie wszystko. Czasem trochę to wykorzystuje.;)
Poza tym ma niesamowite poczucie humoru, nie obraża się kiedy sobie z niego
żartuje. Dba o dom...również gotuje i sprząta.
Mam bardzo fajengo i kochanego tatę, ale musiałam dorosnąć żeby go poznać.

[wielo-kropek]

No wlasnie, trzba dorosnac zeby cos wiecej wiedziec o tatusiach czy
wogole mezczyznach. Kiedy troche juz dorosle dziecko glos zabiera to dosc
czesto napisze cos w sensie ze tatus nie okazywal uczuc itp. Pewnie
dlatego ze pamieta tatusia ktory w piaskownicy sie z nia nie chcial bawic,
stad i bezuczuciowy. Ciekawe jakim cudem ty jedna z druga jestes taka
uczuciowa, co? Pewnie to po mamusi.

[stella.polaris25]

Ja jestem,a raczej,bylam.. uczuciowa po Tatusiu:)

[avital84]

tatuś się ze mną w piaskownicy bawił i wczesne dzieciństwo pamiętam bardzo
dobrze
potem wyjechał do Stanów i kiedy wrócił był trochę odmieniony, jakby nie mógł
się odnaleźć spowrotem w roli ojca
popełnił kilka błędów sądze, nie w związku ze mną ale z moim bratem przyrodnim
także właśnie w tym czasie
stosował różne dziwne zakazy, czasem mnie uderzył i to mocno, nie przytulał,
nie powiedział, że mnie kocha
ale teraz nie mam pretencji
jako dziecko miałam straszne i był nawet czas keidy go nienawidziłam

a jeżeli chodzi o moją uczuciowość to nie wiem czy nie zauważyłeś , że nie
potrafię okazywać uczuć...tata mnie nauczył, że to feeee
między innymi przez to, że wyrzucał z domu moich kolegów, którzy w wieku lat
dziesięciu byli tylko kolegami

[wielo-kropek]

Nic nie moge pisac na temat twego ojca bo go wcale nie znam. Zastanawiam sie
wlasnie dlaczego wyrzucal z domu twoich kolegow. Jak ty myslisz, dlaczego to
robil?

[avital84]

Nic nie robiliśmy. Nie paliliśmy, nie bluźliliśmy, nie piliśmy.
Kiedy koledzy po mnie dzwonili domofonem nie mogłam wychodzić.
To nie było normalne.

[wielo-kropek]

Nie chce tu wchodzic w sprawe czy bylo to normalne czy tez nie. Byc moze
dla twojego ojca nie bylo wlasnie normalne kiedy do ciebie czesto
przychodzili koledzy, bo uwazal ze powinnas np. wiecej sie uczyc. Skoro on
mieszkal w Ameryce, to najwidoczniej nie pasowalo mu kiedy przychodzili bez
uprzedzenia (tak mysle ze bez uprzedzenia). Byc moze nie ufal twoim kolegom,
poprostu zle ich widzial i nie byl pewien czy kolegowanie sie z nimi nie
wyjdzie ci na niekorzysc. Moglo byc troche innych podobnych powodow. No i
moze najwazniejsze w tym wszystkim. Ty bys pewnie chciala zeby przychodzili
kiedy chca i wychodzic do kolegow tez kiedy chcesz i ile chcesz, nieprawdaz?

[stella.polaris25]

I najawaznijsze ,jestem mu wdzieczna,za okazywanie czulosc,milosci ,gdyby nie
on mysle,ze mialabym jeszcze wieksze problemy emocjonalne...
Za rozmowy o wszystkim i o niczym,za przyjazn,za troske...
za wyrozumialosc,za uwage wysluchanie...za madrosci,ktore czasem rozumialam z
opoznieniem.:)

[c_amala]

Mój tata całe życie mi dopingował i wciąż dopinguje i wierzy we mnie.
To on rozwijał we mnie ambicje, rozgrzewał do walki, uczył niezależności i
pomagał kształtować własny pogląd na świat i życie.

Co dla mnie jest dziwne, bo mam przeciez starszego brata i to chyba w stosunku
do niego powinien sie tak zachowywać? Jego jakos inaczej traktuje.

[wielo-kropek]

A chcialabys zeby jego tez traktowal taksamo jak ciebie?

[eluch_a]

Jestem typowa tatuś córa. Kiedy byłam mała w razie jakiegoś
mojego "przestępstwa" tata zawsze mnie bronil, a ja też murem za nim stałam,
kiedy rodzice się o coś sprzeczali. Nie mówi o uczuciach, nigdy nie powiedział
mi, że mnie kocha, ale ja to wiem, ja to czuję w każdym jego geście. Ideałem
nie był: wiem, że nieba by mi przychylił, ale dużo obiecywał, a słowa nie
zawsze dotrzymywał. Często zapominał, co obiecał - ale ja mu zawsze to
wybaczałam.
Do dzisiaj chociaż mam relacje z mamą fajne, no to mama to nie jest to samo, co
tata. Zawsze obiema rękami podpisywałam się pod hasełkiem, że ojcem może być
każdy, ale na bycie tatusiem trzeba sobie zasłużyć. Chciałabym, żeby tata
mojego dziecka też był taki fajny - bo mój tata jest fajny, chociaż, jak mówię,
dużo cierpliwości wymaga, trzeba znosić jego słomiany zapał i wielkie
obietnice. Ale jest kochany i wiem, że mam w nim ogromne oparcie, wiem, ze mnie
kocha i akceptuje ;)

[lim25]

hmmm....mam z ojcem relacje szarpane :) z jednej strony jest tą osba z ktorą
dyskutuje , do ktorej ide kiedy jest żle, ktora zarazała mnie rozmaitymi pasjami
, ktorej zawsze broniłam ,z której jestem dumna ...która na moją osobe ,sposób
widzenia świata miala większy wpływ niż mama
a jednocześnie ....mam poczucie zę wpoil we mnie nieco niskie poczucie wartosci
, nie chwali mnie ,nigdy mi nie powedział ze jestem dobra ...nauczyl nadmiernej
ostrożnosci i stania z boku ...

[stokrotka000]

Zawsze slowom o tatusiach tych dobrych i zlych towarzysza silne emocje...mysle
ze to bardzo wazna wiec, o ktorej sie nigdy nie zapomina...ktora ma ta ogromny
wplyw na to jakimi jestesmy ludzmi, jakimi kobietami...jak postrzegamy swiat.
Ja mojeg taty nie rozumiem i chcialabym mu pomoc, ale nie wiem jak...nie umiem
chyba

[aniiatka]

a ja nie mam tatusia i mi przykro :)

[kleo1]

Jak byłam malutka tobyłam córeczką tatusia, ale jak podrosłam to się tylko
kłóciliśmy.Dziś to jest po prostu mój tata.

[azja_pl2]

Do niedawna moj tata byl dla mnie idealem i wielkim autorytetem. Dopiero teraz
powoli zauwazam, ze nie wszystko wie i potrafi. Troche trudno mi to
zaakceptowac, to takie rozczarowanie dla mnie... Ale i tak zawsze bede
jego "perelka"...

[stokrotka000]

Rozumiem Cie doskonale...ja w wakacje mieszkalam z tata przez 3 miesiace....i
tez moja idealna wizja jego upadla, dla mnie akurat to bylo dobre, bo w
pozownaniu z ojcem zawsze czulam sie zerem...a tak zobaczylam ze on tez nie
jest doskonaly...